III SA/Wa 2480/05 - Wyrok

Data orzeczenia	2006-04-19	
Data wpływu	2005-09-14	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Jolanta Sokołowska /przewodniczący/
Marta Waksmundzka-Karasińska /sprawozdawca/
Sylwester Golec	
Symbol z opisem	6539 Inne o symbolu podstawowym 653	
Sygn. powiązane	II GSK 381/06	
Skarżony organ	Minister Zdrowia	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie Asesor WSA Sylwester Golec, Asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (spr.), Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi J. M. -Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężna za odmowę przedstawienia dokumentów związanych z działalnością Narodowego Funduszu Zdrowia oddala skargę	
Uzasadnienie
Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] lipca 2005r., Nr [...] Minister Zdrowia, po rozpoznaniu wniosku J.M. - Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Zdrowia z dnia [...] czerwca 2005 r., znak:[...] , w sprawie nałożenia na J.M. - Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia kary pieniężnej w wysokości 15.276,84 zł (słownie: piętnaście tysięcy dwieście siedemdziesiąt sześć złotych 84/100 groszy), za odmowę przedstawienia dokumentów związanych w działalnością Narodowego Funduszu Zdrowia i udzielenia informacji dotyczących działalności Funduszu, o których mowa w art. 165 ust. l pkt l i 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych ( Dz. U. nr 210, poz. 2135) zwanej dalej " ustawą ", utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...]czerwca 2005r.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, powodem wszczęcia przez Ministra Zdrowia postępowania w sprawie nałożenia na J.M. - Prezesa NFZ kary pieniężnej, na podstawie art. 167 i art. 181 ust. 2 ustawy, a następnie wydania decyzji z dnia [...] czerwca 2005r., była odmowa przedstawienia przez Prezesa NFZ dokumentów związanych z działalnością Narodowego Funduszu Zdrowia i udzielenia informacji dotyczących działalności Funduszu, o których mowa w art. 165 ust. l pkt l i 2 ustawy.

Minister Zdrowia pismami z dnia: 11 lutego, 3 marca, 21 marca, 29 marca, 30 marca, 7 kwietnia, 21 kwietnia, 6 maja 2005r. żądał kolejno : informacji odnośnie przebiegu postępowania konkursowego na stanowiska dyrektorów oddziałów wojewódzkich Narodowego Funduszu Zdrowia, a w szczególności informacji dotyczącej składu, regulaminu i harmonogramu prac Komisji Konkursowej, a także terminu zakończenia jej prac i terminu powołania dyrektorów oddziałów wojewódzkich Narodowego Funduszu Zdrowia, informacji i wyjaśnień dotyczących powołania i działań Komisji Konkursowej oraz dokumentów powołujących Komisję Konkursową, w tym

dokumentów dotyczących powołania poszczególnych członków Komisji. Żądania Ministra Zdrowia dotyczyły także aktualnych informacji o przebiegu postępowania konkursowego na stanowiska dyrektorów oddziałów wojewódzkich Narodowego Funduszu Zdrowia, przedstawionych przez Komisję Konkursową rekomendacji dotyczących kandydatów na stanowiska dyrektorów oddziałów wojewódzkich Narodowego Funduszu Zdrowia, a także kryteriów ocen tych kandydatów, protokołów z posiedzeń Komisji Konkursowej, uchwał Komisji Konkursowej wraz ich uzasadnieniami, protokołów z przebiegu postępowania konkursowego, uzasadnienia indywidualnych ocen uzyskanych przez kandydatów na stanowiska dyrektorów oddziałów wojewódzkich NFZ, wreszcie kopii wniosków skierowanych przez Prezesa NFZ w IV kwartale 2004 r. do rad

oddziałów wojewódzkich Funduszu w sprawie wydania opinii co do powołania

dyrektorów oddziałów wojewódzkich Funduszu, kopii dokumentów oraz kopii wniosków skierowanych przez Prezesa Funduszu - w okresie od l stycznia 2005 r. -do rad oddziałów wojewódzkich Funduszu w sprawie wydania opinii co do powołania/odwołania dyrektorów oddziałów wojewódzkich Funduszu oraz wskazania powodów podjęcia działań zmierzających do odwołania dyrektorów oddziałów wojewódzkich Funduszu.

Minister Zdrowia, powołując się na otrzymaną w odpowiedzi na w/w pisma korespondencję, stwierdził, iż Prezes NFZ - J.M. nie udostępnił żądanych przez Ministra Zdrowia dokumentów, informacji i wyjaśnień w ogóle lub też przesłane dokumenty, informacje i wyjaśnienia były niepełne. W szczególności Prezes NFZ nie przedstawił Ministrowi Zdrowia żądanego przez niego regulaminu prac Komisji Konkursowej. Informując, iż konkurs na stanowiska dyrektorów oddziałów wojewódzkich Funduszu oraz powołanie Komisji Konkursowej w celu przeprowadzenia tego konkursu są ściśle związane z pełnieniem przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia funkcji pracodawcy w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy i podnosząc, że zgodnie z art. 163 ust. 5 ustawy decyzje podejmowane w sprawach wynikających z pełnienia przez Prezesa Funduszu funkcji pracodawcy, nie podlegają badaniu przez ministra właściwego do spraw zdrowia, J.M. -Prezes NFZ nie przesłał żądanych przez Ministra Zdrowia informacji i dokumentów. ( pismo z dnia 7 marca 2005r. w aktach sprawy) .Nadto wskazując, iż zgodnie z art. 162 ust. l ustawy minister właściwy do spraw zdrowia sprawuje nadzór nad działalnością Funduszu, którego obszary działania zostały określone w art. 97 ustawy, a przeprowadzenie postępowania konkursowego należy do zakresu spraw pracowniczych, stanowiących wewnętrzne sprawy Funduszu, nie objęte dyspozycją art. 97 ustawy, jak również mając na uwadze przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, póz. 926, ze zm.), Prezes NFZ uznał, iż niemożliwym było przekazanie materiałów żądanych przez Ministra Zdrowia i dwukrotnie odmówił przekazania żądanych informacji ( pisma z dnia 19 kwietnia 2005 r. oraz z dnia z dnia 25 kwietnia 2005 r. w aktach sprawy). Odmawiając przekazania żądanych przez Ministra Zdrowia w piśmie z dnia 6 maja 2005 r. materiałów i informacji, Prezes NFZ wyjaśnił, że przeprowadzenie postępowania konkursowego należy do zakresu spraw pracowniczych, które stanowią wewnętrzne sprawy Funduszu i nie są objęte dyspozycją art. 97 ustawy, definiującego obszary działalności Funduszu ( pisma z dnia 12 maja 2005 r. w aktach sprawy).

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji z dnia [...] czerwca 2005r., Prezes NFZ pismem z dnia 28 czerwca 2005r., zwrócił się do Ministra Zdrowia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Strona zarzuciła skarżonej decyzji m.in. obrazę przepisów prawa materialnego:

- art. 128 ust. 5, art. 162, art. 165 ust. l i art. 167 ustawy, bowiem w Jej ocenie nie doszło do naruszenia prawa, naruszenia statutu, naruszenia interesów świadczeniobiorców, odmowy udzielenia wyjaśnień i informacji, o których mowa w art. 128 ust. 5 i w art. 165 ust. 1 tej ustawy,

- art. 98, art. 102, art. 107 w związku z art. 183 ustawy, bowiem kompetencje tych przepisów nie uprawniają Ministra Zdrowia do ingerowania w zakres spraw personalnych, pracowniczych odnosząc się jedynie do organów Funduszu.

Strona zarzuciła również naruszenie przepisów prawa procesowego, t.j. art. .6 kpa., art. 7, 8 i 10 kpa , art. 75 § l kpa oraz art. 80 kpa.

Uzasadniając zasadność odmowy spełnienia żądań Ministra Zdrowia, Prezes NFZ wyjaśnił, iż żądania te przekraczają zakres kompetencji Ministra Zdrowia, wynikający z art. 165 ust. l pkt l i 2 ustawy. Zdaniem Strony, Minister Zdrowia bezpodstawnie przekroczył zasady nadzoru poprzez ingerencję w pracę Narodowego Funduszu Zdrowia - osoby prawnej wyodrębnionej z władztwa Ministra Zdrowia, która posiada prawo samodzielnego podejmowania czynności jedynie pod nadzorem a nie kontrolą Ministra Zdrowia (art. 96 ust. l ustawy). Strona nie kwestionowała przy tym prawa nadzoru Ministra Zdrowia, a jedynie nadużycie tego instrumentu i stosowanie go w sposób niewspółmierny do woli ustawodawcy. W ocenie Strony żadna z żądanych przez Ministra Zdrowia informacji lub dokumentów, których przedstawienia odmówił Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia nie dotyczyła uprawnień Ministra Zdrowia albowiem dotyczyła sfery zakresu działania Prezesa jako pracodawcy i odnosiła się do praw i obowiązków podmiotów stosunku pracy, jakimi są pracownik i pracodawca. Powołując się na zakres kompetencji Ministra Zdrowia określony w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 czerwca 2004r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Zdrowia ( Dz. U. Nr 134, poz. 1439) , art. 33 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 8 sierpnia1996r. o radzie Ministrów ( Dz. U. z 2003r. , Nr 24, poz. 199 i Nr 80 poz. 717) oraz ustawę o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, strona wywiodła, iż określony powyższymi przepisami zakres kompetencji Ministra Zdrowia nie daje praw do władczego wkraczania w sprawy pracownicze. W szczególności zobowiązanie do udzielenia informacji przez Narodowy Fundusz Zdrowia w zakresie prowadzonego postępowania konkursowego na stanowiska dyrektorów wojewódzkich oddziałów NFZ nie znajduje podstaw prawnych w przepisach art. 162,163,165 w zw. z art. 97 ustawy. Strona stwierdziła także, iż odpowiedzialność podmiotów określonych w art. 167 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych ma charakter obiektywny ( strona 9 uzasadnienia odwołania) i nie może być stosowana w dowolny sposób. Podstawową przesłanką nałożenia kary pieniężnej jest wystąpienie w rzeczywistym stanie faktycznym takiego stanu rzeczy, który z punktu widzenia prawa administracyjnego oceniany jest jako bezprawny. Powołując się na obowiązek pracodawcy dbania o ochronę danych osobowych pracowników, wskazała na przepisy art. l, art. 6, art. 7 pkt 2, art. 29 ust. l i art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, póz. 926, ze zm. ).

Minister Zdrowia nie podzielił zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy i decyzją z dnia [...] lipca 2005r. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2005r.

Uzasadniając swoje stanowisko, w pierwszej kolejności wskazał na treść przepisu art. 167 ustawy, w myśl którego minister właściwy do spraw zdrowia, w przypadku naruszenia prawa, statutu lub interesów świadczeniobiorców, a także w przypadku odmowy udzielenia wyjaśnień i informacji, o których mowa w art. 128 ust. 5 i w art. 165 ust. l ustawy, może nałożyć na Prezesa Funduszu lub zastępcę Prezesa Funduszu albo dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu, odpowiedzialnego za to naruszenie lub nie udzielanie wyjaśnień i informacji, karę pieniężną w wysokości do trzykrotnego miesięcznego wynagrodzenia tej osoby, wyliczonego na podstawie wynagrodzenia za ostatnie 3 miesiące poprzedzające miesiąc, w którym nałożono karę, niezależnie od innych środków nadzoru przewidzianych przepisami prawa.

Odnosząc się do treści art. 165 ust. l i 2 ustawy, podniósł, iż w ramach nadzoru sprawowanego nad działalnością Narodowego Funduszu Zdrowia, Minister Zdrowia jest uprawniony "w szczególności", co wskazuje na wyliczenie przykładowe, a zatem niewyczerpujące - do żądania udostępnienia mu przez Fundusz dokumentów związanych z działalnością Funduszu lub ich kopii oraz zapoznawania się z ich treścią, jak również żądania przekazania wszelkich informacji i wyjaśnień, dotyczących działalności Funduszu, od Rady Funduszu, Prezesa i zastępców

Prezesa Funduszu, rad oddziałów wojewódzkich Funduszu, dyrektorów oddziałów

wojewódzkich Funduszu oraz innych osób wykonujących pracę na rzecz Funduszu.

Wskazał również, iż użyty w treści art. 162 ust. l ustawy termin "nadzór nad działalnością Funduszu" nie odwołuje się do treści art. 97 ustawy, na który powołał się Prezes NFZ odmawiając Ministrowi Zdrowia przekazania dokumentów, informacji i wyjaśnień. Określony w art. 97 ustawy zakres działania Funduszu jest otwarty, gdyż w ust. 3 ustawodawca posłużył się wyliczeniem przykładowym zakresu działania Funduszu ("do zakresu działania Funduszu należy również w szczególności"), stąd też odwoływanie się do wymienionego w tym przepisie wyliczenia przykładowego zakresu działania Funduszu jest nieuzasadnioną i nieuprawnioną próbą ograniczenia zakresu nadzoru Ministra Zdrowia nad Narodowym Funduszem Zdrowia.

Wyjaśnił , iż występujący w tytule działu VII ustawy, jak również w wielu przepisach tego działu termin "nadzór" odnosi się do działalności Funduszu w każdym przejawie tej działalności, także w sprawach pracowniczych. Wniosku tego nie zmienia zapis art. 163 ust. 5 ustawy, który wyłącza stosowanie przepisów art. 163 ust. 2-4 m.in. do spraw wynikających z pełnienia funkcji pracodawcy w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy.

W treści art. 163 ust. 2-4 nie ma bowiem mowy o nadzorze, lecz tylko o szczególnym przypadku i szczególnym środku nadzoru w postaci badania uchwał przyjmowanych przez Radę Funduszu i decyzji Prezesa Funduszu oraz stwierdzaniu ich nieważności w razie, gdy uchwała albo decyzja narusza prawo, prowadzi do niewłaściwego zabezpieczenia świadczeń lub prowadzi do niezrównoważenia wpływów i wydatków Funduszu - co stanowi okoliczność znacznie węższą niż kryteria nadzoru określone w art. 163 ust. l oraz przesłanki władczych działań Ministra Zdrowia określone w art. 165 ust. 3 ustawy. W ocenie Ministra Zdrowia błędne jest również twierdzenie, iż podstawą odmowy udostępnienia żądanych przez Ministra Zdrowia dokumentów, informacji i wyjaśnień w zakresie postępowania konkursowego na stanowiska dyrektorów oddziałów wojewódzkich Narodowego Funduszu Zdrowia są przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, póz. 926, z póżn. zm.). Strona nie wskazała bowiem, który dokument, informacja lub wyjaśnienie spośród żądanych przez Ministra Zdrowia, stanowi zagrożenie dla prawa do prywatności, nie wskazała również, jakich osób miałoby to dotyczyć (kandydatów na dyrektorów oddziałów wojewódzkich, czy może członków Komisji Konkursowej). Nadto przywołany w treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przepis art. l ust. 4 omawianej ustawy statuuje zasadę prawa do ochrony danych osobowych dotyczących danej osoby, zaś ust. 2 tegoż przepisu - zasadę, wedle której przetwarzanie danych osobowych może mieć miejsce ze względu na dobro publiczne, dobro osoby, której dotyczą lub dobro osób trzecich w zakresie i trybie określonym ustawą i stanowią konkretyzację konstytucyjnego prawa do prywatności zawartego w art. 47 Konstytucji RP. Minister Zdrowia zwrócił również uwagę na regulacje zawartą w art. 23 ust. l pkt 4 ustawy o ochronie danych osobowych, która dopuszcza przetwarzanie danych osobowych, gdy jest to niezbędne do wykonywania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego. Ta okoliczność w ocenie organu zachodzi w rozpoznawanej sprawie - działania Ministra Zdrowia w oparciu przepisy art. 165 ust. l pkt l i 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w związku z pozostałymi przepisami działu VII ustawy, w tym np. art. 162 ust. l, art. 163 ust. l, art. 165 ust. 3 czy wreszcie art. 167, są działaniami realizowanymi dla dobra publicznego. Na poparcie prezentowanego poglądu, organ powołał utrwalone w orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz Trybunału Konstytucyjnego poglądy, zgodnie z którymi ochrona prawa do prywatności nie obejmuje działalności publicznej osoby, ani też sfery działań i zachowań, które ogólnie są pojmowane jako osobiste lub prywatne, jeżeli działania te lub zachowania wiążą się ściśle z działalnością publiczną .Zdaniem Ministra Zdrowia nie ulega wątpliwości, że kandydowanie na stanowisko dyrektora oddziału wojewódzkiego NFZ oraz uczestnictwo i praca w Komisji Konkursowej, nie stanowi prywatnej sfery życia tak kandydatów na dyrektorów oddziałów wojewódzkich NFZ, jak i członków Komisji Konkursowej. Zasady funkcjonowania i organizacja Narodowego Funduszu Zdrowia należą bez wątpienia do sfery publicznej, o czym świadczy art. 68 Konstytucji RP, art. 96, art. 97 i art. 107 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

Przyjęcie odmiennej interpretacji, prowadziłoby do nadania Ministrowi Zdrowia węższych uprawnień niż przysługujące mu z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, póz. 1198, z późn. zm.). Nie może ulegać wątpliwości, że Fundusz wykonuje zadania publiczne i dysponuje środkami publicznymi, a zatem podmiot go reprezentujący, tj. Prezes Funduszu, podlega, zgodnie z art. 4 ust. l ustawy, obowiązkowi udostępnienia znajdującej się w jego posiadaniu informacji publicznej.

Końcowo, analizując zarzuty proceduralne, w zakresie naruszenia przepisów kpa, organ stwierdził, iż jego działania nie naruszyły normy prawnej wyrażonej w art. 6 kpa., stanowiącej, że organy administracji państwowej działają na podstawie przepisów prawa. Nałożona na Stronę kara pieniężna w wysokości 15.276,84 zł. nie narusza ogólnych zasad postępowania administracyjnego, a w szczególności określonych w art. 6 i 8 kpa. . Wysokość nałożonej kary pieniężnej, a tym samym jej dolegliwość dla Strony jest proporcjonalna do rodzaju i wagi stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie realizacji ustawowych obowiązków Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia wymienionych w art. 165 ust. l ustawy. Zdaniem Ministra Zdrowia w toku prowadzonego postępowania nie zostały naruszone również przepisy art. 7, 10 i 80 kpa, bowiem podejmowane były wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a Strona miała możliwość czynnego udziału w toczącym się postępowaniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Prezes NFZ wniósł o uchylenie decyzji Ministra Zdrowia z dnia [...] lipca 2005r. i odstąpienie od nałożenia na Stronę kary pieniężnej oraz umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

I obrazę i nadużycie przez Ministra Zdrowia prawa materialnego:

art. 128 ust. 5, art. 162, art. 165 ust. l i art. 167 ustawy - albowiem zobowiązanie tych przepisów nie zostało uchybione, a w niniejszej sprawie w czasie obowiązywania ustawy nie doszło do:

1) naruszenia prawa,

2) naruszenia statutu,

3) naruszenia interesów świadczeniobiorców,

4) odmowy udzielenia wyjaśnień i informacji, o których mowa w art. 128 ust. 5 i w art. 165 ust. 1 ustawy, które to przesłanki warunkują prawo nałożenia na Prezesa Funduszu kary pieniężnej,

-art. 98, art. 102 i art. 107 w zw. z art. 183 ustawy albowiem kompetencje tych przepisów nie uprawniają Ministra Zdrowia do ingerowania w zakres spraw personalnych, pracowniczych odnosząc się jedynie do organów Funduszu;

II obrazę prawa procesowego, to jest:

- art. 6, 7,8, 10 oraz art. 75 § 1 kpa.,

- rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Zdrowia (Dz. U Nr 134 poz. 1439) poprzez bezprawne działanie, a w tym przedstawianie żądań, jak i ocenę ich realizacji z przekroczeniem kompetencji Ministra Zdrowia określone konstytuującymi funkcjonowanie Ministra Zdrowia przepisami.

Przedstawiając powyższe zarzuty Strona wniosła o :

- stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § l ust. l i 2 kpa., bowiem swym przedmiotem postępowania decyzja Ministra Zdrowia narusza przepisy kompetencyjne dotyczące "właściwości rzeczowej" Ministra Zdrowia, oraz jest wydana z naruszeniem prawa,

względnie o zmianę zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2005r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Ministra Zdrowia z dnia [...] lipca 2005 r.,

względnie o uchylenie decyzji Ministra Zdrowia z dnia [...] czerwca 2005r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Ministra Zdrowia z dnia [...] lipca 2005 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem zgromadzenia wymaganego materiału dowodowego.

Obszerne uzasadnienie skargi stanowi w zasadzie powtórzenie stanowiska zawartego we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z dnia 28 czerwca 2005r. i powołanych tam zarzutów.

W szczególności Prezes NFZ odmowę przedstawienia dokumentów związanych z działalnością Funduszu i udzielenia informacji dotyczących działalności Funduszu uznał jako uzasadnioną brakiem podstaw do skorzystania przez Ministra Zdrowia z uprawnienia wynikającego z przepisu art. 167 ustawy i nałożenia na Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, odpowiedzialnego za stwierdzone w toku postępowania naruszenia prawa, kary pieniężnej w wysokości 15.276,84 zł. W ocenie Strony wymierzona kara pieniężna, w powołaniu na dyspozycję art. 183 ust. 2 ustawy, nie uwzględnia rodzaju i wagi stwierdzonych nieprawidłowości. Brak jest też podstaw do prezentowanego przez Ministra Zdrowia poglądu, iż w doktrynie prawa administracyjnego podkreśla się odmienny charakter prawny administracyjnej kary pieniężnej (odpowiedzialność administracyjna) od kary za wykroczenia czy przestępstwa (odpowiedzialność karna). Prezes NFZ nie zgodził się ze stanowiskiem w przedmiocie obiektywnego charakteru kary administracyjnej. Przyjęcie bowiem takiej wykładni oznaczałoby możliwość nałożenia kary na podmiot bez udowodnienia jego winy, co stoi w sprzeczności z zawartą w przepisie art. 167 ustawy fakultatywnością nałożenia sankcji. Tym samym w przedmiotowym postępowaniu nie udowodniono winy strony jak i nie ustalono związku przyczynowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Poza argumentacją zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej do Sądu decyzji, Minister Zdrowia zauważył, iż po wydaniu zaskarżonej decyzji Prezes NFZ przekazał Ministrowi Zdrowia informacje , których uprzednio przekazania odmówił, to jest : przekazał kopie wniosków skierowanych przez Prezesa NFZ w IV kwartale 2004 r. do rad oddziałów wojewódzkich Funduszu w sprawie wydania opinii co do powołania dyrektorów oddziałów wojewódzkich Funduszu, kopii dokumentów oraz kopii wniosków skierowanych przez Prezesa Funduszu - w okresie od l stycznia 2005 r. - do rad oddziałów wojewódzkich Funduszu w sprawie wydania opinii co do powołania/odwołania dyrektorów oddziałów wojewódzkich Funduszu oraz wskazania powodów podjęcia działań zmierzających do odwołania dyrektorów oddziałów wojewódzkich Funduszu.

Pismem sporządzonym w dniu 13 kwietnia 2006r. po zamknięciu rozprawy sądowej, złożonym w Sądzie 18 kwietnia 2006r., a więc w przeddzień odroczonej publikacji orzeczenia zatytułowanym "załącznik do protokołu z rozprawy", Strona dokonała obszernej reasumpcji Swego wystąpienia na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2006r. Odnosząc się do charakteru prawnego kary pieniężnej, o której mowa w art. 167 ustawy, podniosła iż kara ta jako kara administracyjna objęta jest gwarancjami konstytucyjnymi przewidzianymi w art. 42 Konstytucji RP. Powołując się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, wskazała, iż zakres stosowania art. 42 Konstytucji RP odnosi się nie tylko do odpowiedzialności karnej, jako jednej z form odpowiedzialności, w związku z którą stosowane są środek o charakterze represyjnym ale również do innych formy odpowiedzialności prawnej związanej z wymierzaniem kar wobec jednostki. Reasumując zdaniem Strony nakładanie na podmioty gospodarcze czy inne osoby prawne kar pieniężnych powinno respektować istotę winy. Strona powołała między innymi wyrok z 8 lipca 2003 r. {P 10/02 OTK-A 2003/6/62), w którym Trybunał Konstytucyjny uznał, iż konstytucyjne wymagania pod adresem przepisów karnych należy odnosić do wszystkich przepisów o charakterze represyjnym, a więc do wszystkich przepisów, których celem jest poddanie obywatela jakiejś formie ukarania czy sankcji" (orzeczenie z l marca 1994 r., U. 7/93, OTK w 1994 r., cz. l, s. 41). Wskazała także, iż skoro graniczenia konstytucyjnych praw i wolności mogą być ustanawiane tylko w ustawie, to kryje się w tym nakaz kompletności ograniczenia danego prawa i wolności, tak aby już na podstawie wykładni przepisów ustawy można było wyznaczyć kompletny zarys (kontur) tego ograniczenia" (wyrok z 12 stycznia 2000 r., sygn. P. 11/98, OTK ZU nr 1/2000, s. 42). W świetle powyższego zdaniem Strony nie może ostać się pogląd, iż odpowiedzialność administracyjnoprawna ma charakter obiektywny i nie może być wyłączona nawet w przypadku braku zawinienia. Minister Zdrowia błędnie odczytał normę zawartą w art. 167 powołanej ustawy, uznając że bez znaczenia dla stosowania dyspozycji tego przepisu jest kwestia ustalenia winy.

Strona wskazała nadto, iż powołany art. 167 ustawy wyraźnie stanowi, iż możliwość nałożenia w drodze decyzji administracyjnej kary pieniężnej ma charakter fakultatywny (poprzez użycie zwrotu "może"), w związku z czym decyzja jest decyzją uznaniową. Zgodnie z powszechnie przyjętym w orzecznictwie sądów poglądem, fakt, iż decyzja ma charakter uznaniowy, nie zwalnia organu administracji publicznej z obowiązku właściwego uzasadnienia zarówno zaistnienia przesłanek nałożenia kary pieniężnej, jak i wyjaśnienie dlaczego kara została nałożona w określonej wysokości. Minister Zdrowia zignorował fakt, iż Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wykonał niemal w całości nakładane przez Ministra żądania udzielenia informacji i udostępnienia dokumentów z postępowania rekrutacyjnego. Okoliczność ta została przyznana przez Ministra Zdrowia w odpowiedzi na skargę. Minister Zdrowia powinien powyższą okoliczność uwzględnić w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy i uchylić zaskarżoną decyzję w całości lub w części (i w tym zakresie zmniejszyć wysokość orzeczonej kary). Nie może bowiem budzić wątpliwości, iż postępowanie prowadzone w wyniku złożenia przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest w istocie postępowaniem odwoławczym, a zatem -jak sama nazwa mówi - organ powinien ponownie rozpoznać sprawę, uwzględniając stan faktyczny i prawny obowiązujący na dzień wydania decyzji w II instancji.

Strona wskazała także, iż materialnoprawna podstawa wydanych decyzji nie spełnia powołanych wyżej wymagań konstytucyjnych w zakresie określoności przepisu, stanowiącego podstawę do nakładania sankcji - przepis ten musi w sposób kompletny, precyzyjny i jednoznaczny definiować wszystkie znamiona czynów zagrożonych karą. Przepis art. 167 ustawy mający w sprawie zastosowanie dopuszcza nałożenie kary tylko w przypadku odmowy udzielenia wyjaśnień i informacji, o których mowa w art. 165 ust. 1 ustawy. Natomiast w art. 165 ust. l ustawy mowa jest zarówno o obowiązku udostępnienia dokumentów, jak i możliwości żądania przekazania wszelkich informacji i wyjaśnień.

W ocenie Skarżącego brak było także podstaw do udostępnienia niektórych żądanych przez Ministra Zdrowia dokumentów z uwagi na konieczność ochrony danych osobowych. Minister Zdrowia uprawniony był do uzyskiwania i przetwarzania danych osobowych wyłącznie w zakresie określonym w art. 188 ust. 3 ustawy - a więc w zakresie danych osób ubezpieczonych w celu określonym w art. 188 ust. l pkt 4-8 ustawy oraz danych osób uprawnionych do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji w celu określonym w art. 188 ust. 2 pkt 2 i 3 tej ustawy. Dostęp do danych osobowych w szerszym zakresie może być możliwy, o ile spełnione są przesłanki wynikające z ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, póz. 926 ze zm.), a te w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły.

Strona wskazała także, iż zaskarżona decyzja wydana II instancji powinna zostać uchylona, albowiem jest ona dotknięta wadą stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania. Zarówno decyzja z dnia [...] czerwca 2005 r., jak i decyzja z dnia [...] lipca 2005r. wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, zostały wydane (podpisane) z upoważnienia Ministra Zdrowia przez Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Zdrowia - Pana P.S.. W myśl art. 24 § l pkt 5 kpa. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 145 § l pkt 3 kpa, w sprawie zakończonej decyzja ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 kpa.

Wskazała przy tym, iż w nauce prawa nie budzi wątpliwości, iż wyłączenie pracownika od udziału w postępowaniu odwoławczym, jeżeli brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji dotyczy również przypadku, gdy w sprawie mamy do czynienia nie z odwołaniem, lecz z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy. Na potwierdzenie słuszności tego poglądu Strona powołała między innymi wyrok NSA z dnia 24 maja 1983r. (I SA1714/82, ONSA 1983, Nr l, poz. 35).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził naruszeń prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałoby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd nie dopatrzył się również przesłanek warunkujących stwierdzenie nieważności decyzji lub stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa.

Główny zarzut podnoszony zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak również w skardze sprowadzał się do twierdzenia, iż zakres żądanych przez Ministra Zdrowia informacji związanych z postępowaniem konkursowym na stanowiska dyrektorów oddziałów wojewódzkich Funduszu, nie dotyczył uprawnień Ministra Zdrowia jako organu nadzorczego, a dotyczył sfery zakresu działań Prezesa NFZ jako pracodawcy, odnosił się do praw i obowiązków podmiotów stosunku pracy, jakimi są pracownik i pracodawca. Tym samym żądania Ministra Zdrowia przekraczały zakres kompetencji tego organu, o których mowa w art. 165 ust 1 pkt 1 i 2 ustawy.

W ocenie Sądu pogląd ten nie zasługuje na aprobatę. W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż stosownie do art. 98 ust. 1 pkt 4 ustawy dyrektorzy wojewódzkich oddziałów są organami Funduszu. Wobec powyższego prawidłowe jest stanowisko Ministra Zdrowia, iż żądane informacje dotyczyły tej sfery działalności Funduszu, jaką jest powołanie organów Funduszu. Sprowadzanie natomiast postępowania konkursowego do relacji pracodawca - pracownik nie jest uzasadnione i z tego względu, iż zdaniem Sądu relacje te powstają dopiero z momentem powołania danego kandydata na stanowisko dyrektora wojewódzkiego Funduszu i nawiązania stosunku pracy. Odnosząc się do twierdzeń Skarżącego, zaznaczyć należy, iż sprawy wynikające z pełnienia przez Prezesa NFZ funkcji pracodawcy w rozumieniu przepisów kodeksu pracy wyłączone zostały z zakresu kompetencji Ministra Zdrowia jako organu nadzorczego jedynie w części dotyczącej czynności szczególnego trybu nadzoru, jakim jest badanie przez Ministra Zdrowia uchwał Rady Funduszu oraz decyzji podejmowanych przez Prezesa Funduszu. Regulacja ta - zawarta w art. 163 ust. 5 ustawy nie wyłącza stosowania do tej kategorii spraw ustępu 1 omawianego przepisu, w myśl którego Minister Zdrowia stosując kryterium legalności, rzetelności i celowości sprawuje nadzór nad działalnością Funduszu. Gdyby bowiem intencją ustawodawcy było wyłączenie kategorii spraw pracowniczych spod nadzoru Ministra Zdrowia, zawarte w art. 163 ust. 5 wyłączenie odnosiłoby się nie do ust. 2-4 tego przepisu ale również do jego ust. 1. Na marginesie zauważyć należy, iż analiza wskazanej wyżej regulacji z art. 163 ust. 1 - 5 prowadzi do wniosku, iż sprawy wynikające z pełnienia przez Prezesa NFZ funkcji pracodawcy należą do spraw z zakresu działalności Funduszu. Skoro bowiem w art. 163 ust. 5 ustawodawca wyraźnie wyłączył stosowanie wobec kategorii spraw wymienionych w tym ustępie (w tym również spraw pracowniczych) trybu określonego w art. 163 ust. 2 - 4 ustawy, wskazał w ten sposób, iż wbrew stanowisku Skarżącego są to sprawy z zakresu działalności Funduszu, do których nie stosuje się tylko szczególnej regulacji określonej w art. 163 ust. 2 - 4 ustawy.

Stosownie do art. 162 ust. 1 ustawy, nadzór nad działalnością Funduszu sprawuje minister właściwy do spraw zdrowia. W myśl art. 165 ust. 1 i 2 ustawy w ramach nadzoru minister właściwy do spraw zdrowia uprawniony jest w szczególności do żądania udostępnienia mu przez Fundusz dokumentów związanych z działalnością Funduszu lub ich kopii oraz zapoznawania się z ich treścią, jak również do żądania przekazywania wszelkich informacji i wyjaśnień dotyczących działalności Funduszu. Rację należy przyznać Ministrowi Zdrowia w zakresie, w jakim organ ten wyjaśnia, iż powołane przepisy nie odwołują się do treści art. 97 ustawy, na który powołał się Prezes NFZ odmawiając Ministrowi Zdrowia przekazania żądanych dokumentów i informacji. Ponadto zauważyć należy, iż określając w tym przepisie zakres działania Funduszu ustawodawca posłużył się pojęciem " w szczególności" co świadczy o tym, iż wyliczenie to ma charakter przykładowy. Wynikiem powyższych rozważań Sądu, jest konkluzja, iż wskazane wyżej przepisy ustawy nie mogły stanowić skutecznej podstawy odmowy przekazania żądanych przez Ministra Zdrowia informacji i dokumentów, w szczególności za chybiony należy uznać zarzut, iż żądane informacje przekraczały zakres kompetencji Ministra Zdrowia, o których mowa w art. 165 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy. Wniosku tego nie zmienia powoływane przez Stronę rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 czerwca 2004r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Zdrowia ( FD. U. Nr 134, poz. 1439), gdyż rozporządzenie jako akt podstawowy nie może ingerować ( zawężać) materii uregulowanej w ustawie.

W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja Strony sprowadzająca się do przyjęcia, iż określona w art. 167 ustawy odpowiedzialność administracyjna ma charakter odpowiedzialności subiektywnej, której istotnym elementem jest zbadanie subiektywnego stopnia zawinienia. Na marginesie zauważyć należy, iż strona zarówno w wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ( str. 9) , jak i w skardze (str. 8) zawarła jako własne poglądy, odnoszące się do obiektywnego charakteru kary pieniężnej. Na stronie 10 skargi jak i w piśmie z dnia 13 kwietnia 2006r. zawarła natomiast polemikę z tymi poglądami, wskazując na konieczność subiektywizacji odpowiedzialności podmiotu w tym zakresie.

Tradycyjnie uznaje się, iż odpowiedzialność prawna w prawie administracyjnym ma charakter obiektywny i nie może być wyłączona nawet w przypadku braku zawinienia (por. Marek Szydło, charakter i struktura prawna administracyjnych kar pieniężnych , Studia Prawnicze Nr 4/.2003). Powyższy pogląd nie jest co prawda uznawany bez zastrzeżeń. W literaturze przedmiotu pojawiają się bowiem glosy wskazujące na konieczność uwzględniania elementów podmiotowych subiektywizujących odpowiedzialność administracyjną, co niejednokrotnie znajduje swoje odzwierciedlenie w brzmieniu konkretnych przepisów prawa. Warto w tym miejscu zauważyć, iż nowa ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów ( w przeciwieństwie do ustawy z 1990 r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów ) wprost uzależnia nakładanie kar pieniężnych od stwierdzenia "umyślności" lub " nieumyślności " w działaniu sprawcy. Niekiedy ustawodawca czyni winę jedną z przesłanek, które muszą być wzięte pod uwagę przez organ administracji przy wymierzaniu kary pieniężnej ( por. art. 56 ust. 6 Prawa energetycznego gdzie jest mowa o stopniu zawinienia, czy art. 68 ust.2 Prawa pocztowego).

Inaczej kwestia ta przedstawia się w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Podstawą prawną nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej był art. 167 ustawy, w myśl którego :" w przypadku naruszenia prawa, statutu, lub interesów świadczeniobiorców, a także w przypadku odmowy udzielenia wyjaśnień i informacji, o których mowa w art. 128 ust. 5 i w art. 165 ust. 1 ustawy, minister właściwy do spraw zdrowia może nałożyć na Prezesa Funduszu (...) odpowiedzialnego za te naruszenia lub nie udzielenie wyjaśnień, karę pieniężną w wys. do trzykrotnego miesięcznego wynagrodzenia tej osoby (...)." W ocenie Sądu wykładnia literalna tego przepisu przesądza o obiektywnym charakterze tej odpowiedzialności. Ustawodawca nie wprowadził tu kryterium winy - a jedynie obiektywny stan naruszenia prawa, statutu lub odmowy udzielenia wyjaśnień i informacji stanowił przesłankę do nałożenia kary. W tym przypadku ewentualne postulaty doktryny zmierzające do subiektywizacji winy sprawcy traktować należy w kategoriach wniosków de lege ferenda. Odnosząc się do powoływanych przez Skarżącego wyroków Trybunału Konstytucyjnego, stwierdzić należy, iż żaden z tych wyroków nie dotyczył zagadnienia badania zgodności z Konstytucją omawianego przepisu art. 167 ustawy, a zgodnie z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 listopada 1986r. ( U/86. OTK z 1986, poz. 1 , str. 15 ) moc wiążącą ma tylko rozstrzygnięcie zawarte w sentencji wyroku Trybunału Konstytucyjnego. W tym stanie rzeczy powoływanie poglądów prawnych zawartych w tych orzeczeniach nie może stanowić o niekonstytucyjności art. 167 ustawy. Przeciwnie, podstawę prawną wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowił obowiązujący przepis prawa. Odmienny pogląd stanowiłby w ocenie Sądu podważenie obowiązującego w państwie porządku prawnego. Na marginesie tylko odnosząc się do powoływanych przez stronę fragmentów uzasadnień orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego , Sąd zwraca uwagę, iż treścią tych orzeczeń były również takie oto spostrzeżenia :" umieszczenie w Konstytucji przepisów dotyczących domniemania niewinności pośród praw i wolności obywatelskich może w wyjątkowych sytuacjach oznaczać rozszerzenie zakresu stosowania tej zasady poza ramy procesu karnego także na inne postępowania (...). Zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by ograniczała , czy wręcz uniemożliwiała sprawowanie nadzoru na instytucjami zaufania publicznego. Przede wszystkim nie może być rozumiana tak szeroko, aby stanowiła usprawiedliwienie, czy tez formę zabezpieczenia obiektywnych naruszeń prawa, zwłaszcza wtedy, gdy od adresata wymaga się zawodowych zachowań zarówno w sferze ekonomicznej jak i prawnej (...). Inne podejście w tej materii prowadziłoby do zakwestionowania całej filozofii winy i odpowiedzialności na gruncie prawa cywilnego i administracyjnego, która posiada bogate tradycje i nie jest kwestionowana " ( por. wyrok TK z dnia 4 lipca 2002r. , sygn. P12/01).

Z opisanych wyżej względów nie zasługują również na uwzględnienie zawarte w piśmie z dnia 13 kwietnia 2006r. twierdzenia Strony o niekonstytucyjności przepisu art. 167 ustawy, z uwagi na brak jego określoności . Przepis art. 167 ustawy zawierał wyraźne odesłanie do ust. 1 art. 165 ustawy, wobec czego nie można w ocenie Sądu stawiać zarzutu o przekroczeniu przez Ministra Zdrowia upoważnienia zawartego w art. 167 ustawy.

Bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy pozostaje wskazana w załączniku do protokołu okoliczność, iż Strona po wydaniu decyzji z dnia 14 czerwca 2004r. przekazała część informacji i kopii dokumentów, których wcześniej przekazania odmówiła Okoliczność ta nie mogła mieć istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia organu dokonanego w decyzji z dnia [...] lipca 2005r. W stanie faktycznym istniejącym na etapie postępowania odwoławczego ( po przekazaniu części dokumentów jak w piśmie z dnia 20 czerwca 2005- karta 70 akt sądowych), część z żądanych informacji i dokumentów nie została bowiem w dalszym ciągu przekazana ( z analizy akt wynika, iż nie zostały przekazane między innymi : regulamin Komisji Konkursowej, informacje i wyjaśnienia dotyczące powołania Komisji Konkursowej, jak również powołania poszczególnych jej członków, kryteria oceny kandydatów na stanowiska dyrektorów oddziałów wojewódzkich NFZ, protokoły z posiedzeń Komisji Konkursowej, uchwały Komisji Konkursowej wraz z uzasadnieniem, protokoły z przebiegu postępowania konkursowego, i inne). W tych okolicznościach - skoro w dalszym ciągu istniał stan stypizowany hipotezą przepisu art. 167 ustawy - rozstrzygnięcie organu w decyzji z dnia [...] lipca 2005r. uznać należy za prawidłowe, tym bardziej, iż wysokość kary pieniężnej nałożonej na Skarżącego nie oscylowała w górnych granicach jej wymiaru - przepis art. 167 ustawy stanowił o możliwości wymierzenia kary w wysokości do trzykrotnego wynagrodzenia Prezesa NFZ - nałożona kara odpowiadała wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia Strony. Zauważyć przy tym należy, iż ani we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ani w skardze Strona nie podnosiła okoliczności przekazania części żądanej dokumentacji po wydaniu w sprawie decyzji z dnia [...] czerwca 2005r. W odwołaniu jak i w skardze znalazły się natomiast kategoryczne stwierdzenia Strony, uznające odmowę przedstawienia żądanych dokumentów związanych z działalnością Funduszu za uzasadnione brakiem podstaw do skorzystania przez Ministra Zdrowia z przepisu art. 167 ustawy.

Skarżący zawarł również w skardze zarzut dotyczący braku podstawy prawnej do udostępnienia żądanych przez Ministra Zdrowia informacji i dokumentów, z uwagi na konieczność ochrony danych osobowych. Zarówno odwołaniu jak i w skardze Strona sformułowała ten zarzut bardzo ogólnie, nie wskazała, przekazanie którego z żądanych przez Ministra Zdrowia dokumentów lub informacji stanowiłoby naruszenie ustawy o ochronie danych osobowych i czyje dane ( kandydatów, czy członków Komisji Konkursowej) zostałyby w ten sposób naruszone. Minister Zdrowia w zaskarżonej do Sądu decyzji ustosunkował się do zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy argumentów w sposób wyczerpujący i prawidłowy.

Stosownie do przepisu art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych, ustawodawca zezwolił na przetwarzanie danych osobowych, jeżeli powalają na to przepisy prawa. Zgodnie z art. 107 a ustawy ogłoszenie o naborze na stanowiska dyrektorów wojewódzkich oddziałów NFZ zamieszcza się w biuletynie, o którym mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 o informacji publicznej, a stosownie do art. 107 b ustawy, informacja o kandydatach na te stanowiska stanowi informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu o naborze. W myśl przepisu art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U. Nr 112, poz. 1198) ograniczenie prawa do informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem funkcji , w tym o warunkach powierzenia i wykonywania tych funkcji. Wskazane wyżej przepisy art. 107 pt a i b ustawy o ochronie danych osobowych weszły co prawda w życie dopiero z dniem 19 sierpnia 2005r., ale w ocenie Sądu tezę, iż kandydowanie na stanowiska dyrektorów wojewódzkich NFZ należy do sfery publicznej i stanowi informację publiczną, daje się również wywieść z brzmienia art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podejmując bez większego ryzyka próbę dookreślenia cech przesądzających o tym, iż określony podmiot sprawuje funkcje publiczne, stwierdzić należy, iż chodzi tu o takie stanowiska i funkcje których sprawowanie równoznaczne jest z podejmowaniem działań wpływających na sytuację prawną innych osób, lub łączy się co najmniej z przygotowaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Przepisy omawianej ustawy (w szczególności art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej) w korelacji z art. 61 ust. 1 Konstytucji w ocenie Sądu są niewątpliwie przepisami zezwalającymi na przetwarzanie danych osobowych o osobach pełniących funkcje publiczne ( por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 1999r. , II SA 686/99 oraz glosa aprobująca do tego wyroku P. Szkudlarka). ).Na marginesie Sąd zauważa, iż wyrokiem z dnia 20 marca 2006r., sygn. akt K 17/05 Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest zgodny Konstytucją.

Powołana wyżej przesłanka z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych zazębia się przesłanką z art.1 ust. 2 oraz z art. 23 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, w myśl której przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne, jeżeli jest niezbędne do wykonywania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego. Przesłanka ta została obszernie uzasadniona w zaskarżonej do Sądu decyzji. Sąd pragnie dodatkowo zaznaczyć, iż skoro na wskazaną tu przesłankę mogą powoływać się między innymi inspektorzy NIK domagający się udostępnienia danych niezbędnych do przeprowadzenia kontroli ( por. por. J. Barta, R. Markiewicz, Ochrona danych osobowych, Zakamycze 2001,) to wbrew stanowisku Skarżącego, uprawnienie do żądania udostępnienia informacji o postępowaniu konkursowym (jeżeli jakakolwiek z tych informacji naruszałaby dane osobowe) wyprowadzić należy również dla Ministra Zdrowia, w ramach pełnionego przez niego nadzoru nad działalnością NFZ.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi jak i zawartych w piśmie z dnia 13 kwietnia 2006r. zauważyć należy, iż jak wynika z protokołu rozprawy pełnomocnik Ministra Zdrowia oświadczył, iż organ ten nie żądał żadnych danych osobowych identyfikujących osoby uczestniczące w postępowaniu konkursowym, a jedynie ich imię i nazwisko. W aktach sprawy znajduje się przekazana pismem z dnia 21 kwietnia 2005r. lista osób - kandydatów na stanowiska dyrektorów oddziałów zawierająca imiona i nazwiska tych osób, a jak podkreślają komentatorzy ustawy o ochronie danych osobowych, imię i nazwisko nie są danymi wystarczającymi do ustalenia tożsamości osoby fizycznej ( por. J. Barta, R. Markiewicz, Ochrona danych osobowych, Zakamycze 2001, str. 282).

Za nietrafny należy także uznać zarzut dotyczący dotknięcia zaskarżonej do Sądu decyzji wadą stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania. W tym zakresie przypomnieć należy, Strona podniosła, iż zarówno decyzja z dnia [...] czerwca 2005r. jak i decyzja z dnia [...] lipca 2005r. wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy zostały wydane i podpisane z upoważnienia Ministra Zdrowia przez tę samą osobę - Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Zdrowia - Pana P.S., na mocy art. 145 §1 pkt 3 kpa. w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 kpa. stanowi podstawę do wznowienia postępowania.

W wyroku z dnia 18 marca 2005r Sygn. akt FSK 1774/04 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż co prawda wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy ma w swej istocie charakter środka odwoławczego, zawiera bowiem wszystkie jego cechy, nie wywołuje jednak skutku dewolutywnego, to znaczy, iż organem właściwym do rozpatrzenia sprawy jest ten sam organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji. Postępowanie takie ( z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) stanowi wyjątek od zasady dwuinstancyjności, polegający na tym, że dwukrotnie ten sam organ rozpoznaje sprawę. W takim stanie rzeczy NSA stwierdził, iż nie powinno budzić wątpliwości, iż brak skutku dewolutywnego powoduje, iż nie może mieć w sprawie zastosowania przepis art. 130 § 1 pkt 5 ustawy ordynacja podatkowa ( odpowiednikiem tego przepisu jest art. 24 § 1 pkt 5 kpa. ) wyłączający pracownika od wydania po raz drugi decyzji, ponieważ przepis ten ma zastosowanie do sytuacji, kiedy w sprawie rozstrzygają organy dwóch różnych instancji, co wyraźnie wynika z treści tego przepisu. Zastosowanie przez ustawodawcę instytucji ponownego rozpatrzenia sprawy wskazuje, że jego celem było poddanie powtórnie ocenie przez ten sam organ skierowanej doń sprawy. Wola ustawodawcy nie powinna w przypadku omawianego przepisu budzić wątpliwości. Gdyby bowiem ustawodawca uznał za priorytet bezstronność załatwienia sprawy poprzez zachowanie dwuinstancyjności postępowania, przewidziałby wówczas inne środki zaskarżania, które mają charakter dewolutywny i których celem jest rozpatrywanie sprawy przez inny organ, aniżeli ten, który wydał decyzję w pierwszej instancji.

Powyższy pogląd Sąd w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela. Jeżeli zatem w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ten sam organ wydaje w sprawie decyzję, to wówczas nie ma do niego zastosowania przepis art. 24 §1 pkt 5 kpa. Tym samym w sprawie nie może mieć zastosowania powoływany przez Stronę przepis art. 145 § 1 pkt 3 kpa i określony tym przepisem skutek w postaci przesłanki do wznowienia postępowania.

Sąd nie podzielił również podniesionych przez Stronę zarzutów naruszenia art. 6,7,8,10 , 75 § 1 oraz 80 kpa. Organ podjął wszelki kroki w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów wszechstronnie ocenił zebrany materiał dowodowy, a podjęte rozstrzygnięcie dokonane zostało w oparciu o obowiązujący przepis prawa, w granicach wyznaczonego w tym przepisie uznania administracyjnego.

W tych warunkach -Sąd na podstawie art. 132 w związku z art. 151 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.