Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Maria Tarnowska ( spr.), Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2017 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. znak [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego [...] kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

I. Stan sprawy

1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. znak [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2015 r. o przedłużeniu okresu zatrzymania [...] prawa jazdy kategorii B, nr blankietu seria [...] , wydanego w dniu 23 sierpnia 2011 r. przez Starostę [...] do 6 miesięcy licząc od dnia 18 lipca 2015 r., tj. do dnia 18 stycznia 2016 r. włącznie – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja została wydana na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 kpa, art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 1659) oraz art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 1445).

2. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podało, że Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2015 r. zatrzymał [...] prawo jazdy na okres 3 miesięcy, tj. od dnia 18 lipca 2015 r. do dnia 18 października 2016 [2015] r. włącznie, a po rozpatrzeniu odwołania [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]decyzją z dnia [...] października 2015 r. utrzymało w mocy tę decyzję.

Do pisma Komendy Miejskiej Policji w [...] z dnia 28 września 2015 r. do Starostwa Powiatowego w [...] dołączona została notatka służbowa z dnia 20 września 2015 r. z której wynikało, że: w dniu 20 września 2015 r. dwaj policjanci Komendy Miejskiej w [...] pełniący tego dnia służbę otrzymali informację o jadącym pojeździe marki [...] koloru białego, którego kierujący miał zatrzymane prawo jazdy; na ul. [...] policjanci zauważyli pojazd marki [...] nr rej. [...], odpowiadający zgłoszeniu, który wjechał na parking restauracji [...]; kierującym okazał się [...] który nie posiadał przy sobie prawa jazdy; sprawdzono w systemie – dnia 18 lipca 2015 r. kierujący przekroczył prędkość o więcej niż 50 km/h w terenie zabudowanym, za co zostało mu zatrzymane prawo jazdy; oświadczył, że odwołał się do SKO i uprawnienia zostały mu przywrócone, lecz nie posiada dokumentu stwierdzającego ten fakt.

Pismem z dnia 7 października 2015 r. Starosto Powiatowe w [...] zawiadomiło o wszczęciu postępowania w sprawie przedłużenia okresu zatrzymania prawa jazdy do 6 miesięcy, a [...] pismem z dnia 19 października 2015 r. wystąpił z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z nagrania video dnia 20 września 2015 r. z samochodu policyjnego – na okoliczność nie prowadzenia pojazdu przez [...] po drodze publicznej, oraz na okoliczność, że interwencja policji miała miejsce w czasie przebywania skarżącego na terenie parkingu restauracji [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podało, że Starosta [...] decyzją z dnia [...] października 2015 r. przedłużył [...] okres zatrzymania prawa jazdy kategorii B – do 6 miesięcy licząc od dnia 18 lipca 2015 r., tj. do dnia 18 stycznia 2016 r. włącznie. [...] złożył odwołanie od tej decyzji, zarzucając naruszenie w szczególności art. 7, 77, 78 § 2 i 107 § 3 kpa polegające na nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego oraz niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienia, czy w dniu 20 września 2015 r. strona kierowała pojazdem, zarzucił również naruszenie art. 123 § 1 kpa przez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło, powołując się na przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.) - art. 135 ust. 1 pkt 1a, art. 136 ust. 1, art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 115 z późn. zm.) – art. 102 ust. 1 pkt 4, art. 102 ust. 1d, art. 102 ust. 1e, notatkę z dnia 20 września 2015 r. oraz orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wskazuje się, że organ nie ma obowiązku przeprowadzania dowodu przedstawionego przez stronę, jeżeli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w danym postępowaniu, mając na uwadze celowość i konieczność zapewnienia szybkości postępowania. Organ powołał się na ustalenie wynikające z dokumentu urzędowego jakim jest notatka służbowa z dnia 20 września 2015 r., która, zdaniem organu, jest wiarygodnym dowodem na okoliczność kierowania pojazdem w dniu [...] września 2015 r. przez [...] , co oznacza, zdaniem organu, że zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

Zdaniem organu, skoro Komenda Miejska Policji w [...] w piśmie z dnia 20 września 2015 r. poinformowała Starostwo Powiatowe w [...] o zatrzymaniu w dniu [...] września 2015 r. [...] kierującego pojazdem marki [...] do kontroli drogowej, a [...] kierował pojazdem pomimo wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, starosta wydaje decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano prawo jazdy, do 6 miesięcy, to decyzja organu pierwszej instancji, zdaniem SKO w [...] , jest prawidłowa i odpowiada przepisom prawa.

Zdaniem organu, niewydanie postanowienia w trybie art. 123 kpa o odmowie przeprowadzenia dowodu nie stanowi o istotnym naruszeniu przepisów postępowania, mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

3. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję SKO w [...] złożył [...] ; zarzucając zaskarżonej decyzji rażące naruszenie prawa mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy w szczególności nie wzięcie pod uwagę faktu, że organ I instancji uchylił się od obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego przez organ prowadzący postępowanie administracyjne i niedostateczne udowodnienie okoliczności kierowania pojazdem przez skarżącego, a także niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji powodów, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i w konsekwencji nierozpoznania istoty sprawy;

2) art. 77 § 1 i 78 § 1 i 2 kpa polegające na bezpodstawnym stwierdzeniu, że żądanie przeprowadzenia dowodu dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, w sytuacji w której organ winien w sposób wszechstronny zebrać materiał dowodowy, mając na względzie nie tylko interes społeczny ale także interes skarżącego;

3) art. 76 § 1 kpa poprzez błędne przyjęcie, iż domniemanie prawdziwości wobec notatki służbowej oznacza związanie organu wydającego decyzję w ten sposób, iż strona nie może skutecznie zgłaszać innych wniosków dowodowych przeciwko treści notatki urzędowej;

4) art. 123 § 1 i art. 10 kpa polegające na niewydaniu postanowienia w przedmiocie odmowy przeprowadzenia wnioskowanego przez skarżącego dowodu oraz nieumożliwienie skarżącemu przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań a tym samym uniemożliwienie złożenia przez skarżącego kolejnych wniosków dowodowych;

5) art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, podczas gdy obowiązkiem organu było przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego;

oraz naruszenie prawa materialnego, tj.

6) art. 102 ust. 1d ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami poprzez wydanie decyzji administracyjnej o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano prawo jazdy do 6 miesięcy w dniu 22 października 2015 r., tj. po upływie 3 miesięcznego okresu zatrzymania prawa jazdy –

- wniósł o:

1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, ewentualnie o,

2) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz decyzji poprzedzającej w całości, i umorzenie postępowania w całości,

3) zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

4. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

II. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), dalej "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach.

6. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2015 r. o przedłużeniu okresu zatrzymania [...] prawa jazdy kategorii B, wydanego w dniu [...] sierpnia 2011 r. przez Starostę [...] - do 6 miesięcy licząc od dnia 18 lipca 2015 r., tj. do dnia 18 stycznia 2016 r. włącznie.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja narusza przepisy prawa.

7. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji był art. 102 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 1d ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r. poz. 155 z późn. zm.), zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, a jeżeli osoba kierowała pojazdem pomimo wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu jej prawa jazdy na podstawie ust. 1 pkt 4 lub 5 albo zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, starosta wydaje decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano prawo jazdy, do 6 miesięcy. Z art. 102 ust. 1c tej ustawy wynika natomiast, że starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

Z przepisów tych wynika zatem, że starosta obligatoryjnie wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy na okres 3 miesięcy – gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, oraz, że jeżeli osoba kierowała pojazdem pomimo wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu jej prawa jazdy na podstawie ust. 1 pkt 4 – starosta wydaje decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano prawo jazdy, do 6 miesięcy.

8. Z akt sprawy wynika, że prawo jazdy zostało zatrzymane skarżącemu w dniu 18 lipca 2015 r. z powodu przekroczenia dopuszczalnej prędkości w obszarze zabudowanym o więcej niż 50 km/h. Starosta [...] w dniu [...] września 2015 r. wydał decyzję o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, natomiast decyzją z dnia [...] października 2015 r. Starosta [...] przedłużył okres zatrzymania [...] prawa jazdy do 6 miesięcy, licząc od dnia 18 lipca 2015 r. do dnia 18 stycznia 2016 r. włącznie, a SKO w [...] decyzję tę utrzymało w mocy. Jeśli zatem prawo jazdy zostało zatrzymane skarżącemu na okres 3 miesięcy od dnia 18 lipca 2015 r., czyli do dnia 18 października 2015 r., to Starosta [...] przedłużając decyzją z dnia [...] października 2015 r. okres zatrzymania prawa jazdy do 6 miesięcy – uczynił to w sytuacji, gdy 3 miesięczny termin zatrzymania prawa jazdy już upłynął, i okoliczności tej, nadzwyczaj istotnej w sprawie, organ nie wyjaśnił.

Zdaniem Sądu, nie można przedłużyć terminu, który nie istnieje.

9. Stwierdzić należy, że obowiązkiem organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie administracyjne, jest przestrzeganie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, wyrażonych m. in. w art. 7 i 12 kpa. Zgodnie z art. 7 kpa, obowiązkiem organu administracji publicznej jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, natomiast stosownie do art. 12 § 1 kpa, organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko. Organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, stosownie do art. 77 § 1 kpa, a następnie, zgodnie z art. 80 kpa, ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, a swoje stanowisko winien uzasadnić w sposób przewidziany w przepisach kpa.

Zgodnie z art. 107 § 3 kpa, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Dokonane ustalenia stanu faktycznego, stanowiące podstawę podjętego w sprawie rozstrzygnięcia winny zaś znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Oznacza to, że uzasadnienie powinno zawierać umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz wskazywać związek między tą oceną a rozstrzygnięciem. Zadaniem uzasadnienia jest bowiem przekonanie strony o prawidłowości decyzji. Jednocześnie też uzasadnienie powinno umożliwiać zarówno organom nadzoru jak również sądom administracyjnym sprawdzenie, czy w sprawie dokonano wszystkich koniecznych ustaleń odnośnie okoliczności faktycznych, a także rozważenie toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz sprawdzenie motywów rozstrzygnięcia.

W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, organy zarówno pierwszej jak i drugiej instancji, nie wyjaśniły należycie stanu sprawy i nie uzasadniły rozstrzygnięcia w sposób prawidłowy, czym naruszyły art. 7, 77, 80 i 107 § 3 kpa.

Z akt sprawy wynika, że zasadniczym dowodem w niniejszej sprawie jest notatka służbowa sporządzona dnia 20 września 2015 r. przez dwóch policjantów Komendy Miejskiej w [...] , którzy tego dnia pełnili służbę. Z notatki tej wynika, że w dniu [...] września 2015 r. otrzymali informację o jadącym pojeździe marki [...] koloru białego, którego kierujący miał zatrzymane prawo jazdy; na ul. [...] policjanci zauważyli pojazd marki [...] nr rej. [...] odpowiadający zgłoszeniu, który wjechał na parking restauracji [...] ; kierującym okazał się [...] , który nie posiadał przy sobie prawa jazdy; sprawdzono w systemie – dnia 18 lipca 2015 r. kierujący przekroczył prędkość o więcej niż 50 km/h w terenie zabudowanym, za co zostało mu zatrzymane prawo jazdy; oświadczył, że odwołał się do SKO i uprawnienia zostały mu przywrócone, lecz nie posiada dokumentu stwierdzającego ten fakt.

Z twierdzeń [...] zawartych zarówno w skardze jak i w odwołaniu, wynika, że do pojazdu już zaparkowanego na drodze wewnętrznej – prywatnym parkingu restauracji [...] podszedł funkcjonariusz Policji z Komendy Miejskiej Policji w [...] prosząc o okazanie dokumentów, m. in. prawa jazdy, którego skarżący nie posiadał.

Zasadniczych w sprawie wątpliwości – czy rzeczywiście skarżący kierował samochodem po drodze publicznej pomimo zatrzymanego prawa jazdy - jedyny dowód w sprawie w postaci notatki służbowej - nie wyjaśnia. Z notatki służbowej wynika, że policjanci zauważyli, że samochód wjechał na parking przy restauracji, i na parkingu a nie na drodze publicznej poprosili o prawo jazdy. Ale z notatki tej w sposób nie budzący wątpliwości nie wynika, że na drodze publicznej samochodem tym kierował skarżący, i że samochód zatrzymany został również na drodze publicznej. Nie można w tej sytuacji wykluczyć, co podnosi skarżący, iż korzystał on z usług kierowcy przez czas zatrzymania mu prawa jazdy od 18 lipca 2015 r. Te wątpliwości powinny były zostać wyjaśnione przez organ, i mogły zostać wyjaśnione, o co wnosił skarżący w toku postępowania – przez przeprowadzenie dowodu z nagrania wideo z dnia [...] września 2015 r. z samochodu policyjnego, na okoliczność, jak twierdził skarżący – nie prowadzenia pojazdu przez [...] po drodze publicznej oraz na okoliczność, iż interwencja policji miała miejsce w czasie przebywania skarżącego na terenie prywatnego parkingu restauracji.

Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości, że organ naruszył art. 123 § 1 i 10 kpa przez niewydanie postanowienia o odmowie przeprowadzenia wnioskowanego przez skarżącego dowodu z nagrania wideo, o którym mowa wyżej.

10. Zgodnie z art. 76 kpa, dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone (§ 1). Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzanych przez organy jednostek organizacyjnych lub podmioty, w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw wymienionych w art. 1 pkt 1 i 4 (§ 2). Przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów wymienionych w tych przepisach (§ 3). Podkreślić należy zatem, że przepis art. 76 § 3 kpa nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów urzędowych, nie była zatem, wbrew twierdzeniom organu, w wyłączona w niniejszej sprawie możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko treści notatki służbowej. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem organu, że notatka służbowa, która jest dokumentem urzędowym, stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone, i jest wiarygodnym dowodem na okoliczność kierowania pojazdem przez [...] w dniu [...] września 2015 r., a zatem przeprowadzenie jakiegokolwiek innego dowodu jest zbędne.

11. Zdaniem Sądu, te najistotniejsze w sprawie wątpliwości nie zostały w sprawie wyjaśnione, chociaż organ administracji publicznej ma obowiązek ma obowiązek dokładnie wyjaśnić stan faktyczny, w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona.

W świetle podniesionych okoliczności faktycznych i prawnych należy uznać, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 77, 80, i 107 § 3 kpa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, oraz z naruszeniem art. 102 ust. 1d ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, co miało wpływ na wynika sprawy.

12. Rozpatrując sprawę ponownie, organ wyda stosowne rozstrzygnięcie, mając na względzie przedstawione wyżej uwagi.

13. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.