Zarządzeniem z 19 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Rz 401/19 Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wezwał skarżącą A. B. (dalej: "skarżąca") na podstawie art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej zwana: "p.p.s.a.") do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z 10 kwietnia 2019 r. nr. [...], w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Wezwanie z 19 czerwca 2019 r. zawierało pouczenie o konieczności wykonania określonego w nim obowiązku w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Kwotę należnego wpisu ustalono w oparciu o § 2 pkt. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193 ze zm., zwane dalej: "rozporządzenie Rady Ministrów"). W odpowiedzi na powyższe, skarżąca zgłosiła wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: "WSA"), postanowieniem z 8 listopada 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z 12 września 2019 r. sygn. akt I SPP/Rz 161/19 o odmowie przyznania jej prawa pomocy. W związku z powyższym, na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 12 listopada 2019 r., wezwano skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia z 19 czerwca 2019 r., poprzez uiszczenie wpisu od skargi, w wysokości 100zł. Wezwanie do uiszczenia wpisu, doręczono skarżącej 28 listopada 2019 r. Termin wykonania zobowiązania Sądu upływał 5 grudnia. We wskazanym terminie skarżąca nie uiściła wymaganej kwoty wpisu, a tym samym nie wykonała zobowiązania Sądu.
W związku z powyższym, WSA postanowieniem z 14 stycznia 2020 r. skargę odrzucił.
W odpowiedzi na powyższe, pismem z 7 lutego 2020 r. skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie WSA o odrzuceniu skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Oceniając zaskarżone postanowienie z perspektywy powołanych przepisów, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że odpowiada ono prawu. WSA w sposób prawidłowy zastosował normy proceduralne określone w art. 220 § 1 p.p.s.a. Skarżąca została skutecznie wezwana przez Przewodniczącego Wydziału I do uiszczenia należnego wpisu od skargi. Z uwagi na fakt, że we wskazanym w wezwaniu terminie opłata nie została uiszczona, WSA zobowiązany był - zgodnie z treścią art. 220 § 3 p.p.s.a. – skargę odrzucić. Odnosząc się do wniosku skarżącej o wyznaczenie adwokata lub radcy prawnego do podpisania zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zgodnie z pkt. 5 pouczenia załączonym przy wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, zażalenie którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrywał zażalenie o odrzuceniu skargi, nie natomiast skargi kasacyjnej, zatem w tym przypadku przymus adwokacki nie jest wymagany.
W związku z powyższym, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.
