Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Protokolant Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2011 r. w Wydziale I na rozprawie sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą we W. na indywidualną interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych I. uchyla zaskarżoną interpretacje; II. orzeka, że akt wymieniony w pkt I nie podlega wykonaniu; III. zasadza od Ministra Finansów na rzecz skarżącego kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi "A" S.A. z siedzibą we W. (zwanej dalej Spółką, skarżącą, stroną postępowania, podatnikiem) jest indywidualna interpretacja Ministra Finansów, reprezentowanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] r. znak [...] dotycząca przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm., zwanej dalej u.p.d.o.p. lub ustawa u.p.d.o.p.) w zakresie kosztów uzyskania przychodów.

Interpretacja wydana została na wniosek Spółki złożony organowi 10 stycznia 2011r., uzupełniony pismem z dnia 5 kwietnia 2011 roku. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Spółka jako finansujący zawiera umowy leasingu spełniające warunki określone w art. 17f u.p.d.o.p. Przez cały okres umowy przedmiot leasingu pozostaje własnością Spółki. Odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej przedmiotu leasingu w podstawowym okresie trwania umowy leasingu dokonuje korzystający. Zazwyczaj Spółka po nabyciu przedmiotu leasingu, oddaje go korzystającemu nie dokonując odpisów amortyzacyjnych. Jednak mogą się zdarzyć sytuacje, że w okresie poprzedzającym zawarcie umowy leasingu i oddanie przedmiotu leasingu do używania korzystającemu, finansujący wykorzystuje przedmiot leasingu na potrzeby związane z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą albo oddaje przedmiot leasingu do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a ust. 1 u.p.d.o.p. i w związku z tym Spółka dokonuje odpisów amortyzacyjnych. Jednakże w momencie oddania przedmiotu leasingu do używania korzystającemu na podstawie umowy, o której mowa w art. 17f u.p.d.o.p. Spółka-finansujący przestaje dokonywać odpisów amortyzacyjnych. Spółka rozlicza umowy leasingu dla celów podatkowych w ten sposób, że przychód Spółki stanowią opłaty otrzymywane od korzystającego w części niestanowiącej spłaty wartości początkowej przedmiotu leasingu.

Dalej strona wskazała, że zgodnie z ogólnymi warunkami umowy leasingu, w przypadku utraty, zniszczenia lub nienaprawialnego uszkodzenia przedmiotu leasingu z powodu okoliczności, za które Spółka nie ponosi odpowiedzialności, umowa leasingu wygasa. Do okoliczności takich najczęściej należy: kradzież lub szkoda całkowita przedmiotu umowy. W związku z wygaśnięciem umowy leasingu, korzystający jest zobowiązany do jednorazowej zapłaty na rzecz Spółki opłaty z tytułu utraty, zniszczenia lub nienaprawialnego uszkodzenia przedmiotu leasingu - tzw. kwota rozliczenia, w wysokości pomniejszonej o uzyskane przez Spółkę od zakładu ubezpieczeń kwoty odszkodowania oraz kwoty uzyskane ze sprzedaży przez Spółkę pozostałości przedmiotu leasingu, w przypadku gdy pozostałości te nie zostaną przejęte przez ubezpieczyciela w ramach wypłaconego odszkodowania.

Ponadto w trakcie trwania umowy leasingu może dojść do jej przedterminowego rozwiązania z powodu okoliczności, za które odpowiedzialność ponosi korzystający, np. w związku z zaleganiem przez niego z zapłatą opłat leasingowych. W takiej sytuacji korzystający jest zobowiązany do zapłaty na rzecz Spółki odszkodowania z tytułu rozwiązania umowy leasingu. Wysokość odszkodowania nie może być niższa niż pozostały do spłaty kapitał oraz jest wyliczona jako suma wszystkich przewidzianych w umowie, a niezapłaconych opłat leasingowych powiększona o poniesione przez Spółkę koszty windykacji oraz pomniejszona o kwotę, którą Spółka uzyskała ze sprzedaży przedmiotu leasingu lub oddania go w ponowny leasing, o ile udało się odzyskać przedmiot leasingu od korzystającego.

Do przedterminowego rozwiązania umowy z przyczyn za które odpowiada korzystający dochodzi również w sytuacji przywłaszczenia przedmiotu leasingu przez korzystającego. Spółka rozwiązuje umowę i dokonuje jej rozliczenia pomimo nie odzyskania przedmiotu leasingu.

Oba zdarzenia, tj. wygaśnięcie umowy leasingu z powodu kradzieży, zniszczenia lub nienaprawialnego uszkodzenia przedmiotu leasingu w przypadku gdy przedmiot leasingu zostanie przejęty przez ubezpieczyciela (w ramach wypłaconego odszkodowania) oraz zdarzenie polegające na przywłaszczeniu przedmiotu leasingu przez korzystającego powodują, że Spółka nie odzyskuje przedmiotu leasingu stanowiącego jej własność.

W takim stanie faktycznym skarżąca zwróciła się z pytaniem: czy w związku z utratą przedmiotu leasingu na skutek przedstawionych zdarzeń, Spółka może rozpoznać jako koszt uzyskania przychodu, w kwocie równej wartości początkowej przedmiotu leasingu, pomniejszonej o kwoty otrzymanych przez Spółkę od korzystającego w okresie trwania umowy leasingu spłat wartości początkowej przedmiotu leasingu oraz pomniejszonej o sumę dokonanych przez Spółkę odpisów amortyzacyjnych?

Przedstawiając własne stanowisko skarżąca stwierdziła, że przysługuje jej prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów straty poniesionej w wyniku utraty przedmiotu leasingu w kwocie równej wartości początkowej przedmiotu leasingu, pomniejszonej o kwoty otrzymanych przez Spółkę od korzystającego w okresie trwania umowy leasingu spłat wartości początkowej przedmiotu leasingu oraz

pomniejszonej o sumę dokonanych przez Spółkę odpisów amortyzacyjnych. Zdaniem Spółki brak szczególnego przepisu dotyczącego rozpoznania kosztu uzyskania przychodu w przypadku utraty przedmiotu leasingu zakupionego przez finansującego nakazuje rozpoznanie poniesionej straty według zasad ogólnych. Odwołała się strona do art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. i stwierdziła, że strata związana z utratą przedmiotu leasingu ma związek z przychodami Spółki i nie została wymieniona w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., a zatem może stanowić koszt uzyskania przychodów. Zaznaczyła jednocześnie strona, że warunkiem zaliczenia takiej straty do kosztów podatkowych jest definitywna utrata przedmiotu leasingu, która zostanie udokumentowana.

W piśmie z dnia 5 kwietnia 2011 r. Spółka dodatkowo wyjaśniła, że stratę poniesioną w wyniku utraty przedmiotu leasingu stanowi wartość początkowa przedmiotu leasingu pomniejszona o spłatę kapitału dokonaną przez korzystającego oraz o ewentualne dokonane odpisy amortyzacyjne. Ten ostatni element dotyczy sytuacji, kiedy przed oddaniem przedmiotu leasingu do używania korzystającemu, to Spółka dokonywała odpisów amortyzacyjnych. Taką ewentualność przewiduje ustawodawca w art. 16ł ust. 6 u.p.d.o.p., posługując się takim samym mechanizmem kalkulacji.

Minister Finansów działając przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. w powołanej na wstępie interpretacji indywidualnej z dnia [...]r. uznał stanowisko Spółki – za nieprawidłowe. W interpretacji organ stwierdził, że na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych strata co do zasady nie jest kosztem uzyskania przychodów, ponieważ nie jest wydatkiem poniesionym w celu osiągnięcia przychodów, zgodnie z art. 15 ust. 1 tej ustawy. Uznanie straty za koszt podatkowy jest dopuszczalne na podstawie niektórych przepisów art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. Jednak w stanie faktycznym sprawy nie znajdzie zastosowania przepis art. 16 ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.p., zgodnie z którym nie uważa się za koszt uzyskania przychodów strat w środkach trwałych w części pokrytej suma odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1. A contrario przyjąć należy, że kosztem podatkowym będą straty w środkach trwałych w części w jakiej nie zostały zamortyzowane. Jednak w niniejszej sprawie utracone przez Spółkę przedmioty leasingu znajdowały się w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych u leasingobiorcy (korzystającego) w związku z faktem, iż odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych będących przedmiotem leasingu, o którym stanowi art. 17f u.p.d.o.p. w czasie trwania tej umowy, dokonywał korzystający, to przepis art. 16 ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.p. nie będzie miał zastosowania. Wskazał organ, że nie kwestionuje, że podatnik w wyniku utraty przedmiotów oddanych korzystającemu do używania na podstawie umowy leasingu z art. 17f u.p.d.o.p. poniósł stratę, ale skoro spłata wartości przedmiotu leasingu nie stanowi przychodu u finansującego oraz kosztów uzyskania przychodów u korzystającego, to nie można w takiej sytuacji mówić o kosztach – stracie w znaczeniu podatkowym – powstałych na skutek utraty tego przedmiotu.

Interpretacja indywidualna została skutecznie doręczona wnioskodawcy w dniu 22 kwietnia 2011 r. Spółka wystąpiła do organu w trybie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) o usunięcie naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 3 czerwca 2011 r. (doręczonej skarżącej 6 czerwca 2011 r.) nr [...] -organ podatkowy stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną na wstępie interpretację indywidualną.

Skarżąca wniosła o uchylenie interpretacji indywidualnej i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Spółka podtrzymała stanowisko i argumentację wyrażoną we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Spółka zarzuciła naruszenie: art. 16 ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.p. przez jego błędną wykładnię polegającą na stwierdzeniu, że strata niewymieniona w tym przepisie nie może stanowić kosztu uzyskania przychodu oraz art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez uznanie, że w przypadku utraty przedmiotu leasingu przez skarżącą strata nie stanowi kosztu uzyskania przychodu. Podniosła strona, że prawidłowa wykładnia a contrario art. 16 ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.p. powinna prowadzić do wniosku, że kosztem uzyskania przychodu są wszystkie inne straty niż wymienione w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., o ile spełniają przesłanki wymienione w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Wskazała Spółka, że art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. zawiera katalog wyłączeń z kosztów i nie można z treści art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. wywodzić, że przepis ten, a nie art. 15 ust. 1 stanowi o dopuszczalności uznania straty za koszt podatkowy. Zdaniem strony organ dokonał również błędnej wykładni art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Strata poniesiona przez stronę może zostać zaliczona do kosztów podatkowych, ponieważ spełnia przesłanki określone w art. 15 ust. 1 i jednocześnie nie została wymieniona w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. Spółka poniosła wydatek na nabycie przedmiotu leasingu w celu uzyskania przychodów, bowiem opłaty leasingowe stanowią jej przychód w tzw. części odsetkowej. Wydatku tego Spółka nie zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów ani poprzez odpisy amortyzacyjne, ani w żaden inny sposób. Niespłacona przez korzystającego część wydatku na nabycie przedmiotu leasingu stanowi zatem faktyczną stratę Spółki. Na potwierdzenie swojego stanowiska przywołała strona wyroki sądów administracyjnych, z których wynika dopuszczalność zaliczenia do kosztów podatkowych innych kategorii strat, niż wskazane w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał stanowisko wyrażone w interpretacji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Sąd rozpoznaje zatem sprawę z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa.

Dodać też trzeba, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Na wstępie rozważań przypomnieć należy, że w zakresie wydawania indywidualnych interpretacji podatkowych (zarówno co do postępowania, jak i treści interpretacji indywidualnej) obowiązują odrębne, im tylko właściwe przepisy. Zgodnie z art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., zwanej dalej O.p.) interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym, o czym stanowi § 2 analizowanego przepisu.

Z przywołanej regulacji wynika, że jednym z elementów interpretacji jest ocena stanowiska wnioskodawcy wyrażona poprzez uznanie go za prawidłowe lub błędne, a drugim jest uzasadnienie tej oceny, a w przypadku, gdy jest ona negatywna, również wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

Przy czym stanowisko organu zawsze musi być ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska), jakie w danym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) zaprezentował wnioskodawca. Ponadto organ podatkowy musi wprost odnieść się do faktów/zdarzeń, jakie powołał wnioskodawca. Uzasadnienie interpretacji jest szczególnie istotne, tak jak w niniejszej sprawie, w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy. W takiej sytuacji uzasadnienie prawne nie może ograniczać się jedynie do zacytowania treści przepisów.

Uzasadnienie prawne, o którym mowa w art. 14c § 2 O.p. musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie znajdują zastosowanie określone przepisy, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Innymi słowy, w uzasadnieniu prawnym organ winien m.in. wytłumaczyć wnioskodawcy z jakich przyczyn zastosował w danym stanie faktycznym konkretny przepis. Dopiero ocena stanowiska wnioskodawcy i stanowisko własne organu podatkowego składają się na interpretację, przy czym ocena z istoty swej musi, obok krytyki lub aprobaty stanowiska wnioskodawcy, zawierać "wyjaśnienie", dlaczego takie a nie inne stanowisko zostało zajęte. (za wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 623/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www. orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA).

Dodatkowo powyższy wywód wzmacnia art. 14h O.p. poprzez odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisu art. 121 § 1 tej ustawy, statuującego zasadę zaufania do organów podatkowych. Zdaniem Sądu, zasada wyrażona w tym przepisie stanowi swoiste kryterium oceny działania organów podatkowych. W przypadku wydawania przez organy podatkowe interpretacji indywidualnych zasada ta nabiera mocniejszego wymiaru, ponieważ u podstaw wydawania interpretacji indywidualnych legła m.in. idea pomocy podatnikom w stosowaniu niejednokrotnie skomplikowanych przepisów prawa podatkowego.

Dlatego też przedstawienie przez organ podatkowy w indywidualnej interpretacji własnego stanowiska powinno polegać przede wszystkim na jasnej i zrozumiałej odpowiedzi organu na zadane we wniosku pytanie (pytania) oraz wskazaniu, w jaki sposób należy rozumieć konkretny, właściwy w danej sprawie według organu, przepis określający skutki podatkowe dla wnioskodawcy i jak go należy stosować w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym.

Przyjęta przez organ określona teza co do sposobu rozumienia interpretowanego przepisu musi bowiem zostać poparta argumentacją (uzasadnieniem) prawniczą. W przeciwnym razie to na sąd administracyjny przerzucony zostałby ciężar uzasadnienia prawidłowości przyjętego przez organ stanowiska (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 618/09, opubl. LEX nr 510707).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdził, że organ podatkowy nie sprostał wymogom prawnym przewidzianym dla wydawania indywidualnych interpretacji podatkowych.

W zaskarżonej interpretacji organ podatkowy dwukrotnie przedstawił stan faktyczny stanowiący opis zawarty we wniosku o wydanie interpretacji (w części wstępnej i drugi raz w części zawierającej ocenę organu), przywołał szereg przepisów ustawy podatku dochodowym od osób prawnych, przeanalizował art. 15 ust. 1 i pojęcie kosztów uzyskania przychodów, wskazał, że ustawa nie definiuje pojęcia straty i odwołał się do definicji językowej i następnie stwierdził, że uznanie straty za koszt podatkowy możliwe jest na podstawie art. 16 ust. 1 i wyraził konkluzję, że skoro spółka nie dokonywała odpisów amortyzacyjnych, to nie ma do niej zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.p. i poniesiona strata (której organ nie kwestionuje), nie może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów, a zatem stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe.

W ocenie Sądu przywołane elementy, jakie składają się na treść zaskarżonej i interpretacji, a zwłaszcza wywód prawny zawarty w interpretacji nie wyjaśniają zasadności przesłanek, jakimi kierował się organ przy jej wydawaniu. Wywód jest lakoniczny i brak jest w nim jasnego i przekonującego wyjaśnienia istoty problemu. Zrozumiałe i co do zasady słuszne są rozważania dotyczące art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. i podstaw zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów, podobnie ocenić należy stwierdzenie, że w pojęciu kosztów podatkowych nie ma straty jako takiej i że jest to pojęcie niezdefiniowane i należy odwołać się do znaczenia, do definicji słownikowej straty. Konkluzja, że "stratą w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych będzie poniesiona szkoda (ubytek) powstała na skutek zdarzeń trudnych do przewidzenia (niezawinionych), poza działalnością operacyjną podatnika i nie związana z ogólnym ryzykiem jej prowadzenia" (str. 7 interpretacji, akapit 7), również jest poprawna. Dalej jednak organ stwierdza, że strata nie jest kosztem, a uznanie straty za koszt jest dopuszczalne tylko na podstawie art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., a do spółki nie ma zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.p. I w tym momencie organ sformułował stwierdzenie, którego w żaden sposób nie wyjaśnia.

Niewątpliwie poprzez art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. można a contario wskazać straty, które będą podlegały zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów. Jednak jeżeli organ stawia tezę o wyłączności tego przepisu jako podstawy zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów i że w przypadku środków trwałych strata jako koszt podatkowy może być rozważana, o ile dany podmiot dokonywał odpisów amortyzacyjnych, to niewątpliwie powinien swoje stanowisko uzasadnić, bo z przepisów ono wprost nie wynika. Jednoznaczne sformułowanie takiej tezy bez pogłębionej analizy i bez wskazania argumentów przemawiających za jej słusznością, zdaniem Sądu nie wyczerpuje uzasadnienia prawnego, jakiego należy wymagać od interpretacji indywidualnej wydawanej przez organ podatkowy.

Podkreślić należy, na co już Sąd wskazywał, że interpretacja indywidualna ma na celu wyjaśnienie i przekonanie podatnika, że w danym stanie faktycznym taki, i tak rozumiany, a nie inny przepis ma zastosowanie.

Zwrócić trzeba również uwagę na brak odniesienia się organu do stanu faktycznego, jaki przedstawił podatnik we wniosku. Organ opisał warunki zwierania umów leasingowych przez stronę i zasady rozliczenia podatkowego tzw. leasingu finansowego, ale w ogóle nie ustosunkował się do zdarzeń, jakie opisała strona. We wniosku jest mowa o okolicznościach wygaśnięcia umowy leasingu i rozwiązania umowy leasingu przed upływem okresu na jaki umowa została zawarta i o utracie przedmiotu leasingu. Jest ponadto wskazana okoliczność, że wnioskodawca niekiedy przed oddaniem przedmiotu w leasing również dokonuje odpisów amortyzacyjnych. W uzasadnieniu swojego stanowiska powołał się również podatnik na przepis art. 16ł ust. 6 u.p.d.o.p. Organ w tym zakresie milczy.

Zdaniem Sądu, nawet jeżeli organ podatkowy stwierdzi (w tej sprawie tego nie wiadomo), że wedle jego uznania szczegóły, czy poszczególne elementy stanu faktycznego opisanego przez podatnika we wniosku, nie mają znaczenia dla ostatecznej konkluzji i oceny prawnej, to powinien dać temu wyraz na piśmie, bo co już wielokrotnie powtarzano – interpretacja indywidualna ma służyć podatnikowi jako źródło wiedzy w zakresie, o który pyta. Niewątpliwie również organ, skoro ocenia stanowisko, argumentację i powoływane przez podatnika przepisy za nieuzasadnione, to zobligowany jest wskazać dlaczego podatnik jest w błędzie. Nie może natomiast, tak, jak uczynił to w niniejszej interpretacji pominąć ich milczeniem.

Podsumowując uwagi można powiedzieć, iż w zaskarżonej interpretacji zabrakło pogłębionej i precyzyjnej, bo o taką wnioskowała strona postępowania, wykładni przepisów, w tym art. 15 i 16 u.p.d.o.p., którą należy przeprowadzić w kontekście zapytania i okoliczności wskazanych przez podatnika.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Minister Finansów (Dyrektor Izby Skarbowej w P.) powinien prawidłowo uzasadnić sporządzoną pisemną indywidualną interpretację podatkową oraz uwzględnić wskazanie i dokonaną przez Sąd ocenę. Pozwoli to na późniejsze ewentualne skontrolowanie pod kątem merytorycznym prawidłowości zajętego stanowiska w wydanej ponownie interpretacji.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż zaskarżona interpretacja indywidualna narusza art. 14c § 2 O.p. oraz art. 121 § 1 O.p., w zw. z art. 14h O.p., co powoduje konieczność jej uchylenia na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe naruszenia natury procesowej, odnoszenie się do zarzutów naruszenia prawa materialnego Sąd uznał za przedwczesne.

Orzeczenie w zakresie kosztów postępowania sądowego uzasadnione jest na podstawie art. 200 p.p.s.a.