II OZ 380/26 - Postanowienie

Data orzeczenia	2026-04-16	
Data wpływu	2026-03-31	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Małgorzata Miron /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo	
Sygn. powiązane	VII SA/Wa 1341/25	
Skarżony organ	Inspektor Nadzoru Budowlanego	
Treść wyniku	Oddalono zażalenie
Odrzucono zażalenie	
Powołane przepisy	Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., art. 178 w związku z art. 197 § 2; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń D.K., D.K.1, K.P. i R.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 1341/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi K.P. i D.K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 kwietnia 2025 r. nr 368/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: 1. oddalić zażalenie D.K. i K.P.; 2. odrzucić zażalenie D.K.1 i R.P.	
Uzasadnienie
Postanowieniem z 5 lutego 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 1341/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K.P. i D.K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 2 kwietnia 2025 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że każda ze skarżących została wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 13 czerwca 2025 r. wzywającego do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwania do wykonania ww. zarządzenia zostały doręczone D.K. 20 stycznia 2026 r., natomiast K.P. 21 stycznia 2026 r.

Pomimo wezwania skarżące nie uiściły przedmiotowego wpisu w związku z czym Sąd odrzucił skargę.

Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli D.K. i D.K.1 oraz K.P. i R.P.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie K.P. i D.K. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143), dalej: "p.p.s.a." od skargi pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie natomiast do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z powyższych przepisów wynika, że zasadą jest obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od wnoszonego przez stronę pisma (skargi). Wyjątki od takiego obowiązku wymieniają przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i są to przedmiotowo-podmiotowe zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów (art. 239 p.p.s.a.) czy też instytucja prawa pomocy (art. 243 p.p.s.a. i następne).

W niniejszej sprawie skarżące nie były zwolnione z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi z mocy przepisów powołanej wyżej ustawy i nie zostały zwolnione z tego obowiązku na podstawie orzeczenia sądu (por. prawomocne postanowienia WSA w Warszawie z 30 grudnia 2025 r. sygn. akt VII SPP/Wa 294/25 – K.P., sygn. akt VII SPP/Wa 262/25 – D.K.).

Mając powyższe na względzie, a także okoliczność, iż ww. zarządzenie z 13 czerwca 2025 r. stało się prawomocne na skutek postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 października 2025 r. (sygn. akt II OZ 1435/25), zarządzeniem z 30 grudnia 2025 r. wezwano K.P. oraz D.K. do wykonania prawomocnego zarządzenia z 13 czerwca 2025 r. wzywających je do solidarnego uiszczenia przedmiotowego wpisu od skargi w kwocie po 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynika, że pomimo wezwań skarżące nie uiściły przedmiotowego wpisu. Sąd I instancji prawidłowo w tych okolicznościach przyjął, że skarżące nie uzupełniły braku fiskalnego skargi i na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę. Z tych względów zażalenie K.P. i D.K. należało oddalić.

Zażalenia wniesione przez R.P. i D.K.1 podlegały natomiast odrzuceniu jako niedopuszczalne.

Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. W art. 178 p.p.s.a. przewidziano zaś odrzucenie skargi kasacyjnej wniesionej po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalnej, jak również skargi kasacyjnej, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Niedopuszczalność może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą w szczególności wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę nie będącą adresatem postanowienia, ponieważ jego skutki prawne dotyczą wyłącznie adresata takiego postanowienia. Z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zaskarżone zażaleniami postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi K.P. i D.K. dotyczyło wyłącznie uprawnień procesowych ww. osób. R.P. i D.K.1 nie mogli zatem wnieść skutecznie zażalenia na ww. postanowienie odrzucające skargę innego podmiotu, co uprawniało Naczelny Sąd Administracyjny do odrzucenia wniesionego przez nich zażalenia.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oraz jak w pkt 2 w oparciu o art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.