Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. Sp. z o.o. we W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1857/20 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi D. Sp. z o.o. we W. na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 13 lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 listopada 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1857/20 na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) odrzucił skargę D. sp. z o. o. we W. na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 13 lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Termin uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego (art. 53 § 4 p.p.s.a.).

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że przesyłka pocztowa zawierająca skarżoną decyzję, skierowana na adres do doręczeń skarżącej nie została odebrana przez adresata i została zwrócona nadawcy z adnotacją na kopercie o podwójnym awizowaniu oraz zwrocie do nadawcy z powodu jej niepodjęcia w terminie (k. 163 akt administracyjnych). Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji kierowanej do Skarżącej wobec niezastania adresata przesyłkę bezskutecznie dwukrotnie awizowano (po raz pierwszy w dniu 22 lipca 2020 r.), o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej.

Biorąc pod uwagę art. 44, art. 45 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), Sąd I instancji uznał, że skarżona decyzja została doręczona w dniu 5 sierpnia 2020 r. Termin do wniesienia skargi na opisaną w komparycji decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z 13 lipca 2020 r. upłynął zatem w dniu 4 września 2020 r.

Strona skarżąca nadała skargę za pośrednictwem operatora pocztowego P.P. S.A. w dniu 25 września 2020 r. (k. 11 akt sądowych), a zatem po upływie ww. terminu.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła D. sp. z o. o. we W.

W uzasadnieniu Spółka wskazała, że w zaskarżonym postanowieniu WSA w Warszawie stwierdzono fakt dwukrotnego awizowania pisma (po raz pierwszy w dniu 22 lipca 2020 r.) nie podając terminu drugiego. Spółka nie może zatem odpowiadać na zaniechania organu pocztowego. Ponadto po ponownym odbiorze decyzji w dniu 25 sierpnia 2020 r. Prezes Zarządu Spółki kontaktował się z Panią K. M. z Ministerstwa Funduszy i Polityki Regionalnej Minister Funduszy i Polityki Regionalnej, w celu ustalenia terminu możliwego złożenia skargi i został poinformowany, że czas biegnie 30 dni od czasu odbioru pisma tj. od 25 sierpnia 2020 r. Prezes Zarządu Spółki wskazał, że nie miał szans na odbiór awiza w pierwotnym terminie z uwagi na brak dopełnienia procedur operatora pocztowego oraz błędną informację od nadawcy pisma, będącego jednocześnie stroną postępowania za pośrednictwem, której składana była skarga.

W dniu 27 kwietnia 2022 r. (data nadania 21 kwietnia 2022 r.) wpłynęło do WSA w Warszawie pismo Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej. W piśmie tym organ przesłał zwrotne potwierdzenie odbioru przez skarżącą Spółkę zaskarżonej decyzji Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 13 lipca 2020 r., znak: [...]. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że zaskarżona decyzja została odebrana przez skarżącą Spółkę w dniu 25 sierpnia 2020 r., a w związku z tym od tego dnia rozpoczął swój bieg termin na wniesienie przez skarżącą Spółkę skargi na ww. decyzję. Brak załączenia zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji w dniu 25 sierpnia 2020 r. do akt sprawy administracyjnej, przekazanych wraz ze skargą i odpowiedzią na nią do WSA w Warszawie, nastąpił przez niedopatrzenie, mające swoje źródło w wyjątkowej sytuacji, związanej z czasowym obowiązywaniem przepisów wyłączających na podstawie art. 98 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem wirusa SARSCOV- 2 (Dz. U. z 2021 r. poz. 737) tzw. fikcję doręczenia uregulowaną w art. 44 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. W okresie, w którym obowiązywanie fikcji doręczenia miało zastosowanie również do przesyłek wysyłanych przez organy administracji publicznej, organ co do zasady ponawiał wysyłkę przesyłek awizowanych. Tak również było w przedmiotowej sprawie. W ocenie organu niezasadne jest ponoszenie przez Stronę negatywnych konsekwencji na skutek ww. niedopatrzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 695) - nieodebranych pism podlegających doręczeniu za potwierdzeniem odbioru przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, których termin odbioru określony w zawiadomieniu o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru przypadał w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, nie można uznać za doręczone w czasie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz przed upływem 14 dni od dnia zniesienia tych stanów.

Według art. 98 ust. 2 przepisu art. 98 ust. 1 nie stosuje się do:

1) postępowań w sprawach, o których mowa w art. 15f ust. 9 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych;

2) postępowań, o których mowa w dziale IIIB ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.);

3) kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz postępowań podatkowych, jeżeli kontrole lub postępowania te wiążą się z podejrzeniem popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego;

4) przesyłek wysyłanych do ani wysyłanych przez:

a) sądy i Trybunały,

b) prokuraturę i inne organy ścigania,

c) komornika sądowego.

Należy zwrócić uwagę, że w dniu 20 sierpnia 2020 r. weszła w życie nowelizacja art. 98 ust. 2 przytoczonej regulacji, która nastąpiła w drodze ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1423). Dodano wówczas ust. 2 pkt 4 lit. d, zgodnie z którym przepisu ust. 1 nie stosuje się do przesyłek wysyłanych do, ani wysyłanych przez - organ administracji publicznej.

Zatem po nowelizacji art. 98 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. - regulacji art. 98 ust. 1 ustawy nie stosowało się w przypadkach określonych w art. 98 ust. 2 tej ustawy. To oznacza, że zgodnie z art. 98 ust. 2 pkt 4 lit. a-d przepisu art. 98 ust. 1 ustawy po nowelizacji nie stosuje się do przesyłek wysyłanych przez sądy, Trybunały, prokuraturę i inne organy ścigania oraz komornika sądowego oraz przesyłek wysyłanych do, ani wysyłanych przez organ administracji publicznej.

Należy zwrócić uwagę, że w niniejszej sprawie przesyłka wysłana przez Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej do skarżącej Spółki, zawierająca zaskarżoną decyzję, została zwrócona do organu w dniu 10 sierpnia 2020 r. w związku z jej niepodjęciem. Przesyłka pocztowa zawierająca skarżoną decyzję, nie została odebrana przez adresata i została zwrócona nadawcy z adnotacją na kopercie o podwójnym awizowaniu (pierwsze awizowanie 22 lipca 2020 r., drugie awizowanie 30 lipca 2020 r.) oraz zwrocie do nadawcy z powodu jej niepodjęcia w terminie (k. 163 akt administracyjnych). Należy jednak zauważyć, że próba doręczenia korespondencji obejmującej zaskarżoną decyzję nastąpiła na gruncie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 695) - zatem przepisów epidemicznych przed nowelizacją art. 98 ust. 2 ustawy.

W związku z czasowym obowiązywaniem przepisów wyłączających na podstawie art. 98 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. tzw. fikcję doręczenia uregulowaną w art. 44 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, w okresie, w którym obowiązywanie fikcji doręczenia miało zastosowanie również do przesyłek wysyłanych przez organy administracji publicznej, organ ponowił wysyłkę do Spółki przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję, o czym poinformował Sąd I instancji przy piśmie z dnia 27 kwietnia 2022 r. załączając zwrotne potwierdzenie odbioru.

Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przez Spółkę zaskarżonej decyzji Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 13 lipca 2020 r., znak: [...] wynika, że została ona odebrana przez skarżącą Spółkę w dniu 25 sierpnia 2020 r. W związku z tym należy uznać, że od tego dnia rozpoczął swój bieg termin na wniesienie przez skarżącą Spółkę skargi na ww. decyzję. Sąd I instancji błędnie wskazał, że zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona skarżącej Spółce w trybie art. 42 - 45 k.p.a.

Należy jednak zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi.

Biorąc pod uwagę, że zaskarżona decyzja została odebrana przez skarżącą Spółkę w dniu 25 sierpnia 2020 r. należy stwierdzić, że termin na wniesienie skargi upływał w dniu 24 września 2020 r. Skarżąca natomiast nadała skargę w dniu 25 września 2020 r. (k. 11 akt sądowych), jeden dzień po upływie terminu do wniesienia skargi.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.