II OSK 814/10 - Wyrok

Data orzeczenia	2010-09-22	
Data wpływu	2010-04-14	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Jerzy Bujko /przewodniczący/
Krystyna Borkowska
Mariola Kowalska /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo	
Sygn. powiązane	II SA/Lu 652/09	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118;  art. 35 ust. 1 pkt 1; Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071;  art. 7,77,107; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Bujko sędzia NSA Krystyna Borkowska sędzia del. WSA Mariola Kowalska (spr.) Protokolant Wojciech Latocha po rozpoznaniu w dniu 22 września 2010 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Miasta Puławy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Lu 652/09 w sprawie ze skargi Gminy Miasta Puławy na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.	
Uzasadnienie
Zaskarżonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrokiem z dnia 30 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu skargi Gminy Miasta Puławy na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] sierpnia 2009 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty Powiatowego w Puławach z dnia [...] maja 2009 r., Nr [...] oraz zasądził od Wojewody Lubelskiego na rzecz Miasta Puławy kwotę 740 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił stan faktyczny sprawy, wskazując, iż decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Wojewoda Lubelski po rozpoznaniu odwołania Prezydenta Miasta Puławy od decyzji Starosty Puławskiego z dnia [...] maja 2009 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę marketu budowlanego [...] z zagospodarowaniem terenu obejmującym parkingi, drogi manewrowe, zjazdy, zieleń oraz infrastrukturę towarzyszącą – uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zjazdów oraz infrastruktury towarzyszącej i umorzył postępowanie w tej sprawie oraz utrzymał zaskarżoną decyzję w pozostałej części.

Jak wskazał dalej Sąd, w odniesieniu do projektu w części dotyczącej budowy marketu, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż budowa ta spełnia warunki, określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, bowiem jest zgodna z warunkami techniczno-budowlanymi oraz z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł Prezydent Miasta Puławy, domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji.

Skarżący zarzucił, że projektowana budowa jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W planie tym teren, na którym przedmiotowa budowa ma być realizowana, został oznaczony symbolem U 10 z przeznaczeniem pod zabudowę usługową o charakterze administracyjnym, naukowo-badawczym, handlowym, usługowo-handlowym, rozrywkowym, edukacyjnym i rekreacyjnym z preferencją dla funkcji usługowej i zakazem funkcji przemysłowej i składowej, rozumianej – zdaniem skarżącego – szeroko, jako funkcja magazynowa. W terenie tym zabroniono również realizacji obiektów handlowych o pow. sprzedaży powyżej 2000 m2 oraz realizacji usług uciążliwych dla otoczenia.

W ocenie skarżącego, przedmiotowa inwestycja narusza powyższe zakazy:

Po pierwsze – na obszarze o pow. ok. 1,5 ha przeznaczonym do utwardzenia pod drogi i parkingi faktycznie będą składowane palne materiały budowlane (paliwo, drewno, folia, styropian), co wynika zarówno z pierwszego wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia 2 marca 2007 r., jak i decyzji Starosty Puławskiego w tym przedmiocie z dnia 30 maja 2008 r.

Po drugie – powierzchnia sprzedaży przekracza dopuszczalną w planie pow. 2000 m2, gdyż faktycznie obejmuje ona nie tylko sklep o pow. 1956 m2, ale również połączone sześciometrowym przejściem pomieszczenie o pow. 1130 m2, nazwane magazynem stolarki oraz wiatę ze ścianami zewnętrznymi z siatki stalowej o pow. 2862 m2, skomunikowaną z halą sprzedaży za pomocą bram szybkorolowanych i segmentowych o szerokości 4 m – tzw. magazyn materiałów budowlanych.

W ocenie skarżącego pomieszczenia te świadomie zostały nazwane przez inwestora magazynami, a nie sklepem w celu ominięcia zakazu realizacji w tym terenie obiektów budowlanych o powierzchni sprzedaży do 2000 m2.

W przekonaniu skarżącego o charakterze sprzedażowym, a nie magazynowym tych pomieszczeń świadczy przede wszystkim ich ogólnodostępność, stanowiąca cechę "powierzchnia sprzedaży" w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na to, że "magazyny" mają charakter ogólnodostępny wskazuje charakterystyka przeciwpożarowa projektowanego marketu.

Poza tym, o funkcji sprzedażowej "magazynów" świadczy, zdaniem skarżącego, również i to, że zostały one zaliczone do tej samej strefy pożarowej – ZL 1 – co sala sprzedaży, wymaganej dla pomieszczeń użyteczności publicznej to jest handlowej.

W ocenie skarżącego, z powyższego wypływa wniosek, że przeznaczenie hali sprzedaży i "magazynów" jest takie samo, jedynie towary w nich wyłożone różnią się gabarytami, a pomieszczenia nazwane w projekcie magazynami faktycznie będą służyć sprzedaży, a nie pełnić funkcje pomocnicze.

Również z faktu zaprojektowania miejsc parkingowych w ilości ok. 190, a więc znacznie przekraczającej ilość wymaganą dla powierzchni sprzedaży dopuszczalnej w planie miejscowym, zdaniem skarżącego, wynika, że faktyczna powierzchnia sprzedaży będzie większa niż wskazana w zatwierdzonym projekcie.

Po trzecie – inwestycja należy do usług uciążliwych dla otoczenia, mimo iż nie została zaliczona do zakładów stwarzających poważne zagrożenie dla środowiska, ponieważ należy do przedsięwzięć mogących (choćby potencjalnie) znacząco oddziaływać na środowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 grudnia 2009 r. stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa procesowego to jest art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, co powoduje konieczność ich uchylenia.

Sąd stwierdził, że organy obu instancji nie ustaliły jednoznacznie, jaki zakres robót budowlanych obejmował wniosek o pozwolenie. Z wniosku tego z dnia 16 marca 2009 r. /k.84 akt admin./ wynika, zdaniem Sądu, bardzo ogólny przedmiot zamierzenia budowlanego "market budowlany [...]" bez wskazania, ile obiektów budowlanych ma obejmować i czy obejmuje również infrastrukturę, w tym niezbędne przyłącza.

Przyjęcie przez organ odwoławczy, że wniosek inwestora obejmował całe zamierzenie inwestycyjne, a więc również budowę przyłączy i zjazdów doprowadziło do dokonania przez ten organ (poprzez pozostawienie w obrocie decyzji w części udzielającej pozwolenia na budowę wyłącznie "marketu" bez niezbędnych przyłączy i zjazdów) etapowania inwestycji, które zasadniczo jest, w ocenie Sądu, niedopuszczalne w świetle art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.).

Etapowanie byłoby więc, w ocenie Sądu, dopuszczalne jedynie na wyraźny wniosek inwestora i tylko wówczas, gdy poszczególne części zamierzenia inwestycyjnego stanowią odrębną całość, mogącą samodzielnie funkcjonować, a bez spełnienia tych warunków, etapowanie inwestycji jest niemożliwe.

Tymczasem, jak wskazał dalej Sąd, wskutek decyzji organu odwoławczego pozostaje w obrocie decyzja organu I instancji zezwalająca na budowę obiektu budowlanego bez przyłączy oraz zjazdów, co wyklucza jakiekolwiek funkcjonowanie tego obiektu.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd I instancji uznał je częściowo za uzasadnione.

Sąd I instancji wskazał, iż zatwierdzony projekt budowlany zawiera sprzeczność co do powierzchni części sklepowej, w której odbywać się będzie sprzedaż. W projekcie architektonicznym podaje się powierzchnię sklepu 1956m2, natomiast w "Projekcie budowlanym wykonawczym. Przyłącza kanalizacji deszczowej" /Nr 13, k.2/, jak również w "Projekcie budowlanym wykonawczym. Przyłącza wod. – kan." (Nr 14, k.3), będących częścią całej dokumentacji projektowej autorzy opracowań wskazują powierzchnię 2102m2, która jest większa od dopuszczalnej w tym obszarze powierzchni sprzedaży.

Ponadto Sąd wskazał, iż w opracowaniach "Projektu Budowlanego. Wewnętrzne instalacje sanitarne" /nr 12, k.12/, "Projektu budowlanego wykonawczego. Przyłącza kanalizacji deszczowej" /nr 13, k.2/ oraz "Projektu budowlanego wykonawczego. Przyłącza wod. – kan." (Nr 14, k.3), jest mowa o "części handlu detalicznego" i "części handlu hurtowego wraz z magazynem materiałów budowlanych", co sugeruje, że poza "sklepem" może być prowadzona w innych pomieszczeniach sprzedaż hurtowa, co w ocenie Sądu jest dopuszczalne, ponieważ w świetle definicji powierzchni sprzedaży zawartej w art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 27 sierpnia 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która ma charakter definicji legalnej powierzchnia sprzedaży obejmuje wyłącznie powierzchnię, na której prowadzona będzie sprzedaż detaliczna, a więc nie odnosi się ona do powierzchni sprzedaży hurtowej. W ocenie Sądu, z uwagi na ustawową definicję powierzchni sprzedaży, zawężającą ją do sprzedaży detalicznej, projekt budowlany wyodrębniając wyraźnie sprzedaż detaliczną i hurtową powinien jasno określać, jaki pomieszczenia i o jakiej powierzchni będą przeznaczone do sprzedaży detalicznej, umożliwiającej nabywanie produktów przez indywidualnych nabywców, a jakie do sprzedaży hurtowej, prowadzonej wyłącznie dla klientów "nie - detalicznych". Projekt zdaniem Sądu pozostawia wątpliwości.

Sąd nie uwzględnił pozostałych zarzutów skargi, gdyż sprowadzały się wyłącznie do przypuszczenia, że działalność prowadzona w przyszłości w markecie będzie inna niż wskazana w projekcie, a w konsekwencji będzie niezgodna z dopuszczalnym w planie miejscowym przeznaczeniem. Okoliczność ta nie może być jednak przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu.

Kwestia tego, czy faktycznie obiekt bądź jego poszczególne części (pomieszczenia) będą w przyszłości wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem przewidzianym dla niego (nich) w zatwierdzonym projekcie budowlanym, może być w przyszłości przedmiotem odrębnego postępowania przed właściwymi organami nadzoru budowlanego. W sytuacji bowiem, gdy złożony w sprawie projekt precyzuje rodzaj prowadzonej działalności w poszczególnych pomieszczeniach, to w przyszłości powinny być one wykorzystywane zgodnie z tym przeznaczeniem. Sąd nie zgodził się też z zarzutem, że przedmiotowa inwestycja będzie obejmować niedopuszczalne w świetle postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego składowanie materiałów budowlanych.

Wprawdzie jak wskazał Sąd projekt przewiduje "otwarte składowisko materiałów" o pow. ok. 1850m2, ale – w ocenie Sądu - nie można go uznać za niedozwolone "składowanie" w rozumieniu postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd nie podzielił interpretacji dokonanej przez rzeczoznawcę w Opinii urbanistycznej , w której utożsamiono funkcję przemysłową i składową - z funkcją magazynowania. Sąd nie uwzględnił zarzutu skargi, iż przedmiotowa inwestycja należy do uciążliwych dla otoczenia, w rozumieniu odpowiednich przepisów. W sprawie została wydana bowiem ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 30 maja 2008 r. ustalająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Z mocy art. 56 ust. 9 w zw. z art. 46 ust. 4 pkt 2 obowiązującej w dacie wydania tej decyzji ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008r., Nr 25, poz. 150 ze zm.) organ architektoniczno-budowlany przy udzielaniu pozwolenia na budowę decyzją tą był związany, dlatego nie ma możliwości samodzielnego i odmiennego ustalania oddziaływania inwestycji na środowisko, w tym jej uciążliwości.

Nie można ponadto zgodzić się z zarzutem skargi, iż projektowana budowa sprzeczna jest z planem miejscowym w zakresie liczby 199 miejsc parkingowych. Słusznie zauważył organ odwoławczy, że postanowienie § 10 ust. 8 lit. "c" planu, zobowiązujące do zapewnienia miejsc parkingowych w ilości 1 miejsce na 50 m2 , dotyczy nie tylko powierzchni sprzedaży, ale powierzchni "handlu i usług" , nie można więc miejsc parkingowych określać – jak podnosi skarżący – wyłącznie w oparciu o powierzchnię sprzedaży detalicznej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Gmina Miasto Puławy.

W skardze kasacyjnej zarzucono:

1) naruszenie art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) w ten sposób, ze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie dokonał rzetelnej i wnikliwej oceny całego materiału dowodowego na podstawie akt sprawy administracyjnej, a także na podstawie znajdującej się w aktach sądowych opinii urbanistycznej ,

2) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wymaganych elementów uzasadnienia, w szczególności poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze z dnia 21 września 2009 r. ,

3) naruszenie prawa materialnego art. 2 pkt 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak ustalenia, że planowana inwestycja zawiera powierzchnie sprzedaży przekraczającą 2.000 m² pomimo istnienia dowodów potwierdzających te okoliczność,

4) naruszenie ustaleń obowiązującego m.p.z.p. jako źródła prawa powszechnie obowiązującego w rozumieniu art. 87 ust. 2 Konstytucji w następujący sposób:

- a/ WSA uznał za zgodną z planem lokalizację "otwartego składowiska materiałów" o powierzchni 1.850 m² ,

-b/ naruszenie ustaleń obowiązującego m.p.z.p. , który przewiduje na obszarze oznaczonym symbolem "U10" usługi nieuciążliwe dla otoczenia, w ten sposób, że lokalizacji otwartego składowiska materiałów budowlanych nie określono jako sprzecznej z nakazem możliwości lokalizacji wyłącznie usług nieuciążliwych.,

-c) naruszenie ustaleń obowiązującego m.p.z.p. poprzez dowolne ustalenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, że "otwartego składowiska materiałów" o powierzchni nie można uznać za niedozwolone "składowanie" w rozumieniu postanowień m.p.z.p. ,

5) naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego:

-a/ w odniesieniu do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia 30 maja 2008 r. w ten sposób, że ta decyzja nie uwzględnia składowiska palnych materiałów budowlanych o powierzchni 1850 m² a pozwolenie na budowę na to zezwala w sytuacji gdy nie dokonano sprawdzeń zgodności z decyzją o uwarunkowaniach środowiskowych.

-b/ w ten sposób, ze Starosta Puławski przyjął, ze w zakresie zgodności z ustaleniami m.p.z.p. jest związany powołaną decyzja SKO z dnia [...] maja 2008 r. a WSA w Lublinie pomimo podniesienia tego zarzutu w punkcie II skargi nie ustosunkował się do tego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Rozpoznając skargę kasacyjną w jej granicach Naczelny Sąd Administracyjny uznał , iż żaden z postawionych zarzutów nie zasługuje na uwzględnienie.

Stawiając zarzut naruszenia prawa procesowego kasator na pierwszym miejscu wymienił przepis art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), Stosownie do treści tego przepisu Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Sąd orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy w toku postępowania przed organami oraz uzyskanego przed sądem na podstawie art. 106 p.p.s.a. Ma zatem obowiązek ocenić, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego, jaki stan faktyczny sprawy wynika z akt sprawy i czy w świetle istniejącego wówczas stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym prawem. Przepis ten mógłby zostać naruszony, gdyby sąd wyszedł poza ten materiał lub przeprowadził dowód niedopuszczalny w świetle art. 106 p.p.s.a. Skarżący jednakże na takie okoliczności nie wskazywał w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy. Nie jest natomiast naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a., wbrew stanowisku zawartemu w skardze kasacyjnej, zaakceptowanie przez sąd jako zgodnej z przepisami oceny materiału dowodowego dokonanej przez organ. Nie narusza art. 133 p.p.s.a. również to, iż sąd dokonując oceny materiału dowodowego opiera się na części materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy. Tak też w wyroku z 19 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1195/06 (LEX nr 418446) Naczelny Sąd Administracyjny. NSA w powyższym wyroku uznał , że zarzut pominięcia przez sąd części materiału dowodowego nie może być skutecznie podnoszony w ramach zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a.

W dalszej kolejności skarga kasacyjna zawiera naruszenie art. 141 § 1 p.p.s.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego również ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Należy wskazać, że nie można obowiązku "przedstawienia stanu sprawy", o którym mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., rozumieć jako obowiązku szczegółowego i drobiazgowego przedstawienia wszystkich okoliczności sprawy (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2008 r., sygn. akt I FSK 486/07, Lex nr 465802). Przedstawienie stanu sprawy należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny powinien się odnieść do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy.

Trudno w związku z powyższym uznać, że w okolicznościach tej sprawy konieczne było przytoczenie każdego dokumentu wskazywanego przez stronę skarżącą i jego ocena, skoro Sąd I instancji dopatrzył się na tyle poważnych uchybień w postępowaniu dowodowym prowadzonym przez organy administracji, że uznał za konieczne uchylenie decyzji obu instancji. Prawidłowo w tym stanie rzeczy Sąd skoncentrował się przede wszystkim na analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wykazując przy tym istotne dla rozstrzygnięcia sprawy uchybienia oraz braki materiału dowodowego wymagające w jego ocenie ponownego zbadania. Sąd I instancji nakazał w pierwszej kolejności zbadanie jakiego obiektu dotyczy pozwolenie na budowę. Dokumentacja zgromadzona przez organ nie dawała bowiem podstaw, jak trafnie uznał Sąd I instancji, do przyjęcia przez organ, że decyzja o pozwoleniu na budowę dotyczy obiektu o powierzchni sprzedaży mniejszej niż 2000 m² /k. 7 uzasadnienia Sądu I instancji/. Sąd I instancji uznał, iż nie może na podstawie materiału dowodowego w aktach sprawy stwierdzić czy organ architektoniczno – budowlany prawidłowo wypełnił obowiązki nałożone na niego stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Uwadze autora skargi kasacyjnej uszło to, iż Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą mając na uwadze art. 7, 77 i 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd ten dostrzegł zatem braki postępowania dowodowego i wskazał jakie okoliczności winny zostać w ponownym postępowaniu zbadane.

Bezzasadny jest również zarzut podniesiony przez skarżącego naruszenia art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzasadnienie powyższego zarzutu sprowadza się w istocie do polemiki ze stanowiskiem Sądu zawartym w uzasadnieniu wyroku. Sad I instancji wbrew stanowisku kasatora oceniał prawidłowość dokonanych przez organy administracji ustaleń, mając na uwadze dokumentację znajdującą się w aktach sprawy, w szczególności projekt budowlany. Sąd w tym zakresie nakazał organom architektoniczno – budowlanym ponowną analizę projektu budowlanego, ponieważ w ocenie Sądu zachodziła niezgodność pomiędzy ustaleniami organu a projektem budowlanym. Sąd dostrzegł, iż nie została wyraźnie określona powierzchnia w której odbywać się będzie sprzedaż detaliczna oraz sprzedaż hurtowa co w świetle przepisu art. 2 pkt 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na tym terenie ma istotne znaczenie w tej sprawie. Kwestia ta zgodnie z wytycznymi Sądu I instancji winna zostać ponownie zbadana przez organ administracji. Przedmiotem oceny Sądu I instancji nie mogły być natomiast zawarte w skardze do tego Sądu przypuszczenia i domysły skarżącego co do sposobu funkcjonowania obiektu w przyszłości oraz ewentualnej zmiany użytkowania poszczególnych pomieszczeń.

Kolejnego zarzutu naruszenia ustaleń obowiązującego m.p.z.p. jako źródła prawa powszechnie obowiązującego, z uwagi chociażby na jego ogólnikowość nie można było uwzględnić. Jak przyznaje sam skarżący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący na terenie objętym inwestycją jest aktem prawnym. Zatem podlega takim samym regułom wykładni jak pozostałe akty prawa. Wykładnia planu miejscowego dokonana przez Sąd nie została w istocie zakwestionowana przez skarżącego. Skarga kasacyjna w uzasadnieniu powyższego zarzutu prawidłowo wskazuje, iż na danym terenie nie jest możliwa lokalizacja składów i magazynów, ale, jak wynika chociażby z pobieżnej analizy uzasadnienia zarzutu skargi kasacyjnej, jej wywody dotyczą samodzielnych obiektów pełniących wyłącznie funkcję składową lub magazynową. Natomiast, na co celowo prawdopodobnie nie zwrócił uwagi autor skargi kasacyjnej, zatwierdzony projekt budowlany dotyczy obiektu, który ma charakter handlowy. Poszczególne pomieszczenia obiektu zostały przyporządkowane podstawowej funkcji jaką jest powierzchnia sprzedaży detalicznej i hurtowej, a zatem cały obiekt z założenia pełnić będzie funkcję handlową. Również z definicji przytoczonej w całości przez skarżącego zawartej w art. 2 pkt 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, iż w obiekcie handlowym mogą być inne pomieszczenia niż tylko pomieszczenia przeznaczone do sprzedaży detalicznej, w tym również magazyny. Z samego faktu, że w budynku o charakterze handlowym przewidziano pomieszczenia pełniące funkcję magazynową nie zmienia przeznaczenia tego obiektu z obiektu handlowego na obiekt magazynowy. Zatem wywody skargi nie mogły odnieść spodziewanego skutku z tego powodu, iż argumentacja w nich przytoczona odnosiła się do innego rodzaju obiektów.

Odnosząc się do ostatniego z podnoszonych zarzutów naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wskazać należy, iż niezrozumiałym jest kierowanie ich do Sądu orzekającego w pierwszej instancji wobec tego, iż Sąd ten uchylił do ponownego rozpoznania zaskarżone decyzje administracyjne, uwzględniając skargę złożoną do niego przez ten sam podmiot który obecnie wniósł skargę kasacyjną. Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji będą zobowiązane do ponownego rozpatrzenia zarzutów i wniosków stron z ograniczeniem wynikającym jedynie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) , w tym również zgodność decyzji o pozwoleniu na budowę z planem miejscowym. Nie ma przeszkód aby w toku postępowania administracyjnego skarżący kasacyjnie przedkładał nowe dowody oraz domagał się ustalenia tych okoliczności, faktycznych, które w jego ocenie nie zostały zbadane przez organ w postępowaniu kontrolowanym przez Sąd.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stosowanie do art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) skargę kasacyjną oddalił.