Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Strzelec Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi C. Spółka jawna z siedzibą w L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 18 września 2025 r. nr SKO.41/2331/DR/2025 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie na rzecz C. Spółka jawna z siedzibą w L. kwotę 100 zł (sto złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonym postanowieniem nr SKO.41/2331/DR/2025 z dnia 18 września 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie stwierdziło niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez C. Spółkę Jawną z siedzibą w L. (dalej jako "skarżąca") na postanowienie Marszałka Województwa Lubelskiego z dnia 16 czerwca 2025 r., nr IM-V.8070.453.28.2025.MASK uzgadniającego planowany przebieg linii komunikacyjnej na obszarze województwa lubelskiego dla przedsiębiorcy F. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., zgodnie z proponowanym rozkładem jazdy na linii regularnej M. – W. – B..

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy.

Pismem z dnia 11 czerwca 2025 r. Marszałek Województwa Mazowieckiego, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1490 z późn. zm., dalej także jako "u.t.d.") oraz art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: "k.p.a.") zwrócił się do Marszałka Województwa Lubelskiego o uzgodnienie planowanego przebiegu linii komunikacyjnej na obszarze województwa lubelskiego dla przedsiębiorcy F. Sp. z o.o. w W., zgodnie z proponowanym rozkładem jazdy na linii regularnej M. – W. - B.. Do pisma załączony został projekt rozkładu jazdy.

Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2025 r. Marszałek Województwa Lubelskiego uzgodnił planowany przebieg linii komunikacyjnej zgodnie z proponowanym rozkładem jazdy. W treści postanowienia wskazano, że postanowienie w całości uwzględnia żądanie strony, dlatego na podstawie art. 107 § 4 k.p.a. odstąpiono od jego uzasadnienia.

Pismem z dnia 23 czerwca 2025 r. C. Spółka Jawna złożyła zażalenie na postanowienia Marszałka Województwa Lubelskiego z dnia 16 czerwca 2025 r. W treści zażalenia skarżąca podniosła m.in., że przysługuje jej przymiot strony w postępowaniu głównym prowadzonym przez Marszałka Województwa Mazowieckiego. Tym samym skarżąca posiada również status strony w postępowaniu dotyczącym uzgodnienia wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób na linii wnioskowanej przez F. Sp. z o.o.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 września 2025 r. stwierdziło niedopuszczalność zażalenia uznając, że skarżąca nie jest stroną postępowania.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przywołał treść art. 134 k.p.a., art. 127 § 1 k.p.a., art. 144 k.p.a. i art. 28 k.p.a., z których wynika, że odwołanie (odpowiednio zażalenie) od decyzji (postanowienia) może złożyć strona postępowania, którą jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Natomiast, w formie postanowienia, organ odwoławczy stwierdza niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Kolegium podniosło, że z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca była stroną postępowania głównego prowadzonego przez Marszałka Województwa Mazowieckiego.

Kolegium wyjaśniło, że pojęcie interesu prawnego jest powszechnie wiązane z obiektywną, czyli rzeczywiście istniejącą potrzebą ubiegania się o udzielenie ochrony prawnej. Interes ten musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny, a nie ewentualny. Istnieje on zatem wówczas, gdy zachodzi związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu na gruncie administracyjnoprawnym.

Zdaniem Kolegium art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d. nie stanowi materialnoprawnej podstawy do uznania skarżącej za stronę postępowania uzgodnieniowego. Okoliczność, że trasa obsługiwana przez skarżącą jest styczna (pokrywa się) na niewielkim odcinku L. – W. z planowaną trasą M. – W. – B., nie daje podstaw do uznania skarżącej za stronę postępowania uzgodnieniowego.

Kolegium podniosło, że przedmiotem uzgodnienia na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g u.t.d. nie są aspekty rynkowe i finansowe związane z rozpoczęciem wykonywania przewozów na danej linii komunikacyjnej, ale wyłącznie przebieg projektowanej linii komunikacyjnej na terenie województwa, którego dotyczy uzgodnienie. W związku z tym, w ocenie Kolegium dla statusu skarżącej jako strony w postępowaniu uzgodnieniowym nie ma prawnego znaczenia załączone do zażalenia sprawozdanie finansowe skarżącej za okres od 1 stycznia 2024 r. do 31 grudnia 2024 r.

Odnosząc się do treści załączonego do zażalenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 414/24, w którym Sąd zobowiązał organy do uznania skarżącej za stronę postępowania głównego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na przewozy F. Sp. z o.o. na linii regularnej N. – W. – L. – R., Kolegium stwierdziło, że wyrok ten nie oznacza, że należy uznać skarżącą za stronę postępowania w niniejszym postępowaniu.

C. Spółka Jawna wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenia na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o transporcie drogowym oraz art. 8 § 1 k.p.a., poprzez uznanie, że skarżąca nie jest stroną postępowania, podczas gdy wykazała na podstawie art. 28 k.p.a., w związku z art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a, u.t.d., że posiada interes prawny i powinna zostać uznana za stronę w postępowaniu głównym prowadzonym przez Marszałka Województwa Mazowieckiego, a zatem powinien jej przysługiwać status strony również w postępowaniu uzgodnieniowym.

W uzasadnieniu podniosła również, że od czasu rozpoczęcia w 2021 r. realizacji przewozów przez F. Sp. z o.o. na tej samej linii skarżąca utraciła rentowność. Dowody na tę okoliczność skarżąca przedstawiła w postępowaniu głównym prowadzonym przez Marszałka Województwa Mazowieckiego oraz w postępowaniu uzgodnieniowym. W ocenie skarżącej w sprawie zachodzą okoliczności wskazane w art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d., gdyż zostało wykazane, że wydanie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym dla spółki F. Sp. z o.o. stanowić będzie zagrożenie dla już istniejącej linii regularnej L. – W. – N. , realizowanej od 2015 r. przez skarżącą. Jako dowody skarżąca załączyła sprawozdanie finansowe za 2024 r. wykazujące na stratę w wysokości ponad 400 tys. zł oraz ekspertyzę ekonomiczną z badania ksiąg podatkowych z dnia 12 stycznia 2024 r. Z dokumentu tego jasno wynika brak rentowności z tytułu realizowanych od ponad 20 lat regularnych przewozów osób na linii komunikacyjnej relacji L. – W. – N. . Przeprowadzona przez biegłych dodatkowa analiza sytuacji rynkowej wykazała oczywisty związek tego spadku z rozpoczęciem i prowadzeniem działalności przez spółkę F. . Powyższe fakty i okoliczności mają zasadnicze znaczenie dla realizacji przewozów i oferty dla pasażerów na przedmiotowej linii komunikacyjnej oraz uprawnień organów samorządowych właściwych dla uzgodnienia wydania zezwolenia na terenie województwa lubelskiego.

Skarżąca zarzuciła, że Kolegium dokonało nierzetelnej analizy porównania linii komunikacyjnych i nie dostrzegło, że projektowana/obecnie już realizowana przez spółkę F. linia komunikacyjna jest znacznie dłuższa i posiada faktyczny przebieg: M. – P. – J. – R. – L. – W. – B., ale przede wszystkim zawiera w swoim przebiegu w całości trasę obsługiwaną przez skarżącą, jest styczna (pokrywa się) na całym odcinku realizowanej przez spółkę C. linii L. – W. – N. i już realizowana stworzyła zagrożenie ekonomiczne dla całej, już istniejącej linii regularnej.

Skarżąca powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt II GSK 2509/24, uznający skarżącą za stronę postępowania administracyjnego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na przewozy spółki F. na linii regularnej N. – W. – L. – R.. Skarżąca podniosła, że wyrok ten został wydany w identycznym stanie prawnym i prawie identycznym stanie faktycznym, dotyczącym sporu tych samych stron, a różniącym się tylko w zakresie linii komunikacyjnej, której dotyczy postępowanie główne prowadzone przez Marszałka Województwa Mazowieckiego oraz postępowanie uzgodnieniowe prowadzone przez Marszałka Województwa Małopolskiego.

Skarżąca podniosła, że wydając postanowienie uzgodnieniowe Marszałek Województwa ma obowiązek badać m.in. zagrożenia związane z aspektami bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w tym także kwestie związane z tzw. wyścigami przewoźników. Zdaniem skarżącej już tylko z tego powodu zachodzą podstawy do uznania, iż spełnione zostały wszystkie przesłanki opisane w art. 28 k.p.a., a zatem złożone przez skarżącą zażalenie powinno podlegać merytorycznemu rozpoznaniu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Pismem procesowym z dnia 20 lutego 2026 r. odpowiedź na skargę złożył uczestnik postępowania – F. Sp. z o.o. wnosząc o oddalenie skargi oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postepowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiot skargi w niniejszej sprawie stanowiło postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia C. Spółki Jawnej w L. na postanowienie Marszałka Województwa Lubelskiego z dnia 16 czerwca 2025 r. dotyczące uzgodnienia udzielenia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym dla F. Spółki z o.o. w W. na linii regularnej M. – W. – B..

Podstawę zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy art. 134

w zw. z art. 28, art. 127 § 1 i art. 144 k.p.a.

Stosownie do art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Na mocy art. 144 k.p.a. powołany przepis znajduje odpowiednie zastosowanie do zażalenia.

W okolicznościach sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność zażalenia skarżącej na postanowienie Marszałka Województwa Lubelskiego z dnia 16 czerwca 2025 r. na skutek uznania, że skarżącej nie przysługuje przymiot strony uprawniający do udziału w postępowaniu.

Zaskarżone zażaleniem postanowienie Marszałka Województwa Lubelskiego z dnia 16 czerwca 2025 r. zostało wydane w oparciu o art. 106 § 3 i § 5 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy o transporcie drogowym.

Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g u.t.d., wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia w krajowym transporcie drogowym - wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów odpowiednio przez: marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, w uzgodnieniu z marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego województwa.

Zgodnie z art. 106 § 1 k.p.a., jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie (art. 106 § 5 k.p.a.).

W niniejszej sprawie spółka F. skierowała do Marszałka Województwa Mazowieckiego wniosek o udzielenie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej relacji M. – W. – B.. Ponieważ planowana trasa linii komunikacyjnej przebiega m.in. przez województwo lubelskie - Marszałek Województwa Mazowieckiego wystąpił do Marszałka Województwa Lubelskiego o uzgodnienie udzielenia zezwolenia.

Wyjaśnić należy, że postępowanie, o którym mowa w art. 106 k.p.a., nie jest samodzielnym postępowaniem, lecz stadium postępowania w sprawie, która ma być załatwiona decyzją. Stroną tego postępowania jest strona postępowania głównego. Zgodnie z art. 106 § 2 k.p.a. organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę. W związku z treścią tego przepisu w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2012 r., sygn. II OSK 2538/10 wyrażone zostało stanowisko, zgodnie z którym to organ załatwiający sprawę, a nie organ współdziałający w wydaniu decyzji, co do zasady określa krąg osób, które będą stroną postępowania przed organem współdziałającym w wydaniu decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł również, że ustawodawca w celu zapobieżenia nadmiernemu przedłużaniu postępowania organu załatwiającego sprawę co do istoty, przewidział krótki czternastodniowy, maksymalny termin dla zajęcia stanowiska przez organ współdziałający w wydaniu decyzji (art. 106 § 3 k.p.a.). Wskazuje to, że wolą ustawodawcy było ograniczenie czynności organu współdziałającego w wydaniu decyzji do czynności niezbędnych do zajęcia stanowiska i rozpoznania ewentualnego zażalenia.

Dostrzec jednak należy, że przywołany wyrok był wydany na tle szczególnego stanu faktycznego, w którym wskutek badania przez organ czy ponad stu mieszkańców w rzeczywistości było stroną postępowania, spowodowało, że postępowanie organów współdziałających w wydaniu decyzji trwało około 3 lat.

Jednocześnie w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że dopuszczalne jest badanie w postępowaniu uzgodnieniowym, czy biorą w nim udział wszystkie strony. Organ uzgadniający może oprzeć się na wykazie stron przekazanym mu przez organ prowadzący postępowanie główne, jednakże nie jest nim związany i w sytuacji wpłynięcia pisma pochodzącego od osoby nieujętej w dotychczasowym wykazie stron jest zobowiązany do zbadania, czy osoba taka jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Nie jest wystarczającą podstawą do odmowy uznania tej osoby za stronę postępowania uzgodnieniowego fakt, że organ prowadzący postępowanie główne nie zaliczył jej do kręgu stron. Także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 października 2024 r., sygn. akt III OSK 4783/21 wskazał, że co do zasady stronami postępowania opiniującego będą strony postępowania głównego oraz te podmioty, które w trakcie postępowania wykażą się interesem prawnym. Chodzi tu o procesową gwarancję zapewnienia udziału wszystkim stronom, które mają interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy, na potrzeby której wydawana jest opinia bądź uzgodnienie. Analogiczne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w wyroku z dnia 16 października 2024 r., sygn. akt III OSK 4889/21.

W konsekwencji, w sytuacji wniesienia przez skarżącą zażalenia na postanowienie Marszałka Województwa Lubelskiego z dnia 16 czerwca 2025 r., zachodziły podstawy do zbadania czy postępowanie, w którym wydane zostało to postanowienie, dotyczy interesu prawnego skarżącej, zgodnie z art. 28 k.p.a.

W ocenie sądu błędne jest stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie stwierdzające, że skarżącej nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu.

W myśl art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Jak podkreśla się w orzecznictwie, "interes prawny", o którym w mowa w art. 28 k.p.a., to zobiektywizowana i realnie istniejąca potrzeba prawnej ochrony, której przedmiotem jest interes o charakterze osobistym, własnym, zindywidualizowanym, skonkretyzowanym i aktualnym, i którego zaspokojenie może nastąpić przez wydanie decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2025 r., sygn. II GSK 2509/24 i powołany tam wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 1991 r., sygn. III ARN 13/91 oraz wyrok NSA z dnia 10 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1012/04). Interes prawny, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, zaś posiadanie interesu prawnego to nic innego, jak tylko ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia danej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności sprzecznych z danymi potrzebami (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2025 r., sygn. II GSK 2509/24 i powołany tam wyrok NSA z dnia 12 lipca 2007 r., sygn. I OSK 1559/06).

W postępowaniu o udzielenie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym takim przepisem prawa materialnego jest art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1 mogą odmówić udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym, w przypadku, gdy zostanie wykazane, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko, że w postępowaniu, o którym jest mowa w przepisie art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d., a mianowicie w postępowaniu z wniosku o wydanie (lub zmianę) zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym, w którym jedną z badanych przez organ przesłanek jest okoliczność, czy wydanie (lub zmiana) zezwolenia obejmującego linię regularną stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, status strony mają również podmioty, które obsługują już te linie na podstawie udzielonych im zezwoleń (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2021 r., sygn. II GSK 1423/18 oraz z dnia 29 kwietnia 2025 r., sygn. II GSK 2509/24). Przez zagrożenie dla istniejących linii regularnych należy bowiem rozumieć zarówno zagrożenie finansowe (pod względem rentowności), jak i zagrożenie organizacyjne (z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu), zaś analiza tego zagrożenia dla już istniejących linii powinna uwzględniać konkretną sytuację rynkową, tj. istniejącą w realiach określonego miejsca i czasu, odnoszącą się do konkretnych przewoźników i organizowanych przez nich przewozów na tożsamej z projektowaną lub częściowo pokrywających się z nią liniach. Skoro bowiem funkcją przepisu art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o transporcie drogowym jest – wobec reglamentowania działalności gospodarczej w zakresie wykonywania transportu drogowego – przeciwdziałanie niekontrolowanej, a zatem niszczącej konkurencji na rynku usług przewozowych, to za uzasadniony należałoby uznać wniosek, że zagrożenie (narażenie na zagrożenie) dla już istniejącej linii przewozowej może stanowić każda nowoutworzona linia obsługującą tę samą trasę lub ten sam jej odcinek, której uruchomienie siłą rzeczy nie pozostaje bez wpływu na rentowność linii dotychczasowej. Ocena zaś stopnia tego wpływu powinna następować w postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym w sprawie wydania lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym.

W konsekwencji, w ocenie sądu przewoźnik uprawniony na podstawie właściwego zezwolenia do prowadzenia działalności w zakresie regularnego przewozu osób korzysta z przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w postępowaniu o wydanie zezwolenia na regularny przewóz osób zainicjowanym przez inny podmiot zamierzający prowadzić taką działalność na tej samej trasie (lub trasie mającej odcinek styczny) i w tym samym czasie.

W niniejszej sprawie skarżąca powołuje się na okoliczność, że wykonuje już przewozy osób w krajowym transporcie drogowym na odcinku stanowiącym

tzw. "styczną" z linią regularną M. – W. – B., na którą F. Sp. z o.o. ubiega się o udzielenie zezwolenia na wykonywanie przewozu osób w krajowym w transporcie drogowym. Skarżąca posiada zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej na trasie L. – W. – N. . Na odcinku L. – W. linia pokrywa się zatem z linią, na której przewozy planuje spółka F. . Mając na względzie przedstawione wyżej rozumienie przepisów art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d. oraz art. 28 k.p.a., nie można zgodzić się z wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu stanowiskiem, że skarżącej nie przysługuje w postępowaniu status strony. Kolegium wadliwie przyjęło, że z uwagi na tylko częściowe pokrywanie się projektowanej linii komunikacyjnej z linią komunikacyjną, na którą zezwolenie posiada skarżąca, nie ma podstaw do uznania skarżącej za stronę postępowania administracyjnego.

Za stronę postępowania administracyjnego w przedmiocie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych oprócz wnioskodawcy winien zostać uznany każdy podmiot prowadzący tego rodzaju legalną działalność na tej samej trasie w tym samym czasie. Ocena przesłanki "zagrożenia dla linii istniejącej" doprowadzić może do wydania decyzji uwzględniającej wniosek w przypadku braku zagrożenia lub odmawiającej wydania zezwolenia w razie potwierdzenia jego zaistnienia, natomiast nie może powodować ograniczenia kręgu stron postępowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2024 r., sygn.

VI SA/Wa 414/24).

Tym samym sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone już przez sądy administracyjne w innych postępowaniach zainicjowanych przez F. Sp. z o.o., w których przesądzony został – w bardzo zbliżonym stanie faktycznym – status C. Spółki Jawnej w L. jako strony postępowania (prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2024 r., sygn. VI SA/Wa 414/24, od którego skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2025 r., sygn. II GSK 2509/25, a także nieprawomocne wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2025 r., sygn. VI SA/Wa 630/25, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 października 2025 r., sygn. III SA/Łd 480/25

i sygn. III SA/Łd 481/25 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 listopada 2025 r., sygn. III SA/Lu 412/25).

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako "p.p.s.a.") sąd uchylił zaskarżone postanowienie.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.

Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.