Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Stażysta Marzena Gawron, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 września 2006 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. D. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...], Nr [...], orzekającej o wymeldowaniu J. D. z pobytu stałego z lokalu przy ul. B. w L., Wojewoda zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że organ I instancji orzekł o wymeldowaniu na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł skarżący, zarzucając, iż decyzja jest oparta na nieprawdziwych faktach, przedstawionych przez byłą żonę i wskazanego przez nią świadka.

Organ odwoławczy uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie z następujących przyczyn:

Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, na wniosek strony lub z urzędu, organ wydaje decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad dwa miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Przez opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu należy rozumieć fizyczne nieprzebywanie w lokalu i skoncentrowanie swoich spraw życiowych w innym miejscu, z jednoczesnym zerwaniem związków z dotychczasowym lokalem. Organy administracji w sprawie o wymeldowanie obowiązane są zatem do ustalenia czy występuje faktyczne opuszczenie lokalu.

Zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy, w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje, że odwołujący się w lokalu przy ul. B. w L. nie zamieszkuje od 2000 r. Powyższy fakt potwierdza sam skarżący, który w swoich zeznaniach do protokołu przesłuchania w dniu [...] 2004 r. oświadczył, że od czasu orzeczenia rozwodu i przyznania 1 pokoju do korzystania w przedmiotowym lokalu, zamieszkiwał w tym lokalu sporadycznie. Natomiast od dnia [...] 2003 r. w ogóle nie może korzystać z mieszkania i w nim zamieszkiwać, ponieważ zostały zmienione zamki do drzwi wejściowych, a kluczy była żona nie chce odwołującemu się udostępnić.

Fakt niezamieszkiwania przez skarżącego w spornym lokalu potwierdzają ustalenia I Wydziału Cywilnego Sądu Rejonowego, który prowadził sprawę o ochronę naruszonego posiadania przez K. D. (wyrok Sądu Rejonowego I Wydział Cywilny z dnia [...] 2005 r., sygn. [...] - oddalający powództwo). Z obszernego uzasadnienia wyżej powołanego wyroku jednoznacznie wynika, że mieszkanie przy ul. B. w L. nie stanowiło dla odwołującego się centrum życiowego, bowiem zostało przeniesione do mieszkania H. F. przy ul. T. w L.

Zarzuty podniesione przez skarżącego co do zaskarżonej decyzji, jak i kwestia zmuszenia go do opuszczenia spornego lokalu, są gołosłowne, nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym i pozostają w sprzeczności z ustaleniami zawartymi w uzasadnieniu wyżej powołanego wyroku sądu, który w myśl art. 365 § 1 kodeksu postępowania cywilnego zobowiązuje organy administracji do jego respektowania.

Toczące się postępowanie o podział majątku wspólnego byłych małżonków pozostaje poza sferą zainteresowania organów ewidencyjnych, ponieważ nie ma związku ze sprawą o wymeldowanie, a tym samym nie ma wpływu na jej merytoryczne rozstrzygnięcie.

Skarżący zgodnie z ciążącym na nim obowiązkiem meldunkowym, wynikającym z art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, winien dokonać zameldowania w lokalu, w którym przebywa, w którym koncentruje się jego życie osobiste. Z tych też względów brak jest podstaw do uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji.

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając naruszenie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, oraz nieuwzględnienie okoliczności faktycznych sprawy, w tym tego, iż opuszczenie lokalu przez skarżącego nie ma charakteru trwałego i dobrowolnego, spowodowane jest konfliktem z byłą żoną, która zamieszkuje w lokalu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, a zatem nie zasługuje na uwzględnienie.

Przyczyną wymeldowania jest ustalone w postępowaniu opuszczenie lokalu, interpretowane przez organy administracyjne w sposób prawidłowy, jako opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu, a więc fizyczne nieprzebywanie w lokalu i skoncentrowanie swoich spraw życiowych w innym miejscu.

W niniejszej sprawie organy administracji w sposób przekonujący ustaliły, iż skarżący nie przebywa w przedmiotowym lokalu. Okoliczność ta stała się bezsporna nie tylko ze względu na jej potwierdzanie przez skarżącego, ale – co trafnie podnosi organ odwoławczy – ze względu na wiążące na mocy art. 365 kpc ustalenie sądu w sprawie cywilnej (wyrok Sądu Rejonowego I Wydział Cywilny z dnia [...] 2005 r., sygn[...]). Z uzasadnienia wyroku oddalającego powództwo o przywrócenie naruszonego posiadania ze względu na niezgodność żądania z zasadami współżycia społecznego jednoznacznie wynika, że skarżący przez długi czas w lokalu tym nie przebywał, początkowo z własnej woli, później zaś – z powodów od siebie niezależnych.

Dla oceny legalności decyzji o wymeldowaniu skarżącego wystarczające było stwierdzenie przesłanki opuszczenia lokalu, która została ustalona w sposób niebudzący wątpliwości w toku postępowania administracyjnego. Stanowisko to zgodne jest z treścią i uzasadnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. w sprawie o sygn. akt 20/01 (OTK ZU 2002/3A poz. 34, Dz. U. Nr 78 poz. 716).

Zameldowanie jest jedynie rejestracją danych o faktycznym miejscu pobytu osoby i – co należy podkreślić - nie jest ani źródłem, ani pochodną tytułu prawnego do lokalu. W konsekwencji można być zameldowanym w lokalu, nie mając do niego uprawnień, o ile się w nim przebywa na stałe – np. grzecznościowo, można też nie być zameldowanym w lokalu, którego się jest wyłącznym właścicielem, skoro możliwe jest zameldowanie na pobyt stały tylko w jednym miejscu, zaś lokali objętych własnością można mieć więcej niż jeden.

W szczególności nie należy utożsamiać wymeldowania z utratą uprawnień do lokalu. Są to dwie niezależne od siebie sprawy, z których jedna dotyczy kwestii przebywania w określonym miejscu, zaś druga - praw majątkowych uprawnionego, przy czym ta druga kwestia w kontekście zameldowania nie powinna być przedmiotem zainteresowania ani organów administracji, ani Sądu Administracyjnego. Decyzja ta zapadła w innej płaszczyźnie niż cywilnoprawne stosunki majątkowe, ma charakter administracyjno – prawny, stwierdza wyłącznie okoliczność mającą znaczenie w administracyjno-prawnej sferze porządkowo – organizacyjnej i dotyczy sfery faktów.

O ile skarżący będzie faktycznie zamieszkiwać na stałe w przedmiotowym lokalu, będzie miał wówczas nie tylko prawo, ale i obowiązek ponownie się w nim zameldować, a zaskarżona decyzja ulegnie wtedy dezaktualizacji ze względu na zmianę okoliczności.

Roszczenia o charakterze cywilnoprawnym – w tym prawo do zamieszkania w lokalu - dochodzone być muszą przed sądami powszechnymi w odrębnym postępowaniu. Nawet jednak bezprawnego wyzucia z władztwa wobec danego lokalu nie można kontestować niezgodnym ze stanem faktycznym zapisem w ewidencji ludności.

Skoro zatem zarzuty skargi są bezzasadne, a zaskarżona decyzja prawa nie narusza, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.