Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zgłoszonych zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], uchylił postanowienie [...] Inspektora Nadzoru [...] [...] [...] w T. z dnia [...] października 2016 r. oraz umorzył postępowanie organu I instancji w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów.

Pełnomocnik M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na wskazane wyżej postanowienie z dnia [...] grudnia 2016 r. W skardze został zawarty również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej powoływana jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Skarżąca jednoznacznie wskazała, że domaga się wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zgłoszonych zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15.01.2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, LEX nr 1624317, nie ma podstaw, by "[...] żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę".

W niniejszej sprawie, wniosek skarżącej nie został uzasadniony – skarżąca nie przytoczyła w nim okoliczności, których obowiązek podania wynika z art. 61 § 3 P.p.s.a., wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto, powołane w skardze zarzuty dotyczące skarżonego postanowienia nie mogą stanowić uzasadnienia dla ww. wniosku. Wynika to zwłaszcza z faktu, że uregulowana w art. 61 § 3 P.p.s.a. ochrona tymczasowa jest odrębną instytucją od kontroli legalności aktu, wydanego przez organ, której w postępowaniu sądowoadministracyjnym dokonuje sąd.

Skarżąca nie przedstawiła argumentów, które uzasadniałyby uznanie za wiarygodne twierdzeń, że w razie wykonania zaskarżonego postanowienia poniesie ona znaczną szkodę czy też zajdą trudne do odwrócenia skutki.

Na marginesie należy zauważyć, że postanowienie wydane w niniejszej sprawie przez organ II instancji jest orzeczeniem o charakterze procesowym, które nie wywołuje skutków o charakterze materialnoprawnym. Oznacza to, że nie tworzy ono (ani nie stwierdza) uprawnień czy obowiązków, a co za tym idzie – nie podlega realizacji i nie jest możliwe jego wstrzymanie. Przedmiotem udzielanej na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. ochrony tymczasowej mogą być tylko takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i są możliwe do wykonania.

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.