II SA/Gd 696/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-12-17	
Data wpływu	2025-09-08	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku	
Sędziowie	Dariusz Kurkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Justyna Dudek-Sienkiewicz
Katarzyna Krzysztofowicz	
Symbol z opisem	6329 Inne o symbolu podstawowym 632	
Hasła tematyczne	Pomoc społeczna	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżoną decyzję	
Powołane przepisy	Dz.U. 2023 nr 0 poz 390; art. 17 ust. 1; Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 9 lipca 2025 r. nr SKO Gd/5590/24 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącej A. O. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
A. O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku, którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy Kwidzyn o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Skargę wniesiono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu 16 września 2022 r. do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Kwidzynie wpłynął wniosek A. O. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym ojcem W. S.

Decyzją z 10 października 2022 r. Wójt Gminy Kwidzyn odmówił Wnioskodawczyni przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że W. S. ma lat 61, jest osobą rozwiedzioną. Na podstawie orzeczenia wydanego przez Powiatowy Zespół Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w M. w dniu 20 lutego 2018 r. został na stałe zaliczony do osób niepełnosprawnych legitymujących się znacznym stopniem niepełnosprawności. Dodatkowo posiada on orzeczenie lekarza orzecznika ZUS wydane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. w dniu 28 lutego 2020 r., z którego wynika, że jest osobą trwale całkowicie niezdolną do pracy i osobą trwale niezdolną do samodzielnej egzystencji. Z karty informacyjnej z leczenia szpitalnego za okres od 16 września 2021 r. do 8 października 2021 r. wynika, że choruje on na niedowład połowiczy lewostronny, nadciśnienie tętnicze, zmiany zwyrodnieniowe uogólnione, ślepotę oka prawego. W 2008 r. u ojca Wnioskodawczyni wystąpił udar niedokrwienny prawej półkuli mózgu.

W wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalono, że W. S. prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Choruje na nadciśnienie tętnicze, ślepotę całkowitą oka prawego i częściową oka lewego, ma uszkodzony nerw wzrokowy. Jest po udarze niedokrwiennym mózgu - lewostronny. Z tego też powodu ma niedowład lewostronny. Ma duże problemy z poruszaniem się. Po mieszkaniu porusza się przy pomocy kuli, natomiast poza mieszkaniem przy pomocy wózka. Posiada orzeczony na stałe znaczny stopień niepełnosprawności i wymaga na co dzień wsparcia i pomocy osoby drugiej. Od sierpnia 2020 r. do końca sierpnia 2022 r. otrzymywał z GOPS w K. pomoc w formie usług opiekuńczych (3 godziny dziennie przez 2 dni w tygodniu). Korzystał również z pomocy w formie asystenta osoby niepełnosprawnej. Od czasu powrotu z zagranicy Wnioskodawczyni to ona sprawuje opiekę nad ojcem. W ciągu dnia spędza u ojca ok. 6-7 godzin dziennie, przyjeżdża 2 razy dziennie, czasami pozostaje na noc. Dojeżdża do ojca samochodem, a dojazd zajmuje jej 10 minut w jedną stronę. Podczas pobytu u ojca wykonuje wszystkie czynności związane z codziennym życiem i funkcjonowaniem. Wnioskodawczyni przygotowuje dla ojca posiłki, zakupuje niezbędne artykuły spożywcze, pielęgnacyjno-higieniczne, leki. Przygotowuje (dawkuje) leki i przypomina o ich wzięciu. Wnioskodawczyni zawozi ojca do lekarzy, na rehabilitację, bierze go na spacery. Dba również o porządek w mieszkaniu, pierze, zmienia bieliznę pościelową pomaga ojcu w codziennej toalecie. W. S. samodzielnie przyjmuje przygotowane leki, spożywa przygotowane posiłki. Samodzielnie korzysta z toalety. W opiece nad ojcem czasami pomagają bracia Pana S., którzy odwiedzają go podczas nieobecności córki, czasami w godzinach nocnych.

W ocenie Wójta, z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, że ojciec Wnioskodawczyni nie wymaga szczególnej pielęgnacji przez całą dobę, lecz przez jej znaczną część i tym samym nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy jednakże, jako że niepełnosprawność podopiecznego istniej od 42. roku życia, przyznanie świadczenia nie jest możliwe.

Po rozpatrzeniu odwołania Wnioskodawczyni decyzją z 3 kwietnia 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji prawidłowo odmówił Wnioskodawczyni przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na niespełnienie przesłanki wskazanej w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (dalej jako u.ś.r.), tzn. niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad członkiem rodziny legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Innymi słowy, w rozpatrywanej sprawie, ponad wszelką wątpliwość, nie zachodzi związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy sprawowaniem opieki przez wnioskodawczynię, a niepodejmowaniem przez nią zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub też rezygnacją przez nią z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Zdaniem Kolegium brak jest dowodów na to, że w okolicach czerwca 2022 r. stan zdrowia Pana S., który z niedowładem i ślepotą zmaga się od wielu lat, nagle uległ znacznemu pogorszeniu. W szczególności nie wykazano, że dotychczasowe wsparcie, z jakiego korzystał, czyli usługi opiekuńcze i usługi asystenta osoby niepełnosprawnej, okazały się niewystarczające i zaszła konieczność przejęcia całości opieki nad ojcem przez Wnioskodawczynię. Kolegium uważa, że nawet jeśli Wnioskodawczyni zdecydowała się wspierać ojca w codziennym funkcjonowaniu, to konieczne czynności, jakie musi wobec niego świadczyć jako opiekunka nie wykluczają jednoczesnego wykonywania przez nią pracy zarobkowej. Z ustaleń poczynionych w trakcie postępowania wynika bowiem, że Pan S. niewątpliwie wymaga wsparcia drugiej osoby w codziennym funkcjonowaniu, w szczególności przy czynnościach związanych z większym wysiłkiem lub koniecznością wyjścia z domu, przykładowo przy sprzątaniu mieszkania, gotowaniu posiłków, robieniu zakupów, przy kąpieli, zmianie odzieży, wizytach u lekarza, czy załatwianiu spraw urzędowych. Zasadniczo jednak nie ma przeszkód, by Pan S. pozostawał sam w domu w czasie, kiedy Wnioskodawczyni byłaby w pracy. Czynności, jakie Wnioskodawczyni wykonuje codziennie w ramach opieki, można bowiem zorganizować tak, by wykonywać je przed pracą lub po niej. Istnieje także możliwość skorzystania z usług opiekuńczych oraz wsparcia braci Pana S., którzy - jak wynika z informacji podanej przez Wnioskodawczynię - udzielają takiego wsparcia. Inne czynności, takie jak sprzątanie, zakupy, załatwianie spraw urzędowych, czy wizyty u lekarza, nie są wykonywane codziennie, tylko od czasu do czasu. Brak jakiejkolwiek aktywności zawodowej Wnioskodawczyni w całym jej dorosłym życiu wskazuje na to, że podejmując się w 2022 r. sprawowania opieki nad ojcem nie była ona zmuszona do rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Z informacji podanych przez Wnioskodawczynię w trakcie postępowania, jak również danych posiadanych przez instytucję rynku pracy wynika, że nigdy nie pracowała. Wnioskodawczyni nie przedstawiła bowiem jakichkolwiek danych świadczących o rzeczywistej chęci podjęcia aktywności zawodowej. Jest to o tyle istotne, że ze zgromadzonych w sprawie danych jednoznacznie wynika, że czynności opiekuńcze świadczone wobec ojca, przy wsparciu instytucjonalnym, z którego ojciec wcześniej korzystał lub też przy wsparciu rodzeństwa Pana S., Wnioskodawczyni mogłaby tak zorganizować, by podjęcie pracy zarobkowej stało się możliwe, a ojciec w żaden sposób by nie ucierpiał. W konsekwencji Kolegium nie neguje, że Wnioskodawczyni opiekuje się ojcem i pomaga mu w codziennym funkcjonowaniu, jednak nie dostrzega związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej i niepodejmowaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym ojcem. Kolegium uznało natomiast, że niespełnienie się przesłanki wskazanej w art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie może stanowić samodzielnej podstawy odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W rozpatrywanej sprawie świadczenie nie może być jednak przyznane z uwagi na niespełnienie warunku wskazanego w art. 17 ust. 1 u.ś.r., a zatem nawet, jeśli uznać, że organ pierwszej instancji niezasadnie powołał się na przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r., to nie wpłynęłoby to w żaden sposób na wydane w sprawie rozstrzygnięcie.

Po rozpoznaniu skargi Wnioskodawczyni wyrokiem z 10 stycznia 2024 r. sygn. akt II SA/Gd 450/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił w pierwszej kolejności, że organ odwoławczy słusznie uznał, iż przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. winien być, interpretowany z uwzględnieniem wiążącego, w myśl art. 190 Konstytucji RP, wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, z którego wynika, że w odniesieniu do grupy opiekunów osób, których niepełnosprawność wymagająca opieki powstała po ukończeniu 18. roku życia, przesłanka nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego utraciła cechę konstytucyjności. W konsekwencji, przysługiwanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tej grupie osób należy rozpatrywać bez wskazanej przesłanki. Organy administracji rozstrzygające o prawie do świadczenia pielęgnacyjnego mają zatem obowiązek procedować w oparciu o przepisy u.ś.r. z wyłączeniem tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., która z dniem wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, tj. w dniu 23 października 2014 r., została ostatecznie uznana za niekonstytucyjną. Z tego powodu argument dotyczący faktu powstania niepełnosprawności W. S. od 42. roku życia nie mógł stanowić podstawy do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Następnie w odniesieniu do braku ścisłego związku przyczynowo-skutowego pomiędzy rezygnacją z aktywności zawodowej Skarżącej a sprawowaniem opieki nad ojcem Sąd wyjaśnił, że stwierdzenia Kolegium wskazywały w pierwszej kolejności na bierność zawodową Skarżącej jako okoliczność uniemożliwiającą przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. W utrwalonym orzecznictwie przyjmuje się, że rezygnację z czegokolwiek należy rozumieć nie tylko jako zaprzestanie konkretnego działania, ale także jako jego niepodejmowanie z uwagi na wystąpienie przeszkody uniemożliwiającej to działanie. Wykładnia omawianego pojęcia musi się więc odbywać przez pryzmat celu jakiemu służą świadczenia opiekuńcze, którym jest zrekompensowanie osobom wymagającym opieki i osobom opiekę tę sprawującym, utraconego zarobku i wydatków związanych z koniecznością zapewnienia tej opieki. Z punktu widzenia celu, nie jest istotne czy nastąpiła rezygnacja z zatrudnienia, czy rezygnacja z podjęcia zatrudnienia. Istotne jest natomiast to, czy zarówno w jednym, jak i w drugim przypadku istnieje bezpośredni związek ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną osobą. Taka wykładnia znajduje pełne umocowanie w wartościach przyjętych w preambule Konstytucji RP, gwarantującej godność człowieka pozbawionego zdolności do samodzielnej egzystencji, w konstytucyjnej zasadzie demokratycznego państwa prawnego, urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej i konstytucyjnej zasadzie równości wobec prawa. Przesłanka niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia powinna być zatem odczytywana jako niepozostawanie w zatrudnieniu wynikające z konieczności sprawowania opieki, której mowa w art. 17 ust.1 u.ś.r. Z powyższego wynika, że stan niepodejmowania przez Skarżącą zatrudnienia w okresie poprzedzającym sprawowanie opieki nad niepełnosprawnym ojcem, nie mógł być okolicznością uniemożliwiającą przyznanie świadczenia. Istotny jest bowiem fakt obiektywnej niemożności podjęcia zatrudnienia, nawet w ograniczonym wymiarze, z powodu sparowania opieki nad niepełnosprawnym ojcem.

W dalszej kolejności Sąd zauważył, że w kwestii zakresu sprawowanej przez Skarżącą opieki ocena tego elementu dokonana została przez Kolegium odmiennie niż przez Wójta, który uznał, że Skarżąca nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia, chociażby w niepełnym wymiarze czasu. Sąd nie zgodził się z oceną prawną organu odwoławczego, że zakres opieki sprawowanej nad ojcem nie powoduje niemożności podjęcia zatrudnienia w jakimkolwiek zakresie. W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał w sposób właściwy opisuje, na czym polega opieka Skarżącej nad ojcem, który jest znacznie ograniczony w samodzielnej egzystencji. Konfrontacja potwierdzonego w orzeczeniu znacznego stopnia niepełnosprawności podopiecznego wymagającego stałej lub długotrwałej opieki innej osoby w związku ze stwierdzoną znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz czynnościami opiekuńczymi świadczonymi ojcu przez Skarżącą nie pozostawia wątpliwości, że zakres tej opieki i pomocy uniemożliwia Skarżącej podjęcie zatrudnienia w jakimkolwiek wymiarze. Przy tym, organ nie przedstawił żadnych przekonywujących argumentów przemawiających za możliwością pogodzenia niezbędnej opieki nad ojcem z zajęciem zarobkowym. Nie mogło zniknąć z pola widzenia, co z resztą nie było kwestionowane przez Kolegium, że Skarżąca poświęca na opieką nad ojcem 6-7 godzin dziennie. Pan S. jest między innymi po udarze niedokrwiennym mózgu, który spowodował m.in. niedowład lewostronny, nie widzi na prawe oko i częściowo na lewe. Zarówno z orzeczenia o niepełnosprawności, jak i z wywiadu środowiskowego wynika, że ojciec Skarżącej na co dzień wymaga wsparcia i pomocy "osoby drugiej". Niezrozumiałe w tym świetle jest twierdzenie Kolegium o możliwości takiego zorganizowania czynności opiekuńczych, aby możliwym było podjęcie zatrudnienia chociażby w niepełnym zakresie.

W ocenie Sądu, zakres czynności opiekuńczych wykonywanych przez Skarżącą jest zgodny z wymogami i w rozmiarze określonym w orzeczeniu o niepełnosprawności oraz faktycznymi potrzebami ojca. Pomimo, że nie jest osobą leżącą i wykazuje pewne przejawy samodzielności, wymaga ciągłej asysty m.in. przy poruszaniu się, Skarżąca przez większość czasu czuwa nad ojcem, by nieść mu niezbędną i niezwłoczną pomoc w zwykłych czynnościach życia codziennego oraz w razie nagłej potrzeby, pozostając tym samym w stałej gotowości. Nie zmienia tej oceny okoliczność incydentalnej jedynie pomocy udzielanej przez rodzeństwo ojca. Zauważyć dodatkowo należy, że opieka nad ojcem sprawowana jest w warunkach posiadania przez Skarżącą dwóch małoletnich córek, które co oczywiste - wymagają znaczącego zaangażowania rodzicielskiego. Dostrzeganie w realiach niniejszej sprawy możliwości podjęcia przez Skarżącą pracy choćby niepełnym wymiarze jest nieuzasadnione. W tej sytuacji związek pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia a zakresem sprawowanej opieki i świadczonej pomocy przez Skarżącą jest w tej konkretnej sprawie bezpośredni i ścisły. Sąd nie podziela przy tym wykluczenia przez Kolegium czynności dnia codziennego związanych z prowadzeniem wspólnego gospodarstwa domowego z zakresu czynności opiekuńczych niezbędnych dla zapewnienia godnego życia podopiecznemu. Wszystkie wskazane przez Skarżącą czynności są konieczne, aby zapewnić osobie ograniczonej w możliwościach samodzielnej egzystencji właściwe warunki życia i zadbać o jej dobrostan adekwatnie do wieku i orzeczonego znacznego stopnia niepełnosprawności.

Podsumowując Sąd uznał, że organ odwoławczy dokonał wadliwej oceny materiału dowodowego w świetle nieprawidłowo interpretowanych przepisów art. 17 ust. 1 u.ś.r. wydając decyzję naruszającą w konsekwencji zarówno przepisy prawa materialnego, jak i przepisy postępowania administracyjnego. Uchybienie organu polega przede wszystkim na niewłaściwej ocenie związku przyczynowo–skutkowego pomiędzy rezygnacją lub niepodejmowaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a opieką sprawowaną przez Skarżącą.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z 14 sierpnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku uchyliło decyzję Wójta Gminy Kwidzyn z 10 października 2022 r. w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia wskazując, iż GOPS w K. rozpatrując ponownie sprawę powinien ustalić, w jaki sposób pomoc i opiekę względem niepełnosprawnego Pana S. w okresie wrzesień 2022 r. - grudzień 2023 r. świadczył asystent osoby niepełnosprawnej, a w jakim zakresie pomoc i opiekę zapewniała Wnioskująca oraz czy rzeczywiście w okresie od września 2022 r. do czerwca 2024 r. sprawowała nad ojcem opiekę w wymiarze całkowicie uniemożliwiającym jej jednoczesne wykonywanie pracy zarobkowej, a także czy niepełnosprawny istotnie wymagał obecności innej osoby aż przez 6-7 godzin dziennie.

Decyzją z 6 listopada 2024 r., nr GOPS.ŚS.6021.19.2022, Wójt Gminy Kwidzyn odmówił Skarżącej ustalenia prawa do świadczenia z uwagi na brak związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy biernością zawodową strony a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym oraz niespełnienie przesłanki wskazanej w art. 17 ust. 1b u.ś.r. Zdaniem organu, nawet gdyby Skarżąca zdecydowała się na pomoc ojcu w codziennym funkcjonowaniu, to konieczne czynności, jakie musi świadczyć jako opiekunka nie wykluczają jednoczesnego wykonywania przez nią pracy zarobkowej. Z ustaleń poczynionych w trakcie postępowania wynika, że W. S. niewątpliwie wymaga wsparcia drugiej osoby w codziennym funkcjonowaniu, w szczególności przy czynnościach związanych z większym wysiłkiem lub koniecznością wyjścia z domu np. przy kąpieli, wizytach u lekarza, załatwianiu spraw urzędowych itp. Stan zdrowia W. S. nie wykazuje, że wymaga całodobowej opieki, gdyż jest w stanie poradzić sobie samodzielnie w zakresie zaspokojenia swoich podstawowych potrzeb. Pan W. S. nie wymaga karmienia, posiłki spożywa samodzielnie, nie wymaga pomocy przy korzystaniu z toalety.

Zakres niezbędnej pomocy nie wymaga rezygnacji Skarżącej z pracy, chociażby dlatego, że w okresie od września 2022 r. do grudnia 2023 r. z powodu między innymi braku prawa jazdy i z powodu opieki nad dwójką małych dzieci Skarżąca miała ograniczoną możliwość opieki nad ojcem i zdaniem GOPS w Kwidzynie nie sprawowała jej codziennie. Wnioskodawczyni stara się opiekować swoim ojcem codziennie, ale zmuszona jest poczekać do godzin popołudniowych tj. do czasu aż jej mąż skończy pracę, ponieważ ze względu na brak prawa jazdy, ma problem z dojazdem do Pana S. W wyjątkowych sytuacjach przyjeżdża autobusem. Zdaniem organu, nie ma przeszkód by W. S. pozostawał sam w domu w czasie, kiedy Skarżąca byłaby w pracy. Część czynności, które wykonuje Skarżąca w ciągu całego dnia, to czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego i nie można ich uznać za czynności wymagające całodobowej dyspozycyjności, gdyż są to typowe czynności, które są wykonywane przez osoby, które na co dzień pracują zawodowo i wykonują je przed rozpoczęciem pracy lub po jej zakończeniu (np. sprzątanie, gotowanie).

Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej decyzją z 9 lipca 2025 r. sygn. akt SKO Gd/5590/24 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w sprawie nie jest sporną kwestią zastosowanie przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r. Wprawdzie organ I instancji, odmawiając stronie ustalenia prawa do świadczenia, powołał się także na niespełnienie przesłanki wskazanej w art. 17 ust. 1b u.ś.r., jednakże aktualnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechnie prezentowany jest pogląd, że wiek powstania niepełnosprawności u podopiecznego osoby starającej się o świadczenie pielęgnacyjne nie może być brany pod uwagę przy rozpatrywaniu wniosku o świadczenie.

Natomiast odmowa ustalenia stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest uzasadniona niespełnieniem przesłanki wskazanej w art. 17 ust. 1 u.ś.r., odnoszącej się do związku pomiędzy rezygnacją przez stronę z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub niepodejmowaniem przez stronę zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym członkiem rodziny. Warunkiem ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nie jest bowiem wyłącznie sprawowanie opieki nad niepełnosprawnym, tylko sprawowanie opieki, która zmusza wnioskodawcę do zaprzestania aktywności zawodowej (rezygnacja z zatrudnienia lub innych form zarobkowania lub konieczność porzucenia planów podjęcia pracy zarobkowej). Innymi słowy, przyznanie świadczenia uzasadnione jest jedynie wówczas, gdy opieki sprawowanej nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym członkiem rodziny nie można w żaden sposób pogodzić z wykonywaniem pracy zarobkowej, przy czym wnioskodawca jest faktycznie zdolny do podjęcia pracy (ma odpowiedni wiek, stan zdrowia, rzeczywistą, nie zaś wyłącznie deklarowaną, chęć podjęcia pracy). Otóż materiał dowodowy zgromadzony po zapadłym w sprawie wyroku WSA przeczy oświadczeniom składanym przez stronę i jej pełnomocnika, jakoby opieka sprawowana przez stronę nad niepełnosprawnym ojcem stanowiła wyłączny powód jej bierności zawodowej.

Dalej Kolegium wyjaśniło, że Skarżąca ma aktualnie 40 lat. Nigdy nie była nigdzie zatrudniona i nie wykonywała innej pracy zarobkowej. Jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna. Ma dwójkę dzieci w wieku 4 i 9 lat. Aktualnie mieszka z rodziną w R. Do czerwca 2022 r. przebywała poza granicami RP. Wskazała, że w czerwcu 2022 r. wróciła, by opiekować się ojcem. Niepełnosprawny W. S. ma aktualnie 64 lata. Jest rozwiedziony. Legitymuje się wydanym dnia 20 lutego 2018 r. orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Orzeczenie wydano na stałe. Wskazano w nim, że znaczny stopień niepełnosprawności istnieje od dnia 5 lutego 2009 r. Powstania niepełnosprawności datuje się na 42. rok życia (2003 r.). Wedle orzeczenia wymaga on stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Do czerwca 2024 r. zamieszkiwał w B. (miejscowość oddalona o około 13 km od R., gdzie mieszka Wnioskująca). W B. mieszkał na piętrze domu jednorodzinnego (na parterze zamieszkuje brat niepełnosprawnego – K. S.). Od czerwca 2024 r. niepełnosprawny mieszka w K. (w odległości około 7 km od miejsca zamieszkania Wnioskującej). Od 1 stycznia 2025 r. W. S. uzyskał prawo do świadczenia wspierającego.

Następnie Kolegium przypomniało, że w dniu 30 sierpnia 2024 r. Skarżąca stawiła się w siedzibie organu I instancji, gdzie złożyła oświadczenie, w którym podała, że ojciec korzystał z usług asystenta osoby niepełnosprawnej, gdyż ona nie ma prawa jazdy i nie byłaby w stanie zawieźć ojca na wizytę lekarską. W czasie, gdy ojciec mieszkał w B., dojeżdżała do niego rowerem, czasem podwoziła ją teściowa dwa - trzy razy dziennie, czasami od ojca wracała autobusem. U ojca spędzała 6-7 godzin z przerwami, a w czasie jej nieobecności dziećmi zajmowała się teściowa. Wskazała, że nie może ojca zostawić na dłuższy czas samego, ponieważ jest on osobą niedowidzącą i zachodzi obawa, czy np. prawidłowo zakręci gaz. Pomoc Wnioskującej polegała na: sprzątaniu, praniu, gotowaniu, przygotowaniu leków, pomocy przy ubieraniu, wychodzeniu na spacery. Dalej Wnioskująca podała, że asystent niepełnosprawnego robił zakupy i zawoził go do lekarzy lub inne miejsca (np. bank). Asystent przeważnie był u niepełnosprawnego w godzinach przedpołudniowych i nie codziennie. Odkąd niepełnosprawny mieszka w K. Wnioskująca dojeżdża do niego rowerem albo podwozi ją mąż, dwa - trzy razy dziennie, w różnych porach, opieka łącznie zajmuje 6 - 7 godzin dziennie. W ocenie Wnioskującej stan zdrowia niepełnosprawnego pogorszył się, w szczególności wzrok i pamięć. Niepełnosprawny sam umawia wizyty lekarskie, sam dzwoni do poradni w celu wypisania mu recepty. Wnioskująca pomaga przy tych czynnościach incydentalnie. Spożywa posiłki sam, ma jedynie problem z krojeniem mięsa. Z toalety korzysta samodzielnie. Sam myje się i kąpie. W stanach gorszego samopoczucia przy kąpieli pomaga Wnioskująca albo jej mąż. Wnioskująca podała, że w każdej chwili może pojawić się u ojca celem świadczenia mu opieki (rowerem może dojechać w ciągu 15 minut, a samochodem w 5). Gdy ojciec ma wysokie ciśnienie, Wnioskująca nocuje u niego.

Pracownik socjalny przeprowadził w dniu 10 września 2024 r. wywiad środowiskowy, z którego wynika, że Skarżąca stara się być codziennie u niepełnosprawnego, ale jeździ do niego dopiero po południami, gdyż musi czekać, aż jej mąż wróci z pracy i ją zawiezie. Wyjątkowo jeździ do niepełnosprawnego autobusem. Wnioskująca opiekuje się jednocześnie dwójką dzieci, a jedno z nich wymaga rehabilitacji z powodu wcześniactwa, więc nie może całego dnia poświęcić opiece nad niepełnosprawnym. Pracownik socjalny ustalił także, że w okresie od września 2022 r. (czyli od momentu złożenia wniosku o świadczenie pielęgnacyjnej) do końca 2023 r. mąż Wnioskującej przebywał poza granicami RP, w związku z czym Wnioskująca, przebywając sama z dziećmi, nie mogła w pełni poświęcić się opiece nad ojcem.

Kolegium podniosło, że niepełnosprawny korzystał i nadal korzysta z usług asystenta osoby niepełnosprawnej. Organ I instancji ustalił także, że w okresie maj - listopad 2022 r. pomoc asystenta miała wymiar 20 godzin miesięcznie, zaś w grudniu 2022 r. - wymiar 40 godzin. Asystent świadczył pomoc przy: wypisywaniu i realizacji recept, wypisywaniu skierowań, wyjazdach po zakupy, spacerach, wyjeździe na pogrzeb, dokonywaniu opłat, wyjeździe do lekarza, wizytach w banku, aptece, przygotowaniu obiadu, wyjeździe na lody, załatwianiu spraw urzędowych, sprzątaniu mieszkania , rozwieszaniu prania, myciu okien, praniu firan. Nadto często rozmawiał z niepełnosprawnym. W styczniu i lutym 2023 r. niepełnosprawny nie korzystał z usług asystenta. W okresie od marca do grudnia 2023 r. korzystał z tych usług w wymiarze 20 godzin miesięcznie. Asystent pomagał przy: wyjazdach po zakupy, wyjazdach na cmentarz, dokonywaniu opłat, wyjazdach do rodziny, wyjazdach na pobranie krwi i do lekarza, przygotowaniu obiadów, wizytach w banku, w aptece, załatwianiu spraw w urzędach i Towarzystwie Budownictwa Społecznego, spacerach, sprzątaniu mieszkania. Asystent często rozmawiał z niepełnosprawnym. Asystent zwykle był u niepełnosprawnego wczesnym popołudniem. W 2022 r. niepełnosprawny korzystał też z usług opiekuńczych. Usługi były świadczone w wymiarze 3 godzin dziennie przez 2 dni w tygodniu. Pomoc w ramach usług opiekuńczych polegała na: utrzymaniu czystości pomieszczeń i sprzętów, utrzymaniu pomieszczeń w stanie zapewniającym możliwość bezpiecznego poruszania się, dbaniu o higienę żywności, praniu bielizny osobistej i lekkiej odzieży, praniu pościeli i jej zmianie, prasowaniu odzieży, zakupie podstawowych artykułów spożywczych i artykułów gospodarstwa domowego, lekarstw, pomocy przy sporządzaniu listy zakupów, pomocy przy sporządzaniu posiłków, pomocy przy podawaniu leków, smarowaniu, okładach, zamawianiu wizyt lekarskich, udziale w wizytach i zabiegach, czytaniu, prowadzeniu rozmów. Po złożeniu przez stronę wniosku o świadczenie pielęgnacyjne niepełnosprawny złożył oświadczenie o chęci rezygnacji z usług opiekuńczych.

Reasumując, Kolegium stwierdziło, że w przypadku Wnioskującej nie miała miejsca rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym ojcem, bowiem Wnioskująca nigdy nie była zatrudniona i nigdy nie wykonywała też innej pracy zarobkowej. Nadto, w przypadku Wnioskującej nie może być też mowy o niepodejmowaniu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z powodu konieczności zapewnienia ojcu odpowiedniej opieki. Za takim stanowiskiem przemawiają przede wszystkim informacje uzyskane przez pracownika socjalnego od niepełnosprawnego oraz ustalenia na temat korzystania przez niepełnosprawnego z usług asystenta osoby niepełnosprawnej. Wskazują one na to, że Skarżąca, w okresie od złożenia wniosku do momentu przeprowadzenia w sprawie ostatniego wywiadu środowiskowego (10 września 2024 r.) nie sprawowała nad ojcem opieki w rozmiarach uniemożliwiających jej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, zaś jej bierność zawodowa wynikała nie obowiązków opiekuńczych świadczonych względem ojca, a z jej własnej sytuacji życiowej, tzn. faktu, że sprawuje ona opiekę nad dwójką dzieci, przy czym jedno z dzieci wymaga rehabilitacji. Jak ustalił pracownik socjalny, w okresie od złożenia wniosku (wrzesień 2022 r.) do końca 2023 r. mąż Wnioskującej przebywał za granicą, a Wnioskująca w tym czasie była sama z dziećmi. Niepełnosprawny wskazał, że w tym czasie, z racji nieobecności zięcia, Wnioskująca mogła pomagać mu w ograniczonym zakresie. Zdaniem Kolegium trudno zatem dać wiarę oświadczeniom Wnioskującej, że w tym czasie codziennie jeździła do ojca (przeważnie rowerem) i przez 6-7 godzin dziennie pomagała mu w codziennym funkcjonowaniu, zaś dziećmi zajmowała się teściowa. Oznaczałoby to bowiem, że codziennie Wnioskująca potrzebowała łącznie 8-9 godzin na dojazd do ojca, wykonanie czynności opiekuńczych i powrót do domu. Przejechanie rowerem odległości 11 km zajmuje wszak około godziny, a w tamtym czasie niepełnosprawny zamieszkiwał w B., odległym o około 11 km od miejsca zamieszkania Wnioskującej. Ponadto, W. S. korzystał wówczas z usług asystenta osoby niepełnosprawnej, przy czym - jak ustalił organ I instancji - pomoc asystenta nie ograniczała się wyłącznie do wożenia niepełnosprawnego do lekarza, ale obejmowała także pomoc w załatwianiu innych spraw poza domem, a także w niektórych czynnościach domowych (utrzymanie porządku, przygotowanie obiadu). Fakt ten dowodzi, że Wnioskująca do końca 2023 r. nie wykonywała wszystkich czynności względem ojca, jakie wskazywała w oświadczeniach. Część z nich wykonywał bowiem asystent osoby niepełnosprawnej. Natomiast od 2024 r. Wnioskująca zamieszkuje wraz z małżonkiem, który wrócił zza granicy i podjął pracę w Polsce. Od tego momentu Wnioskująca świadczy względem ojca opiekę popołudniami, bowiem jest zawożona do niepełnosprawnego przez męża, gdy tenże wróci z pracy. W oczywisty sposób nie zajmuje się więc ona ojcem w wymiarze uniemożliwiającym jej wykonywanie pracy zarobkowej. Chodząc do pracy, również mogłaby bowiem popołudniami jeździć do ojca. Dodatkowo W. S. korzysta czasem z pomocy asystenta osoby niepełnosprawnej, a także może liczyć na pomoc swojej siostry. Od 1 stycznia 2025 r. jest zaś uprawniony do świadczenia wspierającego, a okoliczność ta uniemożliwia przyznanie Wnioskującej świadczenia pielęgnacyjnego - zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1429).

W skardze na powyższą decyzję Wnioskodawczyni, reprezentowana przez adwokata, zarzuciła naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 u.ś.r. poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez Skarżącą w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia łub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymizującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczność stałej łub długotrwałej opieki lub pomocy innej osobie w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy Kwidzyn i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto Skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania oraz o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu wskazano, że z dyspozycji art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobom w nim wymienionym, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniem konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Z przywołanej normy prawa wynika, że podstawowym wymogiem uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, która nie musi być opieką całodobową. Powołując się na orzecznictwo Skarżąca zauważyła, iż warunku "stałej" opieki nie można rozumieć jako wykonywania opieki nieustannie i przez 24 godziny na dobę, lecz ma to być opieka stała w sensie trwałości, zaś "długotrwała" w sensie rozciągłości w czasie, jako opieka nad niepełnosprawną osobą, której zakres wyznaczony jest niepełnosprawnością osoby wymagającej opieki, a więc koniecznością wykonywania czynności warunkujących egzystowanie tej osoby w warunkach godności człowieka. Istotą opieki, o której mowa wart. 17 ust. 1 u.ś.r. jest więc nie tylko jej stałość i ciągłość, ale także zapewnienie zaspokojenia normalnych, codziennych potrzeb osoby, nad którą jest sprawowana zapewnienie jej egzystencji, której bez pomocy osób trzecich nie jest w stanie sobie sama zapewnić.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z kolei z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

W tak zakreślonych granicach przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku, którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy Kwidzyn o odmowie przyznania Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego.

Skarga okazała się uzasadniona.

W przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie ma okoliczność, iż w przedmiotowej sprawie zapadł już prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 450/23, którym uchylono uprzednio wydaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 3 kwietnia 2023 r.

Stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Nadto zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (por. S. Hanausek [w:] System Prawa Procesowego Cywilnego, t. 3, Zaskarżanie orzeczeń sądowych, red. W. Siedlecki, Ossolineum 1986, s. 318). Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność), zostało uznane za błędne. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. S. Hanausek [w:] System Prawa Procesowego Cywilnego, t. 3, red. W. Siedlecki, s. 319).

W wydanym w sprawie prawomocnym wyroku tutejszego sądu wskazano po pierwsze, że stan niepodejmowania przez skarżąca zatrudnienia w okresie poprzedzającym sprawowanie opieki nad niepełnosprawnym ojcem, nie mógł być okolicznością uniemożliwiającą przyznanie świadczenia. Istotny jest bowiem fakt obiektywnej niemożności podjęcia zatrudnienia, nawet w ograniczonym wymiarze, z powodu sparowania opieki nad niepełnosprawnym ojcem. Po drugie oceniono, że zebrany w sprawie materiał w sposób właściwy opisuje, na czym polega opieka skarżącej nad ojcem, który jest znacznie ograniczony w samodzielnej egzystencji. Dokonana przez Sąd konfrontacja potwierdzonego w orzeczeniu znacznego stopnia niepełnosprawności podopiecznego wymagającego stałej lub długotrwałej opieki innej osoby w związku ze stwierdzoną znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz czynnościami opiekuńczymi świadczonymi ojcu przez skarżącą, doprowadziła skład orzekający do wniosku, że zakres tej opieki i pomocy uniemożliwia skarżącej podjęcie zatrudnienia w jakimkolwiek wymiarze. Po trzecie w tym prawomocnym orzeczeniu wskazano, że wszystkie wskazane przez skarżącą czynności są konieczne, aby zapewnić osobie ograniczonej w możliwościach samodzielnej egzystencji właściwe warunki życia i zadbać o jej dobrostan adekwatnie do wieku i orzeczonego znacznego stopnia niepełnosprawności. Z zakresu tych czynności nie można wykluczyć zwykłych czynności życia codziennego, takich jak sprzątanie, gotowanie, robienie zakupów, którym osoba o znacznym stopniu niepełnosprawności nie może sprostać ze względu na swoje ograniczenia zdrowotne.

Podsumowując swoje stanowisko Sąd uznał w powyższym wyroku, że organ odwoławczy dokonał wadliwej oceny materiału dowodowego w świetle nieprawidłowo interpretowanych przepisów art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 390 ze zm.) – dalej jako "u.ś.r.", wydając decyzję naruszającą w konsekwencji zarówno przepisy prawa materialnego, jak i przepisy postępowania administracyjnego. Uchybienie organu polega przede wszystkim na niewłaściwej ocenie związku przyczynowo–skutkowego pomiędzy rezygnacją lub niepodejmowaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a opieką sprawowaną przez skarżącą.

Przepisy prawa, które stanowiły podstawę wydanych przez organy decyzji nie uległy zmianie, zatem odmienna od dokonanej przez Sąd w prawomocnym orzeczeniu ocena prawna zawarta w zaskarżonej decyzji narusza przepisy art. 153 i art. 170 p.p.s.a.

Nadmienić również należy, iż ocena ta zdaniem Sądu orzekającego w niniejszym składzie jest aktualna w odniesieniu do stanu faktycznego następującego po wydaniu uchylonej poprzednio decyzji organu odwoławczego.

Zauważyć bowiem należy, że jak wynika z akt sprawy stan zdrowia ojca skarżącej nie uległ poprawie. Zakres sprawowanej przez skarżącą opieki nad ojcem ustalony w trakcie wywiadu środowiskowego z dnia 10 września 2024 r. potwierdza, iż nie uległ on istotnej zmianie w stosunku do tego, który był przedmiotem oceny Sądu w wyroku z dnia 10 stycznia 2024 r. Okoliczność, iż skarżąca sprawuje tą opiekę popołudniami nie ma w ocenie Sądu znaczenia w sprawie. Bez znaczenia dla tej oceny jest również to, że w opiece nad podopiecznym pomaga asystent osoby niepełnosprawnej. Należy bowiem zauważyć, iż pomoc asystenta ogranicza się do 20 - 30 godzin w miesiącu i nie jest wykonywana codziennie.

Powyższe okoliczności nie negują zatem temu, iż skarżąca nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad ojcem legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, w którym stwierdzono konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Tym samym w ocenie Sądu skarżąca spełnia określone w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. przesłanki dla otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego także w stanie faktycznym i prawnym następującym po dniu 3 kwietnia 2023 r.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. zgodnie z wnioskiem Skarżącej zawartym w skardze oraz wobec braku żądania przeprowadzenia rozprawy przez organ.