Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant referent stażysta Renata Kryńska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 lipca 2020 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok wraz z odsetkami za zwłokę oraz w podatku od towarów i usług za miesiące luty, kwiecień, czerwiec i wrzesień 2008 r. wraz z odsetkami za zwłokę oddala skargę

Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2019 r., uzupełnionym w dniach [...] września 2019 r. i [...] października 2019 r., M. F. (dalej powoływany również jako: "skarżący" bądź "strona") zwrócił się do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z prośbą o umorzenie zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. oraz w podatku od towarów i usług za miesiące luty, kwiecień, czerwiec, wrzesień 2018 r.

We wniosku wskazał, że jego sytuacja materialna oraz finansowa uległa znacznemu pogorszeniu w porównaniu do stanu sprzed 6 miesięcy. Oświadczył, że utrzymuje się ze świadczenia emerytalnego w wysokości 848,80 zł, a bieżące wydatki koniecznego utrzymania wynoszą ok 1.000 zł, zatem sytuacja finansowa nie pozwala na uregulowanie przedmiotowych zaległości podatkowych bez uszczerbku dla utrzymania swojego oraz swojej rodziny. Zdaniem skarżącego, organy podatkowe nie mogą ograniczać pojęcia ważnego interesu podatnika tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości, a powinny w szczególności skupić się na sytuacji materialno-finansowej zobowiązanego.

Skarżący powołał się na uznaniowość organu podatkowego, dodając, że uprawnienie, jakie posiada organ, w postaci uznania administracyjnego, w przedmiotowej sprawie, nie oznacza dowolności w wydaniu określonego rozstrzygnięcia. Zwrócił również uwagę, że w sprawie o umorzenie wnioskowanych zaległości należy wziąć pod uwagę postawę podatnika oraz genezę powstania zobowiązań podatkowych. Zdaniem skarżącego, niejasne przepisy prawa doprowadziły do powstania zaległości podatkowych oraz nie została właściwie wyjaśniona i zinterpretowana przez organy podatkowe sytuacja powstania przedmiotowych zaległości podatkowych. We wniosku skarżący odniósł się do sposobu gromadzenia materiału dowodowego, wykładni przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, jak również postawy organów wobec innych podmiotów biorących udział w transakcji będącej źródłem powstania wnioskowanych zobowiązań. Zdaniem skarżącego, zadłużenie powstało w wyniku złej woli innych podmiotów, w tym organów podatkowych, jak również z nieznajomości niejasnych, zmieniających się przepisów prawa podatkowego i jego wykładni.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. decyzją z dnia [...] października 2019 r. Nr [...] odmówił umorzenia zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości 85.959 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 88.336 zł oraz w podatku od towarów i usług za miesiące luty, kwiecień, czerwiec, wrzesień 2008 r. w łącznej wysokości 80.886,50 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 92.077 zł.

W odwołaniu skierowanym do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. (dalej powoływany jako: "DIAS), M. F. zaskarżył ww. decyzję.

Po zapoznaniu się z materiałem zgromadzonym w sprawie i analizie przedstawionych argumentów DIAS, decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. Nr [...], utrzymał w mocy ww. decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B.

W uzasadnieniu wskazał, że z akt sprawy wynika, iż organ egzekucyjny na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] obejmującego zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za luty, kwiecień, czerwiec, wrzesień 2008 r., dokonał w dniu [...] grudnia 2013 r. skutecznego zajęcia rachunku bankowego. Następnie, w dniu [...] maja 2015 r. dokonano skutecznego zajęcia wynagrodzenia za pracę. Ponadto, na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] obejmującego zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., organ egzekucyjny w dniu [...] maja 2015 r. dokonał skutecznego zajęcia wynagrodzenia za pracę. W związku z ustaleniem informacji o składnikach majątku wierzyciel, w trybie art. 61 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm., dalej powoływanej jako: "u.p.e.a.") ponownie skierował do egzekucji ciążące na stronie zaległości podatkowe. Organ egzekucyjny, na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] października 2018 r. o nr [...], obejmującego zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. oraz tytułu wykonawczego z dnia [...] października 2018 r. o nr [...] obejmującego zaległość w podatku od towarów i usług za miesiące luty, kwiecień, czerwiec i wrzesień 2008 r., dokonał w dniu [...] października 2018 r. skutecznego zajęcia świadczenia w ZUS.

Dalej DIAS zauważył, iż przedmiotowe zaległości podatkowe, z uwagi na skuteczne zastosowanie środków egzekucyjnych skutkujących przerwaniem biegu terminu przedawnienia oraz uwzględniając zdarzenia mające wpływ na zawieszeniem biegu terminu przedawnienia, nadal są wymagalne i podlegają wykonaniu.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzje wydawane na podstawie mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie przepisów, należą do rozstrzygnięć uznaniowych. Oznacza to, że nawet jeżeli podatnik spełnia przesłanki wynikające z art. 67a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej powoływanej jako: "o.p."), nie obliguje to organu orzekającego do pozytywnego załatwienia wniosku podatnika. DIAS podkreślił, że uznanie administracyjne nie wyraża się w swobodzie oceny okoliczności, ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet przy ustaleniu ważnego interesu podatnika.

DIAS zauważył, że w oświadczeniu o sytuacji finansowej i majątkowej skarżący wskazał, że uzyskuje dochód ze świadczenia emerytalnego w wysokości 848,80 zł. We wspólnym gospodarstwie pozostaje żona, która uzyskuje dochód z emerytury w wysokości 848,80 zł. Gospodarstwo domowe ponosi koszty w wysokości 848,60 zł miesięcznie na co składa się: 500 zł - opłata za czynsz, 80 zł- energia elektryczna, 30 zł - gaz, 100 zł - wydatki na lekarstwa i leczenie, 30 zł - telefon, 108,60 zł - wydatki na wyżywienie. W oświadczeniu nie wskazano majątku ruchomego oraz nieruchomego. Wobec skarżącego prowadzone jest przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. postępowanie egzekucyjne. W trakcie postępowania egzekucyjnego w okresie od dnia [...] stycznia 2009 r. do dnia [...] sierpnia 2019 r. uzyskano kwotę w łącznej wysokości 27.253,75 zł z czego 22.268,33 zł wpłynęło na należność główną, 2.965,62,82 zł na odsetki, 1.887,80 na koszty egzekucyjne, a 116,80 zł na koszty upomnień. Strona nie posiada innych zaległości podatkowych oprócz wnioskowanych. W dniu [...] października 2019 r. skarżący dokonał zapłaty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2017-2018 wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości 350 zł. Z informacji zawartych w Scentralizowanym Systemie Poboru wynika, że strona posiada również zaległość w postaci nieuregulowanych grzywien nałożonych w formie mandatów z dni: [...] marca 2017 r. na kwotę 61,60 zł, [...] października 2017 r. na kwotę 100 zł, [...] listopada 2017 r. na kwotę 200 zł.

Z wykazu z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców wynika, że skarżący nie posiada zarejestrowanych pojazdów. W wykazie ksiąg wieczystych ustalono, iż nie posiada również nieruchomości, dla których prowadzone są księgi wieczyste na nazwisko skarżącego. Z informacji posiadanych przez organ podatkowy, w tym ze złożonych przez stronę zeznań rocznych wynika, że wykazał: wg PIT 37 za 2017 r. dochód w wysokości 16.250,69 zł, wg PIT 37 za 2018 r. dochód w wysokości 16.490,95 zł. Zgodnie z wykazem z Centralnej Ewidencji Informacji o Działalności Gospodarczej, w dniu [...] lutego 2013 r. strona zakończyła prowadzenie działalności gospodarczej.

Zdaniem organu odwoławczego, przedstawiona przez stronę sytuacja finansowa i osobista może powodować niewątpliwie trudności w realizacji ciążących zaległości podatkowych, jednak nie wyczerpuje ona znamion zdarzeń nadzwyczajnych czy też losowych, gdyż w dużej mierze jest wynikiem podjętych przez stronę decyzji, a organ podatkowy oceniając wniosek podatnika występuje jako rzecznik interesu publicznego.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, strona wywiodła skargę do tutejszego sądu zarzucając mu:

1. naruszenie przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 120, 121, art. 122, art. 124 w zw. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 o.p. poprzez arbitralną i wybiorczą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, która przybrała cechy oceny dowolnej i w sposób oczywiście sprzeczny ze zgromadzonymi dowodami, zasadami logiki, doświadczenia życiowego oraz wiedzy i ustalenie, że w niniejszej sprawie nie zaistniała przesłanka "ważnego interesu podatnika";

- art. 210 § 1 pkt 6 o.p. poprzez dowolność w wydaniu decyzji przez niedostateczne i sprzeczne treściowo jej uzasadnienie decyzji;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.; art. 67a § 1 pkt 3 o.p. poprzez:

- jego błędną wykładnię i uznanie, że przesłanka "ważnego interesu podatnika" ma zastosowanie wyłącznie w sytuacjach wyjątkowych, nadzwyczajnych, wskutek czego trudna sytuacja materialna i finansowa skarżącego nie została uznana jako przesłanka warunkująca możliwość umorzenia zaległości podatkowej;

- jego błędną wykładnię i uznanie, że przyznanie ulgi skarżącemu stanowiłoby niezasadne uprzywilejowanie wobec innych podatników, którzy wywiązują się z obowiązków podatkowych;

- przekroczenie granic uznania administracyjnego zawartego w przedmiotowym artykule w wyniku wydania decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowej w oparciu o błędne kryteria oczywiście nieistotne, nieracjonalne oraz na podstawie argumentów, które są nieprawdziwe.

Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] października 2019 roku; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.

DIAS wywiódł odpowiedź na skargę podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wnosząc o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna i podlegała oddaleniu.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., w skrócie "p.u.s.a."), sąd administracyjny przeprowadza kontrolę pod względem zgodności z prawem aktów wydawanych przez organy administracji publicznej. Z przepisu art. 1 p.u.s.a. wynika, że sądowoadministracyjna kontrola administracji publicznej zawsze powinna uwzględniać trzy aspekty, a mianowicie: 1) ocenę zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym; b) ocenę dochowania wymaganej procedury; c) ocenę respektowania reguł kompetencji. Kontrola ta polega więc na wszechstronnym zbadaniu stanu faktycznego i prawnego sprawy, a sąd powinien poddać szczególnie gruntownej ocenie i analizie te wszystkie aspekty sprawy, w odniesieniu do których istnieją wątpliwości, a ustalenia organów są odmienne od wniosków i twierdzeń strony. Należy również dodać, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.")).

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonywana jest zarówno co do prawidłowości stosowania przepisów postępowania, jak i zgodności z przepisami prawa materialnego. Tylko na podstawie prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych istnieje bowiem możliwość prawidłowej subsumcji stanu faktycznego do przepisów materialnoprawnych i oceny decyzji co do zastosowania i wykładni prawa materialnego. Przy czym zauważyć należy, że zadaniem sądu nie jest dokonywanie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zastosowania prawa materialnego, gdyż rolą sądu jest kontrola prawidłowości działania organu administracji w zaskarżonej decyzji. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z prawem, sąd zbadał więc jej prawidłowość zarówno pod względem zastosowania przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego. Poczynione ustalenia faktyczne, ocena dowodów oraz wskazane podstawy prawne w zaskarżonej decyzji, zdaniem sądu są prawidłowe i znalazły się w uzasadnieniach organów obu instancji.

Badając legalność zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Zasadniczym przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena prawidłowości wydanego przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia w zakresie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości 85.959 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 88.336 zł oraz w podatku od towarów i usług za miesiące luty, kwiecień, czerwiec, wrzesień 2008 r. w łącznej wysokości 80.886,50 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 92.077 zł.

Podstawą materialno-prawną zapadłych w niniejszej sprawie decyzji jest w szczególności art. 67a § 1 pkt 3 o.p. Przepis ten daje możliwość umorzenia ciążących na podatniku zaległości podatkowych oraz odsetek za zwłokę, jeśli jest to uzasadnione ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Wynikająca z tego przepisu norma prawna nie wyznacza w sposób kategoryczny prawnych konsekwencji dla określonego rodzaju stanów faktycznych, pozostawiając to uznaniu organu podatkowego. Ustawodawca zastrzegł bowiem, że w przypadku wystąpienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego organ podatkowy może, na wniosek podatnika, umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Komentowany przepis wprowadza do systemu prawa podatkowego tzw. luz decyzyjny (por. J. Wróblewski, Sądowe stosowanie prawa, PWN, Warszawa 1972, s. 222). Decyzje organów podatkowych mają w tych sprawach charakter uznaniowy.

Powyższe nie oznacza, że swoboda w przyznawaniu tego rodzaju ulg jest niczym nieograniczona. Wykładnia gramatyczna przepisu art. 67a § 1 o.p. daje podstawę do stwierdzenia, że do uznania administracyjnego, a więc możliwości wyboru określonego kierunku rozstrzygnięcia dochodzi po ustaleniu, iż w sprawie zaistniała przesłanka w postaci "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Jeśli żadna z tych przesłanek nie jest spełniona, organ podatkowy nie ma w tym zakresie możliwości wyboru konsekwencji prawnych i nie może przyznać wnioskowanej ulgi w spłacie podatku. Natomiast wykazanie istnienia którejś z wymienionych przesłanek, choć pozwala organowi podatkowemu na zastosowanie tej ulgi, to jednak do tego nie zobowiązuje. W tym przypadku organ podatkowy powinien najpierw wyważyć interes jednostki i interes majątkowy Skarbu Państwa lub gminy. Zasadą konstytucyjną jest bowiem obowiązek każdego obywatela do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków (art. 84 Konstytucji RP).

Ponadto, w doktrynie wskazuje się, że uznanie administracyjne sprowadza się do tego, że organ podatkowy jest zobligowany do ustalenia, czy w danej sprawie mają miejsce przesłanki uzasadniające zastosowanie ulgi. Musi zatem wszechstronnie wyjaśnić okoliczności faktyczne po to, aby na tej podstawie stwierdzić, czy występuje "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Ustalenie istnienia tych przesłanek nie wiąże organu podatkowego w tym sensie, że nie musi on podjąć korzystnej dla podatnika decyzji. Może bowiem - w ramach swojego uznania - zadecydować o odmowie odroczenia terminu, nawet wówczas, gdy istnieje np. "ważny interes podatnika". Decyzja taka wymaga stosownego uzasadnienia. Uznanie administracyjne wyraża się nie w swobodzie oceny istnienia w stanie faktycznym przesłanek odroczenia (lub analogicznie umorzenia zaległości podatkowych), ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet w sytuacji ich istnienia" (R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Lex 2011).

Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swych orzeczeniach podkreślał, że sąd administracyjny nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ administracji wybór jest słuszny. Sądy administracyjne zostały powołane do kontroli legalności działalności administracji publicznej, a zatem nie są one uprawnione do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji uznaniowej. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzje uznaniowe organów podatkowych podlegają natomiast badaniu co do ich zgodności z przepisami proceduralnymi (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA/Kr 1227/97, Lex nr 33404). W wyroku z dnia 7 lutego 2001 r. (sygn. akt I SA/Gd 1507/00, Lex nr 46473) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że sądowa kontrola legalności tzw. decyzji uznaniowych sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowych mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym, oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach. Przywołane poglądy sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.

Odnosząc powyższe rozważania prawne na grunt niniejszej sprawy sąd stwierdza, że przesłanki zarówno "ważnego interesu podatnika", jak i "interesu publicznego" zostały przez organy obu instancji właściwie wyartykułowane i ocenione.

W pierwszej kolejności obowiązkiem organu było poczynienie prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie, odnoszących się do kwestii sytuacji majątkowej, finansowej i rodzinnej skarżącego.

W tym aspekcie należy mieć na uwadze fakt, że umorzenie zaległości podatkowych następuje na wniosek osoby zainteresowanej. Zatem to wnioskujący podatnik ma obowiązek zupełnego, wszechstronnego i rzetelnego wyjaśnienia organom jaka jest jego faktyczna sytuacja życiowa, zdrowotna i materialna. Umorzenie zaległości, jeśli ma być zgodne z prawem, w żadnym razie nie może być oparte na fragmentarycznych twierdzeniach zainteresowanego podatnika.

W badanej sprawie ustalenia faktyczne organów podatkowych w zakresie sytuacji majątkowej, finansowej i rodzinnej skarżącego nie budzą zastrzeżeń. Organ dokonał ustaleń bazując na oświadczeniach skarżącego i przedkładanych przezeń dokumentach. Materiał przedstawiony przez skarżącego został przez organ rozważony całościowo i wszechstronnie. Sąd nie widzi podstaw do kwestionowania tych ustaleń. Wprawdzie w skardze pojawia się zarzut arbitralnej i wybiorczej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, która przybrała cechy oceny dowolnej i w sposób oczywisty sprzecznej ze zgromadzonymi dowodami, zasadami logiki, doświadczenia życiowego oraz wiedzy i ustalenie, że w niniejszej sprawie nie zaistniała przesłanka "ważnego interesu podatnika", jednak argumentacja ta ukierunkowana jest bardziej na wykazanie błędnej interpretacji i zastosowania w sprawie przesłanek ważnego interesu podatnika i interesu publicznego.

Dowody zgromadzone w aktach sprawy pozwalają na konkluzję, że skarżący ma rzeczywiście trudną sytuację materialną, jednak nie można pominąć kwestii, że zaległości podatkowe będące przedmiotem wniosku skarżącego wynikają z decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B., z których wynika, że prowadzone przez skarżącego rejestry zakupów VAT nie odzwierciedlały stanu rzeczywistego oraz prowadzone były nierzetelnie i wadliwie. W opinii sądu należy zgodzić się z organem odwoławczym, że są to poważne uchybienia przepisów prawa podatkowego poprzez nierzetelne podejście do obowiązków podatkowych, a tym samym takie działanie nie może być premiowane ulgami. Zgodnie z obowiązującym orzecznictwem, uchybienie przepisom prawa podatkowego (co zostało stwierdzone w przedmiotowej sprawie) nie może stanowić przesłanki do udzielenia ulgi w spłacie zaległości, bowiem to podatnik ponosi osobistą odpowiedzialność za swoje działania prawno-podatkowe i konsekwencje nieprawidłowego stosowania przez siebie przepisów podatkowych. W ocenie sądu podejmowane w toku prowadzonej działalności gospodarczej decyzje nie mogą prowadzić do ulgowego traktowania powstałego zobowiązania podatkowego. Powstałe z tego tytułu zaległości podatkowe nie mogą obciążać ogółu społeczeństwa.

Zarzut wadliwych ustaleń faktycznych jest wobec tego w ocenie sądu nieuzasadniony.

W dalszej kolejności kontroli sądu administracyjnego podlega okoliczność, czy organy podatkowe nadały w konkretnej sprawie właściwą treść pojęciom ważnego interesu podatnika i interesu publicznego oraz – w razie ewentualnej kolizji między tymi wartościami – czy dokonały właściwego ich wyważenia.

Również w tym aspekcie sprawy sąd nie dostrzega po stronie organów podatkowych takich błędów, które musiałyby zostać uznane za przekroczenie granic kompetencji dyskrecjonalnych, jakie przyznał ustawodawca w art. 67a o.p.

Z wywodów zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wynika, że organ dostrzega w sprawie spełnienie przesłanki ważnego interesu podatnika, bowiem takie wnioski płyną z analizy sytuacji finansowej i rodzinnej skarżącego.

Rozważania organu w przedmiocie "ważnego interesu publicznego" zawarte w decyzjach obu organów oraz w odpowiedzi na skargę przekonują sąd co do ich prawidłowości. Z wywodów zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wynika, że organ dostrzega w sprawie spełnienie przesłanki ważnego interesu podatnika, bowiem takie wnioski płyną z analizy sytuacji finansowej i rodzinnej skarżącego. Tym niemniej jednak w ocenie organu udzielenie ulgi nie może stanowić ochrony przed egzekucją. Działalność gospodarcza jest podejmowana na własną odpowiedzialność i na własny rachunek podatnika, a gromadzenie środków na pokrycie kosztów działalności, jak i zapłata ciążących na prowadzącym działalność gospodarczą danin publicznych jest nieodłączną cechą planowania tej działalności.

Należy zgodzić się z organem, że oceniając wniosek podatnika, organ podatkowy występuje jako rzecznik interesu publicznego. W tej sytuacji podjęcie odmiennego rozstrzygnięcia i przyznanie ulgi w formie umorzenia zaległości podatkowych wraz z odsetkami wypaczyłoby zasadę równości podmiotów wobec prawa i byłoby sprzeczne z regułami konkurencji oraz uniemożliwiłoby prowadzenie rozsądnej polityki fiskalnej Państwa. Tym bardziej, iż byłaby to całkowita rezygnacja z należnych budżetowi zobowiązań i równoznaczna z brakiem możliwości dochodzenia tych zobowiązań w przyszłości. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do konieczności udzielenia ulgi każdemu podatnikowi, który złoży stosowny wniosek uzasadniony trudną sytuacją ekonomiczną czy też majątkową.

Konkludując – w ocenie sądu – sposób zastosowania przez organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie przesłanek ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego nie jest niezgodny z prawem. Tym samym organy nie dopuściły się przekroczenia granic kompetencji dyskrecjonalnych, nie można bowiem postawić im skutecznie zarzutu wydania decyzji arbitralnej, sprzecznej z wymogami sprawiedliwości, nie uwzględniającej istotnych aspektów sprawy, czy opierającej się na kryteriach irrelewantnych czy nieracjonalnych.

W tej sytuacji podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 67a § 1 pkt 3, art. 120, 121, art. 122, art. 124 w zw. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 o.p. czy też art. 210 § 1 pkt 6 o.p. nie zasługują na uwzględnienie. Organ wziął bowiem pod uwagę przedstawiony przez podatnika materiał dowodowy, odniósł się do podnoszonej przez stronę argumentacji i wyjaśnień składanych w toku postępowania. Z przedstawionych wyżej rozważań wynika, że organ dokonał ważenia kolidujących w sprawie wartości i sposób rozstrzygnięcia tej kolizji nie przekracza granic uznania. Zawarte w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcie jest niekorzystne dla skarżącego, może zatem subiektywnie czuć się "skrzywdzony". Jednakże obiektywnie rzecz biorąc decyzja jest zgodna z prawem.

Mając powyższe na uwadze, sąd stwierdził, że pomimo, iż wynik przeprowadzonego postępowania nie jest zgodny z oczekiwaniami skarżącego, nie może to oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Zdaniem sądu, w tej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, ani stanowiącego materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia art. 67a o.p. Materiał dowodowy został zebrany w zgodzie z przepisami postępowania. Dopuszczono jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Przedłożone przez stronę wyjaśnienia i dokumentację organy rozważyły i oceniły pod kątem przesłanek do zastosowania ulgi w spłacie zaległości podatkowej. Zdaniem sądu, postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo, w zgodzie z przepisami prawa. Stanowisko organu zostało wyjaśnione i uzasadnione.

Mając na uwadze to, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.