Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł (sprawozdawca), Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 1 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 18 listopada 2025 r., nr PS-V.8641.183.2025.KG w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. uchyla decyzję Starosty Słupskiego z dnia 16 października 2025 r., nr 881/211/10/25, w części odmawiającej przyznania skarżącej M. K. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 14 października 2025 r.

M. K. (dalej także jako: "skarżąca") w dniu 14 października 2025 r. złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy w Słupsku wniosek o dokonanie rejestracji jako bezrobotny.

Przed rejestracją w Powiatowym Urzędzie Pracy w Słupsku skarżąca od 1 marca 2022 r. do 6 października 2025 r. prowadziła działalność gospodarczą i opłaciła składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy za okres od 1 marca 2022 r. do 30 września 2025 r. (podstawę wymiaru tych składek stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę); od 5 maja 2021 r. do 18 maja 2021 r. skarżąca była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy w U. Sp. z o.o., stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania umowy za porozumieniem stron na mocy art. 30 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy.

Starosta Słupski decyzją z dnia 16 października 2025 r., nr 881/211/10/25 orzekł o przyznaniu skarżącej z dniem 14 października 2025 r. statusu bezrobotnego, odmawiając skarżącej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 14 października 2025 r. na okres 90 dni.

W uzasadnieniu decyzji podano, że skarżącej zasiłek dla bezrobotnych przysługuje po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w Powiatowym Urzędzie Pracy, bowiem skarżąca ostatni stosunek pracy rozwiązała na mocy porozumienia stron.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca, żądając przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia rejestracji, wskazała, że okres, który uprawnia ją do prawa do zasiłku dla bezrobotnych, jest okresem prowadzenie działalności gospodarczej od 1 marca 2022 r. do 30 września 2025 r.

Wojewoda Pomorski, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z dnia 18 listopada 2025 r., nr PS-V.8641.183.2025.KG, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Słupskiego w części dotyczącej odmowy przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 14 października 2025 r. na okres 90 dni.

Zdaniem organu odwoławczego, skarżąca spełniła wymogi art. 218 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz. U. z 2025 r. poz. 620 ze zm.), gdyż wylegitymowała się łącznie co najmniej 365 dniami uprawniającymi do zasiłku. Jednakże skarżąca rozwiązała ostatni stosunek pracy z firmą U. Sp. z o.o. na mocy porozumienia stron. W tym stanie rzeczy prawo do zasiłku dla bezrobotnych może być przyznane skarżącej w oparciu o art. 220 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 220 ust. 1 pkt 4 ustawy, tj. dopiero po okresie 90 dni od dnia rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy.

M. K., nie zgadzając się ze stanowiskiem zawartym w decyzji Wojewody Pomorskiego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżąca zarzuciła decyzji organu odwoławczego naruszenie prawa materialnego, poprzez przyjęcie niewłaściwej interpretacji przepisów ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia, w szczególności art. 218 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 220 ust. 1 pkt 5 i art. 220 ust. 2 pkt 3.

Skarżąca w uzasadnieniu skargi podniosła, że w jej wypadku podstawą uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia rejestracji jako osoba bezrobotna jest nieprzerwane prowadzenie działalności gospodarczej w odpowiednim okresie. Rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron w dniu 18 maja 2021 r. miało miejsce poza okresem 18 miesięcy przed rejestracją w Urzędzie Pracy, który powinien być brany pod uwagę przy ustaleniu tego prawa. Zdaniem skarżącej, nie ma żadnego powiązania pomiędzy rozwiązaniem umowy o pracę a zastosowaniem karencji w wypłacie zasiłku dla bezrobotnych, ponieważ status osoby bezrobotnej został przez nią uzyskany z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie oraz rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając na uwadze wskazane kryterium kontroli, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 218 ust. 1 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się w PUP, z wyjątkiem art. 219 i art. 220, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

1) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem zwolnienia ze składki kategorii osób, o których mowa w art. 261-265; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni;

2) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę;

3) świadczył usługi na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło lub umowy o świadczenie usług, do której stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, za które powinny być opłacone składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, z wyjątkiem art. 261, przy czym podstawę wymiaru tych składek stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca;

4) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności, z wyjątkiem art. 261, przy czym podstawę wymiaru tych składek stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę;

5) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę;

6) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę;

7) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z pracą za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-d, w wysokości 9,75 % przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia;

8) był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant;

9) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

Zgodnie z art. 220 ust. 1 pkt 5 ustawy o rynku pracy i służby zatrudnienia, prawo do zasiłku od dnia zarejestrowania w PUP nie przysługuje bezrobotnemu, który rozwiązał ostatni stosunek pracy lub stosunek służbowy na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Zasiłek przysługuje wówczas po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w PUP (art. 220 ust. 2 pkt 3 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia).

W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt sprawy, skarżąca rozwiązała ostatni stosunek pracy na mocy porozumienia stron z dniem 18 maja 2021 r. Jednakże, przed rejestracją w PUP, prowadziła działalność gospodarczą (od 1 marca 2022 r. do 6 października 2025 r.). Z tytułu wykonywania działalności gospodarczej (od dnia 1 marca 2022 r. do 30 września 2025 r.) skarżąca odprowadziła składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, podstawę wymiaru tych składek stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Z powyższego wynika, że skarżąca zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy

w Słupsku po zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej, a nie po rozwiązaniu umowy o pracę. Przy czym, w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, skarżąca udokumentowała co najmniej 365 dni z okresów wymienionych w art. 218 ust. 1 pkt 4 ustawy o rynku pracy i służby zatrudnienia uprawniających do nabycia zasiłku.

Zdaniem Sądu, okoliczność, że skarżąca rozwiązała ostatni stosunek pracy

z dniem 18 maja 2021 r. za porozumieniem stron, wbrew stanowisku organów obu instancji, nie ma w sprawie żadnego znaczenia. Stosownie bowiem do treści art. 218 ust. 1 pkt 4 ustawy o rynku pracy i służby zatrudnienia, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się w PUP,

z wyjątkiem art. 219 i art. 220, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni opłacał składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności, z wyjątkiem art. 261, przy czym podstawę wymiaru tych składek stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Nie ma zatem żadnych przesłanek, aby sięgać do roku 2021 i rozwiązanego wówczas stosunku pracy na mocy porozumienia stron.

Organ nie może do ustalenia uprawnień danej osoby do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych przyjmować innego okresu, aniżeli określony wyraźnie w ustawie okres 365 dni przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. Oznacza to, że przepis art. 220 ust. 1 pkt 5 ustawy o rynku pracy i służby zatrudnienia nie ma w rozpoznawanej sprawie zastosowania, ponieważ bezpośrednio przed rejestracją skarżąca nie rozwiązała stosunku pracy na mocy porozumienia stron, a prowadziła działalność gospodarczą i to ta okoliczność powinna być brana pod uwagę przy przyznawaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 4 listopada 2025 r., sygn. akt II SA/Ol 608/25).

W tym stanie sprawy, stwierdzając, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji (w części odmawiającej skarżącej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 14 października 2025 r.) wydane zostały

z naruszeniem prawa materialnego, Sąd na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw.

z art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

Ponownie rozpatrując sprawę, organy administracji uwzględnią przedstawioną wyżej ocenę prawną, którą są z mocy normy art. 153 p.p.s.a. w niniejszej sprawie związane.

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgonie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.