Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2021 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej A w G. na decyzję Wojewody z dnia 31 lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.

Skarga Wspólnoty Mieszkaniowej na decyzję Wojewody z dnia 31 lipca 2020 r., nr [..], wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Prezydent Miasta decyzją z dnia 31 grudnia 2019 r., nr [..], zatwierdził projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia inwestycyjnego realizowanego w II etapach na terenie działek nr [..]-[..] przy ul. N. w G. oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił firmie A. pozwolenia na budowę etapu I zamierzenia budowlanego obejmującego: budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego wraz z instalacjami wewnętrznymi i zewnętrznymi, dwoma zbiornikami na wody opadowe oraz basenem, na terenie działek nr [..], [..] obręb [..], przy ul. N. w G.

Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, podnosząc, że organ I instancji błędnie nie przyznał jej statusu strony, podczas gdy należąca do niej działka nr [..], bezpośrednio graniczy z terenem inwestycji, a co więcej granica działek pomiędzy działką skarżącej a działką inwestycyjną jest najdłuższa. Ponadto, projektowana inwestycja zaplanowana została w bezpośrednim sąsiedztwie infrastruktury służącej skarżącej jako system odwadniania a z uwagi na podmokłe właściwości terenu oraz bliskość zaprojektowanego budynku, skarżąca powinna zostać uznana za stronę.

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 31 lipca 2020 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) – zwanej dalej k.p.a., Wojewoda umorzył postępowanie odwoławcze.

Uzasadniając wydaną decyzję, Wojewoda wskazał, że nieruchomość gruntowa obejmująca działkę nr [..], zlokalizowaną w G., dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą nr [..], zabudowana jest budynkiem mieszkalnym, wielorodzinnym, którego ogół właścicieli tworzy wspólnotę mieszkaniową. Budynek ten oddalony jest od działki inwestycyjnej nr [..] o około 5 m. Dodatkowo, na przedmiotowej działce Wspólnoty bezpośrednio w południowo-zachodniej granicy działki nr [..] znajduje się zbiornik retencyjny.

Wojewoda wskazał, że samo sąsiedztwo z działką, na której jest planowa inwestycja nie daje legitymacji strony postępowania, ale dopiero ograniczenie jej praw stanowi podstawę do przyznania takiej legitymacji. Z kolei, w niniejszej sprawie nie zostały ograniczone prawa skarżącej. Analiza projektu budowlanego, przeprowadzona w celu ustalenia obszaru oddziaływania obiektu wykazała, że planowana inwestycja nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [..] należącej do skarżącej w ujęciu § 12 ust. 1 przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065) w zakresie dotyczącym sytuowania budynku na działce. Projektowany budynek mieszkalny zlokalizowany jest w północnej części działki nr [..] i jako że na tej wysokości działka inwestycyjna nie graniczy z działką [..], kontrola prawidłowości spełnienia odległości wynikających z § 12 ust. 1 nie ma zastosowania. Z tych samych względów projektowana inwestycja nie powoduje również żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu działki nr [..] również w związku z § 271-273 ww. rozporządzenia, tj. w zakresie dotyczącym usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. Nie mogły też zostać naruszone przepisy dotyczące § 13 ww. rozporządzenia (odnoszące się do przesłaniania obiektów budowlanych) oraz § 60 (odnoszące się do zacienienia i nasłonecznienia pomieszczeń). Podobnie, żadnych ograniczeń nie należy upatrywać ze względu na unormowania § 19 ww. rozporządzenia, dotyczącego sytuowania miejsc postojowych od granicy działki i okien pomieszczeń, jako że miejsca postojowe dla projektowanej inwestycji zaprojektowane zostały w kubaturze planowanego budynku. Z akt dokumentacji projektowej spornej inwestycji wynika ponadto, że realizacja zaplanowanego przedsięwzięcia nie pozbawi nieruchomości skarżącej dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Sporna inwestycja nie niesie za sobą również ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych, o których stanowi przepis § 314 ww. rozporządzenia.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącej, że wskutek realizacji inwestycji narażone mogłyby być stosunki wodne dla sąsiadujących nieruchomości, Wojewoda wyjaśnił, iż na wysokości granicy z działką należącą do skarżących nie są planowane żadne roboty, które groziłyby zalaniem działki nr [..] wodami opadowymi bądź roztopowymi. Brak jest bowiem w tym miejscu projektowanych utwardzeń czy obiektów kubaturowych. Natomiast, sam system zagospodarowania wód opadowych dla projektowanej inwestycji został zaprojektowany jako system zamknięty i jako taki nie może mieć wpływu na interes prawny skarżącej. Inwestycja zakłada bowiem wykonanie dwóch szczelnych zbiorników na wody opadowe. Do zbiornika o pojemności 9000 l odprowadzane będą wody z dachu projektowanego budynku, natomiast do zbiornika o pojemności 14300 l poprzez projektowaną instalację zewnętrzną kanalizacji deszczowej odprowadzane będą wody z projektowanych utwardzeń. Wody ze zbiorników będą opróżniane przez wyspecjalizowane jednostki. Powyższe rozwiązanie zostało pozytywnie uzgodnione przez B. uzgodnieniem nr [..] z dnia 25 lipca 2019 r. oraz C. uzgodnieniem nr [..] z dnia 4 lipca 2019 r.

Z uwagi na powyższe, Wojewoda nie dopatrzył się, a skarżąca nie wskazała, jaki przepis prawa materialnego mógłby zostać naruszony w związku z wyrażonymi przez nią obawami odnoszącymi się do groźby naruszenia stosunków wodnych. Z kolei, z przepisów prawa cywilnego dotyczących ochrony prawa własności można wywodzić przymiot strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, tylko wówczas, gdy wykonywanie prawa własności jest zagrożone poprzez ograniczenia w zagospodarowaniu i korzystaniu z nieruchomości w prawnie dozwolony sposób. Samo zaś powoływanie się na przepisy prawa cywilnego nie jest wystarczające dla wykazania interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Samoistnym źródłem interesu prawnego nie może być też przepis art. 5 Prawa budowlanego. W powyższym unormowaniu została sformułowana ogólna zasada prawa budowlanego, która następnie podlega skonkretyzowaniu w dalszych przepisach ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzeniach wydanych na jej podstawie. Zatem, konkretny interes prawny może być wywodzony z treści ww. przepisu tylko w powiązaniu z konkretną normą szczegółową.

Mając powyższe na uwadze, Wojewoda nie stwierdził, aby planowana inwestycja ograniczała skarżącą w możliwości korzystania z nieruchomości, której jest właścicielem, a tym samym brak było podstaw do uznania skarżącej za stronę przedmiotowego postępowania.

We wniesionej do Sądu skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W ocenie skarżącej, zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, poprzez jego niezastosowanie, nierozważenie okoliczności prawnych i faktycznych sprawy przedstawionych przez strony we wniosku, sporządzenie uzasadnienia decyzji w oderwaniu od stanu prawnego i faktycznego sprawy, w tym pomijanie konsekwentnie faktu, że istnieją przesłanki do uznania skarżącej za stronę, co w konsekwencji doprowadziło do nieprzyznania skarżącej statusu strony;

- art. 28 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, nierozważenie okoliczności prawnych i faktycznych sprawy przedstawionych przez strony we wniosku, sporządzenie uzasadnienia decyzji w oderwaniu od stanu prawnego i faktycznego sprawy, w tym pomijanie konsekwentnie faktu, że istnieją przesłanki do uznania skarżącej za stronę, co w konsekwencji doprowadziło do nieprzyznania skarżącej statusu strony;

- art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. z uwagi na zastosowanie go w niniejszej sprawie, podczas gdy nie było podstawy do nieuznania skarżącej za stronę, a także błędne wskazanie okoliczności, które organ I instancji winien wziąć pod uwagę, a w szczególności, że organ nie miał materiału dowodowego do ustalenia stron postępowania, biorąc pod uwagę przesłankę dotyczącą potencjalnego oddziaływania inwestycji, podczas gdy organ ten wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że materiał dowodowy zdaniem skarżącej jest wystarczający do uznania skarżącej za stronę, natomiast nie zawiera danych pozwalających na wydanie innej decyzji;

- art. 10 § 1 w zw. z art. 73, art. 78, art. 79 § 1 oraz art. 81 k.p.a., polegające na naruszeniu zasady czynnego udziału strony, co spowodowało, że skarżąca nie miała wystarczającej wiedzy o toczącym się postępowaniu odwoławczym;

- art. 6 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP, poprzez niedziałanie w postępowaniu administracyjnym przez organ na podstawie i w granicach prawa;

- błędną wykładnię przepisów wykonawczych wydanych w związku z art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, dotyczących warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania (rozporządzenie Dz.U. z 2019 r. poz. 1065), w tym zwłaszcza § 12 ust. 1, poprzez pomięcie faktu, iż normy opisane w tychże przepisach nie przesądzają o nieistnieniu oddziaływania na nieruchomości sąsiadujące, a także niewzięciu pod uwagę faktu zamiaru budowy basenu, tj. budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane a zatem niewzięcia pod uwagę, iż przedmiotem postępowania winno być ustalenie z udziałem wszystkich zainteresowanych, czy planowana inwestycja może oddziaływać na nieruchomości sąsiednie, nawet jeśli z projektu budowlanego wynika, że spełniono wszystkie wymagania wynikające z przepisów Prawa budowlanego i przepisów odrębnych.

Jednocześnie, skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu: z akt postępowania nr [..], prowadzonego przez Prezydenta Miasta na okoliczność przyznania skarżącej statusu strony; z postanowienia Wojewody z dnia 17 grudnia 2018 r. na okoliczność potwierdzenia, iż w poprzednim postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę złożonego przez tego samego inwestora oraz obejmującego te same działki, skarżącej przyznano status strony; pisma Prezydenta do Wojewody z dnia 9 marca 2020 r. na okoliczność wskazania, że organ I instancji nie uzasadnił w żaden sposób braku przesłanek do nieuznania skarżącej za stronę postępowania oraz wykazania kręgu podmiotów uznanych za strony, czyli wykazania znacznego obszaru oddziaływania planowanej inwestycji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Kontrola legalności, przeprowadzona na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2107 ze zm.) oraz art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., wykazała, że decyzja Wojewody z dnia 31 lipca 2020 r. jest zgodna z prawem.

Stanowiący podstawę kontrolowanej w niniejszej sprawie decyzji przepis art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze.

Na tle powołanego przepisu w literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że tego rodzaju rozstrzygnięcie zapada, gdy organ odwoławczy ustali, że postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe, przy czym sytuacja ta wystąpi m.in. wtedy, gdy odwołanie zostanie wniesione przez podmiot, któremu nie można przypisać statusu strony postępowania, tj. niebędący stroną (zob. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 942/05, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku stwierdzenia w toku badania dopuszczalności odwołania, że podmiot wnoszący odwołanie nie ma interesu prawnego w sprawie, organ na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 589/19, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 127 § 1 k.p.a. stanowi bowiem, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji.

Tym samym, w przypadku stwierdzenia w toku badania dopuszczalności odwołania, że podmiot wnoszący odwołanie nie ma interesu prawnego w sprawie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania odwoławczego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. z przyczyn podmiotowych. Uwzględniając bowiem, że postępowanie odwoławcze oparte jest na zasadzie skargowości, a zatem organ II instancji nie może wszczynać postępowania z urzędu, organ, do którego wniesiono odwołanie obowiązany jest zweryfikować, czy podanie pochodzi od uprawnionego podmiotu tj. podmiotu, któremu przysługuje status strony postępowania. Obowiązkiem organu jest tu więc zweryfikowanie tej okoliczności w toku postępowania rozpoznawczego, a w przypadku negatywnego wyniku weryfikacji, tj. w razie stwierdzenia braku legitymacji (interesu prawnego) po stronie podmiotu składającego odwołanie - obowiązkiem organu jest umorzenie postępowania odwoławczego.

Sąd podziela stanowisko Wojewody, który uznał, że postępowanie zainicjowane odwołaniem wniesionym przez skarżącą od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 31 grudnia 2019 r., jako bezprzedmiotowe, zasługiwało na umorzenie, gdyż brak jest podstaw prawnych do przyznania skarżącej statusu strony w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia firmie A. pozwolenia na budowę etapu I zamierzenia budowlanego obejmującego: budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego wraz z instalacjami wewnętrznymi i zewnętrznymi, dwoma zbiornikami na wody opadowe oraz basenem, na terenie działek nr [..], [..], przy ul. N. w G.

W postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem jest udzielenie pozwolenia na budowę krąg stron postępowania wyznaczany jest po myśli art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. Zgodnie z treścią tego przepisu stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przytoczony przepis art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane stanowi lex specialis w stosunku do normy prawnej wynikającej z art. 28 k.p.a. W wyroku z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1859/12 (Lex nr 1457693) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że: "pojęcie strony postępowania administracyjnego zawarte w art. 28 k.p.a., zgodnie z którym jest nią każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę zostało zawężone przez przepis art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane do inwestora oraz właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu zdefiniowanego w art. 3 pkt 20 ustawy.

Zgodnie zaś z treścią art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Według ustawowej definicji zawartej w art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Zaznaczyć należy, że do przepisów odrębnych, w rozumieniu wymienionego wyżej przepisu należą nie tylko przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ale także przepisy z zakresu ochrony środowiska oraz zagospodarowania przestrzennego (zob. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1296/10, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Istotne jest również zwrócenie uwagi na to, że przy interpretacji art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane, stanowiącego ustawową definicję "obszaru oddziaływania obiektu" przepis ten interpretować należy łącznie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Zasadą procesu inwestycyjnego jest bowiem poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich co dotyczy przede wszystkim właścicieli (użytkowników) nieruchomości sąsiadujących z działką inwestora. Przepisami odrębnymi, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu działki inwestora związane z budowanym obiektem są więc także przepisy prawa cywilnego, które gwarantują właścicielowi nieruchomości sąsiedniej prawo do korzystania z niej zgodnie z przeznaczeniem (art. 140 k.c.).

Z normy art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane wynika, że w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji organ administracji architektoniczno-budowlanej winien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych. Zaznaczyć przy tym należy, iż przy ocenie czy podmiot jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie ma znaczenie czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługiwał (zob. wyrok NSA z dnia 9 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1321/06). Właściciel działki znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji winien mieć bowiem możliwość sprawdzenia, czy faktycznie ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową działki zostaną zachowane i nie zostaną naruszone. Jeżeli jakikolwiek przepis prawa podmiotowego wiąże sposób zagospodarowania działki sąsiedniej z faktem powstania obiektu na działce inwestora, to wówczas właściciel tejże działki ma prawo żądać sprawdzenia przez organ, czy zamierzona inwestycja ograniczy jego prawo do zgodnego z prawem zagospodarowania działki będącej jego własnością (zob. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 644/10).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, bądź stwarzają możliwość ograniczenia w zagospodarowaniu i wykorzystaniu działek sąsiednich zgodnie z ich przeznaczeniem, to właściciele takich nieruchomości mają status strony i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa. Pod pojęciem ograniczenia możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej należy rozumieć również utrudnienia w możliwości użytkowania jej zgodnie z przeznaczeniem (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 644/10, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego ma interes prawny w sprawdzeniu zachowania stosownych przepisów prawa, a tym samym posiada przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Właściciel działki znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji winien mieć bowiem możliwość sprawdzenia, czy faktycznie ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową działki zostaną zachowane i nie zostaną naruszone, czy konkretny obiekt budowlany został zaprojektowany w sposób zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz czy zapewnione zostanie zachowanie wymogów przewidzianych w art. 5 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, a także czy jego lokalizacja jest zgodna z obowiązującymi na danym terenie ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Dlatego też okoliczność bezpośredniego graniczenia działki z działką, na której ma zostać realizowana inwestycja budowlana nie świadczy o tym, że działka ta znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu a jej właściciel powinien być stroną w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji realizowanej na działce sąsiedniej. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu materializuje się dopiero, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji (jej przedmiotu) skonkretyzują się odpowiednie wynikające z odrębnych przepisów normy, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu (zob. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 666/09, Palestra 2010/5-6, s. 246 – 248).

Z art. 34 ust. 3 pkt 5 Prawa budowlanego wynika przy tym, że projekt budowlany powinien zawierać informację o obszarze oddziaływania obiektu. Nadto, zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1c określenie obszaru oddziaływania obiektu należy do podstawowych obowiązków projektanta. Przy czym, jak podkreśla się w orzecznictwie sądowym, określenie obszaru oddziaływania obiektu w projekcie budowalnym co do zasady nie zwalnia orzekających organów od weryfikacji określonego przez projektanta obszaru oddziaływania obiektu (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 699/15, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu należy bowiem każdorazowo do organu administracji architektoniczno-budowlanej (pomimo że informacja o obszarze oddziaływania obiektu musi być zawarta już w projekcie budowlanym), który to nie jest związany ustaleniem obszaru oddziaływania przez projektanta (zob. Z. Kostka [w:] Prawo budowlane. Komentarz, pod red. A. Glinieckiego, Warszawa 2016, str. 209-210).

Na gruncie rozpatrywanej sprawy Sąd podziela stanowisko Wojewody, zgodnie z którym brak jest podstaw do przyjęcia, aby inwestycja zaplanowana na terenie działek nr [..] i [..] obręb [..] przy ul. N. w G. mogła wprowadzić jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej stanowiącej działkę nr [..].

Przede wszystkim, zauważyć należy, że nieruchomość gruntowa obejmująca działkę nr [..] zabudowana jest budynkiem mieszkalnym, wielorodzinnym, który znajduje się w odległości około 5 m od działki inwestycyjnej nr [..]. Z niekwestionowanych ustaleń organu odwoławczego wynika przy tym, że na przedmiotowej działce Wspólnoty bezpośrednio w południowo-zachodniej granicy działki nr [..] znajduje się zbiornik retencyjny.

W projekcie budowlanym obejmującym budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego wraz z instalacjami wewnętrznymi i zewnętrznymi, dwoma zbiornikami na wody opadowe oraz basenem, na terenie działek nr [..], [..], obręb [..], przy ul. N. w G., biorąc pod uwagę funkcję i przeznaczenie budynku, zapisy w obowiązujących przepisach oraz zaprojektowane rozwiązania technologiczne, wskazano, że obszar oddziaływania projektowanego zamierzenia budowlanego zawiera się na terenie inwestora - działki nr [..] i [..], obręb [..], położonych w G. przy ul. N. oraz na działce nr [..], obręb [..], położonej w G. (z uwagi na rzucany cień w godzinach od 7:00 do 10:00). Nadto, badano spełnienie wymogów warunków technicznych dotyczących zacieniania w odniesieniu do budynku znajdującego się na sąsiedniej działce nr [..]. W obszarze oddziaływania budynku uwzględniono również działki nr [..]-[..] z uwagi na rozszerzenie projektu o trasę sieci wod.-kan. Wskazano jednocześnie, że projektowany budynek nie zacienia działek sąsiednich w stopniu ograniczającym ich zabudowę, w szczególności zaś stwierdzono, że projektowany budynek nie rzuca w ogóle cienia na budynek wielorodzinny znajdujący się od strony wschodniej "[..]".

W konsekwencji stwierdzić należy, że z przeprowadzonej analizy zacienienia nie wynika, aby projektowana zabudowa powodowała jakiekolwiek zacienienie nieruchomości skarżącej.

Zdaniem Sądu, z powyższego wynika, że planowana inwestycja nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [..] w ujęciu § 12 ust. 1, § 13 i § 60 przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065), co właściwie ocenił Wojewoda w zaskarżonej decyzji. Prawidłowo przy tym stwierdził Wojewoda, że kontrola prawidłowości spełnienia odległości wynikających z § 12 ust. 1 nie ma zastosowania albowiem projektowany budynek mieszkalny zlokalizowany jest w północnej części działki [..], a na tej wysokości działka inwestycyjna nie graniczy z działką skarżącej nr [..]. Wynika z tego również, że planowana inwestycja nie powoduje ograniczeń w zagospodarowaniu działki nr [..] w ujęciu § 271 - § 273 ww. rozporządzenia, tj. w zakresie dotyczącym usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe, co również prawidłowo ocenił Wojewoda. Z projektu budowlanego nie wynika ponadto aby planowana inwestycja oddziaływała na działkę nr [..] w świetle § 19 ww. rozporządzenia, dotyczącego sytuowania miejsc postojowych od granicy działki i okien pomieszczeń, jako że miejsca postojowe dla projektowanej inwestycji zaprojektowane zostały w kubaturze planowanego budynku. Z akt dokumentacji projektowej spornej inwestycji wynika ponadto, że realizacja zaplanowanego przedsięwzięcia nie pozbawi nieruchomości skarżącej dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Co więcej, na wysokości granicy z działką należącą do skarżących nie są planowane żadne roboty, które groziłyby zalaniem działki [..] wodami opadowymi bądź roztopowymi a system zagospodarowania wód opadowych dla projektowanej inwestycji został zaprojektowany jako system zamknięty. Inwestycja zakłada bowiem wykonanie dwóch szczelnych zbiorników na wody opadowe. Do zbiornika o pojemności 9000 l odprowadzane będą wody z dachu projektowanego budynku, natomiast do zbiornika o pojemności 14300 l poprzez projektowaną instalację zewnętrzną kanalizacji deszczowej odprowadzane będą wody z projektowanych utwardzeń. Wody ze zbiorników będą opróżniane przez wyspecjalizowane jednostki. Powyższe rozwiązanie zostało pozytywnie uzgodnione przez B. oraz C. Wszystkie powyższe okoliczności zostały prawidłowo ocenione przez Wojewodę. Również lokalizacja basenu na działce inwestycyjnej nie wprowadza żadnych ograniczeń w możliwości zagospodarowania nieruchomości skarżącej Wspólnoty.

Jednocześnie, skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności ani nie powołała żadnego przepisu prawa, na podstawie których można byłoby stwierdzić, że planowana inwestycja wprowadza jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [..].

Z uwagi na powyższe, brak jest podstaw do przyjęcia, że zaplanowana na terenie działki nr [..] i [..] obręb [..] inwestycja będzie oddziaływać na nieruchomość znajdującą się na terenie działki nr [..]. Tym samym, zasadne było wydanie przez Wojewodę decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, jako że odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 31 grudnia 2019 r. wniesione zostało przez podmiot niebędący stroną przedmiotowego postępowania.

Również, wskazywane w skardze okoliczności nie mogą zmienić powyższej oceny. Nie ma bowiem znaczenia okoliczność przyznania skarżącej statusu strony w innym prowadzonym przez Prezydenta Miasta postępowaniu, nawet dotyczącym wniosku złożonego przez tego samego inwestora i obejmującego te same działki. Z kolei, stanowisko organu I instancji co do posiadania przez skarżącą przymiotu strony pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia przez Wojewodę co do złożonego przez skarżącą odwołania, jako że wyłącznie organ odwoławczy jest właściwy do rozstrzygnięcia, czy odwołanie pochodzi od strony.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że podnoszone w skardze zarzuty są niezasadne. W sprawie nie doszło również do zarzucanego naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a., ponieważ Wojewoda podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego wskazanych w art. 80 k.p.a. Nie doszło przy tym do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności, wbrew twierdzeniom skarżącej brak jest podstaw do uznania, aby nie miała ona wystarczającej wiedzy o toczącym się postępowaniu odwoławczym. Skarżąca sama zainicjowała to postępowanie pismem z dnia 5 lutego 2020 r., sprecyzowanym następnie, na wezwanie Wojewody, pismem z dnia 3 czerwca 2020 r. Sąd nie dostrzegł także, ażeby w niniejszej sprawie Wojewoda uchybił wymogom praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy, wynikającym z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku tak ukształtowanego postępowania, mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. W niniejszej sprawie zasada ta została zrealizowana, albowiem organ ściśle przestrzegał prawo, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i zastosowania do poczynionych ustaleń właściwych konsekwencji prawnych.

Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., wniesioną w niniejszej sprawie skargę, jako bezzasadną, oddalił.

Sąd wydał w niniejszej sprawie wyrok na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie bowiem z treścią art. 133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Przepis art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) stanowi zaś, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Nadto, w dniu 19 października 2020 r. Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wydał zarządzenia nr 49/2020 w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii oraz niemożność przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.