Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska Sędziowie NSA Jacek Surmacz / spr./ WSA Jarosław Szaro Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2015r. sprawy ze skargi Spółka "A" na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. - oddala skargę -

I SA/Rz 558/15

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (dalej: Kolegium) z dnia [...] kwietnia 2015r. nr [...], którym wymieniony organ drugiej instancji, po rozpatrzeniu zażalenia O. S.A. w W. (dalej: Spółka) na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lutego 2015r. nr [...] – stwierdzające niedopuszczalność zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, dotyczącego egzekucji zobowiązań z tytułu podatku od nieruchomości za 2009r., wszczętego na wniosek Prezydenta Miasta K. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...] – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu swojego postanowienia Kolegium wskazało, że Wierzyciel – Prezydent Miasta K.– motywując swoje rozstrzygnięcie o niedopuszczalności zgłoszonych zarzutów podał, że Spółce, decyzją z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...], doręczoną 30 grudnia 2014r. określił wysokość podatku od nieruchomości za 2009r., a postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...], doręczonym w dniu 30 grudnia 2014r. nadano wymienionej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Prezydent Miasta K. wskazał, że podstawą stwierdzenia niedopuszczalności zgłoszonych zarzutów jest art. 34 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012r., poz. 1015 ze zm.; dalej: ustawa egzekucyjna), gdyż Spółka kwestionuje wymagalność należności pieniężnej określonej w decyzji i wymienionej we wspomnianym już tytule wykonawczym z dnia [...] grudnia 2014r.

W zażaleniu na postanowienie Prezydenta Miasta K. Spółka reprezentowana przez pełnomocnika – doradcę podatkowego, wnosząc o uchylenie postanowienia i uwzględnienie zgłoszonych zarzutów, podniosła że żaden z zarzutów nie dotyczy określenia zobowiązania podatkowego. Kwestie niedoręczenia decyzji oraz niedoręczenia postanowienia o nadaniu rygoru dotyczą ściśle egzekucji, choćby z tego powodu, że zgodnie z art. 3 ustawy egzekucyjnej podstawą egzekucji jest właśnie decyzja, a więc jej brak w obrocie prawnym czyni egzekucję niedopuszczalną i nieuzasadnioną. Wszystko to, zdaniem Spółki, prowadzi do stwierdzenia że Prezydent Miasta K. wydając zaskarżone postanowienie naruszył (pomijając oczywistą omyłkę popełnioną przez Spółkę) art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej.

W ocenie Kolegium zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak bowiem wynika z uzasadnienia zgłoszonych zarzutów (pismo z dnia 7 stycznia 2015r.) wszystkie zarzuty kwestionujące istnienie i wymagalność egzekwowanego obowiązku, a także dopuszczalność prowadzenia egzekucji opierają się na twierdzeniu Spółki zarzucającym brak doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego oraz postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Ocena prawidłowości doręczenia wyżej wymienionych aktów będzie badana przez Kolegium w postępowaniu odwoławczym i zażaleniowym, wywołanym przez Spółkę wskutek wniesienia odwołania i zażalenia od opisanych wyżej aktów (decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego i postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności). W tej sytuacji, skoro zarzut zobowiązanego jest przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, to zachodzą przesłanki do zastosowania normy prawnej z art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na postanowienie Kolegium wniosła Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata.

Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, a także postanowienia Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lutego 2015r. i zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego.

Spółka zarzuciła naruszenie art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej przez stwierdzenie niedopuszczalności zarzutów, w sytuacji w której wymagały one merytorycznego rozstrzygnięcia.

Uzasadniając postawiony zarzut podniosła, że wbrew stanowisku Kolegium podniesione w zarzutach egzekucyjnych kwestie pozostają poza zakresem rozstrzygnięcia w innym postępowaniu sądowym, administracyjnym lub podatkowym. Kwestia niedoręczenia decyzji dotyczy ściśle egzekucji (art. 3 ustawy egzekucyjnej), kwestia niedoręczenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności skutkuje brakiem wymagalności oraz niedopuszczalności egzekucji. Żaden z zarzutów nie dotyczy określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Zauważyła Spółka, że uzasadnieniem stanowiska wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu nie może być art. 29 § 1 ustawy egzekucyjnej, gdyż przepis ten dotyczy organu egzekucyjnego, a nie stanowiska wierzyciela.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Spółka zgłaszając zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym (pismo z dnia 7 stycznia 2015r.) podniosła, że:

1) egzekucja została podjęta w zakresie nieistniejącego obowiązku, gdyż organ nie doręczył Spółce decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego,

2) obowiązek wynikający ze wskazanej decyzji nie był wymagalny, gdyż Spółce nie doręczono tej decyzji ani nie nadano jej rygoru natychmiastowej wykonalności,

3) egzekucja była niedopuszczalna z uwagi na to, że decyzji określającej wysokość zobowiązania nie doręczono Spółce ani nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności,

4) egzekucja została podjęta na podstawie tytułu wykonawczego, który nie spełnia wymagań określonych w art. 27 ustawy egzekucyjnej.

Analiza uzasadnienia zgłoszonych zarzutów prowadzi do uprawnionego wniosku, że podstawą sformułowania tych zarzutów była okoliczność, że według Spółki nie doręczono jej ani decyzji określającej wysokość zobowiązania ani też postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Z mocy art. 34 § 1 a ustawy egzekucyjnej jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Kolegium, w ocenie Sądu, trafnie zauważyło, że wszystkie sformułowane cztery zarzuty egzekucyjne, które można zakwalifikować jako zarzuty z art. 33 § 1 pkt pkt 1, 2, 6 i 10 ustawy egzekucyjnej oparte są na tezie Spółki, że organ podatkowy I instancji nie doręczył jej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego i postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Trafnie również organ zauważył, że te kwestie, stanowiące podstawę zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym zarzutów są przedmiotem badania w postępowaniach odwoławczym i zażaleniowych przed Kolegium wywołanych wniesieniem odwołania od decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego i zażaleniem na postanowienie o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Brak jest więc podstaw do kwestionowania, że zaistniały przesłanki do zastosowania art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej.

Należy zgodzić się natomiast ze stanowiskiem Spółki, że adresatem normy prawnej zawartej w art. 29 §1 ustawy egzekucyjnej jest organ egzekucyjny, nie zaś wierzyciel. Powołanie się przez Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia na wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2013r. II OSK 1576/12, który dotyczył normy zawartej w art. 29 § 1 ustawy egzekucyjnej, przy czym z przywołanych fragmentów tego orzeczenia jednoznacznie wynika, że przepis ten dotyczy organu egzekucyjnego, nie stanowi o naruszeniu prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Kolegium nie powołało się na art. 29 § 1 ustawy egzekucyjnej jako na podstawę swojego rozstrzygnięcia, a jedynie – zbędnie – wskazało i przywołało orzeczenie sądowe dotyczące art. 29 § 1 ustawy egzekucyjnej.

Uznając więc zarzuty skargi za nieuzasadnione Sąd skargę oddalił (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.).