Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Anna Dalkowska po rozpoznaniu 2 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 kwietnia 2026 r. sygn. akt I SA/Ol 463/25 w przedmiocie przywrócenia terminu w sprawie ze skargi M. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 11 sierpnia 2025 r., nr SKO.53.569.2025 w przedmiocie podatku rolnego za 2025 r. postanawia oddalić zażalenie

1.1. Postanowieniem z 20 kwietnia 2026 r., sygn. akt I SA/Ol 463/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił wniosek M. H. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku tego Sądu z dnia 8 stycznia 2026 r., sygn. akt I SA/Ol 463/25, wydanego w sprawie ze skargi M. H. (dalej: "Skarżący", "Strona") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 11 sierpnia 2025 r. w przedmiocie podatku rolnego za 2025 r.

1.2. W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono stronie 10 lutego 2026 r., wobec czego trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął 12 marca 2026 r. Pełnomocnik skarżącego w piśmie nadanym w placówce pocztowej w dniu 25 marca 2026 r. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej oraz jednocześnie przedłożył skargę kasacyjną. Jako przyczynę uchybienia terminowi wskazał niezdolność do pracy spowodowaną chorobą, potwierdzoną zaświadczeniem lekarskim, obejmującą okres od 11 do 17 marca 2026 r. Sąd pierwszej instancji przyjął, że skoro przeszkoda w dokonaniu czynności procesowej trwała do dnia 17 marca 2026 r., to w tym dniu ustała przyczyna uchybienia terminu, a wniosek o jego przywrócenie należało wnieść najpóźniej w dniu 24 marca 2026 r. W konsekwencji wniosek nadany w dniu 25 marca 2026 r. został uznany za spóźniony i podlegał odrzuceniu na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a.").

1.3. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, zaskarżając je w całości. Zarzucił naruszenie art. 87 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 83 § 1 p.p.s.a. i art. 111 § 2 k.c., polegające na błędnym obliczeniu siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Zdaniem skarżącego, skoro zwolnienie lekarskie obejmowało okres do dnia 17 marca 2026 r., to dzień ten nie mógł być uwzględniony przy obliczaniu terminu, a termin powinien upływać dopiero w dniu 25 marca 2026 r. Skarżący zarzucił ponadto naruszenie art. 86 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a., wskazując, że wniosek został wniesiony w terminie i spełniał przesłanki przywrócenia terminu, a także naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. przez wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia.

2. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

2.1. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

2.2. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie zaś do art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie art. 87 § 4 p.p.s.a. wymaga, aby równocześnie z wnioskiem strona dokonała czynności, której nie dokonała w terminie. Z kolei art. 88 p.p.s.a. stanowi, że spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym.

2.3. W przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie ma zatem ustalenie, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej oraz kiedy upływał siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie tego terminu.

Nie jest sporne, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął w dniu 12 marca 2026 r. Nie jest również sporne, że pełnomocnik skarżącego powołał się na niezdolność do pracy obejmującą okres od 11 do 17 marca 2026 r. oraz że wniosek o przywrócenie terminu został nadany w placówce pocztowej 25 marca 2026 r.

Skoro wskazywana przez pełnomocnika przeszkoda w dokonaniu czynności procesowej trwała do dnia 17 marca 2026 r., to najpóźniej z upływem tego dnia ustała przyczyna uchybienia terminu w rozumieniu art. 87 § 1 p.p.s.a. Oznacza to, że siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu rozpoczął bieg w dniu 18 marca 2026 r. i upłynął z końcem dnia 24 marca 2026 r.

2.4. Sposób liczenia tego terminu jest następujący: pierwszym dniem terminu był dzień 18 marca 2026 r., drugim — 19 marca 2026 r., trzecim — 20 marca 2026 r., czwartym — 21 marca 2026 r., piątym — 22 marca 2026 r., szóstym — 23 marca 2026 r., a siódmym — 24 marca 2026 r. W konsekwencji dzień 25 marca 2026 r. był już dniem następującym po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a.

Nie można zatem podzielić stanowiska zażalenia, że wniosek nadany w dniu 25 marca 2026 r. został wniesiony w terminie. Argumentacja skarżącego opiera się na nieprawidłowym utożsamieniu dnia, od którego realnie można było dokonać czynności procesowej, z dniem, którego nie należy uwzględniać przy obliczaniu terminu w taki sposób, jak gdyby pierwszy dzień po ustaniu przeszkody miał zostać pominięty. Takie rozumowanie prowadziłoby do nieuprawnionego wydłużenia ustawowego siedmiodniowego terminu do ośmiu dni.

2.5. Wbrew twierdzeniom zażalenia, sąd pierwszej instancji nie przyjął, że dzień 17 marca 2026 r. należy zaliczyć jako pierwszy dzień biegu siedmiodniowego terminu. Sąd ten stwierdził, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 17 marca 2026 r., a wniosek należało wnieść do 24 marca 2026 r. Takie stanowisko oznacza właśnie, że siedmiodniowy termin liczony był od dnia 18 marca 2026 r. Nie zachodzi więc zarzucana w zażaleniu sprzeczność polegająca na rzekomym wliczeniu dnia 17 marca 2026 r. do biegu terminu.

Nie zasługuje również na aprobatę pogląd skarżącego, że przyczyną uchybienia terminu był dopiero stan istniejący w dniu 18 marca 2026 r., a w konsekwencji termin należało liczyć od dnia 19 marca 2026 r. Z zażalenia wynika, że pełnomocnik był niezdolny do pracy do dnia 17 marca 2026 r. włącznie. Skoro zatem od dnia 18 marca 2026 r. przeszkoda w postaci niezdolności do pracy już nie występowała, to ten dzień był pierwszym dniem siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Przyjęcie odmiennego stanowiska nie znajduje podstaw w art. 87 § 1 p.p.s.a. i prowadziłoby do przesunięcia początku terminu o kolejny dzień bez normatywnego uzasadnienia.

2.6. Odwołanie się przez skarżącego do art. 111 § 2 k.c. w zw. z art. 83 § 1 p.p.s.a. także nie może odnieść zamierzonego skutku. Zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a. terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem przepisów szczególnych. Natomiast według art. 111 § 2 k.c., jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. W realiach sprawy zdarzeniem tym było ustanie przyczyny uchybienia terminu, związane z zakończeniem okresu niezdolności do pracy w dniu 17 marca 2026 r. Dnia 17 marca 2026 r. nie uwzględniono zatem przy obliczaniu terminu. Pierwszym dniem terminu był dzień 18 marca 2026 r. Nie ma natomiast podstaw, aby nie uwzględniać również dnia 18 marca 2026 r., skoro nie był on dniem zdarzenia stanowiącego początek terminu, lecz pierwszym dniem następującym po ustaniu przeszkody.

Za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 86 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a. Skoro wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony po upływie terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a., sąd pierwszej instancji był zobowiązany do jego odrzucenia na podstawie art. 88 p.p.s.a. Odrzucenie spóźnionego wniosku wykluczało badanie materialnych przesłanek przywrócenia terminu, w tym tego, czy uchybienie nastąpiło bez winy strony lub jej pełnomocnika. Kwestie dotyczące choroby pełnomocnika i wpływu tej choroby na możliwość sporządzenia skargi kasacyjnej mogłyby podlegać ocenie dopiero w razie stwierdzenia, że wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony z zachowaniem terminu. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła.

2.7. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera podstawowe elementy pozwalające na kontrolę instancyjną: przedstawia przebieg postępowania, wskazuje datę doręczenia odpisu wyroku z uzasadnieniem, datę upływu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, okres niezdolności pełnomocnika do pracy, datę nadania wniosku o przywrócenie terminu oraz podstawę prawną odrzucenia tego wniosku. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił również, dlaczego uznał wniosek za spóźniony. To, że skarżący nie zgadza się z przyjętą przez sąd oceną sposobu liczenia terminu, nie oznacza jeszcze, że uzasadnienie nie spełnia wymogów wynikających z art. 141 § 4 p.p.s.a. stosowanego odpowiednio do postanowień.

2.8. W konsekwencji należy stwierdzić, że sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, iż termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upływał w dniu 24 marca 2026 r., a wniosek nadany w dniu 25 marca 2026 r. był spóźniony. Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, zaś zarzuty zażalenia nie mogły doprowadzić do jego uchylenia.

2.9. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.