Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 13 marca 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 226/16 w sprawie ze skargi K. N. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. N. o na rzecz Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 16 września 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 226/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. N. (skarżącego) na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...], [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków, odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego o charakterze rezydencji, parterowego z użytkowym poddaszem wraz z infrastrukturą techniczną, na działce nr [...].

Organ I instancji wskazał, że ww. działka stanowi fragment parku dworskiego wpisanego do rejestru zabytków; zaś w projekcie decyzji stwierdzono, że inwestycja zlokalizowana jest poza strefami ochrony konserwatorskiej. Działka ta stanowi południową część założenia parkowego, tzw. "park spacerowy". Realizacja przedmiotowej inwestycji doprowadziłaby do rozbicia jednolitego obecnie zespołu rezydencjonalno-parkowego na dwa takie zespoły kosztem terenów zielonych, których uszczuplenie nastąpiłoby także na skutek realizacji towarzyszącej budynkowi infrastruktury komunikacyjno-technicznej. A to z kolei spowodowałby uszczerbek dla chronionych wartości, dlatego też organ pierwszej instancji odmówił uzgodnienia przedmiotowego projektu decyzji.

Zażalenie na ww. postanowienie wniósł skarżący.

Zaskarżonym postanowieniem Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymał w mocy ww. postanowienie organu I instancji.

Organ II instancji przedstawił opis ww. parku, który znajduje na ww. działce wpisanej do rejestru zabytków decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w P z dnia [...] sierpnia 1983 r. pod numerem [...]. Ponadto wskazał na ustalenia przedstawionego projektu decyzji w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz nowej zabudowy. W projekcie tym stwierdza się, że inwestycja zlokalizowana jest poza strefami ochrony konserwatorskiej. Minister mając na względzie treść art. 4 pkt 2 i 6 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, wskazał, że organy ochrony zabytków związane dyspozycją ww. przepisu nie mogą uzgodnić przekazanego w niniejszej sprawie projektu decyzji o warunkach zabudowy. W projekcie tym wskazano, że inwestycja zlokalizowana jest poza strefami ochrony konserwatorskiej. Brak w nim jest informacji, że ww. działka, a zatem i cały obszary wyznaczony pod inwestycję, położony jest na terenie zabytkowego parku dworskiego wpisanego do rejestru zabytków. Przede wszystkim jednak realizacja inwestycji określonej w przekazanym projekcie decyzji doprowadzi do uszczuplenia o 1/5 powierzchni zajmowanej przez zieleń parkową, którą można przekształcić w zabudowę lub inne nawierzchnie komunikacyjno-techniczne. Całość tej inwestycji przewidziana jest do realizacji dokładnie w tej części wpisanego do rejestru zabytków parku, która powinna podlegać rewaloryzacji w ramach prac pielęgnacyjno-konserwatorskich. Tym samym błędne jest założenie inwestora, że wykonanie prac pielęgnacyjnych zależy od możliwości realizacji na tym terenie zabudowy i infrastruktury jej towarzyszącej. Niezależnie od rzeczywistych intencji inwestora, które nie są przedmiotem oceny w toku niniejszego postępowania, uzgadniany projekt decyzji stanowi promesę ze strony organów administracji publicznej, że strona będzie mogła zrealizować inwestycję o parametrach i w granicach wyznaczonych ustaleniami uzgadnianego projektu decyzji. Projekt ten dopuszcza do znaczącego uszczerbku chronionych wartościach i przewiduje realizację inwestycji w rażący sposób godzącej w te wartości. Odnosząc się do treści zażalenia organ wyjaśnił, że organy konserwatorskie wypowiadają się jedynie w granicach swoich kompetencji, dlatego orzeczenia innych organów administracji publicznej czy formułowane przez nie oświadczenia woli wobec inwestora, a także użytkowe przesłanki planowanej inwestycji nie podlegają ich cenie. Analogicznie ocenie tej nie podlegają ogólne zasady kształtowania ładu przestrzennego na terenie miejscowości Z.. Organ zażaleniowy nie podziela też ocen wartości zabytkowego parku i wpływu planowanej inwestycji na te wartości przedstawionych przez stronę. Także część argumentacji organu pierwszej instancji budzi wątpliwości w świetle zgromadzonej w sprawie dokumentacji, dotyczy to szczególnie wykluczenia możliwości odrębnego zagospodarowania obu części historycznego parku. Jednak co do istoty sprawy rozstrzygnięcie organu I instancji jest słuszne merytorycznie i nie narusza przepisów prawa.

Powyższe postanowienie zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. N. oraz M. G., wnosząc o uchylenie postanowień organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W skardze sformułowano zarzuty dotyczące naruszenia art. 80 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a.; art. 8 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a.; art. 32 Konstytucji RP, a także art. 20 i art. 22 Konstytucji RP; art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Postanowieniem z dnia 3 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. G.. Postanowienie to stało się prawomocne od dnia 31 marca 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 września 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 226/16, oddalając skargę, wskazał, że w niniejszej sprawie organy, dostrzegając wadliwość przedłożonego im projektu, trafnie odmówiły jego uzgodnienia. W sprawie nie budzi bowiem wątpliwości, że ww. działka objęta planowaną inwestycją, stanowi część zabytkowego parku dworskiego wpisanego do rejestru zabytków. Tymczasem przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji w pkt 3 stwierdza, że inwestycja zlokalizowana jest poza strefami ochrony konserwatorskiej. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie w zakresie wydania decyzji o warunkach zabudowy nie rozważył i nie uwzględnił w jej projekcie ewentualnych ograniczeń wynikających z faktu objęcia ww. działki ochroną konserwatorską. W ocenie zaś organów, przyjęte w projekcie parametry pozwalają na realizację inwestycji, która doprowadzi do uszczuplenia o 1/5 powierzchni zajmowanej przez zieleń parkową, którą można przekształcić w zabudowę lub inne nawierzchnie komunikacyjno-techniczne. Całość tej inwestycji przewidziana jest zaś do realizacji dokładnie w tej części wpisanego do rejestru zabytków parku, która powinna podlegać rewaloryzacji w ramach prac pielęgnacyjno-konserwatorskich. W ocenie Sądu, argumentacja strony, że przedmiotowa inwestycja ma być zrealizowana na niezadrzewionej łące, zatem nie doprowadzi do uszczuplenia zieleni parkowej, również nie mogła być uwzględniona przez organy, gdyż w decyzji o warunkach zabudowy przesądza się jedynie o możliwości realizacji danego przedsięwzięcia na konkretnej działce. Nie określa się natomiast dokładnego usytuowania inwestycji na działce.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że podniesione przez stronę zarzuty w okolicznościach niniejszej sprawy (treści przedłożonego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy) nie zasługują na uwzględnienie. Sąd nie dopatrzył się bowiem w postępowaniu organów naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 12, art. 77, art. 80 oraz art. 8, art. 11 i art. 15 K.p.a. Obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza na gruncie postępowania uzgodnieniowego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem strony. Organy w toku postępowania uzgodnieniowego zobowiązane są dokonać jedynie oceny dopuszczalności uzgodnienia przedłożonego im projektu decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu, organy obu instancji przeprowadziły konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowały się do dokonanych na ich skutek ustaleń, a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. zaskarżone postanowienia zostały wyczerpująco uzasadnione.

W sprawie nie doszło także do naruszenia przez organy wskazanych w skardze art. 32, art. 20 i art. 22 Konstytucji RP przez nieprzestrzeganie zasady równego traktowania podmiotów życia publicznego znajdujących się w jednakowej sytuacji. Wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie organy zobligowanego były ocenić indywidualną sprawę, w oparciu o przedłożony projekt decyzji, co też uczyniły. Okoliczność, że na sąsiednich działkach znajduje się zabudowa mieszkaniowa nie mogła mieć wpływu na jej rozstrzygnięcie, bowiem organy nie są związane rozstrzygnięciami zapadłymi w innych postępowaniach, dotyczących innych podmiotów i innych nieruchomości.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyli K. N. oraz M. G., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W skardze kasacyjnej sformułowano następujące zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

I. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. przez przyjęcie przez Sąd za odpowiadający prawdzie i prawidłowo ustalony stan faktyczny opisany w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, niepoparty wyczerpującym rozpatrzeniem dowodów oraz ustalony przy braku wszechstronnej i swobodnej oceny całokształtu materiału dowodowego w sprawie, przy dokonaniu dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, co doprowadziło do poczynienia w zaskarżonym postanowieniu całkowicie dowolnych i błędnych ustaleń faktycznych, przyjętych następnie przez Sąd, jako podstawy orzekania, skutkujących błędnym:

1. uznaniem, że realizacja inwestycji określonej w przedłożonym projekcie decyzji naruszy tradycyjny układ parku i doprowadzi do uszczuplenia o 1/5 powierzchni zajmowanej przez zieleń parkową, podczas gdy w rzeczywistości inwestycja zajmie nie więcej niż 1/10 tej powierzchni;

2. uznaniem, że skarżący planują zrealizować inwestycję w oparciu o przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia ustalenia w zakresie powierzchni zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej, linii zabudowy, szerokości elewacji frontowej, szerokości górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu, attyki lub okapu, wysokości głównej kalenicy, które w opinii organu nie pozwalają na uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy w rzeczywistości parametry te są zupełnie inne;

3. uznaniem, że skarżący usiłują doprowadzić do realizacji inwestycji w oparciu o niezgodne z prawdą stwierdzenie, że przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest poza strefami ochrony konserwatorskiej, podczas gdy w rzeczywistości skarżący nigdy nie wskazywali, iż przedmiotowa inwestycja zrealizowana jest poza strefami ochrony konserwatorskiej;

4. ustaleniem, że całość inwestycji przewidziana jest do realizacji dokładnie w części wpisanego do rejestru zabytków parku, która powinna podlegać rewaloryzacji w ramach prac pielęgnacyjno-konserwatorskich, podczas gdy w rzeczywistości ma zostać zlokalizowana na niezadrzewionej łące,

tymczasem gdyby opierając się podczas orzekania na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy Sąd z dużym prawdopodobieństwem orzekłby zgodnie wnioskiem wskazanym w skardze od zaskarżonego postanowienia.

II. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak wyczerpującego odniesienia się przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia do zarzutów postawionych w skardze, co przejawiało się w braku wskazania, dlaczego Sąd ten uznał, iż skarżone postanowienie nie naruszało art. 8 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a., a także całkowity brak odniesienia się do poszczególnych zarzutów stawianych przez skarżącego postanowieniu Ministra, zawartych w uzasadnieniu skargi skierowanej do Sądu.

III. Naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. przez brak rozpatrzenia przez Sąd całokształtu i wszystkich aspektów sprawy w jej granicach, lecz ograniczenie się jedynie do orzekania w granicach wyznaczonych zarzutami i wnioskami skargi, tj. poprzez brak zbadania dlaczego w niniejszej sprawie doszło do wskazania w projekcie decyzji danych technicznych dotyczących inwestycji innych od tych wskazanych przez skarżących we wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, gdyż mogło spowodować oparcie się przez organy administracyjne na błędnie ustalonym stanie faktycznym, który następnie nie został zrewidowany przez Sąd na skutek braku wyczerpującego zbadania akt sprawy i znajdujących się w nich dokumentów, i ustalenia, skąd wynikają powyższe rozbieżności, co skutkowało wydaniem orzeczenia Sądu na niekorzyść skarżących.

Postanowieniem z dnia 14 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną M. G.. Z tego względu skarga kasacyjna podlega rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny jako wniesiona przez K. N..

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna K. N. nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego.

Uzgadnianie polega na współdziałaniu organów administracyjnych, w którym organ prowadzący sprawę główną zwraca się do innego właściwego organu o wypowiedzenie się w sprawie, np. tak jak w tej sprawie – projektu decyzji administracyjnej o warunkach zabudowy. Problematyka z zakresu zagospodarowania przestrzennego jest skomplikowana, ponieważ wymaga uwzględnienia różnych, niekiedy sprzecznych wartości chronionych prawem. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p. w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Stąd właśnie projekt decyzji o warunkach zabudowy i finalnie sama decyzja powinny te wartości uwzględniać. Ma temu służyć wymóg uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy pod względem ochrony konserwatorskiej. Postępowanie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny, tj. związany ze sprawą główną o wydanie decyzji administracyjnej. Jego zadaniem jest wsparcie dowodowo organu prowadzącego postępowanie główne przez organ wyspecjalizowany, np. w zakresie ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków. Dlatego w okolicznościach tej sprawy organy ochrony zabytków wytknęły w postępowaniu uzgodnieniowym, że projekt decyzji o warunkach zabudowy nie uwzględnia istotnej okoliczności. A mianowicie, teren objęty postępowaniem administracyjnym i wskazany w projekcie decyzji o warunkach zabudowy podlega ochronie konserwatorskiej. Jest to bowiem teren parku, który zgodnie z decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 1983 r. został wpisany do rejestru zabytków. Dlatego w procesie zagospodarowania przestrzennego przy sporządzeniu projektu decyzji o warunkach zabudowy właściwy organ powinien powyższe uwzględnić, czego w okolicznościach tej sprawy nie uczynił, co trafnie wytknęły organy ochrony zabytków. Ponadto w sprawie oceniono, że projekt decyzji o warunkach zabudowy dopuszcza do znaczącego uszczerbku chronionych wartości i przewiduje realizację inwestycji w rażący sposób godzącej w te wartości. Jak wynika z projektu decyzji, przewiduje się w nim parametr powierzchni biologicznie czynnej – minimum 80%, co w praktyce umożliwia ingerencję w 1/5 powierzchni zabytku jakim jest park. W skardze kasacyjnej, tej oceny zawartej w zaskarżonym postanowieniu Ministra nie podważono skutecznie. Skarżący powinien mieć na względzie, że na etapie warunków zabudowy ustala się jedynie konkretne parametry dla potencjalnej zabudowy. Parametry te wyznacza się na podstawie tzw. państwowego porządku planistycznego, tj. w oparciu o parametry zabudowy istniejące w terenie analizowanym. Ma to na celu ustalenie, jak na konkretnym terenie, w otoczeniu nieruchomości objętej wnioskiem o warunki zabudowy, kształtują się parametry zabudowy, a nie na podstawie parametrów, na podstawie których wnioskodawca chce zrealizować inwestycję. Są to bowiem dwie odrębne kwestie, z których ta druga nie jest rozważana na etapie warunków zabudowy, lecz ewentualnie na kolejnym etapie procesu inwestycyjno-budowlanego, tj. o udzielenie pozwolenia na budowę.

Z powyższych względów nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. Sąd I instancji prawidłowo ocenił ustalenia organów konserwatorskich, a mianowicie, że organy te przeprowadziły konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowały się do dokonanych na ich skutek ustaleń a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Odmowę uzgodnienia projektu decyzji stanowiło bowiem ustalenie, że projekt nie uwzględnia wpisu nieruchomości do rejestru zabytków, jak i okoliczność, że planowania inwestycja ingeruje znacząco w ten zabytek. Są to bowiem ustalenia wystarczające do wydania odmownego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, których nie podważa argumentacja skargi kasacyjnej wskazująca na okoliczność faktyczną, że inwestycja jest planowana na niezadrzewionej łące, co jednak nie przeczy ocenie, że inwestycja ingeruje w zabytek, jak i nie wyklucza, że teren obecnej łąki będzie wymagał stosownych prac pielęgnacyjno-konserwatorskich skoro wskazywana łąka jest częścią parku wpisanego do rejestru zabytków.

Nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten dotyczy określonych elementów uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego. Dlatego za jego pomocą nie można podważać wypowiedzianej merytorycznej oceny sądu administracyjnego. W omawianym zarzucie strona skarżąca wskazuje na brak wyczerpującego odniesienia się przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia do zarzutów postawionych w skardze ("zwykłej"), co przejawiało się w braku wskazania, dlaczego Sąd ten uznał, iż skarżone postanowienie nie naruszało art. 8 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a., a także całkowity brak odniesienia się do poszczególnych zarzutów stawianych przez skarżącego postanowieniu Ministra, zawartych w uzasadnieniu skargi skierowanej do Sądu. Wbrew tej ocenie, Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku, w odniesieniu m.in. do art. 8 i art. 11 K.p.a., wskazał z jakich względów zarzuty skargi we skazanej części nie zasługiwały na uwzględnienie. Zgodnie z tą oceną Sądu, organy obu instancji przeprowadziły konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowały się do dokonanych na ich skutek ustaleń a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Takie stanowisko Sądu było konsekwencją dokonanej w mniejszej sprawie oceny zawartej w zaskarżonym postanowieniu odnośnie pominięcia w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, że działka objęta postępowaniem administracyjnym jest wpisana do rejestru zabytków oraz, że ustalone parametry zabudowy istotnie ingerują w zabytek. Dlatego dokonana w sprawie przez Sąd I instancji oraz organy administracyjne ocena czyniła pozostałą argumentację skargi "zwykłej" jako niemającą istotnego wpływu na wynik spraw, ponieważ ani świadomość skarżących, że działka na której planowana jest inwestycja stanowi park zabytkowy, ani to jaki jest charakter parku, ani to jaki jest zamiar skarżących, wreszcie, ani to jaki jest przebieg szlaków spacerowych, nie podważa skutecznie oceny, zgodnie z którą określone braki projektu decyzji o warunkach zabudowy uzasadniały odmowę jego uzgodnienia przez organy ochrony zabytków.

W konsekwencji należało uznać także zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. jako pozbawiony usprawiedliwionych podstaw. Z powyższego wywodu wynika, bowiem że ocena Sądu I instancji została oparta na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, a także na całokształcie materiału dowodowego. Formułując ten zarzut, autor skargi kasacyjnej błędnie pojmuje istotę postępowania w przedmiocie warunków zabudowy. Jeszcze raz podkreślenia wymaga, że na tym etapie postępowania nie rozważa się konkretnych danych technicznych dotyczących inwestycji wskazanych przez skarżących we wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, lecz ustala się parametry zabudowy. Prawnie dwie różne kwestie, które są rozważane na zupełnie innych etapach procesu inwestycyjno-budowlanego.

Z tych względów, na podstawie art. 184 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.