Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, asesor WSA Iwona Ścieszka, , Protokolant: ref. staż. Oliwia Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2024 r. sprawy ze skargi B sp. z o.o. z siedzibą w W na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 18 listopada 2021 r. nr LVI/1753/2021 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru S – część [...] I. stwierdza nieważność § 23 ust. 24 pkt 1 części tekstowej zaskarżonej uchwały oraz części graficznej zaskarżonej uchwały w zakresie, w jakim ustala przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem [...], w odniesieniu do działek nr [...] i [...] z obrębu [...]; II. oddala skargę w pozostałym zakresie; III. zasądza od Miasta Stołecznego Warszawy na rzecz B sp. z o.o. z siedzibą w W kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

B. Sp. z o.o. z siedzibą w W (dalej: "Spółka", "Skarżąca"), działając na podstawie art. 50 § 1 w zw. z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.

z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") oraz art. 101 § 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 609 z późn. zm., dalej: "u.s.g.") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę nr LVI/1753/2021 Rady Miasta Stołecznego Warszawy (dalej: także: "organ planistyczny") z 18 listopada 2021 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru S - część [...] (Dz. Urz. Woj. Maz. z 30 listopada 2021 r., poz. 10497, dalej: "Uchwała", "Plan miejscowy") w części dotyczącej § 23 ust. 24 w zakresie ustaleń szczegółowych dla terenu [...],

w odniesieniu do działek nr [...] i [...] z obrębu [...], położonych w dzielnicy [...] m.st. Warszawy.

Skarżąca zaskarżonej uchwale zarzuciła istotne naruszenie przepisów, które miało wpływ na treść zaskarżonej Uchwały:

1) art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") poprzez przekroczenie przysługującego Radzie Miasta Stołecznego Warszawy władztwa planistycznego, wyrażające się bezpodstawnym i niezgodnym z zasadą proporcjonalności ograniczeniem prawa własności Spółki, poprzez uniemożliwienie zagospodarowania należących do niej nieruchomości w obrębie jednostki [...] zgodnie

z dotychczasowymi zamierzeniami, wyrażające się w szczególności

w nieuprawnionym ograniczeniu możliwości zabudowy działek nr [...] i [...]

z obrębu [...], poprzez przeznaczenie tych nieruchomości jedynie na zabudowę usługową oraz o wysokości mniejszej niż budynek biurowo-mieszkalny realizowany na tych działkach;

2) art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. polegające na nadużyciu władztwa planistycznego, poprzez nieuzasadnione ograniczenie sposobu wykonywania prawa własności Skarżącej, w szczególności w zakresie bezpodstawnego ustalenia zabudowy usługowej jako jedynego przeznaczenia działek nr [...]

i [...] z obrębu [...] w obrębie jednostki [...] oraz o wysokości mniejszej niż budynek biurowo-mieszkalny realizowany na tych działkach;

3) art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy zatwierdzonego uchwałą nr LXXXII/2746/2006 Rady m.st. Warszawy z dnia 10 października 2006 r. (zwaną dalej także: "Studium") poprzez ustalenie zabudowy usługowej jako jedynego przeznaczenia jednostki terenowej [...], pomimo iż przeznaczenie to jest nie jest jedynym przeznaczeniem określonym dla tego terenu w Studium.

Podnosząc powyższe zarzuty Skarżąca wniosła, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., o stwierdzenie nieważności Uchwały w części dotyczącej § 23 ust. 24

w zakresie ustaleń szczegółowych dla terenu [...], w odniesieniu do działek nr [...]

i [...] z obrębu [...], położonych w dzielnicy M. m. st. Warszawy oraz

w części rysunkowej Uchwały obejmującej teren działek nr [...] i [...] z obrębu [...].

Ponadto Skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Swój interes prawny we wniesieniu skargi Spółka argumentuje tym, że jest użytkownikiem wieczystym działek nr [...] i [...] z obrębu [...], położonych

w dzielnicy [...] m.st. Warszawy, dla których Sąd Rejonowy dla Warszawy - [...] w Warszawie, [...] Wydział Ksiąg Wieczystych odpowiednio prowadzi księgi wieczyste o nr: [...] i [...], a które to działki zostały objęte zaskarżoną Uchwałą.

Skarżąca wskazała, że decyzją z [...] lutego 2008 r. nr [...] Prezydent m.st. Warszawy zatwierdził projekt budowlany i udzielił I S.A., ówczesnemu użytkownikowi wieczystemu działek nr [...] i [...], pozwolenia na budowę budynku biurowo-mieszkalnego wraz z zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. B. w W, poszerzenia drogi wewnętrznej (ul. J) służącej do obsługi komunikacyjnej ww. budynku, budowę infrastruktury oraz przebudowę sieci ciepłowniczej 2xDN100 mm na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obręb [...], w części dotyczącej działek nr [...], [...], [...] z obrębu [...]. Spółka dodała, że ww. pozwolenie na budowę zostało wydane na podstawie decyzji z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] Prezydenta m.st. Warszawy, zmienionej decyzją z [...] lutego 2003 r. nr [...]

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo-mieszkalnego z garażem podziemnym, przyłączami miejskich sieci inżynieryjnych i elementami zagospodarowania terenu.

Skarżąca podkreśliła, że zatwierdzony decyzją z [...] lutego 2008 r. projekt budowlany przewiduje budowę dwunastokondygnacyjnego budynku o wys. 47,84 m z mieszkaniem i poziomami biurowymi, zaś Spółka wraz z poprzednim użytkownikiem wieczystym działek nr [...] i [...], podjęła działania zmierzające do zmiany ww. decyzji w zakresie ilości mieszkań. W toku postępowania o zmianę pozwolenia na budowę organ nałożył obowiązek dostosowania uaktualnionego projektu budowlanego do zapisów obowiązującego Planu miejscowego.

Jak wyjaśniła Skarżąca, w Planie miejscowym działki nr [...] i [...] z obręb [...] dzielnicy [...] m.st. Warszawy są położone są na obszarze oznaczonym

symbolem [...]. Następnie Spółka przywołała brzmienie § 23 ust. 24 Planu miejscowego, zgodnie z którym dla terenu oznaczonego symbolem [...] ustala się:

1) przeznaczenie terenu - usługi nieuciążliwe, w tym usługi publiczne;

2) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zasady ochrony

i kształtowania ładu przestrzennego:

a) wskaźnik minimalnej powierzchni biologicznie czynnej na działce - 10%,

b) maksymalna powierzchnia zabudowy na działce - 55%,

c) maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy na działce - 4.0,

d) maksymalna wysokość zabudowy - 25 m (maksymalnie 6 kondygnacji nadziemnych),

e) obowiązujące linie zabudowy zgodnie z rysunkiem planu,

f) nieprzekraczalne linie zabudowy zgodnie z rysunkiem planu,

g) dachy:

– płaskie,

– dla dachów płaskich dopuszcza się urządzanie ogrodów na dachach,

h) elewacje zewnętrzne:

– tynki w kolorach zabudowy Sielc,

– zgodnie z § 9 pkt 3,

3) szczególne warunki zagospodarowania terenu oraz ograniczenia

w użytkowaniu: teren częściowo znajduje się w granicach obszaru narażonego na zalanie w przypadku uszkodzenia lub zniszczenia wału przeciwpowodziowego;

4) szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości:

a) minimalna powierzchnia działki uzyskiwanej w wyniku scalania

i podziału nieruchomości - 400 m 2,

b) minimalna szerokość frontu działki uzyskiwanej w wyniku scalania

i podziału nieruchomości - 25 m;

5) zasady obsługi terenu w zakresie infrastruktury technicznej: zaopatrzenie w wodę, gaz, ciepło, energię elektryczną, sieci telekomunikacyjne oraz odbiór ścieków bytowych i odprowadzenie wód opadowych - zgodnie

z § 13;

6) zasady obsługi terenu w zakresie komunikacji:

a) obsługa terenu od dróg: [...] (ul. B) lub poprzez teren drogi wewnętrznej [...] (ul. J),

b) wskaźnik miejsc parkingowych - ilość miejsc postojowych zgodnie

z § 12 ust. 2 i 3;

Skarżąca zarzuciła, że ustalenia Planu miejscowego dla terenu oznaczonego symbolem [...], w zakresie przeznaczenia terenu i wysokości zabudowy są zatem znacząco odmienne od budynku zlokalizowanego na działce nr [...] i [...] z obrębu [...], realizowanego w dacie uchwalania Studium oraz Planu miejscowego, i co szczególnie istotne, ww. obszar obejmuje jedynie działki, na których zlokalizowana jest inwestycja realizowana na podstawie decyzji z [...] lutego 2008 r. Spółka podkreśliła, że zgodnie ze Studium teren działek nr [...] i [...], znajduje się na obszarze określonym w Studium symbolem [...], w którego części tekstowej wskazano, że na terenach oznaczonych symbolem [...] - usługi ustala się priorytet dla lokalizowania usług z zakresu wymienionego w jego treści oraz dopuszcza się lokalizowanie funkcji mieszkaniowej z zaleceniem, by udział tej funkcji kształtował się do 40% powierzchni zabudowy na terenie / niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej / małych i średnich obiektów produkcyjnych stosujących nowoczesne technologie / funkcji uzupełniających związanych z funkcją podstawową (XII. Kierunki zmian w infrastrukturze przestrzennej oraz przeznaczeniu terenów. A. Ustalenia w zakresie kierunków zmian w strukturze przestrzennej oraz

w przeznaczeniu terenów. 2. Struktura funkcjonalna - przeznaczenie terenów).

Skarżąca stwierdziła, że wprowadzenie przez organ planistyczny ograniczenia możliwości zabudowy jej działek wyłącznie do zabudowy usługowej, w sytuacji gdy Studium określało na terenie tych działek również zabudowę mieszkaniową, należy uznać jako przekroczenie władztwa planistycznego. Podkreśliła, że na działkach nr [...] i [...] zarówno w dacie uchwalania Studium, jak i Planu miejscowego była i jest obecnie realizowana zabudowa usługowo-mieszkaniowa, a w ich bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna (np. na działce nr [...]), a na sąsiadującej działce nr [...] Plan miejscowy przewiduje jako podstawowe przeznaczenie zabudowę mieszkaniową wielorodzinną (teren [...]; § 23 ust. 13 Planu miejscowego). Skarżąca wskazała, że zgodnie z pozwoleniem na budowę na działkach nr [...] i [...] jest realizowany budynek dwunastokondygnacyjny, podczas gdy Plan miejscowy dla terenu [...] przewiduje maksymalną wysokość - 25 m (maksymalnie 6 kondygnacji nadziemnych). Dodała, że okoliczność ta była znana organowi planistycznemu, gdyż została wskazana w uwadze do projektowanej uchwały, nieuwzględnionej przez Radę m.st. Warszawy.

Skarżąca podniosła, że zamiarem zarówno jej, jak i poprzedniego użytkownika wieczystego było i jest przeznaczenie działek nr [...] i [...] pod zabudowę mieszkalno-usługową w budynku dwunastokondygnacyjnym, co jest zgodne zarówno z decyzją

o warunkach zabudowy, jak i z przeznaczeniem tego terenu w Studium. Zarzuciła, że uchwalenie Planu miejscowego pozbawiło ją racjonalnego i optymalnego zagospodarowania jej nieruchomości, a treść Uchwały w zaskarżonym zakresie jest dowolna i pozbawiona uzasadnienia, tym bardziej, że teren określony w Planie miejscowym symbolem [...] obejmuje jedynie działki, na których Skarżąca

i poprzedni ich użytkownik wieczysty realizuje i realizował budynek biurowo-mieszkalny.

W odpowiedzi na skargę, Rada m.st. Warszawy, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o oddalenie skargi w całości.

Jak stwierdził organ planistyczny, zarzuty skargi pozbawione są usprawiedliwionych podstaw. Działki nr [...] i [...] z obrębu [...], których użytkownikiem wieczystym jest aktualnie Skarżąca objęte są Planem miejscowym, jednostką planistyczną o symbolu [...], dla której Plan miejscowy w § 23 ust. 24 pkt 1 ustala przeznaczenie terenu jako usługi nieuciążliwe, w tym usługi publiczne,

a § 23 ust. 24 pkt 2 lit. d) ustala maksymalną wysokość zabudowy 25 m (maksymalnie 6 kondygnacji nadziemnych).

Rada m.st. Warszawy wyjaśniła, że definicję usług nieuciążliwych zawiera § 2 pkt 32 Planu miejscowego stanowiąc, że należy je rozumieć jako działalność prowadzoną w budynkach wolnostojących lub lokalach użytkowych, służącą zaspokajaniu potrzeb ludności, nie powodującą przekraczania standardów jakości środowiska oraz uciążliwości poza granice nieruchomości. Działki nr [...] i [...] znajdują się wewnątrz osiedla, bezpośrednio graniczą od strony południowej z ulicą J o klasie drogi wewnętrznej, od strony wschodniej z działką miejską

i dalej z ulicą B o klasie drogi lokalnej. Na przedmiotowych działkach znajduje się budynek, który jest w budowie. W ich najbliższym otoczeniu znajduje się zabudowa usługowa z zakresu kinematografii, zdrowia, nauki, oświaty, a także występuje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna.

Plan miejscowy dla terenów sąsiadujących z terenem [...] przewiduje następujące ustalenia: 1) dla terenu [...] przeznaczenie - usługi zdrowia, maksymalna wysokość zabudowy - 16 m (maksymalnie 4 kondygnacje nadziemne) - § 23 ust. 32 pkt 1 i 2 lit. d); 2) dla terenu [...] w przeznaczenie podstawowe - zabudowa usług kinematografii, przeznaczenie uzupełniające - usługi nieuciążliwe,

w tym usługi publiczne, maksymalna wysokość zabudowy - 22 m (maksymalnie 6 kondygnacji nadziemnych) - § 23 ust. 30 pkt 1 i 2 lit. d; 3) dla terenu [...] przeznaczenie podstawowe - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna uzupełniające - usługi nieuciążliwe, w tym usługi publiczne, maksymalna wysokość zabudowy - 25 m (maksymalnie 7 kondygnacji nadziemnych) - § 23 ust. 13 pkt 1 i 2 lit. d; [...] przeznaczenie podstawowe - zabudowa usług nauki, uzupełniające - zabudowa usług oświaty, zabudowa usług sportu, ochrony zdrowia, zamieszkania zbiorowego, administracji, maksymalna wysokość zabudowy - 25 m (maksymalnie 8 kondygnacji nadziemnych) - § 23 ust. 27 pkt 1 i 2 lit. d; [...] przeznaczenie podstawowe - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, uzupełniające - usługi nieuciążliwe, w tym usługi publiczne, maksymalna wysokość zabudowy - 25 m (maksymalnie 7 kondygnacji nadziemnych) - § 23 ust. 14 pkt 1 I 2 lit. d.

W ocenie Rady m.st. Warszawy, przeznaczenie w Planie miejscowym terenu [...] pod usługi nieuciążliwe, w tym usługi publiczne stanowi zatem kontynuację funkcji usługowej występującej w obszarze w najbliższym sąsiedztwie, a także towarzyszącej jej zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej. Również ustalona dla terenu [...] maksymalna wysokość zabudowy - 25 m (maksymalnie 6 kondygnacji nadziemnych) nawiązuje do wysokości zabudowy ustalonych dla otaczających jednostek terenowych tworząc spójną kompozycję urbanistyczną i nawiązując do kontekstu przestrzennego najbliższego sąsiedztwa. Innymi słowy ustalenia Planu miejscowego dla terenu [...] o przeznaczeniu terenu - pod usługi nieuciążliwe,

w tym usługi publiczne o maksymalnej wysokości zabudowy - 25 m (maksymalnie 6 kondygnacji nadziemnych) nawiązują do kontekstu przestrzennego przedmiotowych nieruchomości oraz sąsiedniej zabudowy, stanowią kontynuację funkcji usługowej występującej w obszarze, a ustalona wysokość nie przekracza i nie odbiega od wysokości sąsiedniej zabudowy.

Organ planistyczny powołał się na brzmienie art. 1 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie

z którym zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej oraz zakres i sposoby postępowania

w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań. W myśl art. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez ład przestrzenny należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne.

Wartości i wytyczne wynikające z cyt. wyżej przepisów legły u podstaw przyjęcia przez organ planistyczny dla jednostki terenowej [...] zaskarżonych ustaleń szczegółowych, w tym również w zakresie przeznaczenia terenu oraz maksymalnej wysokości zabudowy. Jak podniósł organ, wynikają one m.in.

z realizacji zasady podobieństwa i kontynuacji funkcji oraz nie naruszają zasady proporcjonalności. Innymi słowy zaskarżone zapisy Planu miejscowego uwzględniają następujące elementy ładu przestrzennego: 1) odpowiednie sąsiedztwo funkcji - bezkonfliktowe i dające najwięcej korzyści; 2) odpowiednia struktura pionowa - zachowanie proporcji wysokości, gdyż ustalona maksymalna wysokość jest adekwatna do istniejącej w sąsiedztwie; 3) odpowiednie rozmieszczenie funkcji - kontynuacja istniejącej funkcji w zgodzie z już istniejącym zagospodarowaniem terenu.

Jak podkreśliła Rada m.st. Warszawy, zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań gminy. Organ planistyczny przypomniał, że jak przyjmuje się w judykaturze,

o przekroczeniu władztwa planistycznego można mówić wówczas, gdy rozwiązania planistyczne okażą się dowolne i będą pozbawione uzasadnienia merytorycznego (wyrok NSA z 6 lutego 2015 r., II OSK 2233/13, CBOSA).

Rada m.st. Warszawy oceniła, że zapisy Planu miejscowego nie naruszają prawa własności Skarżącej, która ma możliwość zagospodarowania działek ew. nr [...] i [...] zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.z.p., a jej twierdzenia jakoby doszło do bezpodstawnego ograniczenia prawa własności są pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Dokonana ingerencja w prawo własności zdaniem organu planistycznego nie jest nadmierna i nie uniemożliwia racjonalnej zabudowy.

Rada m.st. Warszawy wskazała ponadto, że jak wynika z ustaleń dotyczących użytkowania wieczystego działek nr [...] i [...] z obrębu [...], w dacie uzyskania przez Skarżącą tytułu prawnego do ww. działek, ukształtowany był już sposób ich zagospodarowania przez Plan miejscowy, który wszedł w życie 10 stycznia 2022 r. Oznacza to, że Skarżąca posiadała wiedzę o ustaleniach Planu miejscowego dla nabytych nieruchomości, uchwalonego przez Radę m.st. Warszawy zgodnie z jej dyskrecjonalnymi uprawnieniami w zakresie władczych kompetencji planistycznych. Niezrozumiałe są zatem zdaniem organu twierdzenia Skarżącej, że uchwalenie Planu miejscowego uniemożliwiło jej racjonalne i optymalne zagospodarowanie jej nieruchomości, skoro przez cały okres trwania procedury planistycznej, jak i w dacie uchwalenia Planu miejscowego nie posiadała jakiegokolwiek tytułu prawnego do nich, a w dacie ich nabycia posiadała wiedzę o przyjętym w Planie miejscowym sposobie ich zagospodarowania.

Organ planistyczny odniósł się także do powoływanego przez Skarżącą pozwolenia na budowę budynku biurowo - mieszkalnego wraz z zagospodarowaniem terenu na terenie działek nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. B.

w W. Zauważył bowiem, że okoliczność uchwalenia i obowiązywania Planu miejscowego nie pozbawia adresata decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z [...] lutego 2008 r. nr [...] możliwości jej realizacji. Adresatem tej decyzji nie jest jednak Skarżąca, albowiem przed Prezydentem m.st. Warszawy nadal zawisłe jest postępowanie o przeniesienie na rzecz Skarżącej ostatecznej decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z [...] lutego 2008 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę wydanego dla I. S.A.

Jak podniosła Rada m.st. Warszawy, przyjęta w decyzji z [...] lutego 2008 r. nr [...] dwukrotnie większa wysokość budynku, bo wynosząca 12 kondygnacji

w stosunku do Planu miejscowego (maksymalnie 6 kondygnacji nadziemnych) - nie została w nim ustalona, gdyż zdominowałaby i przytłoczyłaby przestrzeń w tym rejonie, w którym brak jest zabudowy o porównywalnej wysokości. W terenach sąsiadujących z działkami [...] i [...] w stanie istniejącym występuje zabudowa, której wysokości przeważające kształtują się na poziomie od ok. 20 m do ok. 25 m: np. ok. 24 m (w terenie [...]); ok. 23 m (w terenie [...]); ok. 20 m, ok. 21 m

(w terenie [...]); ok. 22 m, 23 m, 24 m, (w terenie [...]), w stanie istniejącym występuje też zabudowa niższa np. ok. 7 m (w terenie [...]); ok. 10 m, (w terenie [...]) - dla której Plan miejscowy umożliwia docelowo zabudowę wyższą, tj. [...] - 16 m (max 4 kondygnacje nadziemne); [...]- 22 m (max 6 kondygnacji nadziemnych).

Rada Miasta podkreśliła również, że Plan miejscowy został sporządzony

z zachowaniem wymogów określonych w art. 17 u.p.z.p.. Przeszedł prawidłowo całą procedurę planistyczną, posiada wszystkie wymagane uzgodnienia i opinie oraz zapewniony w niej został udział społeczeństwa. Jego założeniem jest m.in. uporządkowanie, ochrona i kształtowanie ładu przestrzennego oraz określenie podstawowych zasad kompozycji funkcjonalno-przestrzennej. Zamierzony cel zrealizowano poprzez określenie zasad kształtowania i zagospodarowania zabudowy, w szczególności poprzez określenie przeznaczenia, wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym linii zabudowy, gabarytów obiektów tj. wskaźników wysokości i intensywności zabudowy.

Organ planistyczny zaznaczył, że do terenu obejmującego działki ew. nr [...]

i [...] z obrębu [...] przy ul. B nie wpłynął żaden wniosek do projektu planu. Projekt Planu miejscowego podlegał czterokrotnemu wyłożeniu do publicznego wglądu. Wszystkie uwagi złożone w ustawowym terminie po czwartym wyłożeniu zostały rozpatrzone przez Prezydenta m.st. Warszawy i wykaz wszystkich rozstrzygnięć został opublikowany w Biuletynie Informacji Publicznej w dniu 5 maja 2021 r. Podczas czwartego wyłożenia do publicznego wglądu do terenu obejmującego działki ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. B wpłynęła jedynie uwaga od I. S.A. dotycząca ograniczenia wysokości zabudowy do 7 kondygnacji, podczas gdy zgodnie z pozwoleniem na budowę nr [...] z [...] lutego 2008 r. prowadzona jest budowa budynku o wysokości 12 (dwunastu) kondygnacji (plus kondygnacja techniczna). Uwaga ta nie została jednak uwzględniona. Organ planistyczny ponownie wyjaśnił w tym względzie, że ustalenie w Planie wysokości do 25 m (maksymalnie 6 kondygnacji nadziemnych) na działce Skarżącej przyjęto w nawiązaniu do średniej wysokości sąsiadującej zabudowy

w otaczających kwartałach zabudowy. Ponadto lokalizacja terenu [...] przy drodze wewnętrznej [...] ul. J i drodze lokalnej ul. B ([...]) wewnątrz osiedla nie predysponuje do wysokości wyższych, które zwykle lokalizowane są w bardziej eksponowanych lokalizacjach, np. narożnikach, ulic lub przy drodze klasy głównej.

Poza tym, Rada m.st. Warszawy nie przychyliła się do zarzutu Skarżącej

o naruszeniu przez Plan miejscowy przepisów art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p.

w zw. z postanowieniami Studium. Organ wyjaśnił w tej materii, że w Studium, działki ew. nr [...] i [...] z obrębu [...], znajdują się w jednostce funkcjonalnej o symbolu [...] - co oznacza, że ustala się dla przedmiotowego wydzielenia funkcjonalnego: "priorytet dla lokalizowania usług z zakresu: obsługi imprez międzynarodowych (obiekty kongresowe i targowo-wystawiennicze), administracji, organizacji społecznych, dyspozycji i współpracy gospodarczej, obrotu finansowego, ubezpieczeń, kultury, nauki, wdrażania wyspecjalizowanych nowoczesnych technologii (parki technologiczne, instytuty badawcze, inkubatory przedsiębiorczości, itp.), szkolnictwa, handlu, oświaty, gastronomii, hotelarstwa, turystyki, sportu (w tym dużych obiektów sportowych dla organizacji imprez międzynarodowych), transportu, łączności, itp. - o charakterze międzynarodowym, krajowym i ogólnomiejskim". Natomiast dopuszcza się lokalizowanie: funkcji mieszkaniowej - z zaleceniem by udział tej funkcji kształtował się do 40% powierzchni zabudowy na terenie. Ponadto niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej; małych

i średnich obiektów produkcyjnych stosujących nowoczesne technologie; funkcji uzupełniających związanych z funkcją podstawową. Profil usług może zostać uściślony w m.p.z.p.

Podsumowując, organ stanął na stanowisku, że ustalenia miejscowego planu dotyczące przeznaczenia działek ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] na zabudowę usługową oraz maksymalnej wysokości zabudowy ustalonej na 25 m (maksymalnie

6 kondygnacji nadziemnych) są zgodne z polityką przestrzenną miasta wyrażoną

w Studium, które ustala "priorytet dla lokalizowania usług i dopuszcza lokalizowanie funkcji mieszkaniowej - z zaleceniem by udział tej funkcji kształtował się do 40% powierzchni zabudowy w całym wydzieleniu funkcjonalnym", natomiast wysokości muszą bilansować się w danym wydzieleniu funkcjonalnym.

Na rozprawie przed tutejszym Sądem w dniu 28 listopada 2024 r. pełnomocnik Skarżącej podtrzymał wniosek o stwierdzenie nieważności § 23 ust. 24 Planu miejscowego w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak tylko w części, gdyż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się trafne.

Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosownie zaś do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kognicji Sąd zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. powołany został do orzekania w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego, stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności. Przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g., stosownie do którego nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. Pojęcie sprzeczności z prawem w rozumieniu art. 91 u.s.g. obejmuje sprzeczność postanowień uchwały z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego. W judykaturze do istotnych naruszeń prawa zalicza się naruszenie przepisów dotyczących kompetencji do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego – poprzez wadliwą ich wykładnię, a także przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r. sygn. akt II SA/Wr 1459/97, OwSS 1998, nr 3, poz. 79).

Na wstępie Sąd zobowiązany jest stwierdzić, że skarga w przedmiotowej sprawie jest dopuszczalna, bowiem została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Jednocześnie należy zauważyć, że zaskarżona Uchwała została podjęta w dniu 18 listopada 2021 r., zatem po wejściu w życie ustawy z dnia 7 kwietnia

2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935). Zgodnie z art. 17 ust. 1 tej ustawy do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie nowelizacji, tj. po 1 czerwca 2017 r. stosować należy przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a. w brzmieniu znowelizowanym. Oznacza to, że w stosunku do zaskarżonej Uchwały nie obowiązuje wymóg wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa obowiązujący w stanie prawnym przed 1 czerwca 2017 r.

W ocenie Sądu, skarżąca Spółka w rozpoznawanej sprawie niewątpliwie legitymuje się interesem prawnym, który uprawniał ją do wywiedzenia przedmiotowej skargi. Spółka jest bowiem użytkownikiem wieczystym działek nr ew. nr [...] i [...]

z obrębu [...] w dzielnicy [...] m.st. Warszawy, położonych w granicach terenu objętego przepisami Planu miejscowego. Wskazane działki znajdują się na obszarze oznaczonym w Planie miejscowym symbolem [...] - stanowiącym teren usług nieuciążliwych, w tym usług publicznych. Dla tego terenu, przepisy zaskarżonej Uchwały wprowadziły uwarunkowania szczególne m.in. w postaci określenia maksymalnej powierzchni zabudowy na działce (55%), maksymalnego wskaźnika intensywności zabudowy na działce (4.0), maksymalnej wysokości zabudowy (25 m

i maksymalnie 6 kondygnacji nadziemnych) oraz dotyczące architektury, w tym rodzaju dachu i elewacji zewnętrznych (zob. § 23 ust. 24 pkt 2 Planu miejscowego). Nie ulega zatem wątpliwości, że zaskarżona Uchwała wprowadziła istotne ograniczenia w sposobie zagospodarowania nieruchomości znajdujących się

w użytkowaniu wieczystym skarżącej Spółki.

Zaskarżony Plan ingeruje zatem bezpośrednio w interes prawny Skarżącej, a jak wskazuje się w judykaturze naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) skargi. Rozpoznając skargę sąd ocenia natomiast, czy wraz z naruszeniem interesu prawnego skarżącego doszło również do naruszenia obiektywnego porządku prawnego i w zależności od tego skarga może, ale nie musi, być uwzględniona. Obowiązek uwzględnienia skargi na uchwałę organu gminy powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związany z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem (por. wyrok NSA z dnia 31 maja 2017 r. sygn. II OSK 2298/15, dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: "CBOSA").

Wobec wniosku Skarżącej o stwierdzenie w części nieważności Uchwały, Sąd doszedł do przekonania, że dopuszczalne jest poddanie kontroli zaskarżonego aktu wyłącznie z punktu widzenia naruszenia indywidualnego interesu Skarżącej. Procedując na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. sąd administracyjny kontroluje bowiem plan miejscowy w granicach interesu prawnego skarżących, co oznacza, że przedmiotem badania pod względem zgodności z prawem powinna być cała uchwała, lecz w przypadku stwierdzenia naruszenia zasad sporządzania planu lub istotnego trybu sporządzania planu, sąd może orzec o stwierdzeniu jej nieważności tylko w części, która wyznaczona jest granicami interesu prawnego skarżącego. W niniejszej sprawie wywodzony przez Skarżącą z prawa rzeczowego do nieruchomości interes prawny obliguje więc do ewentualnego stwierdzenia nieważności Planu miejscowego tylko w odniesieniu do tych postanowień Uchwały, które dotykać będą nieruchomości skarżącej Spółki.

Przechodząc do merytorycznego badania zaskarżonej Uchwały w pierwszej kolejności należy wskazać, że oceny, czy Plan jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia Uchwały jak i obecnie, istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też "procedurą planistyczną") – którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności planu z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Natomiast pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" – których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności planu z przepisami prawa – należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 1778/08 i z dnia 11 września 2008 r. sygn. akt II OSK 215/08; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 listopada 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 460/16 – wszystkie opublikowane w CBOSA).

Zasady sporządzania planu miejscowego dotyczą zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna oraz załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Zawartość planu miejscowego określają art. 15 ust. 1 i art. 17 pkt 4 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p., jego przedmiot art. 15 ust. 2 i 3, natomiast standardy dokumentacji planistycznej (materiały planistyczne, skalę opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardy oraz sposób dokumentowania prac planistycznych) określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1587 - dalej: "rozporządzenie").

Mając powyższe na względzie, z uwagi na fakt, iż naruszenie procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogłyby wpłynąć na legalność Uchwały w jej niezaskarżonej części, Sąd z urzędu skontrolował legalność zaskarżonego Planu w zakresie nieobjętym zarzutami skargi i w tym zakresie nie stwierdził uchybień, skutkujących koniecznością stwierdzenia nieważności Planu w częściach nie objętych skargą na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p., tj. w związku z istotnym naruszeniem trybu sporządzania Planu miejscowego. Sąd ze szczególną uwagą dokonał analizy akt planistycznych z punktu widzenia zachowania wymogów nakreślonych przez art. 17 i nast. u.p.z.p. i nie stwierdził, aby zaskarżony Plan został przyjęty z istotnym naruszeniem trybu jego sporządzania. W ocenie Sądu nie została również naruszona właściwość organów w procedurze planistycznej. Nadesłane Sądowi akta planistyczne są kompletne, a poszczególne czynności podejmowane w toku procedury planistycznej zostały należycie udokumentowane. Z punktu widzenia procedury planistycznej Sąd nie dostrzega naruszeń prawa, które uzasadniałyby unieważnienie Uchwały.

Przechodząc zatem do oceny zasad sporządzania Planu należy zauważyć, że zawiera on wymaganą część tekstową jak i graficzną - zgodnie z art. 20 ust. 1 oraz art. 16 ust. 2 u.p.z.p. Zaskarżony Plan miejscowy zawiera także obowiązkowe elementy wynikające z art. 15 ust. 2 u.p.z.p. z uwzględnieniem jego specyfiki.

Skarżąca podnosi natomiast, że organ uchwalając Plan miejscowy w zakresie przyjętej treści § 23 ust. 24, dopuścił się przekroczenia władztwa planistycznego poprzez nieproporcjonalną ingerencję w prawo własności Spółki, a przy tym postanowienia zaskarżonej Uchwały są sprzeczne z zapisami obowiązującego na danym terenie Studium.

Sąd jedynie w części podzielił powyższe zarzuty.

Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stosownie do treści art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 upoważnia gminy do uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w ramach którego następuje ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu.

Plan miejscowy wspólnie z innymi przepisami kształtuje zatem sposób wykonywania prawa własności (art. 6 ust. 1 ustawy) i tym samym może w to prawo ingerować. Jednak samodzielność gminy w zakresie wykonywania zadań planistycznych i przyznanego jej uprawnienia zwanego doktrynalnie "władztwem planistycznym" nie jest nieograniczona, a władztwa tego organy gminy nie mogą nadużywać. Gmina wykonując swoje uprawnienie ma obowiązek działać w granicach prawa, kierować się interesem publicznym, wyważać interesy publiczne z interesami prywatnymi, uwzględniać aspekt racjonalności działania i proporcjonalności ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. Prawnie wadliwymi ustaleniami planu będą zatem nie tylko te, które naruszają przepisy prawa, ale także te, które będą wynikiem nadużycia przysługujących gminie uprawnień władczych.

Ingerencja w sferę prawa własności musi pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, którymi gmina kierowała się wprowadzając w planie miejscowym określone ograniczenia. Jeżeli skala ingerencji w prawo własności nie znajduje uzasadnienia w interesie publicznym lub nie jest konieczna czy racjonalna, to wówczas pozostaje ingerencją nieproporcjonalną i jest wyrazem nadużycia władztwa publicznego.

Rolą organu jest więc takie wyważenie interesów publicznego i prywatnego, aby z jednej strony w jak największym stopniu rozwiązać i zabezpieczyć na przyszłość potrzeby wspólnoty, z drugiej zaś, by w jak najmniejszym stopniu naruszyć prawa właścicieli nieruchomości objętych planem.

W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do oceny, po pierwsze - czy kwestionowane przepisy Planu miejscowego nie naruszają postanowień obowiązującego Studium, a po drugie, czy Rada Miasta działała w ramach przyznanych jej kompetencji, a jeśli tak to czy w sposób prawidłowy zastosowała zasadę proporcjonalności, tzn. czy wprowadzone w Planie ustalenia w odniesieniu do działek Skarżącej nie stanowią nadmiernej i nieuzasadnionej ingerencji Miasta

w prawo własności i czy zamierzony cel regulacji usprawiedliwia tak daleko idące ograniczenie tego prawa. Strona skarżąca zarzuca bowiem z jednej strony, że organ planistyczny przyjmując zaskarżoną Uchwałę uczynił to sprzecznie

z uwarunkowaniami Studium, z drugiej zaś naruszył konstytucyjne zasady gwarantujące ochronę prawa własności oraz przepisy u.p.z.p dotyczące zasad opracowywania planu przez pominięcie jednej z zasadniczych wartości, które organ powinien brać pod uwagę, tj. prawa własności do nieruchomości, działał poza kompetencjami, a także z przekroczeniem władztwa.

Dokonując oceny powyższych zarzutów oraz argumentacji skargi, Sąd zobowiązany jest w tym miejscu wyjaśnić, że jak zgodnie przyjmuje się

w orzecznictwie sądów administracyjnych, przy uchwalaniu planów miejscowych organy nie są związane istniejącym zagospodarowaniem terenu. Zgodnie

z dyspozycją art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalania zaskarżonego Planu miejscowego), stosowanie zasady uwzględniania

w postępowaniu planistycznym dotychczasowego przeznaczenia

i zagospodarowania terenu zostało przez ustawodawcę przewidziane jedynie na etapie sporządzania projektu studium mającego charakter aktu ogólnego (tworzonego w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego) i nie jest jej celem sprowadzanie postępowania planistycznego do odwzorowania stanu zabudowy istniejącego na terenie objętym planem. Zastosowanie takiego rozwiązania może być uzasadnione jedynie wyjątkowymi przypadkami, gdy zróżnicowanie statusu prawnego poszczególnych nieruchomości ma na celu ochronę szczególnych wartości - zabytkowych czy architektonicznych, określonych kompleksów zabudowy. Sporządzenie zaś miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odpowiadającego stanowi zabudowy nie powinno natomiast prowadzić do legalizacji obiektów, które w sposób istotny naruszałyby na danym obszarze ład architektoniczny, odbiegając np.

w znacznej części swoimi gabarytami i funkcją od sąsiedniej zabudowy. W takiej sytuacji organ przy sporządzaniu projektu planu miejscowego zobowiązany jest wziąć pod uwagę jedynie taki sposób ukształtowania zabudowy, który odpowiada standardom ładu przestrzennego w zakresie urbanistyki i architektury. Klauzula adaptacyjna daje bowiem inwestorowi możliwość legalizacji budynku, który przy ogólnych zapisach planu dotyczących tego terenu, a uwzględniających ład przestrzenny, zostałby uznany za sprzeczny z jego zapisami. Klauzula ta stanowi również niedopuszczalną modyfikację art. 35 u.p.z.p., który dopuszcza możliwość dotychczasowego wykorzystania terenów o zmienionym w planie miejscowym przeznaczeniu jedynie do czasu zagospodarowania tych terenów zgodnie z planem. Przepis ten zezwala zatem na użytkowanie posadowionych dotychczas na takich terenach obiektów budowlanych pod warunkiem, że w planie nie ustalono innego sposobu ich tymczasowego zagospodarowania (zob. wyrok WSA Gdańsku

z dnia 14 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 127/12, CBOSA).

Jest tak dlatego, że jak trafnie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny

w wyroku z dnia 12 stycznia 2012 r. (sygn. akt II OSK 2164/11, CBOSA), uprawnienie gminy do ustalenia przeznaczenia terenów w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zwane również władztwem planistycznym dotyczy przede wszystkim ustalenia przeznaczania terenów oraz określenia sposobu ich zagospodarowania i zabudowy na przyszłość. Określa się więc proponowane

i dopuszczalne przeznaczenie terenów oraz sposób ich zagospodarowania, natomiast to co zostało dotychczas zrealizowane zgodnie z prawem i istnieje na tym terenie nie jest przecież już objęte uregulowaniami prawa miejscowego. W planie miejscowym dochodzi do wiążącego podmioty władzy oraz osoby fizyczne ustalenia bądź zmiany przeznaczenia terenu na określony w tym planie cel.

Nie ma zatem racji Skarżąca podnosząc, że Rada m.st. Warszawy zobowiązana była przy uchwalaniu zaskarżonego Planu miejscowego do uwzględnienia aktualnego sposobu zagospodarowania terenu działek Skarżącej oraz wydanych uprzednio decyzji o pozwoleniu na budowę, a w konsekwencji także uwzględnienia realizowanej na tym obszarze budowy dwunastokondygnacyjnego budynku o wysokości 47,84 m.

Rzecz jasna należy pamiętać, że wszelka rozszerzająca wykładnia ustaleń planu miejscowego na niekorzyść właścicieli nieruchomości mających na opracowywanym terenie już w zgodzie z prawem zrealizowane obiekty byłaby sprzeczna z konstytucyjną zasadą ochrony własności i stanowiła rażące naruszenie ustaleń takiego planu. Oznacza to, na co zresztą słusznie zwrócił uwagę organ planistyczny, że inwestor dysponujący pozwoleniem na budowę ww. obiektu

o wysokości 47,84 m może go realizować zgodnie z wydaną uprzednio decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z [...] lutego 2008 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą I. S.A., ówczesnemu użytkownikowi wieczystemu działek nr [...] i [...], pozwolenia na budowę.

Mając na uwadze przytoczone wcześniej poglądy judykatury, Sąd nie podzielił jednak tych zarzutów skargi, w których podnoszona jest wadliwość uchwalonego przez Radę m.st. Warszawy przepisu § 23 ust. 24 pkt 2 lit. d Planu miejscowego, tj. ustalenia dla terenu oznaczonego symbolem [...] - maksymalnej wysokości zabudowy - 25 m (maksymalnie 6 kondygnacji nadziemnych).

W tym zakresie należy po pierwsze zauważyć, że nie można uznać by powyższy przepis naruszał postanowienia Studium. Zarzutu takiego nie stawia zresztą również Skarżąca. Jak wynika z wyjaśnień Rady m.st. Warszawy, postanowienia Studium wskazują co prawda, że dla obszaru oznaczonego

w zaskarżonym Planie miejscowym symbolem [...] przewidziana została wysokość zabudowy nieprzekraczająca 20 m, ale chodzi tu o średni parametr dla całego wydzielenia terenowego ujętego w Studium symbolem [...]. Z tego powodu nie można przyjąć, by ustalona w Planie miejscowym maksymalna wysokość zabudowy dla samych tylko działek nr [...] i [...] z obrębu [...], wynosząca 20 m i 6 kondygnacji nadziemnych była w istocie sprzeczna z ustaleniami Studium.

Po wtóre, za przekonujące uznać należy w tym względzie wyjaśnienia organu planistycznego, który wskazał, że przyjęta maksymalna wysokość zabudowy dla obszaru działek użytkowanych przez Skarżącą wynika z potrzeby zagwarantowania w przyszłości poszanowania ładu przestrzennego i porządku architektonicznego terenu objętego Planem miejscowym. Rada m.st. Warszawy wskazała, i co potwierdza analiza przepisów Planu miejscowego dotyczącego nieruchomości sąsiednich względem terenu oznaczonego symbolem [...], że ustalony maksymalny parametr wysokości jest w istocie wypadkową dla najbliższego otoczenia działek nr [...] i [...] z obrębu [...], których użytkownikiem wieczystym jest Skarżąca. Jak wynika z ustaleń Planu miejscowego dla terenów położonych

w sąsiedztwie obszaru [...], przewidziano zbliżone parametry w zakresie maksymalnej wysokości zabudowy. Tak też, dla terenu oznaczonego symbolem [...] przepis § 23 ust. 13 pkt 2 lit. d Planu miejscowego ustala maksymalną wysokość zabudowy również na 25 m (maksymalnie 7 kondygnacji nadziemnych). Dla terenu oznaczonego symbolem [...] przepis § 23 ust. 14 pkt 2 lit. d także określa ten parametr na 25 m i maksymalnie 7 kondygnacji nadziemnych. Podobnie dla terenu [...] ustalono w Planie miejscowym maksymalną wysokość zabudowy na 25 m i 8 kondygnacji nadziemnych. Z kolei przepis § 23 ust. 15 pkt 2 lit. d dla terenu oznaczonego symbolem [...] ustala maksymalną wysokość zabudowy na 20 m (maksymalnie 5 kondygnacji nadziemnych). Dla terenów [...] przepis § 23 ust. 32 pkt 2 lit. d określa maksymalną wysokość zabudowy jedynie na 16 m (maks. 4 kondygnacje nadziemne), tak samo jak przepis § 23 ust. 26 dla terenu oznaczonego symbolem [...]. Natomiast dla terenu [...] w przepis § 23 ust. 30 pkt 2 lit. d ustala maksymalną wysokość zabudowy na 22 m i 6 kondygnacji nadziemnych.

W świetle powyższego niewątpliwie rację ma Rada m.st. Warszawy wskazując, że w najbliższym sąsiedztwie działek użytkowanych przez Skarżącą nie przewidziano zabudowy wyższej niż 25 m, co jest uzasadnione przyjętymi dla tego obszaru uwarunkowaniami ładu przestrzennego. Trzeba podkreślić, że zgodnie

z dyspozycją art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy uwzględniać zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego,

w tym urbanistyki i architektury oraz walory architektoniczne i krajobrazowe terenu. Stąd kierując się tymi kryteriami, bez wątpienia organ planistyczny był w pełni uprawniony do ustalenia maksymalnej wysokości zabudowy na przedmiotowym terenie, które przy tym w żadnym razie nie skutkuje pogorszeniem sytuacji Skarżącej względem właścicieli sąsiednich nieruchomości. Przyjęte w Planie miejscowym uwarunkowania odnośnie wysokości zabudowy zostały ukształtowane dla działek Skarżącej podobnie jak dla terenów okolicznych, i w zasadzie są jednymi

z najwyższych na obszarze objętym Planem. Należy przy tym uwzględnić fakt, na który nie bez racji zwróciła również uwagę Rada m.st. Warszawy, że znajdujące się

w użytkowaniu wieczystym Spółki działki nr [...] i [...] z obrębu [...], położone są niejako w głębi obszaru wyznaczonego ulicami B i C, wobec czego teren ten nie jest także predystynowany do umiejscowienia tam dominanty wysokościowej. A taka sytuacja miała by de facto miejsce, gdyby przyjąć dla tego terenu maksymalny wskaźnik wysokości zabudowy wynoszący blisko 48 m, jak chciałaby tego Skarżąca.

Powyższej oceny nie zmienia okoliczność, że obecnie – w oparciu

o obowiązujące pozwolenie na budowę z [...] lutego 2008 r. nr [...] – na działkach nr [...] i [...] z obrębu [...] jest już realizowana zabudowa o takiej akurat wysokości. Trzeba bowiem ponownie podkreślić, że celem planów miejscowych nie jest uwzględnianie istniejącego sposobu zagospodarowania terenów, ale kształtowanie nowego ładu przestrzennego, pożądanego z punktu widzenia wymagań urbanistyki i architektury oraz poszanowania walorów architektonicznych

i krajobrazowych danego obszaru miasta.

W ocenie Sądu, analiza przedłożonej dokumentacji planistycznej nie uzasadnia twierdzenia, iż organ nie sformułował wystarczających argumentów pozwalających na dokonanie ustaleń ograniczających wysokość zabudowy

w obszarze, w którym znajdują się działki nr [...] i [...] z obrębu [...]. Zgodzić się należy z organem, że ograniczenie maksymalnej wysokości zabudowy wynikało

z przyjętej przez organ planistyczny potrzeby ochrony i dbałości o walory architektoniczne i urbanistyczne przestrzeni. W niniejszej sprawie, cele jakim miały służyć przyjęte przez organ planistyczny ograniczenia zabudowy zostały wyrażone tak w Studium, jak i w Planie miejscowym, odpowiadając w pełni przyjętej koncepcji urbanistycznej. Brak jest zatem usprawiedliwienia dla zarzutów skargi , że nie zostały sprecyzowane motywy, jakimi kierowała się Rada m.st. Warszawy wprowadzając dodatkowe ograniczenia zabudowy, czyniąc powyższe ustalenia dowolnymi.

Sąd podzielił natomiast te argumenty skargi, w których podnoszone są zarzuty

nieuprawnionego ograniczenia prawa własności Skarżącej do działek nr [...] i [...]

z obrębu [...], poprzez przeznaczenie tych nieruchomości jedynie na zabudowę usługową. Zdaniem Sądu, doszło tu do naruszenia zasad sporządzania Planu miejscowego w zakresie jego regulacji wprowadzonej w § 23 ust. 24 pkt 1 określającego przeznaczenie jednostki planistycznej [...] wyłącznie pod usługi nieuciążliwe, w tym usługi publiczne.

Naruszenie to ma charakter istotny, gdyż w części jest następstwem wykroczenia poza zakres ustawowo przyznanych kompetencji, a tym samym naruszenia obowiązujących przepisów prawa, a w części, choć działanie Rady Miasta mieści się w posiadanych kompetencjach, to jednak stanowi o dowolności

i przekroczeniu przyznanego władztwa.

Należy przede wszystkim zauważyć, że jak trafnie sygnalizuje Skarżąca, teren działek nr [...] i [...] z obrębu [...], zlokalizowany jest na obszarze określonym

w Studium symbolem [...]. W części tekstowej Studium (XII. Kierunki zmian

w infrastrukturze przestrzennej oraz przeznaczeniu terenów. A. Ustalenia w zakresie kierunków zmian w strukturze przestrzennej oraz w przeznaczeniu terenów. 2 Struktura funkcjonalna - przeznaczenie terenów – str. 113 Studium) wskazano, że na terenach oznaczonych symbolem U - usług:

- ustala się priorytet dla lokalizowania usług z zakresu: obsługi imprez międzynarodowych (obiekty kongresowe i targowo-wystawiennicze), administracji, organizacji społecznych, dyspozycji i współpracy gospodarczej, obrotu finansowego, ubezpieczeń, kultury, nauki, wdrażania wyspecjalizowanych nowoczesnych technologii (parki technologiczne, instytuty badawcze, inkubatory przedsiębiorczości, itp.), szkolnictwa, handlu, oświaty, gastronomii, hotelarstwa, turystyki, sportu (w tym dużych obiektów sportowych dla organizacji imprez międzynarodowych), transportu, łączności, itp. - o charakterze międzynarodowym, krajowym i ogólnomiejskim,

- dopuszcza się lokalizowanie:

• funkcji mieszkaniowej - z zaleceniem by udział tej funkcji kształtował się do 40% powierzchni zabudowy na terenie,

• niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej,

• małych i średnich obiektów produkcyjnych stosujących nowoczesne technologie,

• funkcji uzupełniających związanych z funkcją podstawową.

Z przywołanych wyżej postanowień Studium jednoznacznie wynika zatem, że na terenie obecnie oznaczonym w Planie miejscowym symbolem [...], Studium wyraźnie dopuszcza lokalizowanie funkcji mieszkaniowej. Taką też funkcję dopuszczono do realizacji na tym terenie w drodze pozwolenia na budowę z [...] lutego 2008 r. nr [...]. Tego rodzaju zabudowa (usługowo-mieszkaniowa) jest również aktualnie realizowana na ww. działkach.

Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że stosownie do treści art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych.

Słusznie zauważa w tym kontekście Skarżąca, że jak zgodnie przyjmuje się

w orzecznictwie sądów administracyjnych, określony w art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. warunek zachowania braku sprzeczności ustaleń planu

z kierunkami zagospodarowania przestrzennego ustanowionymi w studium tworzy zasadę sporządzania planu miejscowego, której naruszenie, stosownie do art. 28 ust. 1, wywołuje skutek w postaci nieważności planu miejscowego w całości lub

w części. Ustalenia planu miejscowego powinny być konsekwencją ustaleń studium, zaś ewentualne odstępstwo od jego zapisów może dotyczyć jedynie tych postanowień studium, które pozostawiają pewną swobodę organom planistycznym.

W tej sytuacji, ograniczenie prawa właściciela lub użytkownika wieczystego ww. nieruchomości poprzez pozbawienie w Planie miejscowym możliwości realizacji na niej zabudowy mieszkaniowej wymagało szczególnego uzasadnienia przez organ planistyczny.

Nie uszło uwadze Sądu, że przywołane przepisy Studium dopuszczają lokalizowanie na przedmiotowym terenie funkcji mieszkaniowej, z jednoczesnym zaleceniem by udział tej funkcji kształtował się do 40% powierzchni zabudowy.

Po pierwsze jednak, wyraźnie zastrzeżono w powyższym przepisie, że chodzi tu o ograniczenie (40%) powierzchni zabudowy odnoszące się do całego terenu,

a więc do "wydzielenia terenowego", które w Studium zostało oznaczone symbolem [...] i obejmuje znacznie większy obszar, niż teren oznaczony w Planie miejscowym symbolem [...].

Po wtóre, wbrew twierdzeniom organu planistycznego (zob. treść odpowiedzi na skargę oraz oświadczenia na rozprawie), z uzasadnienia zaskarżonej Uchwały

w żadnym razie nie wynika, ażeby pozbawienie akurat terenu oznaczonego w Planie miejscowym symbolem [...] prawa do zabudowy mieszkaniowej było motywowane właśnie ograniczeniem ze Studium dopuszczalności przeznaczenia nie więcej niż 40% powierzchni wszystkich terenów objętych tym Planem pod zabudowę mieszkaniową. Jak przyznał sam organ planistyczny, brak jest wyliczeń pozwalających przyjąć, że w przypadku dopuszczenia w jednostce planistycznej E-33U także zabudowy mieszkaniowej, doszłoby w ten sposób do naruszenia zapisów Studium, wedle których udział funkcji mieszkaniowej w całym obszarze [...] (według Studium) nie może przekraczać 40% powierzchni zabudowy.

Po trzecie wreszcie, w uzasadnieniu zaskarżonej Uchwały brak jest motywów wskazujących, dlaczego akurat w przypadku działek Skarżącej nr [...] i [...] z obrębu [...], tworzących teren oznaczony symbolem [...], pozbawiono ten obszar prawa do realizacji zabudowy mieszkaniowej. Podczas gdy, jak zasadnie podnosi Skarżąca, tego rodzaju zabudowa została dopuszczona w bezpośrednim sąsiedztwie użytkowanych przez nią nieruchomości, tj. m.in. na terenach oznaczonych w Planie miejscowym symbolami: [...], [...] i [...].

Rada m.st. w odpowiedzi na skargę wskazała, że uchwalając zaskarżone przepisy Planu miejscowego kierowała się zasadniczymi elementami kształtowania ładu przestrzennego do jakich zalicza się m.in. odpowiednie sąsiedztwo funkcji - bezkonfliktowe i dające najwięcej korzyści oraz odpowiednie rozmieszczenie funkcji - kontynuacja istniejącej funkcji w zgodzie z już istniejącym zagospodarowaniem terenu. Nie wiadomo zatem dlaczego funkcja mieszkaniowa została uznana przez organ planistyczny za niepożądaną na terenie oznaczonym symbolem [...], choć

w bezpośrednim sąsiedztwie tej jednostki funkcjonuje i zostało przewidziano w Planie takie właśnie przeznaczenie terenów. Organ nie wyjaśnił również, dlaczego uznał, że nie będzie tu spełniona przesłanka kontynuacji funkcji zgodnej z już istniejącym zagospodarowaniem terenu, w sytuacji gdy jak już wskazano, na terenie [...] realizowana jest w zgodzie z prawem zabudowa mieszkaniowa, a zarazem brak jest jakichkolwiek podstaw by przyjąć, że taka funkcja tego terenu nie daje się pogodzić

z przeznaczeniem istniejącej lub planowanej w sąsiedztwie zabudowy.

Sąd nie dostrzegł też jakichkolwiek innych racjonalnych argumentów, które pozwalałyby uzasadnić działanie organu planistycznego w przedmiotowym zakresie, a które nie tylko istotnie ingeruje w prawo własności Skarżącej, ale także jawi się jako oczywiście naruszające zasadę równości wobec prawa, wyrażoną w art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.

Gmina korzystając ze swoich uprawnień planistycznych wprowadziła w § 23 ust. 24 pkt 1 Planu miejscowego takie rozwiązanie, które bezspornie utrudnia swobodne zagospodarowanie działek Skarżącej zgodnie z ich dotychczasowym przeznaczeniem. Istotne ograniczenie możliwości inwestycyjnych Skarżącej nie zostało przy tym w żaden sposób uzasadnione. Wynikający z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. zakres kompetencji do ustalenia przeznaczenia terenu, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenia sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu w miejscowym planie realizowany jest w ramach zagadnień wynikających z art. 15, które muszą lub mogą stanowić treść uchwalanego aktu. Rację ma strona jednak Skarżąca twierdząc, że choć "władztwo planistyczne" oznacza uprawnienie gminy do władczego kształtowania sposobu zagospodarowania terenu na jej obszarze przez stanowione w tej mierze plany miejscowe, to nie posiada ono jednak charakteru nieograniczonego i nie oznacza pełnej swobody w określaniu przeznaczenia i zasad zagospodarowania poszczególnych obszarów. W planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się bowiem, oprócz szeregu elementów wymienionych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p., także prawo własności. W art. 21 ust. 2, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP dopuszczono ingerencję w sferę prawa własności, ale musi ona pozostać jednak w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. W demokratycznym państwie prawnym uzasadnieniem naruszenia zasady proporcjonalności i równości nie może być założenie, zgodnie z którym w razie alternatywy między naruszeniem interesu jednej osoby oraz naruszeniem interesów wielu osób zawsze wybiera się naruszenie interesu jednej osoby, gdyż jest to rozwiązanie bardziej uzasadnione społecznie i ekonomicznie (zob. wyrok WSA w Opolu z dnia 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Op 174/20, CBOSA). Przekroczenie przysługującego gminie władztwa planistycznego poprzez niezgodne z zasadą równości i zasadą proporcjonalności ograniczenie prawa własności nieruchomości stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. skutkujące jego nieważnością (tak NSA w wyroku NSA z 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 240/13, CBOSA). Należy zarazem podkreślić, że choć zasada proporcjonalności nie jest jednoznacznie zdefiniowana, to jest ona postrzegana jako dyrektywa adresowana do organów państwa, zgodnie z którą organy te czyniąc użytek z przyznanych kompetencji nie powinny ustanawiać nadmiernych ograniczeń w korzystaniu przez jednostkę z podstawowych praw i wolności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 maja 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2482/10). Zasada proporcjonalności obejmuje więc wymóg doboru środków skutecznych, czyli rzeczywiście służących realizacji zamierzonych celów. Spośród możliwych środków należy wybierać najmniej uciążliwe dla jednostki. Ograniczenie danego prawa musi ponadto pozostać w odpowiedniej proporcji do celów, których ochrona uzasadnia ustanowienie tego ograniczenia (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1540/13, CBOSA).

W konsekwencji dokonane zaskarżoną Uchwałą ustalenia ograniczające przeznaczenie nieruchomości znajdujących się w użytkowaniu wieczystym Skarżącej wyłącznie do funkcji usługowej, stanowią - zdaniem Sądu - naruszenie przepisów odnoszących się do treści Planu miejscowego, co w myśl art. 28 ust. 1 u.p.z.p. warunkuje stwierdzenie nieważności Uchwały w oznaczonej części.

Ponownie podkreślić natomiast trzeba, że pozostawiając organom gminy uprawnienia do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (aktów prawa miejscowego), ustawodawca nałożył także na te organy bezwzględny obowiązek przestrzegania reguł stanowienia prawa (tak NSA w wyroku z dnia 18 kwietnia 2012r. sygn. akt II OSK 162/12, CBOSA). Wykroczenie poza zakres dopuszczalnego władztwa planistycznego i naruszenie przepisów rangi ustawowej stanowi zaś omówione już wyczerpująco - uregulowanie w Planie miejscowym wprowadzające bez racjonalnego uzasadnienia ograniczenie praw Skarżącej wynikające z obowiązującego Studium.

W odniesieniu do zakresu orzeczenia wydanego w niniejszej sprawie przez Sąd należy wyjaśnić, że jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 grudnia 2019 r. (sygn. akt II OSK 242/18, CBOSA) "Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Rozstrzygnięcie: "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Zasada niezwiązania granicami skargi nie oznacza, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot. Stąd też – jak wskazują komentatorzy, których stanowisko podzielone zostało przez orzecznictwo – jeżeli wnoszący skargę zaskarżył określony akt jedynie w części, to zakres możliwego braku związania treścią skargi sądu pierwszej instancji dotyczy wyłącznie części zaskarżonego aktu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2010, s. 312; , M. Jagielska, J. Jagielski [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H.Beck 2013, s. 554; wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. II OSK 2025/11). Rozważając kwestię zakresu stwierdzenia nieważności planu w przypadku ujawnienia wad, należy uwzględnić rozmiar i rangę naruszeń (procedury i zasad), jak również to, czy pozostawienie w mocy pozostałych unormowań planu nie uczyni go nieczytelnym bądź niekompletnym (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. II OSK 1287/11, dostępny, [w:] CBOSA). Rozpoznając skargę Sąd Wojewódzki musiał uwzględnić, że (...) zaskarżył uchwałę w przedmiocie planu miejscowego jedynie w zakresie skonkretyzowanych przepisów planu. Tym samym przyjąć należało (mając na uwadze powyższe rozważania), że w ten sposób wyznaczony został zakres kognicji Sądu w niniejszej sprawie".

Mając to na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że jest związany zakresem zaskarżenia Uchwały określonym precyzyjnie w skardze, w której zarzucono niezgodność z prawem postanowień zaskarżonej Uchwały, a to § 23 ust. 24 Planu miejscowego.

Niemniej, Sąd zobowiązany jest stwierdzić, że nie dopatrzył się istotnego naruszenia przepisów prawa przez pozostałe punkty tegoż ust. 24 § 23 zaskarżonej Uchwały. Poza przedstawionymi powyżej kwestiami Skarżąca nie przedstawiła bowiem żadnych argumentów, które przemawiałyby za wadliwością również innych punktów ust. 24 § 23 Planu miejscowego, a Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń

z urzędu.

Poza tym tutejszy Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajduje pogląd wyrażony w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2011 r. (sygn. akt II OSK 1287/11, CBOSA), zgodnie z którym, "wadliwość dotycząca tylko niektórych ustaleń planu nie zawsze musi skutkować nieważnością całego planu".

Zasady sporządzania planu miejscowego, o jakich mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. należy rozumieć jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. Istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego prowadzi do stwierdzenia jego nieważności. Jednakże jak wskazał NSA w wyroku z dnia 14 czerwca 2017 r. (sygn. akt II OSK 684/17, CBOSA): "Redakcja art. 28 ust. 1 u.p.z.p. posługuje się skalą oceny zakresu wadliwości uchwały rady gminy. W konsekwencji należy wskazać, że wadliwość dotycząca tylko niektórych terenów objętych planem nie zawsze musi skutkować nieważnością całego planu. Tylko wadliwe przepisy, które dezintegrują postanowienia całego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skutkują stwierdzeniem nieważności uchwały przyjmującej ten plan w całości. W przeciwnym razie nieważność dotyczyć może tylko części planu".

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł o stwierdzeniu nieważności § 23 ust. 24 pkt 1 części tekstowej zaskarżonej Uchwały oraz jej części graficznej w zakresie, w jakim ustala ona przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem [...], w odniesieniu do działek nr [...] i [...] z obrębu [...] w W, uznając, że wyeliminowanie z obrotu prawnego tego tylko zapisu, jako niezgodnego z regulacjami rangi ustawowej, nie wpływa na możliwość funkcjonowania pozostałych unormowań Planu miejscowego. Z uwagi zaś na to, że Skarżąca domagała się stwierdzenia nieważności całego § 23 ust. 24 Uchwały,

w pozostałym zakresie Sąd oddalił skargę, jako bezzasadną.

O kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy zasądzając na rzecz skarżącej od Miasta Stołecznego Warszawy zwrot kosztów postępowania w kwocie stanowiącej równowartość wynagrodzenia reprezentującego Skarżącą pełnomocnika (480 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) i wpisu od skargi (300 zł).