Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska,, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), Protokolant specjalista Anna Koenigshaus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2024 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. z dnia 8 marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego w sprawie wykonania urządzenia wodnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżoną decyzją z 8 marca 2024 r. numer [...] Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. (dalej "Dyrektor Zarządu" lub "Organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję Kierownika Nadzoru Wodnego Wód Polskich w K. (dalej "Kierownik Nadzoru" lub "Organ pierwszej instancji") z 17 stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego w sprawie wykonania urządzenia wodnego.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy.

Organ pierwszej instancji wniósł sprzeciw do zgłoszenia wodnoprawnego złożonego przez B. W.(dalej "Skarżący"). Zgłoszenie dotyczyło wykonania urządzenia wodnego służącego do wprowadzania do ziemi oczyszczonych ścieków z przydomowej oczyszczalni ścieków na potrzeby zwykłego korzystania z wód tj. wykonania drenażu rozsączającego na działce o numerze ewidencyjnym nr [...], obręb [...] P. , gmina M. , powiat [...] .

Podstawę prawną pierwszoinstancyjnej decyzji stanowiły przepisy art. 423 ust 5 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 1478 z późn. zm.; dalej "p.w.") oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.; dalej "k.p.a.").

W uzasadnieniu decyzji Kierownik Nadzoru wyjaśnił, że dokonał weryfikacji zgłoszenia wodnoprawnego pod względem jego zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą Rady Gminy M. z dnia 21 listopada 2012 r. numer [...] w sprawie: uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. dotyczącej miejscowości P. – obszar III zmiany studium (Dz. U. Woj. [...] z [...] r. poz. [...] z późn. zm.; dalej "m.p.z.p."). Organ pierwszej instancji wskazał, że z § 12 ust. 1 pkt 7 lit. c) m.p.z.p. wynika, że do czasu realizacji kanalizacji sanitarnej dopuszcza się gromadzenie ścieków w obrębie własnej działki za pomocą szczelnych zbiorników bezodpływowych. Wprawdzie Wojewoda Śląski rozstrzygnięciem nadzorczym z 27 grudnia 2012 r. nr IFIII.4131.62.2012 stwierdził nieważność § 12 ust. 1 pkt 7 lit. e) m.p.z.p. zakazującego stosowania przydomowych oczyszczalni ścieków, jednakże nie rozstrzyga to kwestii dopuszczalności urządzeń wodnych służących do wprowadzania ścieków do ziemi. Ponadto teren objęty m.p.z.p. zlokalizowany jest na obszarze Głównego Zbiornika Wód Podziemnych (GZWP [...] ) dla którego zgodnie z uchwałą zakazuje się m. in. wysypywania i wylewania nieczystości do wód i gruntu oraz lokalizacji inwestycji, które mogą zanieczyścić wody podziemne ze względu na wytwarzanie ścieki. Powyższe wyczerpuje znamiona ustaleń dokumentu, o którym mowa w art. 396 ust. 1 pkt 7 p.w. tj. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W odwołaniu od decyzji Skarżący podkreślił, że na obszarze planowanej inwestycji brak jest miejskiej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej oraz brak jest technicznych możliwości wykonania przedmiotowych sieci. Skarżący powołał się na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego dotyczące § 12 ust. 1 pkt 7 lit. e) m.p.z.p. Kierownik Nadzoru wnosząc sprzeciw od zgłoszenia wodnoprawnego de facto zakazał wykonania oczyszczalni ścieków. W żadnym przepisie m.p.z.p. nie sformułowano zakazu budowy urządzeń wodnych służących do odprowadzania oczyszczonych ścieków do ziemi. Ponadto Skarżący zarzucił, że zgłoszenia dokonał 17 listopada 2023 r. i wniosek był kompletny. Treść art. 421 pkt 2 lit. e) p.w. odnosi się do planowanego terminu, a nie do daty planowanych robót. Zatem 30-dniowy termin na wyrażenie sprzeciwu upłynął 18 grudnia 2023 r.

Zaskarżoną obecnie decyzją Dyrektor Zarządu utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną uznając, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

W uzasadnieniu decyzji Organ odwoławczy szczegółowo zrelacjonował przebieg postępowania i przytoczył przepisy prawa znajdujące zastosowanie w sprawie. Wskazał, że sprzeciw do zgłoszenia wodnoprawnego został wniesiony zasadnie. Planowana inwestycja jest niezgodna z m.p.z.p. słusznie zatem Kierownik Nadzoru stwierdził, że przedłożone zgłoszenie wodnoprawne powoduje naruszenie art. 396 ust. 1 pkt 7 p.w.

Pismem z 9 kwietnia 2024 r. Skarżący złożył skargę na decyzję Dyrektora Zarządu, zaskarżając ją w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego od organu na rzecz Skarżącego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 396 ust. 1 pkt 7 i art. 423 ust. 5 pkt 2 p.w. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego;

2) art. 423 ust. 2 p.w. poprzez niedopuszczalność wydania decyzji o wniesieniu sprzeciwu po upływie 30 dni od dnia złożenia wniosku;

3) art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego mającego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia istoty sprawy oraz nie uwzględnienie interesu społecznego wnioskodawcy;

4) art. 7a § 1 k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść strony;

5) art. 7b k.p.a. poprzez brak współdziałania z Wójtem Gminy M. w celu dokładnego wyjaśnienia stanu prawnego sprawy;

6) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wyjaśnień przedstawianych przez Skarżącego w sprawie oraz wzywanie do dostarczenia dokumentów, których nie wymagają przepisy prawa;

7) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewystarczające zebranie i rozpoznanie materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skargi Skarżący przytoczył argumentację na poparcie stawianych zarzutów.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Zakres kontroli sądu wyznacza przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem dotyczącym art. 57a (który nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszania aktów organów administracji, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 394 pkt 13 p.w. zgłoszenia wodnoprawnego wymaga wykonanie urządzeń wodnych służących do wprowadzania do ziemi ścieków oczyszczonych w przydomowej oczyszczalni ścieków na potrzeby zwykłego korzystania z wód. Stosownie do art. 423 ust. 1 p.w. zgłoszenia wodnoprawnego należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia wykonywania czynności, robót lub urządzeń wodnych. Do wykonywania czynności, robót lub urządzeń wodnych podlegających obowiązkowi zgłoszenia wodnoprawnego można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia organ właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 3 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Dokonanie zgłoszenia wodnoprawnego nie zwalnia z obowiązku uzyskania uzgodnień i decyzji wymaganych na podstawie przepisów odrębnych (art. 423 ust. 2 p.w.). W myśl art. 423 ust. 4 p.w. w przypadku konieczności uzupełnienia zgłoszenia wodnoprawnego organ właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów lub informacji, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Nałożenie obowiązku, o którym mowa w ust. 4, przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 2 (art. 423 ust. 7 p.w.).

Skarżący zarówno w skardze, jak i w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, kwestionował prawidłowość wydanych przez Kierownika Nadzoru postanowień z 23 listopada 2023 r. i z 19 grudnia 2023 r., wzywających do uzupełnienia zgłoszenia wodnoprawnego o podanie planowanego terminu rozpoczęcia robót.

Zdaniem Sądu wskazane postanowienia nie naruszają ani przepisów prawa materialnego ani przepisów procesowych. Organ pierwszej instancji - opierając się o art. 421 pkt 2 lit. e) w związku z art. 423 ust. 2 p.w. - zasadnie wezwał Skarżącego do podania planowanego terminu rozpoczęcia robót. W zgłoszeniu, które wpłynęło do Organu pierwszej instancji 17 listopada 2023 r., jako planowany termin rozpoczęcia robót wskazano bowiem "IV kwartał 2023 r." Biorąc pod uwagę regulację art. 423 ust. 2 p.w. termin rozpoczęcia robót lub czynności, o którym mowa w art. 421 pkt 2 lit. e) p.w. winien być określony konkretną datą bowiem tylko wtedy w sposób nie budzący wątpliwości można dokonać obliczenia terminów określonych w tym przepisie.

W przypadku nałożenia na zgłaszającego obowiązku uzupełnienia zgłoszenia wodnoprawnego, termin do wniesienia sprzeciwu rozpoczyna bieg na nowo od dnia uzupełnienia zgłoszenia, a w przypadku braku uzupełnienia – od upływu terminu wyznaczonego postanowieniem.

Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy należy wskazać, że w terminie na wniesienie sprzeciwu Kierownik Nadzoru wezwał Skarżącego postanowieniem z 23 listopada 2023 r. do uzupełnienia zgłoszenia wodnoprawnego. Postanowienie to zostało doręczone Skarżącemu 6 grudnia 2023 r., i od tego dnia należy liczyć 21 dniowy termin na uzupełnienie zgłoszenia. Skarżący - w wyznaczonym postanowieniem terminie - nie wskazał terminu planowanych robót, zatem z upływem 21 od doręczenia postanowienia, tj. od 28 grudnia 2023 r. biegł na nowo termin na wniesienie sprzeciwu przez Organ pierwszej instancji. Jednakże postanowieniem z 19 grudnia 2023 r. Organ pierwszej instancji ponownie wezwał Skarżącego do uzupełnienia zgłoszenia o podanie planowanego terminu rozpoczęcia robót. Postanowienie to Skarżący odebrał 8 stycznia 2024 r., a uzupełnienia zgłoszenia dokonał 9 stycznia 2024 r. (data wpływu pisma z 8 stycznia 2024 r.). Zatem od dnia uzupełnienia zgłoszenia na nowo rozpoczął bieg termin do wniesienia sprzeciwu przez Kierownika Nadzoru. Oznacza to, że sprzeciw w rozpoznawanej sprawie wniesiony 17 stycznia 2024 r. został złożony z zachowaniem 30-dniowego terminu z art. 423 ust. 2 p.w.

Następnie należy wskazać, że zgodnie z art. 423 ust. 5 p.w. organ właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych wnosi sprzeciw, jeżeli wykonywanie czynności, robót lub urządzeń wodnych, a także korzystanie z wód: 1) jest objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia wodnoprawnego; 2) narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7, nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8, lub narusza interesy osób trzecich, w tym właściciela wód; 3) zagraża osiągnięciu celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz w art. 61. Stosownie zaś do art. 396 ust. 1 pkt 7 p.w. pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W zgłoszeniu wodnoprawnym Skarżący zgłosił zamiar wykonania urządzenia wodnego w postaci drenażu rozsączającego jako elementu składowego przydomowej oczyszczalni ścieków bytowych, na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] w Przeczycach. Kierownik Nadzoru wniósł sprzeciw do ww. zgłoszenia, powołując się na naruszenie przez zamierzenie inwestycyjne ustaleń § 12 ust. 1 pkt 7 lit. c) oraz § 8 lit a-c) m.p.z.p. Organ odwoławczy uznał sprzeciw Kierownika Nadzoru do zgłoszenia za uzasadniony.

Zasadniczą zatem kwestią dla oceny legalności zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji zastosowania w rozpoznawanej sprawie art. 423 ust. 5 pkt 2 p.w., jest ustalenie, czy objęta zgłoszeniem Skarżącego budowa urządzenia wodnego narusza ustalenia m.p.z.p. W tym miejscu należy podkreślić, że regulacje art. 423 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 7 p.w. uprawniają organy właściwe w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych do wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego tylko wówczas, jeżeli wykonywanie czynności, robót lub urządzeń wodnych, a także korzystanie z wód narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustawodawca nie uzależnił obowiązku wniesienia przez organ sprzeciwu od tego, czy wykonanie czynności, robót lub urządzeń wodnych jest zgodne z ustaleniami planu miejscowego. Użyty w przepisie art. 423 ust. 5 pkt 2 w związku z art. 396 ust. 1 pkt 7 p.w. zwrot "narusza ustalenia dokumentów" oznacza, że pomiędzy treścią planu miejscowego a objętego zgłoszeniem zamierzenia inwestycyjnego nie musi zachodzić pełna zgodność - wystarczy, aby nie było sprzeczności.

W sprawie nie jest sporne, że część działki nr [...] , na której Skarżący planuje budowę przydomowej oczyszczalni ścieków, zlokalizowana jest na obszarze oznaczonym w m.p.z.p. symbolem 8MN, oznaczającym tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W § 8 m.p.z.p. w zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego ustalono dla całego obszaru planu, który położony jest w granicach Głównego Zbiornika Wód Podziemnych (GZWP [...]) zakaz: a) wysypywania i wylewania nieczystości do wód i gruntu; b) lokalizacji inwestycji, które mogą zanieczyścić wody podziemne ze względu na wytwarzane ścieki, emitowane pyły i gazy oraz składowane odpady; c) lokalizacji inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska wodnego; d) rolniczego wykorzystywania ścieków. W § 12 ust. 1 pkt 7 lit. c) m.p.z.p. w zakresie odprowadzania ścieków wskazano, że do czasu realizacji kanalizacji sanitarnej dopuszcza się gromadzenie ścieków w obrębie własnej działki za pomocą szczelnych zbiorników bezodpływowych.

Wskazać także należy, że rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody Śląskiego z [...] r. numer [...] stwierdzono nieważność m.p.z.p. w części m. in. postanowienia § 12 pkt 7 lit. e). Postanowienie § 12 pkt 7 lit. e) zakazywało dla całego obszaru objętego planem miejscowym stosowania przydomowych oczyszczalni ścieków. Zdaniem Wojewody ustalenie to naruszało przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2012 r. Nr 391).

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (aktualny tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 399; dalej "u.u.c.p.g.") właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych; przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych. Z zacytowanej regulacji wynika, że jeśli przydomowa oczyszczalnia ścieków spełnia wymogi techniczne stawiane tym urządzeniom, jej eksploatacja jest prawnie dopuszczalna, a korzystający z tego urządzenia spełnia kryteria utrzymania czystości i porządku na nieruchomości. W myśl natomiast art. 2 ust. 1 pkt 1 u.u.c.p.g. przez nieczystości ciekłe należy rozumieć ścieki gromadzone przejściowo w zbiornikach bezodpływowych lub osadnikach w instalacjach przydomowych oczyszczalni ścieków.

Należy mieć także na uwadze, że uchwała rady gminy o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stanowi akt prawa miejscowego, który jak wynika z art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483 z późn. zm.) jest źródłem prawa, choć jego obowiązywanie jest ograniczone pod względem terytorialnym do obszaru gminy. Uchwała taka, jako akt podjęty w ramach upoważnienia ustawowego, udzielonego gminie do tworzenia aktów prawa miejscowego, musi respektować postanowienia aktów prawnych powszechnie obowiązujących wyższego rzędu, czyli ustaw oraz wydanych na ich podstawie aktów wykonawczych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 lutego 2003 r., I SA/Lu 882/02, opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Stanowiąc przepisy prawa miejscowego organ stanowiący gminy związany jest konstytucyjną zasadą praworządności, której jednym z elementów jest hierarchiczna budowa systemu źródeł prawa. Hierarchiczność źródeł prawa to reguła, zgodnie z którą akt niższego rzędu nie może stać w sprzeczności z aktem wyższego rzędu. Hierarchiczna budowa systemu źródeł prawa obliguje do przyjęcia dyrektywy interpretacyjnej, w myśl której, w razie kolizji między normami prawnymi, przepisy prawa zawarte w akcie wyższego rzędu stosuje się przed przepisami prawa zawartymi w akcie niższego rzędu. Hierarchiczność źródeł prawa wyklucza możliwość stosowania norm hierarchicznie niższych, regulujących te same kwestie w sposób odmienny (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Białymstoku z 17 stycznia 2023 r., II SA/Bk 846/22; w Krakowie z 28 marca 2018 r., II SA/Kr 150/18; w Bydgoszczy z 6 lipca 2016 r., II SA/Bd 629/16 – opubl. w CBOSA). Interpretacja przepisów prawa miejscowego nie może zatem dokonywać się w oderwaniu od zapisów innych aktów prawa powszechnie obowiązującego. Co więcej, należy podkreślić, iż stosowanie prawa miejscowego powinno odbywać się w sposób, który sprzyja uzyskaniu efektu spójności systemu prawa oraz komplementarności regulacji prawnych w danym zakresie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 9 września 2008 r., II SA/Łd 814/07, opubl. w CBOSA).

Wobec tego – zdaniem Sądu – przepisy § 8 i § 12 ust. 1 pkt 7 lit. c) m.p.z.p. winny być interpretowane z uwzględnieniem art. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 5 ust. 1 pkt 2 u.u.c.p.g. W konsekwencji nie można z ww. postanowień m.p.z.p. wywodzić zakazu budowy przydomowych oczyszczalni ścieków (także tych z drenażem rozsączającym), w przypadku gdy m.p.z.p. nie zawiera wyraźnego zakazu lokalizacji tych urządzeń, a budowa i eksploatacja tych urządzeń - jeżeli spełniają wymagania określone w przepisach odrębnych - jest dopuszczalna ustawowo. Przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą być rozumiane w sposób sprzeczny z treścią przepisów ustawowych, a więc nie mogą eliminować regulacji zawartej w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 czerwca 2018 r., II OSK 1734/16, opubl. w CBOSA). Jeżeli formalnie sprzeczne z ustaleniami planu miejscowego zamierzenie inwestycyjne jest dozwolone wprost przepisami rangi wyższej niż tzw. prawo miejscowe, przepisy aktu prawa miejscowego należy interpretować tak by sprzeczność tą wyeliminować. Jeżeli natomiast wobec jasnych, niebudzących wątpliwości zapisów tego aktu, nie da się go "wyinterpretować" w zgodzie z ustawą, zapis ten jako nielegalny należy pomijać (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lipca 2023 r., III OSK 2555/21, opubl. w CBOSA).

Na chwilę obecną brak jest zatem podstaw do sprzeciwienia się realizacji inwestycji Skarżącego w oparciu o zarzut naruszania przez zamierzenie inwestycyjne postanowień m.p.z.p. Organy dokonały w rozpatrywanej sprawie wadliwej, bo sprzecznej z art. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 5 ust. 1 pkt 2 u.u.c.p.g. wykładni postanowień m.p.z.p. W rezultacie wadliwie zastosowano art. 423 ust. 5 pkt 2 w związku z art. 396 ust. 1 pkt 7 p.w.

Wobec powyższego Organ odwoławczy ponownie przeprowadzi postępowanie odwoławcze, przyjmując, że § 8 oraz § 12 ust. 1 pkt 7 lit. c) m.p.z.p. w związku z art. 423 ust. 5 pkt 2 p.w. i art. 396 ust. 1 pkt 7 p.w. nie może stanowić podstawy do wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego Skarżącego. W zależności od wyników tego postępowania, Organ odwoławczy rozważy zaistnienie podstaw do zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 k.p.a. i uchylenia decyzji Kierownika Nadzoru o sprzeciwie oraz umorzenia postępowania pierwszoinstancyjnego.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku działając na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzony zwrot kosztów postępowania obejmuje wpis sądowy (300 zł).