Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi J. K. i R. K. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: I. odrzucić skargę J. K.; II. odrzucić skargę R. K.; III. zwrócić skarżącemu R. K. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od złożonej skargi.

R. K. w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik J. K. złożył [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu m.in. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...], nr [...] w przedmiocie wskazanym w sentencji.

Postanowienie to – zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy – zostało doręczone R. K. jako pełnomocnikowi J. K. w postępowaniu administracyjnym w dniu [...].

Skarga została wywiedziona do Sądu, za pośrednictwem skarżonego organu, w dniu [...] (data nadania w urzędzie pocztowym - k. 14 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu jednakże z odmiennych przyczyn w przypadku każdego ze skarżących.

Odnośnie skarżącego J. K. skarga podlega odrzuceniu jako spóźniona.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Termin ten wynosi 30 dni i liczony jest od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 p.p.s.a.). Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Jest ono równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i nadania jej dalszego biegu.

Zaskarżone postanowienie nr [...] D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...]. Termin do wniesienia skargi upływał w dniu [...] (z uwagi na fakt, że 26.12.2021 r. wypadał jednocześnie w niedzielę oraz drugi dzień Świąt Bożego Narodzenia, które to dni są ustawowymi dniami wolnymi od pracy). Natomiast skarżący przesłał wywiedzioną skargę drogą pocztową dzień później – [...]. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że uchybił terminowi do wniesienia skargi. Skutkuje to koniecznością odrzucenia środka zaskarżenia jako wniesionego po upływie terminu wskazanego w art. 53 § 1 p.p.s.a.

Z tego względu Sąd w punkcie I sentencji postanowienia skargę odrzucił biorąc za podstawę swego rozstrzygnięcia art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.

W przypadku skargi R. K. skarga okazała się niedopuszczalna z innych przyczyn. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę niedopuszczalną z innych przyczyn. Do "innych przyczyn" niedopuszczalności skargi należy m.in. wniesienie skargi przez nieuprawniony podmiot, tzn. taki, który nie może być skarżącym (nie posiada legitymacji procesowej). Dotyczy to podmiotu, co do którego nie zachodzi potrzeba zbadania, czy posiada interes prawny we wniesieniu skargi, ponieważ i tak w świetle obowiązujących przepisów nie jest legitymowany do jej wniesienia. Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Wykładnia art. 50 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego – taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że w wyniku zaskarżonego postanowienia nie doszło do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia R. K., które polegałoby na istnieniu związku między skarżonym rozstrzygnięciem organu administracji, a własną indywidualną sytuacją prawną skarżącego, wynikającą z przepisów prawa. Z akt administracyjnych załączonych do sprawy, jednoznacznie wynika, że R. K. na etapie postępowania administracyjnego nie był stroną tego postępowania, lecz był pełnomocnikiem swojego ojca J. K. W zaskarżonym postanowieniu nr [...] wprost wskazuje się, że R. K. działała jako pełnomocnik strony tego postępowania – J. K. R. K. podejmował zatem jedynie czynności procesowe na rzecz swojego mocodawcy. Wobec tego nie legitymuje się on własnym, aktualnym, konkretnym oraz odrębnym od mocodawcy interesem prawnym, który uprawniałby go do złożenia we własnym imieniu skargi na zaskarżone postanowienie.

Z tych powodów skarga R. K., wobec braku interesu prawnego do jej złożenia - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. - jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. O czym orzeczono jak w punkcie II sentencji postanowienia.

O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.