Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 września 2024 r. sygn. akt I SA/Sz 393/24 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 22 kwietnia 2024 r. nr SKO/KD/400/5223/2023 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 18 września 2024 r., sygn. akt I SA/Sz 393/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: WSA) odrzucił skargę M. K. (dalej: Skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie (dalej: SKO) z dnia 22 kwietnia 2024 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 r.

Decyzja SKO została doręczona Skarżącej na zasadzie fikcji doręczenia. Zgodnie z pieczęciami umieszczonymi na kopercie, przesyłkę nadano dnia 25 kwietnia 2024 r. Pierwszą próbę doręczenia podjęto dnia 26 kwietnia 2024 r. (I awizo). Ponowne awizowanie miało miejsce w dniu 7 maja 2024 r. (II awizo). Zwrot nastąpił w dniu 13 maja 2024 r. Przebieg doręczenia potwierdzony został, również na wydruku Elektronicznego Potwierdzenia Odbioru.

Skarga została wniesiona za pośrednictwem SKO. Zgodnie z prezentatą tego organu skargę złożono osobiście w sekretariacie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie w dniu 14 czerwca 2024 r.

Po wpłynięciu skargi do WSA, zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącej Wydziału I z dnia 24 czerwca 2024 r., wezwano Skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.)) przez podanie numeru PESEL strony wnoszącej skargę (art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) P.p.s.a.). Odpis zarządzenia doręczono Skarżącej w dniu 9 lipca 2024 r. Skarżąca uzupełniła przedmiotowy brak pismem z dnia 16 lipca 2024 r.

Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę Skarżącej, uznając iż została ona złożona z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia.

Od powyższego rozstrzygnięcia wywiedzione zostało zażalenie, w którym Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W ocenie Skarżącej Poczta Polska nie doręczyła jej powiadomienia o przesyłce, zatem powoływanie się na terminy związane z dostarczaniem decyzji SKO jest błędne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis art. 54 § 1 P.p.s.a. wskazuje, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. skargę wniesioną po upływie terminu sąd odrzuca.

Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 148 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej: O.p.), pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem miejsca ich zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju. Z kolei w świetle art. 150 § 1-4 O.p., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 (dorosłemu domownikowi), pismo przechowuje się w placówce pocztowej lub urzędzie gminy przez okres 14 dni. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w tym miejscu, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie 7 dni, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (tzw. "fikcja prawna doręczenia").

Odnosząc powyższe uwagi do realiów niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zgodnie z pieczęciami umieszczonymi na kopercie z decyzją, przesyłkę nadano dnia 25 kwietnia 2024 r. Pierwszą próbę doręczenia podjęto w dniu 26 kwietnia 2024 r., ponowne awizowanie miało miejsce dnia 7 maja 2024 r. Wobec tego, za datę doręczenia decyzji należy przyjąć ostatni dzień czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 150 § 1 pkt 1 O.p., który rozpoczął się w dniu 27 kwietnia 2024 r. (tj. po upływie dnia, w którym podjęto pierwszą próbę doręczenia decyzji), czyli dnia 10 maja 2024 r. W związku z powyższym trzydziestodniowy termin do złożenia skargi upłynął dnia 9 czerwca 2024 r., przy czym był to dzień wolny od pracy (niedziela), a zatem skargę należało wnieść najpóźniej w dniu 10 czerwca 2024 r. (art. 83 § 1 i 2 P.p.s.a.). Skarżąca złożyła skargę w sekretariacie SKO w dniu 14 czerwca 2024 r., co potwierdza prezentata tego organu, jak również sama Skarżąca.

Z zestawienia powyższych dat wynika, że skarga została złożona po upływie ustawowego terminu, co stanowi podstawę do odrzucenia skargi określoną w art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. W tej sytuacji WSA był obowiązany skargę odrzucić.

Należy dodać, że późniejsze otrzymanie przez Skarżącą (kopii) pisma w siedzibie organu, nie niweczy skutków doręczenia w trybie tzw. fikcji doręczenia. Doręczenie oparte jest na domniemaniu, według którego zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Natomiast, jak wskazano wyżej termin 14 dni na odebranie przesyłki biegnie od daty pierwszego awizowania.

Podkreślić również należy, że Skarżąca wniosła skutecznie zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi, a nie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, zatem w niniejszym postępowaniu badano, czy rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi było prawidłowe.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.