Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu w dniu 23 września 2025 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Fundacji [...] na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Nadleśniczego Nadleśnictwa [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę.

W dniu 11 sierpnia 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga Fundacji [...] (dalej: "Fundacja" lub "skarżąca") na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Nadleśniczego Nadleśnictwa [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 sierpnia 2025 r. wezwano Fundację do uiszczenia wpisu sądowego od złożonej skargi w kwocie 100 zł oraz do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (KRS), zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 – dalej: P.p.s.a.). Wezwania zawierały pouczenie, że powyższych czynności należy dokonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Ze znajdującego się w aktach sądowych zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. korespondencji sądowej wynika, że została ona doręczona Fundacji w dniu 26 sierpnia 2025 r. W wyznaczonym terminie wskazane wyżej braki skargi nie zostały uzupełnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis, przy czym pismem takim jest również skarga. W przypadku gdy skarga nie została należycie opłacona, zgodnie z art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem odrzucenia skargi, uiścił opłatę w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.

Ponadto zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z elementów treści pisma procesowego jest podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, co wprost wynika z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu (art. 28 § 1 P.p.s.a.). Jak stanowi art. 29 P.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w ww. art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności.

W niniejszej sprawie stroną skarżącą jest Fundacja, a zatem osoba prawna działająca przez uprawnione do tego organy zgodnie z przepisami regulującymi sposób reprezentacji lub przez inne osoby upoważnione do jej reprezentowania. Osoba podpisująca skargę w imieniu takiego podmiotu ma obowiązek zgodnie z art. 29 P.p.s.a. wykazać swoje umocowanie stosownym dokumentem, na przykład odpisem z KRS, gdyż podmioty takie jak fundacje podlegają obowiązkowemu wpisowi do tego rejestru, w którym dane o sposobie reprezentacji podmiotu są ujawniane (zob. art. 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach). Brak tego dokumentu stanowi brak formalny skargi podlegający uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 P.p.s.a. W tym wypadku przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia skargi w terminie 7 dni. Skarga, której braków formalnych strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie wezwania w przedmiocie uzupełnienia braków formalnych oraz fiskalnych skargi doręczono skarżącej w dniu 26 sierpnia 2025 r. Ostatnim dniem wyznaczonego siedmiodniowego terminu przewidzianego na uzupełnienie powyższych braków skargi był więc dzień 2 września 2025 r. Analiza akt sprawy wykazała, że w wyznaczonym terminie Fundacja nie wykonała skierowanych do niej wezwań Sądu, to zaś uniemożliwia nadanie sprawie prawidłowego biegu.

Wobec powyższego, Sąd zobligowany był do odrzucenia skargi, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i art. 220 § 3 P.p.s.a.