Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel, Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 16 marca 2022 r. sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.

Naczelnik [...] (dalej "wierzyciel") wydał w dniu [...] sierpnia 2021 r. postanowienie nr [...],

w którym stwierdził niedopuszczalność zarzutu nieistnienia obowiązku wniesionego przez M. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą

w C. (dalej " zobowiązana", "spółka", "skarżąca").

Jako podstawę prawną postanowienia wierzyciel wskazał: art. 17 § 1, art. 33 § 2 pkt 1, art. 34 § 2 pkt 3a, art. 34 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm., dalej "u.p.e.a.").

Wierzyciel wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2021 r. wystawił [...] tytuły wykonawcze

o numerach opisanych w postanowieniu, obejmujące zobowiązania z tytułu podatku akcyzowego za okresy: luty, marzec i kwiecień 2016 r., określone decyzjami naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] lutego 2021 r.

o numerach, opisanych w postanowieniu. Wierzyciel przekazał ww. tytuły do organu egzekucyjnego, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. celem wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

Pismami z [...] maja 2021 r. zobowiązana złożyła zarzut nieistnienia obowiązku

z uwagi na fakt, że nie doszło do skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego, gdyż wydanie postanowień o wszczęciu postępowania podatkowego z dnia [...] sierpnia 2020 r. i ich doręczenie spółce nastąpiło w czasie, gdy nie posiadała organów uprawnionych do jej reprezentacji. Ponadto zobowiązana podniosła kwestię nieważności oraz prawidłowości doręczenia ww. decyzji podatkowych, gdyż według niej, decyzje doręczono na nieaktualny adres osoby reprezentującej spółkę, przez co ww. decyzje nie weszły do obrotu prawnego i nie mogły być podstawa żadnych czynności egzekucyjnych.

Wierzyciel podał, że wezwał zobowiązaną pismem z [...] czerwca 2021 r. do sprecyzowania zakresu i przedstawienia dowodów uzasadniających podniesiony zarzut. Zobowiązana nadesłała: kopertę z adnotacją o zwrocie decyzji; protokół

z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z [...] lipca 2020 r. wraz z uchwałą i listą obecności; oświadczenie zawierające informację o adresie likwidatora spółki; zaświadczenie o wymeldowaniu.

Wierzyciel wskazał, że kwestia doręczenia ww. postanowień o wszczęciu postępowań podatkowych i decyzji będzie rozpoznawana przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z uwagi na złożenie przez spółkę wniosków o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji. Wobec czego wierzyciel podał, że zarzut nieistnienia obowiązku był niedopuszczalny na podstawie przepisów u.p.e.a.

Zobowiązana złożyła zażalenie na ww. postanowienie i wniosła o jego uchylenie oraz uznanie zarzutu za zasadny i umorzenie postępowania egzekucyjnego. Zarzuciła wierzycielowi naruszenie: art. 34 § 2 pkt 3 u.p.e.a., art. 162 ustawy Ordynacja podatkowa, art. 7 w zw. z art. 77 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego

w zw. 18 u.p.e.a.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej "organ odwoławczy") wydał w dniu [...] października 2021 r. postanowienie nr [...],

w którym utrzymał w mocy postanowienie wierzyciela.

Jako podstawę prawną postanowienia organ odwoławczy podał: art. 123 § 1, art. 124, art. 138 § 1, art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej "K.p.a"), art. 17 § 1, art. 18, art. 33 § 2 pkt 1, art. 34 § 2 pkt 3 lit.a u.p.e.a.

Organ odwoławczy przywołał stan faktyczny oraz treść art. 34 § 2 pkt 3 u.p.e.a.

i stwierdził, że ww. przepis ustanawia zasadę o braku konkurencji środków prawnych. Organ odwoławczy podał, że z treści postanowień Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] września 2021 r. o niedopuszczalności odwołań spółki od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] lutego 2021 r., dołączonych do akt niniejszego postępowania, wynikało, że zarówno ww. postanowienia organu podatkowego o wszczęciu postępowań podatkowych, jak

i decyzje podatkowe nie weszły do obrotu prawnego.

Organ odwoławczy podał, że kwestia związana z doręczeniem ww. postanowień i decyzji podatkowych była przedmiotem rozpoznania w odrębnym postępowaniu w rozumieniu art. 34 § 2 pkt 3 lit.a u.p.e.a. W ocenie organu odwoławczego, postanowienie wierzyciela było prawidłowe.

Spółka złożyła skargę na ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniosła o uchylenie postanowień wydanych w toku obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, a także o skierowanie sprawy na rozprawę.

Zarzuciła organowi:

1. naruszenie przez organy obu instancji przepisów postępowania, tj. art. 34 § 2 pkt 3 u.p.e.a., przez jego zastosowanie i przyjęcie, że zarzut nieistnienia obowiązku jest niedopuszczalny albowiem okoliczność niedoręczenia decyzji podatkowych była przedmiotem rozpoznania innego postępowania, którego przedmiotem był wniosek

o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, podczas gdy na dzień rozpoznania zarzutu przez wierzyciela organ II instancji nie rozpoznał jeszcze wniosku

o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, a co za tym idzie samo odwołanie

i zgłoszone w nim zarzuty, w tym zarzut niewejścia do obrotu prawnego decyzji nie były przedmiotem oceny w innym postępowaniu podatkowym;

2. naruszenie przez organy obu instancji przepisów postępowania, tj. art. 162 ustawy Ordynacja podatkowa, przez jego pominięcie przy rozpoznaniu przez organ zarzutów strony do postępowania egzekucyjnego, podczas gdy złożenie wniosku

o przywrócenie terminu do złożenia odwołania nie skutkuje automatycznie wszczęciem postępowania odwoławczego jako, że organ II instancji rozpoznaje odwołanie dopiero wówczas, gdy pozytywnie rozpozna wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, a co za tym idzie na dzień rozpatrzenia przez wierzyciela zarzutów strony zarzut odnoszący się do nieistnienia obowiązku nie był jeszcze przedmiotem innego postępowania podatkowego, bowiem organ II instancji nie wydał jeszcze żadnego rozstrzygnięcia co do złożonego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, w którym to strona podnosiła, iż decyzje nie weszły do obrotu prawnego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej "p.p.s.a.").

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, co następuje:

Spór w sprawie dotyczy prawidłowości postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności wniesionego przez spółkę zarzutu dotyczącego nieistnienia obowiązku.

Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej może być m.in. nieistnienie obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.).

Na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej.

Stosownie do art. 34 § 2 u.p.e.a., wierzyciel wydaje postanowienie, w którym:

1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej;

2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej:

a) w całości,

b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut;

3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli:

a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym,

b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.

Zdaniem Sądu, wydane na podstawie art. 34 § 2 pkt 3 lit.a u.p.e.a. postanowienia w obu instancjach były prawidłowe.

Zarzut nieistnienia obowiązku związany był z kwestią prawidłowości wydania

i doręczenia postanowień o wszczęciu postępowań podatkowych oraz decyzji podatkowych (wyżej opisanych w uzasadnieniu), która była przedmiotem odrębnego postępowania podatkowego. W trakcie orzekania przez wierzyciela powyższa kwestia była przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego przed Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej [...], zaś w czasie orzekania przed organem odwoławczym – powyższe postępowanie zostało już zakończone przez wydanie

w dniu [...] września 2021 r. postanowień przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] o niedopuszczalności odwołań spółki od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] lutego 2021 r. Jak wynikało z treści tych postanowień, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej [...] uznał, że ww. decyzje Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] lutego

2021 r. nie weszły do obrotu prawnego. Oczywiste jest, że od decyzji, która nie weszło do obrotu prawnego nie można skutecznie wywieść odwołania, czy też

w takiej sytuacji, domagać się skutecznie od organu przywrócenie terminu do złożenia odwołania.

Zdaniem Sądu, powyższe ustalenia nie mogły być podstawą do uwzględnienia wniesionego zarzutu spółki, gdyż w istocie doprowadziło by to do sytuacji, że kwestia prawidłowości wejścia do obrotu decyzji podatkowych, które były podstawą wystawienia ww. tytułów wykonawczych, podlegałaby ponownemu merytorycznemu badaniu przez wierzyciela wbrew treści art. 34 § 2 pkt 3 lit.a u.p.e.a.

Podkreślić należy, że kwestia umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 59 u.p.e.a. jest odrębna od niniejszego postępowania i może stanowić przedmiot innego postępowania administracyjnego, podlegającego kontroli sądu administracyjnego. Także kwestią odrębną jest sprawa ewentualnych kosztów postępowania egzekucyjnego.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.