Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu w dniu 3 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miasta W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu Miastu W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.

Postanowieniem z [...] maja 2018 r., nr [...] Minister Finansów rozpatrując wniosek Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezydenta W. dokonał wyjaśnienia treści sentencji wydanej przez siebie decyzji z dnia [...] kwietnia 2018 r. w zakresie oznaczenia nieruchomości.

Skargę na powyższe postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] maja 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Miasto W. wnosząc o jego uchylenie w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje :

W świetle art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, to jest w sytuacji w której skarżącemu nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie. Nie może zatem budzić wątpliwości, że skarga do sądu administracyjnego przysługuje na postanowienie wydane na skutek rozpoznania zażalenia czyli na postanowienie wydane przez organ drugiej instancji.

W art. 52 § 3 p.p.s.a. wprowadzony został wyjątek od zasady, zgodnie z którą skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Zgodnie z powyższym przepisem, jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. W powołanym przepisie mowa jest o decyzji, od której stronie przysługiwał wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, czyli o decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze.

W orzecznictwie nie jest jednoznacznie rozstrzygnięte, czy możliwe jest zastosowanie art. 52 § 3 p.p.s.a. do postanowień, od których przysługiwał wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy.

Według jednego poglądu, art. 52 § 3 p.p.s.a. ma zastosowanie wyłącznie do decyzji (por. prawomocne postanowienia z: 19 września 2017 roku, sygn. akt VII SA/Wa 2015/17, 5 października 2017 roku, sygn. akt I SA/Wa 1275/17, 10 listopada 2017 roku, sygn. akt II SA/Wa 1696/17, 28 listopada 2017 roku, sygn. akt II SA/Wa 1687/17, 15 lutego 2018 roku, sygn. akt II SA/Wa 1842/17, 19 lutego 2018 roku, sygn. akt III SA/Kr 73/18, 8 maja 2018 roku sygn. akt II SA/Wa 300/18).

Uzasadniając odrzucenia skarg wniesionych na postanowienia od których przysługiwał wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy sądy wskazywały, że w art. 52 § 3 p.p.s.a. ustawodawca wprowadził wybór sposobu zaskarżenia, albo poprzez złożenie do organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, albo wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Zdaniem składów orzekających uprawnienie to przysługiwało jedynie w stosunku do decyzji, co jasno wynika z treści powołanego przepisu.

Uzasadniając powyższe stanowisko NSA wyjaśnił, że ustawodawca nie traktuje na gruncie p.p.s.a. pojęć "postanowienie" i "decyzja" synonimicznie. Jedną zaś z zasad wykładni jest zakaz wykładni synonimicznej, zgodnie z którym różnym zwrotom nie należy nadawać tego samego znaczenia. Skoro zatem ustawodawca na gruncie p.p.s.a. rozróżnia pojęcia "postanowienia" i "decyzji", a jednocześnie w Dziale III Rozdziału 3a p.p.s.a. uregulował instytucję sprzeciwu wyłącznie od decyzji, czemu dał też jednoznacznie wyraz już w samym tytule rozdziału ("Sprzeciw od decyzji", a nie np. "Sprzeciw od decyzji lub postanowienia"), to zakładając racjonalność ustawodawcy, nie można przepisów odnoszących się do decyzji stosować do postanowień. Są to na gruncie p.p.s.a. odmienne przedmioty zaskarżenia. Przy tym ilekroć ustawodawca na gruncie tej ustawy dopuszcza odniesienie (rozszerzenie) przepisów określających daną instytucję prawną na inną instytucję, czyni to w sposób wyraźny (zob. np. art. 64 § 3; art. 166, art. 167, art. 167a § 1, art. 193, art. 198, art. 285l p.p.s.a.). Przepisy procesowe podlegają bowiem, z uwagi na swoje skutki, wykładni ścisłej, wobec tego do rozszerzenia zakresu normy danego przepisu p.p.s.a. konieczne jest wyraźnie dopuszczenie tego przez ustawodawcę, nie jest zaś to możliwe wyłącznie z uwagi na względy funkcjonalne. Takie założenie gwarantuje pewność prawną, pożądaną w państwie prawnym (art. 2 Konstytucji).

Według przeciwnego poglądu dopuszczalne jest wniesienie skargi od postanowienia od którego przysługiwał wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy ( por. wyroki z 16 listopada 2017 roku, sygn. akt I SA/Wa 1350/17, z 25 października 2017 roku, sygn. akt I SA/WA 1355/17 i 13 listopada 2017 roku, sygn. akt I SA/WA 1348/17, w szczególności gdy strona skarżąca zastosowała się do błędnego pouczenia o przysługujących jej środkach zaskarżenia, zawartego w zaskarżonym postanowieniu.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przychyla się jednak do poglądu zgodnie z którym, w sytuacji, w której w art. 52 § 3 p.p.s.a. wskazano wprost, że możliwe jest wniesienie skargi na decyzję, od której przysługuje wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, to przepis ten winien być wykładany ściśle.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. odrzucił skargę. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w/w ustawy.