Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Anna Ostrowska Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar (spr.) Protokolant asystent sędziego Jan Pankiewicz po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 2896/22 w sprawie ze skargi M. Ś. na czynność materialno-techniczną Komendanta Stołecznego Policji z dnia 14 września 2022 r. nr PA-B-S-22/KR/50366/AW w przedmiocie wydania broni palnej do celów szkoleniowych oraz do celów ochrony osobistej 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności; 3. zasądza od Komendanta Stołecznego Policji na rzecz M. Ś. 1120 (tysiąc sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrokiem z 14 lutego 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 2896/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. Ś. (dalej: "skarżący") na czynność materialno-techniczną Komendanta Stołecznego Policji w Warszawie z dnia 14 września 2022 r. nr PA-B-S-22/KR/50366/AW polegającą na odmowie wydania broni palnej do celów szkoleniowych oraz do celów ochrony osobistej, wraz z dokumentami potwierdzającymi legalność jej posiadania oraz zaświadczeniami uprawniającymi do nabycia broni, przejętymi uprzednio do depozytu Policji.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.

W dniu 11 kwietnia 2018 r. Komendant Stołeczny Policji, działając na podstawie art. 19 ust. 1a ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1839, dalej: "u.b.a."), wydał postanowienie o przejęciu do depozytu należącej do skarżącego broni palnej wraz z amunicją, dokumentami potwierdzającymi legalność jej posiadania oraz zaświadczeniami uprawniającymi do nabycia broni. Podstawę zastosowania tego środka stanowiło toczące się przeciwko skarżącemu postępowanie karne dotyczące przestępstwa określonego w art. 160 § 1 k.k.

W związku z uzyskaniem z Sądu Rejonowego w Piasecznie aktu oskarżenia z 9 lutego 2018 r. (sygn. akt II K 165/18), obejmującego zarzut popełnienia przez skarżącego przestępstwa z art. 160 § 1 k.k., właściwy organ Policji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do celów ochrony osobistej oraz broni palnej do celów szkoleniowych. Następnie, 29 marca 2019 r., organ uzyskał z Prokuratury Rejonowej w Piasecznie kolejny akt oskarżenia z 18 grudnia 2018 r. (sygn. 1 Ds. 961.2018), w którym również zarzucono skarżącemu popełnienie czynu z art. 160 § 1 k.k.

Po uzyskaniu informacji z Krajowego Rejestru Karnego potwierdzającej, że skarżący nie figuruje w kartotece karnej, organ decyzją z 8 listopada 2019 r., na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."), umorzył prowadzone postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń. Jednocześnie, wobec dalszego prowadzenia przeciwko skarżącemu postępowań karnych dotyczących czynów z art. 160 § 1 k.k., uznał za zasadne dalsze przechowywanie broni, amunicji oraz dokumentów w depozycie Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Stołecznej Policji, o czym poinformował skarżącego pismem z 8 listopada 2019 r.

Pismem z 8 czerwca 2021 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Stołecznego Policji o wydanie przechowywanej w depozycie broni palnej oraz wyznaczenie terminu jej odbioru.

Organ pismem z 14 września 2022 r. odmówił wydania broni, wskazując, że przeciwko skarżącemu nadal prowadzone są postępowania karne dotyczące przestępstw określonych w art. 160 § 1 k.k., a tym samym utrzymują się przesłanki uzasadniające dalsze przechowywanie broni w depozycie Policji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę M. Ś. WSA uznał, że odmowa wydania broni stanowi czynność materialno-techniczną podlegającą kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jednak w okolicznościach sprawy była zgodna z prawem.

WSA wskazał, że instytucja przewidziana w art. 19 ust. 1 i 1a u.b.a. ma charakter prewencyjny i służy ochronie bezpieczeństwa publicznego poprzez czasowe ograniczenie możliwości korzystania z broni przez jej posiadacza. Podkreślił przy tym, że zastosowanie art. 19 ust. 1a u.b.a. nie wymaga uprzedniego prawomocnego skazania, lecz jedynie prowadzenia przeciwko danej osobie postępowania karnego o przestępstwa wskazane w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a.

Sąd pierwszej instancji uznał, że w sprawie zachodziły ustawowe przesłanki uzasadniające prewencyjne odebranie i dalsze przechowywanie broni, ponieważ przeciwko skarżącemu skierowano dwa akty oskarżenia (w sprawach o sygn. II K 1539/18 oraz II K 978/20), obejmujące zarzuty popełnienia przestępstwa z art. 160 § 1 k.k., co uzasadniało podejrzenie, że należy on do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. WSA zwrócił uwagę, że choć z art. 19 ust. 1a u.b.a. wynika trzyletni okres przechowywania broni w depozycie, to regulacja ta nie wyłącza możliwości dalszego zatrzymania broni na podstawie innych przepisów ustawy ani ponownego zastosowania środków przewidzianych w ustawie w razie zaistnienia nowych okoliczności. W konsekwencji podzielił stanowisko organu, że dalsze przechowywanie należącej do skarżącego broni, amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność ich posiadania pozostawało uzasadnione.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa własności, sąd pierwszej instancji podkreślił, że prawo do posiadania broni nie należy do konstytucyjnych praw i wolności osobistych, lecz stanowi szczególne uprawnienie podlegające ścisłej reglamentacji administracyjnoprawnej. Ograniczenia w dostępie do broni wynikają z konieczności zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego, a czasowe pozbawienie możliwości korzystania z broni poprzez jej przechowywanie w depozycie Policji stanowi środek proporcjonalny do realizowanego celu publicznego.

Skargę kasacyjną na powyższy wyrok wywiódł skarżący, zaskarżając go w całości na podstawie art. 173 § 1, art. 174 pkt 1, art. 174 pkt 2 i art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a. art. 19 ust. 1a u.b.a. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji błędne uznanie, że organ Policji jest zobligowany do dalszego przechowywania w depozycie należących do skarżącego broni palnej i amunicji oraz dokumentu potwierdzającego legalność jej posiadania, pomimo imperatywnej normy prawnej wskazanej w rzeczonym przepisie, a traktującej o tym, że policja może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania, na okres nie dłuższy niż 3 lata, podczas gdy w niniejszej sprawie, okres ten przekroczył już 5 lat od momentu przejęcia broni do depozytu przez organy policji (tj. 11 kwietnia 2018 r.);

2. naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

b. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedostateczne przedstawienie uzasadnieniu wyroku zarzutów podniesionych w skardze oraz wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie zasadności dalszego przechowywania w depozycie należących do skarżącego broni palnej i amunicji oraz dokumentu potwierdzającego legalność jej posiadania pomimo jednoznacznego brzmienia art. 19 ust. 1a u.b.a., a także wskazania, że przepis ten jest tylko jednym z dopuszczalnych trybów zatrzymania broni i nie wyklucza zastosowania innych podstaw jej zatrzymania, bez wskazania jakie miałyby być owe inne tryby zatrzymania broni, oraz braku uwzględnienia w uzasadnieniu wyroku rzeczywistego okresu przejęcia broni skarżącego do depozytu, co w konsekwencji czyni uzasadnienie niezrozumiałym dla odbiorcy, jak również uniemożliwia kontrolę instancyjną orzeczenia;

c. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi i uznaniu że organ podjął wszelkie niezbędne czynności do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego w oparciu o wyczerpujący materiał dowodowy, pomimo wystąpienia okoliczności polegającej na tym, że od momentu odebrania M. Ś. należącej do niego broni upłynął 5-letni okres (na moment złożenia niniejszej skargi kasacyjnej) i nie pojawiły się żadne nowe okoliczności, które mogłyby aktualizować przechowywanie broni w depozycie, czego sąd zdaje się zupełnie nie zauważać, tak jak zupełnie ignoruje fakt, iż działanie organu rażąco narusza przepisy ustawy, a także jedno z fundamentalnych praw jakim jest prawo własności, tj. poprzez zaniechanie oceny materiału dowodowego i okoliczności występujących w sprawie dążącego do rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy.

W skardze kasacyjnej skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności materialno-technicznej, ewentualnie o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Dodatkowo wniósł o zobowiązanie organu do niezwłocznego wydania zdeponowanej broni palnej wraz z dokumentami potwierdzającymi legalność jej posiadania oraz zaświadczeniami uprawniającymi do nabycia broni, o rozpoznanie sprawy na rozprawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwioną podstawę.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, jednakże bierze z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują jednak przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego przeprowadzonego przez WSA, które ustawodawca enumeratywnie wylicza w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty dotyczące naruszenia zarówno przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego. W takiej sytuacji, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego.

Przede wszystkim za niezasadny należało uznać najdalej idący zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., sprowadzający się do niedostatecznego przedstawienia w uzasadnieniu wyroku zarzutów skargi oraz wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie dalszego przechowywania w depozycie broni palnej pomimo jednoznacznego brzmienia art. 19 ust. 1a u.b.a.

Ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia wyroku, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39). W ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest możliwe kwestionowanie stanowiska sądu pierwszej instancji w zakresie prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa.

W rozpoznawanej sprawie zaskarżony wyrok poddaje się kontroli instancyjnej. W uzasadnieniu przedstawiono stan faktyczny przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia oraz stanowiska stron postępowania. Następnie sąd pierwszej instancji powołał regulacje prawne, pozwalające mu na zrekonstruowanie podstaw do wywiedzenia normy prawnej, stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia oraz przedstawił motywy podjęcia zaskarżonego wyroku. Nadmienić należy, że sformułowany zarzut w istocie dotyczył przyjętej przez sąd pierwszej instancji wykładni i zastosowania art. 19 ust. 1a u.b.a., którego to stanowiska nie podziela skarżący, czego nie można kwestionować zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. To, że skarżący nie podziela powyższego stanowiska sądu pierwszej instancji, czy też jego ocena, że uzasadnienie wyroku jest dla niego nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu.

Za niezasadny należało także uznać zarzut podniesiony w pkt 2 c petitum skargi kasacyjnej – naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Przedmiotem skargi do sądu pierwszej instancji była czynność z zakresu administracji publicznej inna niż decyzja lub postanowienie dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z uwagi na charakter takiej czynności – odmowy wydania broni palnej wraz z niezbędnymi dokumentami - nie jest ona podejmowana w ramach postępowania administracyjnego, do którego mają wprost zastosowanie przepisy k.p.a. (art. 1 pkt 1 k.p.a.), dlatego też organy w niniejszej sprawie nie mogły naruszyć wskazanych przepisów procesowych.

Za zasadny należało natomiast uznać zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, podniesiony w pkt 1a petitum skargi kasacyjnej - błędnej wykładni art. 19 ust. 1a u.b.a. polegający na przyjęciu, że organy Policji w okolicznościach sprawy są zobligowane do dalszego przechowywania w depozycie broni palnej i amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność ich posiadania, w sytuacji upływu 3 letniego terminu wynikającego z powyższego przepisu.

Stosownie do art. 19 ust. 1a u.b.a., który stanowił podstawę materialnoprawną odebrania skarżącemu w dniu 11 kwietnia 2018 r. broni palnej wraz z amunicją, dokumentami potwierdzającymi legalność jej posiadania oraz zaświadczeniami uprawniającymi do nabycia broni, Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6, do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania, na okres nie dłuższy niż 3 lata.

Nie budzi zasadniczych wątpliwości, że czynność odebrania broni na podstawie art. 19 ust. 1a u.b.a. ma charakter materialno-techniczny i pozostaje niezależna od postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń. Pogląd ten znajduje potwierdzenie zarówno w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt P 43/12, jak i w doktrynie. Trybunał wskazał, że odebranie broni nie jest równoznaczne z cofnięciem pozwolenia na broń, lecz stanowi czasowe ograniczenie wykonywania prawa własności uzasadnione ochroną bezpieczeństwa publicznego. W konsekwencji fakt prowadzenia przeciwko stronie postępowania karnego o przestępstwo określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, mógł stanowić wystarczającą przesłankę zastosowania art. 19 ust. 1a u.b.a., co zresztą nie było kwestionowane w sprawie.

Istotny problem pojawia się natomiast w kwestii dalszego przechowywania broni po upływie trzyletniego okresu przewidzianego w tym przepisie.

Odebranie broni, amunicji i dokumentów ze względu na wszczęcie postępowania karnego przeciwko osobie legalnie posiadającej broń ma charakter temporalny, a nie trwały. Odebranie ww. przedmiotów na podstawie art. 19 ust. 1a u.b.a. nie jest tożsame z cofnięciem pozwolenia na broń i nie wiąże się z wydaniem żadnej decyzji administracyjnej. Stan taki może trwać do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego, które było podstawą odebrania broni, amunicji i dokumentów, jednak nie może w żadnym wypadku trwać dłużej niż trzy lata. (C. Kąkol [w:] Ustawa o broni i amunicji. Komentarz, Warszawa 2021, art. 19). Również w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt P 43/12, podkreślono tymczasowy charakter tej instytucji.

Podkreślić jednocześnie należy, że przepisy ustawy o broni i amunicji nie określają, jak należy postąpić w razie upływu trzyletniego okresu przewidzianego w art. 19 ust. 1a ustawy. Ustawa nie przewiduje wprost ani obowiązku zwrotu broni po jego upływie (z urzędu lub też na wniosek), ani procedury postępowania w takiej sytuacji. Tym nie mniej, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z upływem trzyletniego terminu wskazanego w art. 19 ust. 1a u.b.a. wygasa podstawa prawna do dalszego przechowywania broni w depozycie przez organy Policji na podstawie okoliczności stanowiących podstawę jej odebrania. Innymi słowy, organ Policji po upływie trzech lat od odebrania legalnie posiadanej broni na podstawie art. 19 ust. 1a u.b.a. jest zobowiązany do jej zwrotu na wniosek osoby uprawnionej, chyba że jest w stanie wskazać inną podstawę prawną lub faktyczną uzasadniającą jej dalsze pozostawienie w dyspozycji organów państwa.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, iż trzyletni termin wskazany w art. 19 ust. 1a u.b.a. nie wyłącza możliwości dalszego przechowywania broni na podstawie innych przepisów ustawy ani ponownego zastosowania przewidzianych w niej środków w razie zaistnienia nowych okoliczności. Sąd pierwszej instancji uznał, że w sprawie zachodziły ustawowe przesłanki uzasadniające prewencyjne odebranie i dalsze przechowywanie broni, ponieważ przeciwko skarżącemu skierowano dwa akty oskarżenia (w sprawach o sygn. II K 1539/18 oraz II K 978/20), obejmujące zarzuty popełnienia przestępstwa z art. 160 § 1 k.k., co uzasadniało podejrzenie, że należy on do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. W konsekwencji podzielił stanowisko organu, że dalsze przechowywanie należącej do skarżącego broni, amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność ich posiadania pozostaje uzasadnione.

Z powyższą argumentacją sądu pierwszej instancji nie sposób się zgodzić. Podkreślić bowiem należy, że postępowanie karne o sygn. akt II K 1539/18 było podstawą odebrania skarżącemu broni i dokumentów już 11 kwietnia 2018 r., z kolei o skierowaniu do sądu drugiego aktu oskarżenia (sygn. akt 1 Ds.961.2018) organ Policji uzyskał informację 29 marca 2019 r. Oznacza to, że wskazane okoliczności faktyczne – prowadzenie przeciwko skarżącemu tychże postępowań karnych - z uwagi na upływ trzyletniego terminu z art. 19 ust. 1a u.b.a. nie mogły stanowić przesłanki do dalszego przechowywania broni a w konsekwencji odmowy jej wydania skarżącemu we wrześniu 2022 r. W odniesieniu do obu postępowań karnych nie możemy zatem mówić o nowych okolicznościach uzasadniających zastosowanie art. 19 ust. 1a u.b.a. Należy przy tym odróżnić samą możliwość istnienia innych podstaw prawnych ingerencji w sferę uprawnień właściciela broni od wykazania, że taka podstawa rzeczywiście została zastosowana w konkretnej sprawie. Samo stwierdzenie, że art. 19 ust. 1a u.b.a. nie wyłącza stosowania innych przepisów ustawy, nie przesądza jeszcze o legalności dalszego przechowywania broni po upływie trzyletniego terminu.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (str. 6) sąd pierwszej instancji wskazał, że dalszą podstawą przechowywania broni w depozycie jest art. 19 ust. 1 pkt 1 u.b.a., jednakże argumentacja ta nie została powiązana ze wskazaniem konkretnych okoliczności, które w realiach niniejszej sprawy miałaby stanowić podstawę dalszego przechowywania broni, po upływie trzyletniego okresu wskazanego w art. 19 ust. 1a u.b.a.

Wśród przesłanek wymienionych w art. 19 ust. 1 pkt 1 u.b.a. jest także przypadek wskazany w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, czyli sytuacja polegająca na tym, że osoba posiadająca pozwolenie na broń należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 u.b.a. Z powyższego wynika, że na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1 u.b.a. można odebrać broń, amunicję i dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni osobie, która z tego powodu, że została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za jedno z przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. stanowi zagrożenie dla sobie oraz porządku i bezpieczeństwa publicznego. Ani organ Policji ani sąd pierwszej instancji nie wskazały takich okoliczności. Zatem samo podejrzenie, że skarżący jest osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. nie może stanowić przesłanki do odebrania broni, amunicji i dokumentów na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1 u.b.a., bowiem przepis ten odnosi się wyłącznie do osób prawomocnie skazanych orzeczeniem sądu i pod warunkiem, że zwłoka zagrażałaby bezpieczeństwu publicznemu. Jednocześnie, o czym była już mowa wcześniej, prowadzenie obu postępowań karnych względem skarżącego, z uwagi na upływ 3 letniego terminu, nie mogło stanowić legalnej przesłanki do dalszego przechowywania broni na podstawie art. 19 ust. 1a u.b.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że sąd pierwszej instancji oddalając skargę na czynność podjętą w sprawie przez organ naruszył art. 19 ust. 1a u.b.a, bowiem dokonał jego błędnej wykładni a w konsekwencji niewłaściwego zastosowania. Wbrew stanowisku sądu pierwszej instancji, wskazywane przez organ Policji okoliczności – toczenie się dwóch postępowań karnych przeciwko skarżącemu o popełnienie przestępstw na podstawie art. 160 § 1 k.k. – z uwagi na upływ 3 letniego terminu, nie obligowały i nie stanowiły legalnej podstawy do dalszego przechowywania broni skarżącego w depozycie a w konsekwencji nie mogły stanowić uzasadnionej przesłanki odmowy jej zwrotu.

Z uwagi na powyższe, zdaniem Naczelnego Sąd Administracyjnego zachodzą zatem podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku. Uwzględniając uproszczony charakter postępowania, w którym wydano zaskarżoną czynność, zachodzą podstawy do uznania, w oparciu o art. 188 p.p.s.a., że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona. Organ administracji nie wykazał bowiem zasadności zaskarżonej czynności.

W związku z tym NSA na podstawie art. 188 i art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok oraz stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności, o czym orzeczono w pkt 1 i 2 sentencji.

O kosztach postępowania sądowego zasądzonych od organu, na rzecz skarżącego w łącznej kwocie 1120 zł orzeczono na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026 r. poz. 215), na które składały się 200 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi, 100 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi kasacyjnej, 100 zł opłaty kancelaryjnej za sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, a także koszty wynagrodzenia pełnomocnika reprezentującego skarżącego za obie instancje w łącznej kwocie 720 zł.