Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Jarosław Wiśniewski (spr.) Sędzia WSA: Wiesław Kuśnierz Sędzia WSA: Waldemar Michaldo Protokolant: sekr. sąd. Aleksandra Osipowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2020 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2019 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2010 r. skargę oddala.

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 1 kwietnia 2019 r., nr [...] określił M. B. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od środków transportowych za rok 2010 za pojazdy [...] o nr rej[...] oraz [...] o nr [...], na kwotę [...]zł,

W uzasadnieniu decyzji organ l instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 9 czerwca 2010 r. nr [...] wobec M. B., jako właściciela pojazdów o numerach rejestracyjnych [...], wszczęto postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu podatku od środków transportowych za rok 2010, zakończone decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 15 października 2010 r. nr [...] Od wyżej wymienionego rozstrzygnięcia Podatnik złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które decyzją z dnia 16 marca 2011 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt l SA/Kr [...] uchylił decyzję organu odwoławczego. Powtórnie rozpatrując odwołanie Strony, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Prezydenta Miasta K. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, zalecając wystąpienie do sądu powszechnego, by w oparciu o art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej ustalić istnienie lub nieistnienie spornego stosunku prawnego.

Następnie organ podatkowy przytoczył przepisy regulujące zasady opodatkowania podatkiem od środków transportowych określone w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz wskazał, że według danych Wydziału Ewidencji Pojazdów i Kierowców pojazd o nr rej. [...] jest zarejestrowany na M. B..

Właścicielem środka transportowego o nr rej. [...] M. B. stał się na podstawie umowy kupna-sprzedaży z dnia 24 sierpnia 2001 r. Przedmiotowy samochód nie został jednak przerejestrowany, stąd w karcie pojazdu jako właściciel nadal figuruje A. S.. Podatnik stoi na stanowisku, że nie jest właścicielem przedmiotowych środków transportowych, gdyż zostały one sprzedane. Jak podniósł organ l instancji z posiadanych informacji wynika, że M. B. składał wnioski o wykreślenie z ewidencji komputerowej autobusu marki [...] i autobusu [...] Postępowania w tym zakresie zostały zakończone ostatecznymi decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 maja 2012 r. nr [...] oraz [...] utrzymującymi w mocy decyzje Prezydenta Miasta K. z dnia 27 stycznia 2012 r. nr [...] w sprawie odmowy przyjęcia zawiadomienia o zbyciu pojazdu marki [...] [...] nr [...] nr rej. [...] zarejestrowanego na rzecz M. B. oraz z dnia 27 stycznia 2012 r. nr [...] w sprawie odmowy przyjęcia zawiadomienia o zbyciu pojazdu marki [...] nr ewidencyjny [...] nr. rej. [...] Odmowa przyjęcia zawiadomienia o zbyciu pojazdu marki [...] była podyktowana faktem nieprzedłożenia przez M. B. dokumentu, na podstawie którego nastąpiło zbycie pojazdów.

Aby jednoznacznie wyjaśnić kwestię własności spornych pojazdów, oraz kierując się wytycznymi zawartymi w decyzji organu odwoławczego z dnia 10 sierpnia 2012 r. nr [...], Prezydent Miasta K. w dniu 5 lipca 2013 r. wystąpił do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia spornego stosunku prawnego. Wyrokiem Sądu Rejonowego dla K. [...] z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt l C 1098/14/K ustalono, że M. B. był właścicielem samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2011 r. Wyrokiem z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt II CA 1362/15 Sąd Okręgowy w K. oddalił apelację M. B. od wyżej wymienionego wyroku, a następnie po wydaniu kilku postanowień oddalających późniejsze zażalenia M. B., Sąd ostatecznie stwierdził prawomocność wyroku z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt l C 1098/14/K z dniem 7 grudnia 2015 r.

Dalej organ l instancji wskazał na zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2010 rok - na podstawie art. 70 § 6 pkt 3 Ordynacji podatkowej oraz na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej i stwierdził, że łączny okres zawieszenia w niniejszym przypadku wyniósł 3 lata, 10 miesięcy i 25 dni (1194 dni), co oznacza, że Prezydent Miasta K. mógł określić u M. B. wysokość zobowiązania z tytułu podatku od środków transportowych za rok 2010.

W oparciu o dokonaną analizę oraz materiał dowodowy zebrany w toku postępowania, organ podatkowy uznał, że M. B. był w 2010 r. właścicielem samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] W zaskarżonej decyzji przedstawiono również szczegółowy sposób wyliczenia należnego zobowiązania podatkowego.

Od powyższej decyzji odwołanie w ustawowym terminie wniósł M. B., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Jak podniósł Odwołujący decyzja Prezydenta Miasta K. rażąco narusza prawo i interes Podatnika, gdyż naliczono podatek od pojazdów, które nie istnieją.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z 18 lipca 2019 r. nr [...] uchyliło w całości decyzję organu l instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono , że postanowieniem z dnia 9 czerwca 2010 r. nr [...] Prezydent Miasta K. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe, wobec M. B. jako właściciela pojazdów o numerach rejestracyjnych [...], w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu podatku od środków transportowych za rok 2010. Decyzją z dnia 15 października 2010 r. nr [...] organ l instancji określił M. B. wysokość zobowiązania z tytułu podatku od środków transportowych za rok 2010 w kwocie [...]zł. Od wyżej wymienionego rozstrzygnięcia Podatnik złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które decyzją z dnia 16 marca 2011 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję organu l instancji w mocy. W wyniku wniesionej przez Podatnika skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt l SA/Kr 935/11 uchylił decyzję organu odwoławczego. Powtórnie rozpatrując odwołanie Strony, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 8 sierpnia 2012 r. nr [...] uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta K. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, zalecając wystąpienie do sądu powszechnego, by w oparciu o art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej ustalić istnienie lub nieistnienie spornego stosunku prawnego.

Kierując się wytycznymi zawartymi w decyzji organu odwoławczego z dnia 10 sierpnia 2012 r., Prezydent Miasta K. wystąpił do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia spornego stosunku prawnego. Wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt l C [...] ustalono, że M. B. był właścicielem samochodu marki [...] [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2011 r. Wyrokiem z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt II CA 1362/15 Sąd Okręgowy w K. oddalił apelację M. B. od wyżej wymienionego wyroku, a następnie po wydaniu kilku postanowień oddalających późniejsze zażalenia M. B., Sąd ostatecznie stwierdził prawomocność wyroku z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt l C 1098/14/K z dniem 7 grudnia 2015 r.

Decyzją z dnia 1 kwietnia 2018 r. nr [...] Prezydent Miasta K. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie określenia u M. B. wysokości zobowiązania z tytułu podatku od środków transportowych za rok 2010 z uwagi na fakt przedawnienia zobowiązania. Od przedmiotowego rozstrzygnięcia Podatnik wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które decyzją z dnia 23 listopada 2018 r. nr [...] uchyliło decyzję organu l instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, że zobowiązanie podatkowe w podatku od środków transportowych za rok 2010 nie uległo przedawnieniu i organ l instancji ma możliwość wydania decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania za ten rok.

W dniu 16 stycznia 2019 r. (data nadania za pośrednictwem Poczty [...]) M. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 listopada 2018 r. nr [...] W sprawie ze skargi Podatnika Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyznaczył rozprawę na dzień 1 sierpnia 2019 r., sygn. akt l SA/Kr 200/19.

Powyższe oznacza, że w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka do obligatoryjnego zawieszenia postępowania określona w art. 201 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy zawiesza postępowanie, w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję uchylającą w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ lub stwierdzającą nieważność decyzji. zapobieżenie wydaniu przez organ l instancji nowej decyzji po uchyleniu decyzji przez organ II instancji do ponownego rozpoznania, w sytuacji kiedy decyzja uchylająca poddana została kontroli Sądu. Pomiędzy postępowaniem sądowoadministracyjnym ze skargi na decyzję kasacyjną lub stwierdzającą nieważność a postępowaniem podatkowym prowadzonym po wydaniu tej decyzji istnieje bowiem zależność polegająca na tym, że wynik postępowania sądowoadministracyjnego będzie bezpośrednio rzutował na treść decyzji. Ponadto, zawieszenie postępowania zapobiec ma komplikacjom procesowym związanych z wydaniem nowej decyzji, która może okazać się sprzeczna z treścią rozstrzygnięcia sądu administracyjnego ze skargi na decyzję kasacyjną, czy stwierdzającą nieważność decyzji organu pierwszej instancji. Postępowanie administracyjne winno być zawieszone do czasu zakończenia postępowania przed sądem administracyjnym, czyli zarówno na czas postępowania przed WSA, jak i NSA, jeżeli zostanie wniesiona skarga kasacyjna (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 listopada 2018 r., sygn. akt l SA/Ke 76/18, a także P. Pietrasz, Komentarz do art. 201 Ordynacji podatkowej [w:] L. Etel (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2019). Ponadto, jak wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, organ podatkowy jest nie tyle uprawniony, co zobligowany do zawieszenia z urzędu postępowania, gdy zostanie wniesiona skarga do sądu administracyjnego na jedną z decyzji wymienionych w art. 201 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej (wyrok z dnia 18 stycznia 2018 r., sygn. akt l SA/GI 695/17).

W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 1 kwietnia 2019 r., nr [...] określająca M. B. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od środków transportowych za rok 2010 za pojazdy [...], na kwotę [...]zł została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, bowiem organ l instancji wydał decyzję merytoryczną nie zważając na obligatoryjną podstawę zawieszenia postępowania podatkowego.

Na powyższe rozstrzygnięcie została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania i unikanie merytorycznego rozpatrzenia sprawy, a przez to nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy. Zdaniem Skarżącego uchylenie przez Kolegium sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji powoduje przewlekłość postępowania i biurokratyczne załatwienie sprawy, co narusza bardzo ważny interes społeczny i interes Podatnika.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji .

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t(t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) ze zm.), stwierdzić należy, że wbrew zarzutom skargi decyzja ta nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 201 § 1 pkt 7 Organ zawiesza postępowanie w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję uchylającą w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ lub stwierdzającą nieważność decyzji.

Artykuł 201 § 1 pkt 7 o.p. został dodany przez art. 1 pkt 132 lit. a tiret drugie noweli z 10.09.2015 r. zmieniającej ustawę z dniem 1.01.2016 r.

W stanie prawnym obowiązującym przed wprowadzeniem komentowanej regulacji wątpliwości interpretacyjne na gruncie art. 201 § 1 pkt 2 o.p. budziło uznanie za zagadnienie wstępne poddania kontroli sądu administracyjnego decyzji kasacyjnej organu drugiej instancji, czyli decyzji wydanej na podstawie art. 233 § 2 o.p.

Zauważyć należy, że jeżeli sąd administracyjny pierwszej instancji nie wstrzyma wykonania zaskarżonej decyzji kasacyjnej, to podczas postępowania sądowego może się toczyć równolegle postępowanie podatkowe w danej sprawie i może się ono zakończyć decyzją (nawet ostateczną), zanim zostanie wydany wyrok przesądzający o losach decyzji kasacyjnej. Postępowanie sądowe i ponowne postępowanie podatkowe w sprawie mogą się ułożyć tak, że wyrok sądu administracyjnego uchylający decyzję kasacyjną zostanie wydany w czasie, gdy w ponownie przeprowadzanej sprawie toczy się już postępowanie odwoławcze. Wtedy wyrok sądu administracyjnego prowadziłby do dość paradoksalnego zbiegu dwóch postępowań odwoławczych w tej samej sprawie. W takim razie postępowanie odwoławcze w sprawie prowadzonej ponownie powinno się zakończyć decyzją uchylającą decyzję pierwszej instancji i umarzającą postępowanie w pierwszej instancji. Natomiast w normalny sposób powinno być przeprowadzone i zakończone postępowanie odwoławcze, które wcześniej zakończyło się uchyloną teraz decyzją kasacyjną 1727 (zob. też wyrok NSA w Warszawie z 4.01.2000 r., III SA 8210/98, niepubl.).

W celu zapobieżenia wyżej wymienionym sytuacjom wprowadzono nową przesłankę zawieszenia postępowania podatkowego z urzędu. Nie ulega wątpliwości, że między postępowaniem sądowoadministracyjnym ze skargi na decyzję kasacyjną lub decyzję stwierdzającą nieważność innej decyzji a postępowaniem podatkowym prowadzonym po wydaniu takich decyzji istnieje zależność polegająca na tym, że wynik postępowania sądowo-administracyjnego będzie bezpośrednio rzutował na treść decyzji.

Jak słusznie zauważyło SKO w K. zawierzenie z urzędu postępowania podatkowego jest obowiązkiem organu i organ nie ma tutaj wyboru w zakresie rozstrzygnięcia. Treść przepisu jest kategoryczna i jednoznaczna .

Dlatego też, gdy decyzja SKO w K. z 23 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2010 r. uchylająca decyzję organu l instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia, została zaskarżona do sądu administracyjnego, Prezydent Miasta K. zobligowany był postępowanie podatkowe zawiesić. Podkreślić należy bowiem, że konieczność prowadzenia postępowania w sposób ciągły i szybki nie może przekreślać wymogu realizowania działań procesowych zgodnie z prawem. W toku postępowania mogą bowiem pojawić się przeszkody, które uniemożliwiają dalszy prawidłowy jego bieg. Jeżeli przeszkody te mają charakter przejściowy, organ podatkowy musi podjąć działania w celu ich wyeliminowania oraz zawiesić postępowanie. Zawieszenie postępowania oznacza wstrzymanie jego przebiegu. Wiąże się to również, co do zasady, ze wstrzymaniem wszystkich czynności procesowych, które są podejmowane przez organ podatkowy w toku postępowania.

W związku z powyższym całkowicie bezzasadne należy uznać zarzuty przewlekłości postępowania w sytuacji gdy przerwa w tym postępowaniu jest obligatoryjna , narzucona przez ustawodawcę .

Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy powiedzieć, iż brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018, poz. 1302 ze zm.).