Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 lutego 2026 r. sprawy ze skargi T w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 13 czerwca 2025 r. nr SKO.OS/41.9/225/2025/4890/KS w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę

Wnioskiem z dnia 5 lipca 2021 r. T. K. działający pod Firmą Z działając jako pełnomocnika firmy D S.A., ul. [...], [...] K. (dalej "wnioskodawca"), zwrócił się do Wójta Gminy B. (dalej "Wójt Gminy" lub "organ I instancji") o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia "Posadowienie wytwórni masy bitumicznej o wydajności nominalnej do 320Mg/h na działkach o nr ew. [... ]i [...] (dawniej [...], [...]) położonych w B. w obrębie M. km. 1."

W dniu 2 maja 2023 r. wydana została decyzja Wójta Gminy B. , nr [...], o środowiskowych uwarunkowaniach ustalająca rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki na etapie eksploatacji, wskazująca aspekty mające być uwzględnione w dokumentacji wymaganej do uzyskania decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1029 ze zm.) - dalej "ustawa środowiskowa", nie stwierdzająca potrzeby przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko oraz przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w str. 72 ust. 1 ustawy środowiskowej oraz posiadająca rygor natychmiastowej wykonalności.

W wyniku rozpatrzenia odwołań od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej "Kolegium" lub "organ odwoławczy") w dniu 21 października 2024 r. decyzją nr [...], uchyliło w całości zaskarżoną decyzję z jednoczesnym przekazaniem jej do ponownego rozpatrzenia. Kolegium wskazało, że organ I instancji określając warunki realizacji ww. przedsięwzięcia zmodyfikował warunki określone w opinii Zastępcy Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w K., a przez to określił własne warunki na etapie eksploatacji oraz całkowicie pominął warunki realizacji. Organ odwoławczy podniósł także, że w piśmie podanym do wiadomości obwieszczeniem nr [...] z dnia 8 lutego 2023 r. organ I instancji starał się połączyć udział społeczeństwa w postępowaniu z zawiadomieniem, a przez sformułowaną treść skierował je do stron postępowania a nie do społeczeństwa. Podkreślono, że w przypadku udziału społeczeństwa w ramach przeprowadzanej oceny oddziaływania na środowisko przed wydaniem decyzji realizacji przedsięwzięcia nie jest istotny krąg stron postępowania, natomiast w postępowaniu z udziałem społeczeństwa może wziąć każdy i do każdego jest kierowana informacja o takim postępowaniu. Dodatkowo Kolegium wskazało, do których uwag organ pierwszej instancji nie odniósł się w całości, a do których nie odniósł się samodzielnie, pozostawiając wyjaśnienie wnioskodawcy jako własne bez odniesienia się do niego.

Po przeprowadzeniu ponownego postępowania organ I instancji decyzją z dnia 21 lutego 2025 r. ponownie ustalił środowiskowe uwarunkowania dla wnioskowanego przedsięwzięcia.

Od przedmiotowej decyzji odwołanie złożyło T z siedzibą w O. (dalej "skarżący"). W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał, że wskazana w decyzji wytwórnia masy bitumicznej już została wybudowana i nie jest możliwe wydanie decyzji środowiskowej dla istniejącego obiektu budowlanego. Decyzje środowiskowe wydaje się bowiem dla przedsięwzięć planowanych, a nie istniejących i zrealizowanych. Zaskarżona decyzja stanowi w związku z tym poświadczenie nieprawdy (jakoby przedsięwzięcie było dopiero w planach), a jej wydanie stanowi przekroczenie uprawnień przez organ I instancji, co stanowi czyn zagrożony karą.

Od decyzji organu I instancji odwołanie w terminie złożyło również Stowarzyszenie [...] z siedzibą w M. w gminie B. .

Decyzją z dnia 13 czerwca 2025 r., nr SKO.OS/41.9/225/2025/4890/KS, Kolegium utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania, ustalony stan faktyczny sprawy oraz przepisy prawa mające w niej zastosowanie. Ustosunkowując się do zarzutów odwołań Kolegium stwierdziło, że teren przedsięwzięcia nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo zakwalifikował przedsięwzięcie w oparciu o zapisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) i dlatego koniecznym było wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Kolegium stwierdziło, że organ I instancji właściwie przeprowadził postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, o którym mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. W ramach tegoż postępowania wystąpił do organów współdziałających, a przy orzekaniu wziął pod uwagę wszystkie wnioski sformułowane w trakcie postępowania przez organ uzgadniający - Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. w postanowieniu z dnia 20 października 2022 r. znak: [...]

Kolegium wskazało również, że organ I instancji wykorzystał wszystkie wnioski sformułowane przez organ opiniujący - opinia Zastępcy Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w K. Nr [...]; [...] z dnia 30 września 2021 r.

Kolegium uznało także, że informacje dostępne w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko są wystarczające, aby ocenić oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Nadto raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko spełnia wszelkie wymagania ustawowe. Opracowany raport w ocenie Kolegium zawiera komplet niezbędnych informacji pozwalających na ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym na tereny sąsiednie. Z raportu o oddziaływaniu na środowisko wynika jakie są granice inwestycji, obszar oddziaływania inwestycji. Raport przedstawia szczegółowo założenia planowanego przedsięwzięcia i różne jego warianty.

Kolegium uznało również, że organ I instancji prawidłowo ustalił zasięg oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia oraz ustalił krąg stron postępowania.

Organ odwoławczy wskazał także, że organ I instancji przeprowadził procedurę udziału społeczeństwa w ww. postępowaniu i zapewnił stronom czynny udział w postępowaniu.

Oceniając treść zaskarżonej decyzji Kolegium stwierdziło, że zawiera ona wszystkie elementy wynikające z treści art. 107 k.p.a. oraz art. 84 i 85 ustawy środowiskowej oraz że uzasadnienie warunków sformułowanych w sentencji zaskarżonej decyzji jest wystarczające. Zdaniem Kolegium organ I instancji uzasadniając rozstrzygnięcie odniósł się do wymagań określonych w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej.

W ocenie Kolegium nałożone w sentencji decyzji warunki w sposób kompleksowy zapewniają, że planowane przedsięwzięcie będzie odpowiadało standardom środowiskowym wynikającym z norm prawa.

Odnosząc się do treści odwołań Kolegium stwierdziło, że argumenty zawarte w nich nie są zasadne.

Kolegium nie uwzględniło zarzutu skarżącego wskazując, że w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych dopuszczalne jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach również w stosunku do już funkcjonującego przedsięwzięcia i przywołało wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1481/07; z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1481/07; z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2147/11, z dnia 17 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2917/17.

Z kolei ustosunkowując się do treści odwołania Stowarzyszenia [...] z siedzibą w M. w gminie B. , w tym zarzutu zlekceważenia przez organ I instancji obowiązku przeprowadzenia ponownej procedury udziału społeczeństwa w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, iż w ponownie przeprowadzonym postępowaniu Wójt Gminy obwieszczeniem z dnia 30 października 2024 r., zawiadomił wszystkich zainteresowanych o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy, składania uwag i wniosków przez okres 30 dni. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji odniósł się do składanych pytań i wniosków w trakcie ponownego przeprowadzania procedury udziału społeczeństwa ramach postępowania w sprawie.

Na decyzję Kolegium skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł skarżący żądając stwierdzenia nieważności decyzji obu instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał stanowisko, wyrażone w odwołaniu od decyzji organu I instancji, że nie jest możliwe wydanie decyzji środowiskowej dla istniejącego obiektu, nie można określić warunków realizacji czegoś, co już zostało zrealizowane. W jego ocenie decyzje środowiskowe wydaje się dla przedsięwzięć planowanych, a nie istniejących, zrealizowanych. Zaskarżone decyzje stanowią w związku z tym poświadczenia nieprawdy (jakoby przedsięwzięcie, czyli wytwórnia masy bitumicznej było dopiero w planach), a ich wydanie stanowi przekroczenie uprawnień i poświadczenie nieprawdy. Skarżący wskazał, że z pisma Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Katowicach wynika, że "rozruch technologiczny instalacji rozpoczął się już około 15 sierpnia 2023 r. i trwał do 15 października 2023 r. Wówczas to Spółka M S.A. (obcenie D S.A.) przystąpiła do produkcji masy bitumicznej na potrzeby budowy drogi ekspresowej [...]. Jednocześnie ustalono, że wnioskodawca w piśmie z dnia 18 października 2023 r. poinformował Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Katowicach o ostatecznym zakończeniu rozruchu instalacji do produkcji mas bitumicznych w M.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143) -dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Kolegium, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji ustalającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia dla inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko, polegającej na "Posadowieniu wytwórni masy bitumicznej o wydajności nominalnej do 320Mg/h na działkach o nr ew. [...] i [...] (dawniej [...], [...]) położonych w B. w obrębie M. km. [...]." Bezspornym zatem jest, że w sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy środowiskowej oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (publ.: jw.).

Zgodnie z art. 59 ustawy środowiskowej przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 albo jeżeli o jej przeprowadzenie wystąpi podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia lokalizowanego na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.

Zgodnie z ustawą środowiskową, ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - jest postępowaniem obejmujący w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu (art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy środowiskowej).

W sprawie nie było kwestionowane i nie budzi zastrzeżeń, że doszło do skutecznego nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i określenia jego zakresu, a także do stwierdzenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Ocenę oddziaływania na środowisko, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy środowiskowej przeprowadzono w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Bezspornym również jest, że w jego toku uzyskano wymagane ustawą opinie i uzgodnienia. Zapewniono również udział społeczeństwa, co nie było w skardze kwestionowane. Zupełnie czym innym jest natomiast nieuwzględnienie uwag społeczeństwa, co nie zawsze stanowi naruszenie prawa. Jak przy tym stanowi art. 62 ust. 1-1b ustawy środowiskowej, przedmiotem oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest określenie, analiza i ocena bezpośredniego i pośredniego wpływu przedsięwzięcia na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, krajobraz, w tym krajobraz kulturowy, wzajemne oddziaływanie między ww. elementami; dostępność do złóż kopalin; ryzyko wystąpienia poważnych awarii oraz katastrof naturalnych i budowlanych; podatność danego przedsięwzięcia na zmiany klimatu; możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko a także wymagany zakres monitoringu.

Wobec przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w sprawie znalazły zastosowanie przepisy art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej, dotyczące obowiązku uzgodnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz zasięgnięcia opinii właściwego organu inspekcji sanitarnej. Uzgodnienie jest formą wiążącego zajęcia stanowiska w sprawie i wiąże organ uzgadniający. W przedmiotowej sprawie organ I instancji dokonał wskazanych uzgodnień z RDOŚ i uwzględnił je wydając decyzję z 21 lutego mają 2025 r.

Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji zostało przeprowadzone zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej.

Jak przedstawiono wyżej, w rozpoznawanej sprawie istniał obowiązek przedstawienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Raport ten jest jednym z najważniejszych elementów postępowania wyjaśniającego, mającego na celu wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Stanowi on zasadniczy dowód w sprawach dotyczących ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla danego przedsięwzięcia. W konsekwencji, organy administracji mają obowiązek ocenić, na podstawie art. 80 k.p.a., jego wartość dowodową. Zaznaczyć przy tym należy, że raport jest wprawdzie dokumentem prywatnym, opracowywanym na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją określonej inwestycji, lecz o szczególnej mocy dowodowej. Jego wyjątkowy charakter wynika z kompleksowej oceny przedsięwzięcia i analizy aspektów technologicznych, prawnych i organizacyjnych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą. Zasada prawdy obiektywnej obliguje organ do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych, a zwłaszcza oceny czy raport uwzględnia wszystkie potencjalne zagrożenia środowiskowe związane z realizacją planowanej inwestycji. Aby takie wymagania mogły być określone, raport poprzedzający wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, powinien mieć charakter kompleksowy i odnosić się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia oraz wskazywać, jakie w tym zakresie obowiązują standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach (por. wyrok NSA z 11 lipca 2013 r., sygn. II OSK 639/13, CBOIS). W ocenie Sądu opracowany dla spornego przedsięwzięcia raport oddziaływania na środowisko odpowiada treści art. 66 ustawy środowiskowej oraz szczegółowo określonym wymogom sprecyzowanym w postanowieniu Wójta Gminy z dnia 7 października 2021 r., znak [...]. Jednocześnie zaznaczyć należy, że dokument ten stanowił przedmiot krytycznej analizy RDOŚ, czego wyrazem było kilkakrotne wezwanie skierowanie do Wójta Gminy o złożenie wyjaśnień i uzupełnień do przesłanego raportu w zakresie m.in. warunków użytkowania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ochrony przed hałasem, wpływ przedsięwzięcia na jakość powietrza oraz wariantów planowanego przedsięwzięcia. Informacje zawarte w raporcie zostały uzupełnione.

Zdaniem Sądu nie budzą wątpliwości wyjaśnione w raporcie kwestie opisu planowanego przedsięwzięcia a w szczególności: charakterystyka całego przedsięwzięcia i warunki użytkowania terenu w fazie budowy i eksploatacji lub użytkowania, główne cechy charakterystyczne procesów produkcyjnych, przewidywane rodzaje i ilości zanieczyszczeń, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia. Przedmiotowy dokument zawiera zatem wszelkie wymagane ustawą środowiskową elementy. Wobec stwierdzenia przez Sąd prawidłowości raportu oddziaływania na środowisko zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym, w sytuacji, gdy dokument nie jest kwestionowany przez skarżącego, zbędnym jest odnoszenie się szczegółowo do jego treści.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja spełnia również wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a. a Kolegium po przeprowadzeniu ponownego postępowania oceniło merytorycznie i formalnie decyzję organu I instancji oraz szczegółowo odniosło się do wszystkich podniesionych w odwołaniach zarzutów.

Kluczową kwestią dla oceny legalności zaskarżonej decyzji jest ocena zasadności podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego faktu zrealizowania wnioskowanego przedsięwzięcia, dla którego została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Zdaniem Kolegium, które przywołało orzecznictwo sądów administracyjnych (jw.), z którym skład orzekający w sprawie się zgadza, ustawa nie wyklucza wydania decyzji środowiskowej również w stosunku do inwestycji rozpoczętych w warunkach samowoli budowlanej, czy też już zrealizowanych. Fakt, że w stosunku do zrealizowanej inwestycji budowy mieszalni mas bitumicznych nie toczy się żadne postępowanie przed organami nadzoru budowlanego nie oznacza, że nie może się toczyć wcześniej postępowanie w sprawie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia dla tego przedsięwzięcia. Niewątpliwie gramatyczna wykładnia art. 72 ust. 1 ustawy środowiskowej przemawia za stanowiskiem przedstawionym w skardze. Trzeba jednak mieć na uwadze, że wykładnia gramatyczna nie jest jedyną metodą interpretacji prawa i bywa, że mimo iż brzmienie przepisu jest jasne to trzeba sięgać do innych rodzajów wykładni, w tym wykładni systemowej i celowościowej, tak aby wydobyć rzeczywiste znaczenie normy prawnej. Taka potrzeba zaistniała w niniejszym przypadku przy interpretacji normy art. 72 ust. 1 ustawy środowiskowej podobnie jak kiedyś przy wykładni art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.). Wówczas Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1481/07, odpowiadając na pytanie "czy legalizując istniejący obiekt budowlany należy żądać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, czy też nie?" stanął na stanowisku, że "Odpowiedź przecząca dawałaby możliwość zniweczenia celu ustawodawcy. Wystarczyłoby bowiem zrealizować samowolnie inwestycję, a następnie ją zalegalizować, aby uniknąć obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jej realizację. Oczywiście taka sytuacja przeczyłaby zasadzie racjonalnego ustawodawcy i dlatego wykładnia gramatyczna ww. przepisu musi ustąpić przed jego wykładniami celowościową i systemową."

Sąd nie dysponuje na podstawie akt administracyjnych żadną wiedzą czy w stosunku do wnioskowanego przedsięwzięcia toczyło się jakiekolwiek postępowanie legalizacyjne zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Niewątpliwie takie postępowanie jest postępowaniem odrębnym, które nie może podlegać ocenie orzekającego w sprawie Sądu. Sąd zwraca ponadto uwagę, że pierwsza decyzja organu I instancji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia z dnia 2 maja 2023 r. posiadała rygor natychmiastowej wykonalności i to na jej podstawie wnioskodawca podejmował działania mające na celu jego realizację.

W ocenie Sądu, w konsekwencji powyższych ustaleń i rozważań nie ma podstaw do przyjęcia, że z uwagi na działania wnioskodawcy przed uzyskaniem decyzji organu I instancji z dnia z dnia 21 lutego 2025 r. nie było możliwe prowadzenie i wydanie dla wnioskowanego przedsięwzięcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Z uwagi na powyższe Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.