Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 28 października 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. C. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia - odrzucić skargę.

Uzasadnienie.

W dniu 2 sierpnia 2011r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pismo B.C. z dnia 29 lipca 2011r. /data pisma; k-4-5 akt sądowych/, oznaczone jako zażalenie "na postępowanie Urzędy Skarbowego, jak i ZUS ", z wnioskiem o umorzenie postępowania "w kwocie wyższej niż ta uwzględniona przez sąd – [...]". W uzasadnieniu autor pisma podał, iż w czerwcu 2011r. otrzymał z Urzędu Skarbowego tytuły wykonawcze oraz pismo o zajęciu nieruchomości z opisem zaległości względem ZUS w kwocie [...].. Pismo to zaskarżył do Naczelnika Urzędu Skarbowego, gdyż należność wobec ZUS wynosi tylko [...], w odpowiedzi na co otrzymał postanowienie o umorzeniu postępowania w tej sprawie. Autor pisma wyraził pogląd, że postępowanie ZUS i Urzędu Skarbowego pomija postanowienie sądowe Dz.Kw. Nr [...].

Wezwany do wskazania numeru i daty zaskarżonego powyższym pismem aktu lub czynności Naczelnika Urzędu Skarbowego, w piśmie z dnia 9.09.2011r. B.C. wyjaśnił, że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie wskazanego organu z dnia [...] nr [...], oraz pismo o zajęciu nieruchomości z dnia [...]., nr [...]. Do pisma dołączył, między innymi, wymienione dokumenty.

Ponieważ z pisma skarżącego z dnia 9.09.2011r. wynika, że jednym pismem zaskarżył on postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego, a także inną czynność tego organu, tj. wniósł 2 skargi, na podstawie art.57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", zarządzono rozdzielenie tych skarg.

W konsekwencji przedmiotem rozpoznania w sprawie niniejszej jest skarga na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art.52 § 1 ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć – jak wynika z § 2 powołanego artykułu - sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Ponadto, stosownie do art.53 § 1 ppsa skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, zaś art.54 § 1 ppsa stanowi, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.

Z powyższego wynika, że jeżeli stronie służył w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie środek zaskarżenia, to skargę można wnieść na rozstrzygnięcie wydane w wyniku rozpatrzenia tego środka, tj. – w uproszczeniu – na rozstrzygnięcie organu II instancji.

Zaskarżonym w sprawie niniejszej postanowieniem z dnia [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego, działający jako organ egzekucyjny, umorzył postępowanie w sprawie zarzutów wniesionych przez B. C. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art.105 § 1 w związku z art.17 i art.18 kpa.

Na postanowienie takie służyło zobowiązanemu zażalenie, stosownie do art.17 § 1 w związku z art.34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. Nr 229 z 2005r., poz.1954 ze zm./.

W świetle powyższego, w sytuacji, gdy skarżącemu przysługiwał środek zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a pomimo tego wniósł on skargę na orzeczenie wydane przez organ I instancji, skargę tę uznać należało za niedopuszczalną i odrzucić ją na podstawie art.58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa.

Na marginesie powyższego wyjaśnić należy, że w postanowieniu z dnia 21 lipca 2011r. zawarte zostało prawidłowe pouczenie co do możliwości wniesienia zażalenia, zaś z - załączonego do pisma skarżącego z dnia 9.09.2011r. - postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...], wynika, że skarżący z tego uprawnienia skorzystał. W sprawie niniejszej nie można było jednak przyjąć, że przedmiotem zaskarżenia jest przywołane postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zarówno z tego powodu, że skarżący odmiennie, a przy tym jednoznacznie, wskazał przedmiot zaskarżenia w piśmie z dnia 9.09.2011r., jak też, i to przede wszystkim, dlatego, że pismo wszczynające postępowanie w niniejszej sprawie wniesione zostało w dniu 29 lipca 2011r., tj. znacznie przed wydaniem wskazanego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, zatem nie mogło go dotyczyć.

Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak na wstępie.