Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 lutego 2026 r. sygn. akt II SA/Kr 1294/25 o odmowie uwzględnienia wniosku o uzupełnienie wyroku w sprawie ze skargi B.P. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 19 sierpnia 2025 r. nr 455/2025 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i zezwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie postanawia oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem

z 25 lutego 2026 r. o sygn. II SA/Kr 1294/25, odmówił uwzględnienia wniosku uczestnika postępowania G.S. o uzupełnienie wyroku wydanego

w niniejszej sprawie, poprzez orzeczenie o zwrocie kosztów, w tym kosztów zastępstwa procesowego, na jego rzecz.

W uzasadnieniu przywołano treść art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), stwierdzając, wobec zachowania terminu z art. 157 § 1 p.p.s.a., Sąd rozpoznał wniosek merytorycznie i uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Przywołano przepisy ustawy procesowej regulujące zasady ponoszenia kosztów postępowania przed sądami administracyjnymi i wskazano, że brak jest podstaw prawnych do orzekania o przyznaniu kosztów postępowania przed Sądem I instancji na rzecz uczestnika. Sąd nie miał również obowiązku, jak stwierdzono, zawarcia w wyroku rozstrzygnięcia o odmowie zasądzenia kosztów postępowania – ani na rzecz skarżącego w razie oddalenia skargi, ani tym bardziej

na rzecz uczestnika postępowania.

Uczestnik postępowania, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł zażalenie na powołane postanowienie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

1. naruszenie art. 157 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie nie zachodziła podstawa

do uzupełnienia wyroku, podczas gdy sąd nie odniósł się w sentencji wyroku

do wniosku uczestnika o zasądzenie kosztów postępowania, co stanowiło pominięcie rozstrzygnięcia w przedmiocie zgłoszonego żądania procesowego,

2. naruszenie art. 199 p.p.s.a. w zw. z art. 209 p.p.s.a. poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że uczestnik postępowania nie może skutecznie ubiegać się o zwrot kosztów postępowania przed sądem administracyjnym pierwszej instancji, podczas gdy przepisy te nie wyłączają możliwości rozstrzygnięcia o kosztach na rzecz uczestnika postępowania w sytuacji, gdy poniósł on koszty związane z udziałem w sprawie.

Wobec tak postawionych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w zakresie wniosku

o uzupełnienie wyroku poprzez rozstrzygnięcie o kosztach postępowania i zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie z art. 193 p.p.s.a., art. 157 § 1 p.p.s.a. znajduje odpowiednie zastosowanie również w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym

W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 p.p.s.a.). Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 200, art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. i tylko w tych wypadkach sąd może orzekać o zwrocie kosztów postępowania między stronami, na co wyraźnie wskazuje art. 209 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie wyrokiem z 17 grudnia 2025 r. o sygn. II SA/Kr 1294/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę B.P.. Nie zachodziła zatem podstawa do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego przewidziana w art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Warunkiem wszak zwrotu kosztów jest uwzględnienie skargi i przysługuje on wówczas skarżącemu od organu. W konsekwencji Sąd I instancji na podstawie danego przepisu – stanowiącego uprawnienie do zasądzenia kosztów postępowania pierwszoinstancyjnego – nie mógł zasądzić kosztów postępowania na rzecz uczestnika, po pierwsze, jako podmiotu niewymienionego w tej regulacji, po drugie,

z uwagi na oddalenie skargi, nie zaś jej uwzględnienie.

Odnosząc się do wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania należy wskazać, że zgodnie z art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa

w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Przepisy te dotyczą jednak wyłącznie postępowania kasacyjnego zakończonego wyrokiem. Oznacza to, że ustawodawca

w przepisach powołanej ustawy procesowej nie przewidział możliwości wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczenia w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184

w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.