Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. S.A. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 2269/19 w sprawie ze skargi P. S.A. w W. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 23 sierpnia 2019 r., nr DO-II.4610.88.2019.PO w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.

P. S.A. w W. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z 23 sierpnia 2019 r., nr DO-II.4610.88.2019.PO w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości.

Postanowieniem z 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 2269/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na skutek wniosku skarżącej, zawiesił postępowanie sądowe. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że skarżąca pismem z 18 grudnia 2019 r. wniosła o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji przyznającej własność nieruchomości Gminie K., zaś organ oraz uczestnik postępowania przychylili się do złożonego wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 30 sierpnia 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 2269/19, umorzył postępowanie sądowe, wskazując w uzasadnieniu postanowienia, że w myśl przepisu art. 130 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd umarza zawieszone postępowanie, jeżeli wniosek o podjęcie postępowania zawieszonego z przyczyn wskazanych w art. 126, nie został zgłoszony w ciągu trzech lat od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu.

Pismem z 9 października 2023 r. skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, podnosząc, że pismem z 18 grudnia 2019 r. wnosiła o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przesłanką zawieszenia na podstawie art. 126 powoływanej ustawy jest zgodny wniosek stron, co nie miało w sprawie miejsca. Ponadto postanowienie z 25 sierpnia 2020 r. o zawieszeniu postępowania nie zawiera wskazania podstawy prawnej zawieszenia, a jedynie w uzasadnieniu postanowienia sąd powołuje się na zgodny wniosek stron. Związanie treścią orzeczenia nie dotyczy uzasadnienia, które jest w niniejszej sprawie oczywiście błędne, a faktycznie postanowienie to zostało wydane na skutek przychylenia się do sugestii pełnomocnika skarżącej o zawieszenie postępowania w związku z wystąpieniem kwestii prejudycjalnej. W zażaleniu pełnomocnik skarżącej wyjaśniła także podstawy uznania wniesienia zażalenia za czynność dokonaną w terminie, wskazując na uchybienie w prawidłowości dokonanego doręczenia postanowienia z 30 sierpnia 2023 r.

Kwestia dopuszczalności zażalenia została przesądzona postanowieniem Naczelnego Sadu Administracyjnego z 27 marca 2024 r., sygn. akt I OZ 141/24.

Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Faktycznie, we wniosku o zawieszenie postępowania, złożonym pismem z 6 listopada 2019 r., skarżąca wskazała na art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.) i wyjaśniła, że złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody Wielkopolskiego z 24 października 2013 r. (SN-VI.7532.1.849.2013.12), co w jej ocenie uzasadnia zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia kwestii ważności decyzji komunalizacyjnej.

Zawieszenie postępowania w wypadku, o jakim mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie jest obligatoryjne i zależy od uznania przez Sąd, że zachodzi sytuacja, w której inne postępowanie warunkuje sposób rozstrzygnięcia sprawy przed nim zawisłej. Zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest zależne od wniosku strony.

Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z 25 sierpnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowe, na skutek wniosku skarżącej i po uzyskaniu zgody organu oraz uczestnika postępowania. Minister Rozwoju pismem z 25 marca 2020 r. przychylił się do wniosku skarżącej, zaś Starosta Gnieźnieński nie wniósł zastrzeżeń co do wniosku o zawieszenie postępowania pismem z 6 sierpnia 2020 r. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że postępowanie zostało zawieszone na podstawie art. 126 p.p.s.a.

Postanowienie z 25 sierpnia 2020 r., którym zawieszono postępowanie na podstawie art. 126 p.p.s.a., nie zostało zakwestionowane przez skarżącą zażaleniem. Brak jest zatem podstaw do dokonywania obecnie jego oceny, na skutek zażalenia na postanowienie z 30 sierpnia 2023 r. o umorzeniu postępowania.

W myśl art. 130 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd umarza zawieszone postępowanie, jeżeli wniosek o podjęcie postępowania zawieszonego na zgodny wniosek stron albo z przyczyn wskazanych w art. 125 § 1 pkt 3, nie został zgłoszony w ciągu trzech lat od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie miał zatem podstawy do jego zastosowania. Od zawieszenia postępowania na podstawie art. 126 p.p.s.a. upłynęły bowiem ponad trzy lata.

Nie ma racji skarżąca, że postanowienie faktycznie zostało wydane na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – w wyniku przychylenia się przez Sąd do sugestii wyrażonej przez pełnomocnika skarżącej w przedmiocie zawieszenia postępowania w związku z wystąpieniem kwestii prejudycjalnej, i nie zachodziły podstawy do jego umorzenia. W uzasadnieniu postanowienia z 25 sierpnia 2020 r. wskazano podstawę prawną zawieszenia – art. 126 p.p.s.a. Ponownie podkreślić należy, że postanowienie to nie było przez skarżącą kwestionowane.

Z powołanych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił, stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.