Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 15 czerwca 2020 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Zgierski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2020 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1833/18 w sprawie ze skargi S. z siedzibą w W. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2018 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1/ uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2/ zasądza od S. z siedzibą w W. na rzecz Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców kwotę 340 (trzysta czterdzieści 0/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. [pic]

I OSK 2098/19

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę S. w W. i uchylił decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2018 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r. poz. 1330); dalej u.d.i.p, po rozpoznaniu wniosku stowarzyszenia S. o udostępnienie informacji publicznej, zawierającego pytania o informacje w następującym brzmieniu:

1/ kto podjął decyzję (imiona i nazwiska wszystkich osób, które brały udział w procesie decyzyjnym wraz z podaniem funkcji) o wpisaniu obywatelki Ukrainy L.K. (prosimy o wzięcie pod uwagę także nazwisk o zbliżonej transkrypcji) do Systemu Informacyjnego Schengen,

2/ jak wygląda procedura wpisywania do ww. systemu w Państwa Urzędzie. Prosimy o skany dokumentu(ów) opisujących zasady,

3/ skany i wersje elektroniczne wszystkich dokumentów i pism związanych z wpisaniem ww. osoby do Systemu Informacyjnego Schengen (decyzje, listy przewodnie, maile, załączniki itp.),

4/ powodów wpisania ww. obywatelki do Systemu Informacyjnego Schengen,

- odmówił udostępnienia informacji publicznej w części dotyczącej pytań oznaczonych w punktach 1, 3 i 4.

W uzasadnieniu decyzji Szef Urzędu wyjaśnił zasady funkcjonowania wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, o którym mowa w art. 434 i nast. ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2017 r. poz. 2206 ze zm.). Wskazał, że w jego ocenie informacje związane z realizacją przez Szefa Urzędu obowiązków w zakresie prowadzenia wykazu oraz przekazania danych cudzoziemców do Systemu Informacyjnego Schengen stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., albowiem dotyczyłyby tego, czy i w jaki sposób Szef Urzędu miałby potencjalnie zrealizować swoją kompetencję ustawową w konkretnym przypadku, jak również dotyczą tego, jaki kształt ma ta kompetencja i w jaki sposób jest realizowana poprzez urząd, który obsługuje Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

Jednakże o ile informacje, których dotyczy żądanie stowarzyszenia, mieściły się w pojęciu informacji publicznej, o tyle informacje, oznaczone punktami 1, 3 i 4, nie mogą zostać udostępnione, ponieważ zachodzi określona w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. podstawa odmowy ich udostępnienia. Szef Urzędu wyjaśnił, że informacje, których żąda stowarzyszenie pozostają w bezpośrednim związku z informacją, której treścią byłoby, czy dane konkretnej osoby (we wniosku wskazano, że chodzi o osobę o danych: L.K. bądź osobę o bardzo podobnym zapisie imienia i nazwiska) zostały w wyniku realizacji przez Szefa Urzędu kompetencji z art. 443 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach przekazane do Systemu Informacyjnego Schengen. Stowarzyszenie żąda bowiem ujawnienia danych osobowych wszystkich osób z podaniem ich funkcji, które brały udział w procesie decyzyjnym, który miał doprowadzić do przekazania danych ww. osoby do Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu. Ponadto żąda skanów i wersji elektronicznych wszystkich dokumentów i pism związanych z wpisaniem osoby tak oznaczonej do Systemu Informacyjnego Schengen. Po trzecie, żąda ujawnienia powodów wpisania osoby tak oznaczonej do Systemu Informacyjnego Schengen. Nie ulega zatem wątpliwości, w ocenie Szefa Urzędu, że informacją o charakterze źródłowym dla informacji, których ujawnienie jest przedmiotem żądania, jest informacja o tym, czy dane konkretnej osoby rzeczywiście zostały przekazane do ww. systemu do celów odmowy wjazdu.

Szef Urzędu wyjaśnił zasady dostępu do danych zgromadzonych w krajowym zbiorze rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców, którego część stanowi wykaz, jak również do Krajowego Systemu Informatycznego (KSI), zdefiniowanego w art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym (Dz.U. z 2018 r. poz. 134 ze zm.), który stanowi środek dostępu do Systemu Informacyjnego Schengen. Podkreślił, że oba zbiory danych nie są publicznie dostępne. Zasady dostępu do danych zgromadzonych w krajowym zbiorze rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców reguluje art. 450 ust. 1 i ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, natomiast zasady dostępu do KSI reguluje art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym. Szef Urzędu doszedł do wniosku, że brak jest podstawy prawnej do tego, aby dane zgromadzone w wykazie czy w Systemie Informacyjnym Schengen mogły być przetwarzane przez nieograniczony krąg podmiotów, podkreślając jednocześnie, że dostęp do danych tam zgromadzonych (poza podmiotami, które mają ten dostęp zagwarantowany w związku z realizacją zadań publicznych) ma sama osoba, której dane zostały w nich umieszczone, i wyjaśniając podstawy prawne szczególnego postępowania weryfikacyjnego dotyczącego wpisu danych do wykazu (art. 444 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach) oraz do Systemu Informacyjnego Schengen (art. 444 ust. 1 w zw. z art. 448 ustawy o cudzoziemcach), prowadzonego na wniosek samego cudzoziemca.

Zdaniem Szefa Urzędu, ujawnienie danych osobowych cudzoziemca, w odniesieniu do którego dokonano czynności w wykazie lub w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, godziłoby w jego prywatność, zaś kształt przepisów reglamentujących dostęp do danych zgromadzonych w zbiorach danych nie daje podstawy do ingerencji w to dobro prawne. Szef Urzędu podkreślił, że ochrona prywatności trwa tak długo, jak długo osoba, która nie pełni funkcji publicznej, nie zrezygnuje z tej ochrony, natomiast brak jest jakichkolwiek informacji wskazujących na to, że osoba o danych, jak we wniosku stowarzyszenia, miała dokonać takiego zrzeczenia się tej ochrony. W konsekwencji uznał, że ochrona prywatności osoby fizycznej leży u podstaw odmowy udostępnienia informacji, których dotyczy część pytań stowarzyszenia.

Z kolei pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r. udostępniono stronie informacje stanowiące odpowiedź na pytanie, "jak wygląda procedura wpisywania do ww. systemu w Państwa Urzędzie. Prosimy o skany dokumentu(ów) opisujących zasady".

Na ww. decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło S. w W.

Uwzględniając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej w niniejszej sprawie, tj. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, jest niewątpliwie podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu ww. przepisu, gdyż jest organem administracji publicznej wykonującym zadania publiczne. W ramach obowiązków wskazanych w art. 16 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z art. 434 tej ustawy, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców prowadzi wykaz cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany. Wykaz jest prowadzony przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w systemie teleinformatycznym i jest elementem krajowego zbioru rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców. Przesłanki umieszczenia danych cudzoziemca w wykazie zostały określone w art. 435 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Ponadto art. 443 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach nakłada na Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców obowiązek przekazywania w stosownych przypadkach danych cudzoziemca, które są przechowywane w wykazie, do Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu na okres, jaki odpowiada okresowi obowiązywania wpisu danych do wykazu. Przypadki te, jak wynika z treści art. 443 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zdeterminowane są tym, w oparciu o który przepis (w ramach art. 435 ust. 1 ustawy) dokonano umieszczenia danych w wykazie. Korelatem obowiązków związanych z dokonywaniem czynności polegających na przekazywaniu danych cudzoziemca do Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu jest określone w art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym uprawnienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców do Krajowego Systemu Informatycznego (KSI) w celu dokonywania wpisów danych do Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu. Krajowy System Informatyczny (KSI) stanowi zatem w ramach definicji wynikającej z art. 2 pkt 11 tej ustawy środek służący dokonywaniu wpisów danych do Systemu Informacyjnego Schengen.

Następnie Sąd Wojewódzki wskazał, że uzasadniając odmowę udzielania informacji publicznej w zakresie pkt 1, 3 i 4 wniosku, organ powołał się na art. 5 ust.2 u.d.i.p., tj. przesłankę odmowy udostępnienia informacji publicznej dotyczącą prywatności osoby fizycznej. Organ podkreślił, że z uwagi na to, iż z żądanymi przez wnioskujące stowarzyszenie informacjami bezpośrednio wiązałoby się ujawnienie informacji podlegającej obecnie ochronie na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., nie jest możliwe ujawnienie również tych informacji.

Sąd Wojewódzki nie podzielił poglądu organu, by podstawą odmowy udzielenia informacji publicznej w zakresie pytania 1, 3 i 4 mogła być ochrona prywatności osoby fizycznej – L.K. Sąd uznał, że organ uchylił się od rozpoznania istoty wniosku skarżącego stowarzyszenia.

W ocenie Sądu I instancji odmawiając prawa do informacji publicznej organ stworzył sobie "super" pytanie źródłowe "Czy Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w ogóle dokonał czynności polegającej na przekazaniu do Systemu Informacyjnego Schengen danych L.K.?", którego nie zadało stowarzyszenie. Z powyższym "super" pytaniem powiązane były informacje, których udzielenia domagał się skarżący. Następnie z treści uzasadnienia wynika, że organ stworzył sobie nową przesłankę odmowy udzielenia informacji publicznej, jakiej nie przewidział ustawodawca, a mianowicie związek informacji żądanych przez skarżące stowarzyszenie z informacją źródłową, która jest wyłączona z udostępnienia na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Organ uznał, że z uwagi na powiązanie powyższych informacji ze sobą nie może ich udostępnić.

Tymczasem dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie ma dokładne odniesienie się do treści wniosku skarżącego stowarzyszenia, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Powyższe uchybienie miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia i spowodowało nieprawidłowe zastosowanie zasad, do których odsyła art. 16 ust. 2 u.d.i.p. Dopiero bowiem zamieszczenie w uzasadnieniu decyzji konkretnych stwierdzeń związanych z żądaniem udostępnienia informacji publicznej w zakresie pkt 1, 3 i 4 wniosku w odniesieniu do treści art. 5 u.d.i.p. może prowadzić do wniosku o konieczności odmowy udzielenia powyższych informacji, czego oczywiście nie można wykluczyć w kontrolowanej sprawie. Wymaga to jednak sporządzenia prawidłowego uzasadnienia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z zasadami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a., czego w niniejszej sprawie zabrakło.

Od wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2019 r. skargę kasacyjną wniósł Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie:

I. Przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a., w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., poprzez błędne uznanie, jakoby uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie poddawało się kontroli Sądu I instancji, albowiem organ miał uchylić się od pełnego rozpoznania wniosku Stowarzyszenia S. o udostępnienie informacji publicznej i jednocześnie w uzasadnieniu tej decyzji powołać się na przesłankę odmowy udostępnienia informacji publicznej, której nie przewidział ustawodawca, podczas gdy uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób wszechstronny i kompleksowy wyjaśnia stanowisko organu w przedmiocie identyfikacji podstawy odmowy udostępnienia informacji publicznej w części dotyczącej pytań oznaczonych w punktach 1, 3 i 4 wniosku i wskazuje wyraźnie, że odpowiedź na te pytania stowarzyszenia prowadziłaby w sposób jednoznaczny i bezpośredni do ujawnienia informacji, że dane konkretnego cudzoziemca zostały przez Szefa Urzędu przekazane do Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu, zaś to godziłoby w prywatność cudzoziemca, który nie jest osobą pełniącą funkcję publiczną i który nie zrzekł się ochrony swojej prywatności;

2/ art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez sformułowanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oceny prawnej, która nie identyfikuje w sposób jednoznaczny istoty dostrzeżonego przez Sąd I instancji uchybienia przepisom postępowania, a w konsekwencji sformułowanie wskazań co do dalszego toku postępowania, które są niejednoznaczne;

II. Naruszenie prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 2 u.d.i.p., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że odmowa udostępnienia informacji publicznej nie może nastąpić w przypadku, w którym informacja objęta żądaniem udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezpośrednim, trwałym związku z inną informacją i jest to związek tego rodzaju, że ujawnienie żądanej informacji w każdym przypadku będzie prowadziło do ujawnienia tej innej informacji, zaś ujawnienie tej innej informacji będzie prowadzić do naruszenia wartości, z powodu których prawo do informacji publicznej na podstawie art. 5 ust. 2 podlega ograniczeniu, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna polegać na przyjęciu, że ograniczenie dostępu do informacji publicznej podlega ograniczeniu także w przypadku, w którym ujawnienie konkretnej informacji objętej żądaniem udostępnienia informacji publicznej prowadziłoby każdorazowo do ujawnienia innej informacji, zaś ujawnienie tej innej informacji będzie prowadzić do naruszenia wartości, z powodu których prawo do informacji publicznej na podstawie art. 5 ust. 2 podlega ograniczeniu. Ta błędna wykładnia doprowadziła Sąd I instancji do wadliwego wniosku, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców miał oprzeć swoje rozstrzygnięcie odmowne na przesłance nieprzewidzianej przez ustawę i uchylić się od pełnego rozpoznania wniosku S. o udostępnienie informacji publicznej.

Wskazując na powyższe naruszenia autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Jednocześnie skarżący kasacyjnie organ oświadczył, że zrzeka się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.

Kontrolując zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów, powołanych w ramach podstawy wskazanej w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.

Sporną kwestią w niniejszej sprawie jest jedynie okoliczność, czy organ miał prawo wydać decyzję odmowną odnośnie do pytań ujętych w punktach 1, 3 i 4 wniosku o udostępnienie informacji publicznej, uzasadniając tę odmowę prywatnością cudzoziemca (chronioną przez art. 5 ust. 2 u.d.i.p.), którego te pytania dotyczyły, a także czy uzasadnienie tej decyzji umożliwiało sądową kontrolę jej legalności, co kwestionował Sąd Wojewódzki.

Stosownie do art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Waloru informacji publicznej nie traci informacja wymagająca ochrony z uwagi na ochronę prawa do prywatności. Nadal bowiem informacja ta jest informacją publiczną. W sytuacji, gdy w ocenie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej dostęp do żądanej informacji wymaga ograniczenia ze względu na przesłanki przewidziane w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., obowiązkiem tego podmiotu jest ocena, czy osoba, której dotyczy żądana informacja publiczna, jest osobą pełniącą funkcję publiczną, czy też nią nie jest. Jeżeli informacja dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną i informacja ta ma związek z wykonywanymi przez tę osobę zadaniami lub sprawowaną funkcją, to dostęp do tej informacji nie może zostać ograniczony z uwagi na ochronę prywatności lub tajemnicę przedsiębiorcy. Oznacza to, że organ nie może odmówić udzielenia informacji, powołując się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Z kolei ustalenie, że żądana informacja publiczna nie dotyczy osoby pełniącej funkcji publicznej i nie ma ona związku z wykonywanymi przez nią zadaniami lub sprawowaną funkcją, wówczas możliwe jest wydanie decyzji o odmowie udzielenia informacji z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Dlatego też organ rozpatrujący wniosek o udostępnienie informacji publicznej zobowiązany jest do poczynienia stosownych rozważań w tym zakresie. Powinien zatem każdorazowo analizować, czy żądana informacja jest niezbędna z punktu widzenia celów prawa do informacji publicznej, a także czy nie narusza godności i intymności osoby, której taka informacja dotyczy, tj. ocenić, czy w sprawie zachodzą przesłanki ograniczające dostęp do informacji. Jeżeli jakaś informacja nie może zostać udostępniona, wówczas organ musi ustalić, jakie informacje podlegają ochronie ze względu na to, że są objęte tajemnicą bądź podlegają ochronie ze względu na prywatność. Musi więc wskazać, czy żądane dane objęte są tajemnicą ze względu na ochronę danych osobowych w nich zawartych, czy też ze względu na prawo do prywatności lub tajemnicę państwową, służbową, skarbową bądź statystyczną. Informacja, która nie może być udostępniona ze względu na przepisy o tajemnicy ustawowo chronionej lub prawo do prywatności nie przestaje być informacją publiczną. Pozostaje nią nadal, choć nie może zostać ujawniona, a podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w takiej sytuacji powinien wydać decyzję, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 3 marca 2020 r., I OSK 3955/18).

W niniejszej sprawie powyższe rozważania zawarte były szczegółowo w decyzji odmownej. Organ wskazał, że w sprawie brak jest jakichkolwiek informacji (jak również sporu między stronami odnośnie do tej kwestii), by L.K., bądź osoba o zbliżonym nazwisku, pełniła funkcję publiczną. Nie ma również jej oświadczenia o rezygnacji z przysługującego jej prawa do prywatności. Organ szczegółowo wyjaśnił zasady dostępu do danych zgromadzonych w krajowym zbiorze rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców, którego część stanowi wykaz, jak również do Krajowego Systemu Informatycznego (KSI), zdefiniowanego w art. 2 pkt 11 ustawy o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym, który stanowi środek dostępu do Systemu Informacyjnego Schengen. Podkreślił, że oba zbiory danych nie są publicznie dostępne. Zasady dostępu do danych zgromadzonych w krajowym zbiorze rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców reguluje art. 450 ust. 1 i ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, natomiast zasady dostępu do KSI reguluje art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym. Organ uargumentował także tezę, że brak jest podstawy prawnej do tego, aby dane zgromadzone w wykazie czy w Systemie Informacyjnym Schengen mogły być przetwarzane przez nieograniczony krąg podmiotów, podkreślając jednocześnie, że dostęp do danych tam zgromadzonych (poza podmiotami, które mają ten dostęp zagwarantowany w związku z realizacją zadań publicznych) ma sama osoba, której dane zostały w nich umieszczone. Wyjaśnił przy tym podstawy prawne szczególnego postępowania weryfikacyjnego dotyczącego wpisu danych do wykazu (art. 444 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach) oraz do Systemu Informacyjnego Schengen (art. 444 ust. 1 w zw. z art. 448 ustawy o cudzoziemcach), prowadzonego na wniosek samego cudzoziemca.

Sąd I instancji przytoczył zresztą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podobne rozważania. Wskazał, że wykaz jest prowadzony przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w systemie teleinformatycznym i jest elementem krajowego zbioru rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców. Przesłanki umieszczenia danych cudzoziemca w wykazie zostały określone w art. 435 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Ponadto art. 443 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach nakłada na Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców obowiązek przekazywania w stosownych przypadkach danych cudzoziemca, które są przechowywane w wykazie, do Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu na okres, jaki odpowiada okresowi obowiązywania wpisu danych do wykazu. Przypadki te, jak wynika z treści art. 443 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zdeterminowane są tym, w oparciu o który przepis (w ramach art. 435 ust. 1 ustawy) dokonano umieszczenia danych w wykazie. Korelatem obowiązków związanych z dokonywaniem czynności polegających na przekazywaniu danych cudzoziemca do Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu jest określone w art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym uprawnienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców do Krajowego Systemu Informatycznego (KSI) w celu dokonywania wpisów danych do Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu. Krajowy System Informatyczny (KSI) stanowi zatem, w ramach definicji wynikającej z art. 2 pkt 11 tej ustawy, środek służący dokonywaniu wpisów danych do Systemu Informacyjnego Schengen.

Wadliwie jednak Sąd I instancji zarzucił organowi, że uzasadniając odmowę udzielania informacji z punktów 1, 3 i 4 wniosku, odniósł się do pytania, którego wnioskujące stowarzyszenie nie zadało. Oczywiste jest bowiem, co konsekwentnie i logicznie wykazane zostało w uzasadnieniu decyzji odmownej, że udzielnie odpowiedzi na te pytania oznaczać będzie udostępnienie informacji o tym, czy L.K. umieszczona została w wykazie, czyli że jej dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu. Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuje argumentację organu za w pełni uzasadnioną. Skoro L.K. nie pełni funkcji publicznej, nie zrezygnowała z ochrony swojej prywatności, a dostęp do danych Systemu Informacyjnego Schengen jest reglamentowany w sposób przewidziany w ustawie o cudzoziemcach, do odpowiedź na postawione przez skarżące stowarzyszenie pytanie naruszałoby w sposób oczywisty prawo cudzoziemca do prywatności. Sąd I instancji nie wyjaśnił przy tym, w jaki sposób organ mógłby udzielić odpowiedzi na postawione we wniosku pytania bez przekazania informacji, czy L.K. została umieszczona w wykazie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego możliwość takiej nie ma, a organ w uzasadnieniu decyzji odmownej w sposób wyczerpujący i jasny kwestię tę wyjaśnił.

Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając istotę sprawy za dostatecznie wyjaśnioną, na podstawie art. 188 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.