Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 września 2012 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego oddala skargę

W dniu [...] marca 2009 r. A. M. (dalej także, jako skarżący) złożył wniosek o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towaru w postaci samochodów osobowych Toyota Corolla, Nissan Sentra i Mazda 3 oraz pozostałych towarów z listy mienia przesiedlenia oraz o zwolnienie z cła, podatku akcyzowego i VAT.

Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. po wszczęciu postępowania celnego

w celu sprawdzenia czy nie został złamany warunek określony w art. 2 i art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 decyzją z [...] lipca 2011 r. określił skarżącemu wysokość długu celnego w kwocie 15.896,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż doszło do naruszenia art. 2 i art. 7 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 918/83 z 28 marca 1983 r. ustanawiającego Wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. U. UE.L.1983.105.1, dalej jako rozporządzenie Rady

nr 918/83), którego przepisy obowiązywały w 2009 r.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, iż podstawą wydania decyzji, było ustalenie, iż skarżący nie spełnił warunku zaprzestania zamieszkiwania w USA i ustalenia miejsca zamieszkania na obszarze celnym Wspólnoty.

Dyrektor Izby Celnej w B. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Nr [...], wydaną w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Naczelnik Urzędu Celnego w Ł. określił skarżącemu kwotę wynikającą z długu celnego w kwocie 15.896,00 zł, wraz z odsetkami od dnia następującego po dniu powstania długu celnego, tj. od dnia [...] marca 2009 r. do [...] lipca 2010 r., tj. do dnia poprzedzającego dzień wszczęcia postępowania. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż skarżący opuścił terytorium państwa trzeciego, ale akt ten nie był ostatnią czynnością procesu przesiedlenia na teren Wspólnoty, ze względu na fakt, iż nie zakończył on swoich osobistych spraw na terytorium USA, a co za tym idzie, złożył on pozorne oświadczenie o ustaleniu miejsca zamieszkania na terytorium Wspólnoty.

Organ I instancji podniósł, że w toku postępowania wyjaśniającego skarżący nie dostarczył żadnych dokumentów potwierdzających jego twierdzenia dotyczące wystawienia na sprzedaż domów w USA (ewentualnie dokumentów potwierdzających sprzedaż tych domów), dokumentów dotyczących zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej w USA oraz wszelkiej dokumentacji dotyczącej odszkodowania oraz wizyt lekarskich w związku z wypadkiem w 2009 r. (oprócz jednego dokumentu z 10 września 2010 r. z kancelarii prawnej dotyczącego reprezentacji skarżącego w związku z ubieganiem się przez niego o odszkodowanie z tytułu wypadku).

Naczelnik Urzędu Celnego w Ł. podniósł, że skarżący nie wyjaśnił także czy korzystał ze sprowadzonych w ramach mienia przesiedlenia trzech samochodów osobowych, nie wyjaśnił okoliczności dokonywania odpraw celnych w Gdyni oraz nie wyjaśnił na czym polegało zamieszkiwanie na terenie nieruchomości położonej pod adresem ul. [...], W. w związku z brakiem tam podstawowych mediów - w sumie nie dostarczył żadnych dokumentów potwierdzających, iż to w Polsce ustanowił centrum swoich interesów życiowych po dokonaniu odprawy celnej z [...] marca 2009 r. i że tu ustanowił miejsce zamieszkania.

Na podstawie całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie, organ

I instancji stwierdził, iż skarżący zadeklarował wolę zamieszkania w Polsce, natomiast nie nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania z państwa trzeciego

na obszar celny Wspólnoty oraz ustalenie miejsca stałego zamieszkania na obszarze celnym Wspólnoty. W ocenie Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. centrum życiowe Pana A. M. mieści się na terytorium USA, gdzie przebywa wraz z żoną. Organ I instancji podniósł, że zgodnie z Model Tax Convention on Income and on Capital (tłum. K. Bany, Modelowa Konwencja w sprawie podatku od dochodu i majątku, Dom Wydawniczy ABC, Warszawa 2006 teza 15 do art.4), jeżeli osoba mająca stałe miejsce zamieszkania w jednym państwie, utworzyła podobne miejsce w drugim państwie, zachowując równocześnie takie miejsce w całości w pierwszym państwie, to fakt, iż zachowuje ona pierwsze stałe miejsce zamieszkania w środowisku, w którym ta osoba zawsze mieszkała, pracowała i w którym znajduje się jej rodzina i mienie, może wskazywać, że osoba ta zachowała swój ośrodek interesów życiowych w pierwszym państwie. W ocenie organu I instancji ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżący zachował w USA pierwsze stałe miejsce zamieszkania, co sam potwierdził przedstawiając w Oddziale Celnym w Gdyni dokumenty świadczące o pobycie na terytorium USA do października 2009 r.

Organ I instancji podkreślił, że przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie wymagają istnienia tylko jednego miejsca zamieszkania danej osoby, niezależnie od tego czy chodzi o państwa trzecie, czy też państwo na obszarze celnym Wspólnoty. Stąd też w/w warunku zwolnienia celnego związanego

z przesiedleniem się nie będzie spełniała sytuacja, gdy będzie można uznać,

że skarżący miał, w tym samym czasie więcej niż jedno miejsce zamieszkania tzn. nowe na terytorium Wspólnoty i dotychczasowe w państwie trzecim. Zdaniem organu wyjazd do USA, po złożeniu wniosku, wskazuje na to, że skarżący zachował swój ośrodek interesów życiowych w pierwszym państwie to jest w USA, gdzie pozostał majątek oraz rodzina. Tym samym dyspozycja art. 2 Rozporządzenia Rady nr 918/83 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych nie został przez skarżącego spełniona.

Mając powyższe na uwadze organ I instancji stwierdził, że skarżący

w momencie składania zgłoszenia celnego SAD Nr [...] z [...] marca 2009 r. nie był uprawniony do skorzystania ze zwolnienia z należności przywozowych, ponieważ nie spełniał warunków określonych w art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83.

Dodatkowo wskazano, że w toku postępowania organ celny badał również kwestię warunku nieodstępowania pojazdów, zwolnionych od należności przywozowych, z uwagi na brzmienie art. 7 ust. 2 w/w rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83, który wskazuje, że każde pożyczenie, oddanie w zastaw, wynajęcie

bądź zbycie przed upływem 12 miesięcy licząc od dnia przyjęcia zgłoszenia

o dopuszczeniu do obrotu, powoduje obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych. Organ nie stwierdził, jednak naruszenia warunku nieodstępowania, określonego w przepisach prawa. Skarżący udzielił pełnomocnictwa J. M. do użytkowania samochodów marki Mazda 3, Nissan Sentra oraz Toyota Corolla, jednakże nie ustalono, czy pełnomocnik faktycznie korzystał z w/w pojazdów.

Naczelnik Urzędu Celnego w Ł. podniósł, że w odniesieniu do towaru będącego przedmiotem postępowania, na podstawie art. 204 ust. 1 lit. b rozporządzania Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej jako "WKC"), powstał dług celny w przywozie

w wyniku niedopełnienia jednego z warunków wymaganych do objęcia towaru procedurą, a określonych w art. 2 rozporządzenia nr 918/83 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych.

Naczelnik Urzędu Celnego w Ł. wskazał także, że godnie z art. 204 ust. 2 WKC, dług celny powstaje w chwili objęcia towaru odpowiednią procedurą,

jeżeli zostało później stwierdzone, że nie dopełniono jednego z warunków wymaganych dla objęcia towaru tą procedurą. Tym samym w przedmiotowej sprawie długi celny powstał w dniu [...] marca 2009 r. tzn. w chwili objęcia towaru procedurą dopuszczenia do obrotu ze zwolnieniem z należności przywozowych na podstawie zgłoszenia celnego SAD Nr [...].

Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z [...] maja 2012 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że podstawą wydania decyzji określającej wysokość należności celnych w odniesieniu do towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu ze zwolnieniem z należności celnych

i podatkowych, określonych w zgłoszeniu celnym nr [...] z [...] marca 2009 r., było ustalenie, iż skarżący naruszył warunki określone w art. 2 rozporządzenia Rady nr 918/83 tj., że nie nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny wspólnoty oraz ustalenie miejsca stałego zamieszkania we wspólnocie. Ustalenie to, jak wynika z treści uzasadnienia decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. dokonane zostało na podstawie dowodów przeprowadzonych w toku postępowania, m.in. informacji z Oddziału celnego Basen V w Gdyni oraz Oddziału Celnego Baza Kontenerowa, informacji z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, Urzędu Gminy W., a także dowodów z przesłuchania świadków - mieszkańców W. Organ II instancji zauważył, że zgodnie z przepisami prawa, zwolnienie mienia osobistego od ciążących na nim należności przywozowych wymaga od osoby przesiedlającej się spełnienia podstawowego warunku, jakim jest fakt przeniesienia swojego stałego miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty.

Organ odwoławczy podkreślił, iż dokonanie zwolnienia z należności przywozowych na dzień dokonania zgłoszenia nie oznacza zwolnienia bezwarunkowego. Jednym, bowiem z warunków udzielonego zwolnienia jest to,

aby osoba, która deklaruje przesiedlenie się na obszar Wspólnoty, faktycznie,

a nie tylko deklaratoryjnie na dzień złożenia zgłoszenia celnego dokonała przesiedlenia, czyli przeniosła swoje miejsce stałego zamieszkania z państwa trzeciego na obszar Wspólnoty. Sytuacja, w której osoba zainteresowana wyraża jedynie wolę zakończenia stałego miejsca zamieszkania w państwie trzecim, nawet jeżeli jednocześnie podejmuje działania w celu zamieszkania na obszarze celnym Wspólnoty, polegające na posiadaniu zameldowania na obszarze Wspólnoty, dowodu osobistego, prawa jazdy czy też przywiezieniu części rzeczy osobistych,

nie wskazuje aby faktycznie nastąpiło przeniesienie stałego miejsca zamieszkania

z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty.

Podkreślono, iż zamieszkanie, o którym decydują przesłanki faktyczne (przebywanie oraz wola pobytu) nie jest równoznaczne z zameldowaniem, będącym kategorią prawa administracyjnego, o którym przesadza dokonanie określonych czynności. Zameldowanie danej osoby czyni prawdopodobnym przypuszczenie,

iż w miejscowości zameldowania osoba fizyczna ma także miejsce zamieszkania. Nie sposób jednak przyjmować, iż zameldowanie w określonej miejscowości może rozstrzygać o miejscu zamieszkania. Miejscem zamieszkania jest, bowiem miejscowość stanowiąca centrum życiowych i majątkowych interesów osoby fizycznej, w której osoba ta ma wolę stałego pobytu.

Ponadto organ wyjaśnił, że skarżący, ma prawo do zamieszkiwania w różnych państwach, nabywania tam majątku i przenoszenia mienia osobistego pomiędzy tymi państwami. Jednakże warunkiem skorzystania z uprawnień wynikających

z odstępstw od zasady powszechności świadczeń publicznoprawnych

(ceł i podatków) w ramach operacji uprzywilejowanej - mienia przesiedlenia,

jest zaprzestanie na stałe zamieszkiwania przez takie osoby w państwie trzecim, które opuściły i ustalenie stałego miejsca zamieszkania na terenie Wspólnoty.

Wskazując na materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, organ odwoławczy podniósł, że Pan A. M. zameldowany jest w W. od dnia [...] grudnia 1981 r., gdyby więc zameldowanie miało decydować o jego miejscu zamieszkania, to miejscowość W. miałaby ten walor również po 1988r. (tj. po wyjeździe do USA ), co w świetle art. 25 kodeksu cywilnego, z oczywistych względów byłoby niezasadnym twierdzeniem. Podobnie organ ocenił fakt posiadania polskiego prawa jazdy zauważając równocześnie, że skarżący posiada także amerykańskie prawo jazdy, czy też dowodu osobistego wystawionego dnia [...] listopada 2006 r.

W ocenie organu odwoławczego nie można uznać za spełnienie warunku zaprzestania zamieszkiwania w państwie trzecim i ustalenia miejsca zamieszkania na obszarze celnym Wspólnoty w sytuacji, gdy osoba zainteresowana opuściła terytorium państwa trzeciego, ale akt ten nie był ostatnią czynnością procesu przesiedlania się na teren Wspólnoty, ponieważ po jego zaistnieniu osoba taka nie zakończyła swoich osobistych spraw na terenie państwa trzeciego i dla ich zakończenia powróciła tam. Taka sytuacja wskazuje na pozorność ustalenia miejsca zamieszkania na terenie Wspólnoty, choćby nawet osoba zainteresowana uzyskała zameldowanie na stałe na tym terenie.

Powyższe świadczy o tym, iż w chwili dokonywania zgłoszenia celnego

wraz z wnioskiem o zastosowanie zwolnienia z należności przywozowych w dniu

[...] marca 2009 r. Pan A. M. nie posiadał zamiaru stałego przebywania w Polsce. Końcowo organ II instancji podkreślił, że w przypadku, gdy osoba zainteresowana ubiega się o zwolnienie towarów z należności przywozowych, to na niej spoczywa obowiązek wykazania okoliczności, z których wywodzi korzystne la siebie skutki prawne, a w szczególności powinna dostarczyć dowody, że warunki te zostały spełnione.

Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika złożył skargę

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę: art. 120 w zw. z art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2005 r. Nr 8, poz.60 ze zm.) dalej zwana w skrócie o.p., poprzez wydanie przedmiotowej decyzji w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny, w szczególności uznanie, iż skarżący nie przeniósł swojego stałego miejsca zamieszkania z USA do Polski oraz błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na uznaniu, iż złożony przez skarżącego wniosek dowodowy o przesłuchanie w charakterze świadka żony skarżącego - L. M. dotyczył okoliczności stwierdzonych innymi dowodami, m.in. kopiami paszportu czy informacjami uzyskanymi ze Straży Granicznej, co skutkowało wydaniem postanowienia z 12 maja 2011 r. o oddaleniu w/w wniosku dowodowego, podczas, gdy teza dowodowa nie dotyczyła jedynie częstotliwości wyjazdów strony do Polski w latach 2009-2010, lecz również zweryfikowania twierdzeń strony odnośnie podjęcia ostatecznej decyzji o przesiedleniu na obszar RP, zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej na terenie USA, sprzedaży domu w USA, a także miejsca pobytu podczas przyjazdów do Polski, co, biorąc pod uwagę ostateczne stanowisko Dyrektora Izby Celnej, wskazujące na pozorność złożonego oświadczenia o przesiedleniu się A. M. na terytorium RP, stanowiło okoliczność mającą znaczenie

dla rozstrzygnięcia; obrazę art. 120 o.p. w zw. z art. 122 i art. 187 § 1 o.p. poprzez niepodjęcie działań mających na celu dokładne wyjaśnienie sprawy i oparcie rozstrzygnięcia na wybiórczych elementach zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, m.in. na podstawie ustalenia czasokresu przebywania strony w Polsce, przy jednoczesnym braku ustaleń odnośnie działań strony mających

na celu zakończenie jej życiowych spraw na terenie USA; obrazę przepisów postępowania, tj. art. 191 o.p. poprzez niezgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego odmówienie wiarygodności zeznaniom świadków T. Ś., R. T., J. B., a przyznanie wiarygodności zeznaniom świadków C. O., B. J. oraz L. J.; obrazę przepisów postępowania, art. 121 § 1 o.p., tj. zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, poprzez wskazanie, iż to na skarżącym spoczywał ciężar udowodnienia faktów, z których wywodził on skutki prawne, a także obciążenie go negatywnymi skutkami nieudowodnienia faktu zakończenia swoich życiowych spraw na terenie USA, w sytuacji, gdy organ administracji odmówił wiarygodności zeznaniom strony, przy czym postanowieniem oddalił wniosek skarżącego o dopuszczenie dowodu z zeznań żony skarżącego, która to, posiadała wiedzę na temat ustalenia, na jakim etapie znajdowało się przenoszenie centrum życiowego skarżącego z USA do Polski, a także obrazę przepisów prawa materialnego - tj. art. 2 Rozporządzenia Rady nr 918/83 z dnia 28.03.1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, poprzez błędną wykładnię pojęcia "przenoszenia,, swojego stałego miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty. Ponadto zarzucono obrazę art. 221 pkt. 3 WKC poprzez powiadomienie dłużnika o wysokości długu celnego po upływie 3 lat od daty jego powstania. Zdaniem pełnomocnika, z wykładni ww. przepisu wynika, iż termin powiadomienia dotyczy decyzji prawomocnej albowiem przewiduje on zawieszenie biegu terminu 3-letniego od momentu złożenia odwołania od decyzji organu celnego I instancji. Wykładnia gramatyczna powołanego rozporządzenia nakazuje wiec przyjąć, iż 3-letni termin do powiadomienia dłużnika o wysokości długu celnego dotyczy decyzji prawomocnej oraz, iż bieg tego terminu nie przerywa doręczenie decyzji I instancji, a jedynie termin wniesienia odwołania. Autor skargi wskazał, że odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. skarżący złożył 6 marca 2012 r. tj. po upływie 3 lat od daty powstania długu celnego. W tej sytuacji, zdaniem pełnomocnika, w dacie złożenia odwołania nastąpiło przedawnienie orzekania co, winno doprowadzić do umorzenia postępowania przez Dyrektora Izby Celnej w B.

W związku z powyższym, pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. podkreślił, że w zaskarżonej decyzji przytoczono treść i interpretację przepisów prawnych, mających zastosowanie w rozstrzyganej sprawie, a w uzasadnieniu wskazano również przesłanki wpływające na zaprezentowaną ocenę dowodów. W tym zakresie Dyrektor Izby Celnej podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja, wbrew zarzutom skargi nie narusza prawa w stopniu, który mógłby stać się podstawą jej uchylenia w trybie określonym w art.145 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej jako "u.p.p.s.a."

Spór w niniejszej sprawie dotyczy ustalonego stanu faktycznego w zakresie,

w jakim dotyczy spełniania przesłanki przeniesienia "miejsca zamieszkania"

z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty, o którym mowa w art. 2 rozporządzenia Rady nr 918/83, która warunkuje zwolnienie od należności przywozowych mienia przesiedlenia w postaci m.in. trzech samochodów osobowych marki: Toyota Corolla, rok produkcji 2006, Nissan Sentra, rok produkcji 2006

oraz Mazda 3, rok produkcji 2008 i innych towarów z listy.

Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi związanych z prawidłowością ustalonego w sprawie stanu faktycznego, w pierwszej kolejności należy jednak ocenić podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 221 ust. 3 WKC. W myśl wspomnianego przepisu nie można, bowiem powiadomić dłużnika o wysokości długu celnego po upływie 3 lat od daty jego powstania. Jednocześnie bieg tego terminu zostaje zawieszony z chwilą złożenia odwołania w rozumieniu art.243 WKC, na czas trwania procedury odwoławczej. Uznanie zasadności podniesionego zarzutu przedawnienia długu celnego czyniłoby, bowiem dalsze rozważania Sądu bezprzedmiotowymi.

Z treści wspomnianego art. 221 ust.3 WKC, przewidującego możliwość zawieszenia biegu terminu przedawnienia na powiadomienie w wypadku skorzystania z możliwości odwołania, wywieźć na pewno można, że owo pierwotne powiadomienie na podstawie decyzji, która jest przedmiotem odwołania może stracić swoja "skuteczność". Z jego brzmienia jednak nie można wywodzić, tak jak to czyni pełnomocnik skarżącego, że 3-letni termin do powiadomienia dłużnika o wysokości długu celnego dotyczy jedynie decyzji prawomocnej. Za takim rozumieniem wspomnianej normy przemawiać, może także orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie o sygn. C - 30/00 William Hinton, w którym uznano, że

w przypadku, gdy organ celny dokonał ponownego powiadomienia o kwocie należności, oczywistym jest, iż procedura poboru została wszczęta przez pierwsze powiadomienie, a więc również takie, które nie jest prawomocne. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że najprawdopodobniej intencją tego przepisu było ograniczenie czasu działań podejmowanych przez organ I instancji. Dlatego przewidziano w nim, że termin przedawnienia na powiadomienie o kwocie należności celnych, biegnie do momentu złożenia odwołania (patrz. W. Morawski

w: Wspólnotowy Kodeks Celny. Komentarz, praca zbiorowa pod redakcją W. Morawskiego, wyd. Wolters Kluwer Polska sp. z o.o., s. 973 teza 7 i 8). Jednocześnie zauważyć należy, że pojęcie odwołania należy interpretować zgodnie z treścią art.243 WKC, do którego wspomniany przepis odsyła. Będzie nim, więc nie tylko klasyczne odwołanie w rozumieniu działu IV o.p., lecz także skarga do sądu.

W art. 243 ust. 2 WKC wskazano, bowiem że odwołać można się do organów celnych wyznaczonych przez Państwo Członkowskie (pierwsza instancja) oraz do niezależnych instytucji, którą może być m.in. organ wymiaru sprawiedliwości (druga instancja).

Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Celnego w Ł. skutecznie powiadomił skarżącego o kwocie należności w dniu [...] lutego 2012 r. tj. z dniem doręczenia decyzji tego organu z [...] lutego 2012 r. Nr [...], wydanej w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, a więc przed upływem terminu, o którym mowa art. 221 ust.3 WKC. Wspomniany termin z uwagi na złożenie przez skarżącego zgłoszenia celnego SAD Nr [...] w dniu [...] marca 2009 r. upływał, więc w dniu [...] marca 2012 r. Tym samym za niezasadny uznano zarzut naruszenia art.221 ust.3 WKC.

Natomiast oceniając sformułowane przez pełnomocnika skarżącego zarzuty naruszenia przez organy przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ

na prawidłowość ustalonego stanu faktycznego wskazać przede wszystkim trzeba, że z zasady prawdy materialnej wynika dla organów obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego

oraz załatwienia sprawy o czym stanowi art. 122 o.p. Uzupełnieniem tej zasady jest, skierowany do organów podatkowych, obowiązek zebrania całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 o.p. - tzw. zasada zupełności). Zadaniem tych organów jest, więc takie ustalenie stanu faktycznego sprawy, aby odpowiadał

on rzeczywistości. Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego

jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale także ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ dokonuje natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy,

czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 o.p.).

Przy czym rozpatrzeniu podlegają nie tylko poszczególne dowody odrębnie,

lecz wszystkie dowody we wzajemnej łączności. W efekcie, wyniki ustaleń powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, która wedle przepisu art. 210 § 4 o.p. powinna zawierać w szczególności - wskazanie faktów, które organ uznał

za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Jest to istotny element realizacji zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.) i zasady przekonywania

(art. 124 o.p.).

Zdaniem Sądu organy nie uchybiły powyższym zasadom postępowania

i dołożyły wszelkich starań, by dokładnie ustalić stan faktyczny w niniejszej sprawie. Materiał dowodowy jest kompletny i daje podstawę do podjęcia ustaleń w zakresie nie spełnienia przesłanki przeniesienia "miejsca zamieszkania" z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty, o którym mowa w art. 2 rozporządzenia Rady nr 918/83.

Zwolnienie z należności celnych przywozowych rzeczy wchodzących w skład tzw. "mienia przesiedlenia" uregulowane było w art. 2 -10 nieobowiązującego już rozporządzenia Rady nr 918/83. Na marginesie Sąd zauważa, że regulacje

te są tożsame z zawartymi w przepisach art.3 – art.11, obecnie obowiązującego rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz.U. UE L 324 s. 23).

I tak zwolnione z należności celnych przywozowych jest mienie osobiste przywożone przez osoby fizyczne, których miejsce zamieszkania znajdowało się poza obszarem celnym Wspólnoty nieprzerwanie przez okres, co najmniej

12 miesięcy (art. 4 akapit 1 rozporządzenia nr 918/83), przenoszące swoje miejsce zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty (art. 2 rozporządzenia Rady nr 918/83). Omawiane zwolnienie ograniczone jest jedynie do mienia osobistego, które a) za wyjątkiem szczególnie uzasadnionych okoliczności, pozostawało w posiadaniu oraz, w przypadku towarów nie przeznaczonych

do konsumpcji, było używane przez osobę zainteresowaną w jej poprzednim miejscu zamieszkania przez co najmniej sześć miesięcy przed datą, w której osoba zainteresowana przestała na stałe zamieszkiwać w państwie trzecim, który opuściła; b) jest przeznaczone do użytku w takim samym celu w nowym miejscu zamieszkania (art. 3 rozporządzenia Rady nr 918/83). Natomiast na mocy art.6 rozporządzenia Rady nr 918/83, poza specjalnymi przypadkami, zwolnienie przyznawane jest tylko

w przypadku mienia osobistego wprowadzonego do swobodnego obrotu w ciągu

12 miesięcy od daty ustalenia, przez osobę zainteresowaną miejsca zamieszkania na obszarze celnym Wspólnoty. Także wprowadzenie mienia osobistego w kilku oddzielnych partiach jest objęte zwolnieniem pod warunkiem jednak,

że dopuszczono je do swobodnego obrotu w ciągu 12 miesięcy od daty ustalenia, przez osobę zainteresowaną miejsca zamieszkania na obszarze celnym Wspólnoty.

Z powyższych uregulowań wynika wyraźnie, że warunkiem zwolnienia

od należności celnych przywozowych mienia osobistego osoby przesiedlającej

się jest okoliczność faktycznego przeniesienia swojego stałego miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty. Analiza wymienionych regulacji daje podstawę do przyjęcia, że prawodawca łączy to pojęcie ze stałym zaprzestaniem zamieszkiwania w państwie trzecim i jego przeniesieniem na stałe

na obszar celny Wspólnoty. Zdaniem Sądu w świetle art.6 rozporządzenia Rady

nr 918/83, nie ma także wątpliwości, że przenoszenie miejsca zamieszkania może być procesem rozłożonym w czasie, bowiem okres wprowadzania mienia przesiedlenia do swobodnego obrotu wynosi 12 miesięcy i ograniczone

jest tym właśnie terminem. Ważny jest przy tym efekt (realizacja) w postaci faktycznego przeniesieni miejsca zamieszkania, a nie sam zamiar (podobnie NSA

w sprawie o sygn. I GSK 6/11, dostępny na stronie internetowej: cbois.nsa.gov.pl).

Z uwagi na to, że w przepisach rozporządzenia Rady nr 918/83

nie zdefiniowano pojęcia "miejsca zamieszkania" przy jego interpretacji posiłkować można się regulacją zawartą w art.4 pkt 2 WKC i zapadłym na jego tle orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości WE. Przykładowo w sprawie C-392/05 (opubl. LEX

nr 258099), Trybunał stwierdził, że kryteria determinujące pojęcie miejsca stałego pobytu, dotyczą zarówno więzów zawodowych i osobistych danej osoby

z określonym miejscem, jak i długości tych więzów, i tym samym winny być analizowane łącznie. Za miejsce stałego pobytu Trybunał uznał miejsce, w którym zainteresowany ustanowił stałe centrum swych interesów. W sytuacji, gdy ocena ogólna powiązań zawodowych i osobistych nie wystarcza, to dla zlokalizowania stałego centrum interesów danej osoby, aby go określić, należy dać pierwszeństwo powiązaniom osobistym.

W świetle powyższego należy uznać, że zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza ustalenia organów, że faktycznie nie nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania skarżącego z państwa trzeciego (USA) na obszar Wspólnoty.

Z ustaleń organów wynika bowiem, że skarżący w oświadczeniu złożonym

na następnej liście mienia przesiedlenia z [...] października 2009 r.,

stanowiącego załącznik do zgłoszenia celnego nr: [...] oraz [...], że jego pobyt za granicą trwał od 1988 r. do [...] października 2009 r., gdy tymczasem na liście mienia przesiedlenia z [...] stycznia 2009 stanowiącej załącznik do zgłoszenia celnego [...] z [...] marca 2009 r. skarżący oświadczył, że przebywał w USA od [...] listopada 1989 r. do [...] stycznia 2009 r. Za prawdziwością oświadczenia skarżącego z [...] października 2009 r. wskazującego na jego przebywanie w USA do października 2009 r. przemawiają m.in.: dołączony do zgłoszenia złożonego w Oddziale Celnym "Baza Kontenerowa" w Gdyni rachunek za prąd wystawiony na nazwisko skarżącego za okres od [...] października 2008 r. do [...] października 2009 r., a także zeznania przesłuchanego w charakterze świadka brata skarżącego złożone w dniu [...] września 2010 r.(k-125 akt admin.), który wskazał, że w 2009 r. skarżący w Polsce był 2 tygodnie, po czym wrócił do USA żeby sprzedać swoje domy. Świadek przyznał także, że na dzień składania przez niego zeznań skarżący nadal przebywa w USA, gdzie mieszka wraz z żoną oraz wyjaśnił, że w domu w W., wskazywanym jako miejsce zamieszkania skarżącego nikt nie mieszka. Dodatkowo świadek wyjaśnił, że sprowadzone przez skarżącego samochody garażowane są u niego w Z., a nie w miejscu wskazywanym przez skarżącego jako miejsce zamieszkania. Powyższe potwierdziły także zeznania świadków, którzy zamieszkują w miejscowości W. w najbliższym sąsiedztwie adresu wskazanego przez skarżącego, jako jego miejsce zamieszkania (k-489 do k-493 akt admin.).

Podjęte przez organ I instancji działania nie potwierdziły twierdzeń skarżącego o przeniesieniu do Polski stałego miejsca zamieszkania do miejscowości W.,

a skarżący ze swej strony nie udokumentował podjętych działań, które wskazywałyby na to, iż jego centrum życiowe (osobiste) i ekonomiczne koncentruje się na terenie Wspólnoty. Składane przez skarżącego wyjaśnienia organy uznały za niespójne

i niepełne oraz za nieznajdujące oparcia w zebranym materiale dowodowym. Ocenie tej, jak wskazano wyżej, nie można postawić zarzutu dowolności.

Ponadto jak słusznie zauważył organ skarżący zameldowany jest w miejscowości W. od 1981 r., gdyby więc zameldowanie miało decydować o miejscu zamieszkania to ten sam adres musiałby być uznany za jego miejsce zamieszkania również po jego wyjeździe do USA w 1988 r. Podobnie okoliczność posiadania przez skarżącego dowodu osobistego wystawionego w dniu [...] listopad 2006 r., czy też fakt posiadania polskiego prawa jazdy nie mogą stanowić dowodu decydującego w sprawie.

W świetle powyższego trudno, więc mówić o przeniesieniu centrum życiowego, a także centrum interesów skarżącego do kraju, zgodnie z wymaganiami wynikającymi z art. 2 rozporządzenia Rady 918/83.

Za niezasadny uznano także zarzut naruszenia art.188 o.p., podniesiony

z uwagi na odmowę przesłuchania współmałżonki skarżącego. Na mocy wspomnianego przepisu organ zobowiązany jest uwzględnić żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, pod warunkiem, że okoliczności te nie zostały stwierdzone wystarczająco innymi dowodami. Tym samym w przypadku, gdy organ ustali, że żądanie strony dotyczy okoliczności, które zostały wyczerpująco ustalone innymi dowodami uprawniony jest do odmowy uwzględnienia żądania strony.

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego organ I instancji słusznie doszedł do przekonania, że żądanie przesłuchanie współmałżonki skarżącego, złożone w trakcie przesłuchiwania skarżącego w charakterze strony w dniu

[...] kwietnia 2011 r., na okoliczności okresu jego pobytu w USA oraz ilości wylotów została już wystarczająco stwierdzona innymi dowodami w sprawie (wydruk z bazy Centralnego Archiwum Odpraw i Legitymowania Straży Granicznej, kserokopie paszportu skarżącego). Organ uznał za udowodniona okoliczność, która miała zostać potwierdzona przez małżonkę skarżącego.

W tym stanie rzeczy, nie znajdując uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r.,

poz. 270).