II SAB/Wa 617/18 - Wyrok

Data orzeczenia	2019-01-29	
Data wpływu	2018-10-09	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Andrzej Góraj
Danuta Kania /przewodniczący sprawozdawca/
Stanisław Marek Pietras	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Sygn. powiązane	III OSK 1247/21	
Skarżony organ	Minister Infrastruktury	
Treść wyniku	Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa	
Powołane przepisy	Dz.U. 2018 nr 0 poz 1302;  art. 149,  art. 154 par. 6; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z siedzibą w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Polską Izbę Inżynierów Budownictwa z siedzibą w [...] do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] z dnia [...] maja 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z siedzibą w [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z siedzibą w [...] na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
W dniu 23 kwietnia 2018 r. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W. zwróciło się za pośrednictwem poczty elektronicznej do Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej: "PIIB"), w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.), dalej: "u.d.i.p.", o udostępnienie:

1) dokumentacji, na podstawie której dokonano wyboru obsługi prawnej Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej: "KR PIIB") w tym materiałów przetargowych obejmujących SWIZ, kryteria wyboru, informacje ile innych podmiotów zgłosiło zainteresowanie świadczeniem usług polegających na obsłudze prawnej KR PIIB,

2) kopii umów zawartych przez samorząd zawodowy KR PIIB z podmiotami świadczącymi obsługę prawną na rzecz PIIB,

3) zestawienia kosztów jakie ponosi KR PIIB z wyszczególnieniem poszczególnych kancelarii prawnych lub innych podmiotów świadczących obsługę prawną na rzecz KR PIIB.

Stowarzyszenie wniosło o przesłanie skanów ww. dokumentów na podany adres email.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. PIIB, działając na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), dalej: "k.p.a.", wezwała Stowarzyszenie do usunięcia braku formalnego wniosku w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania poprzez złożenie do organu należycie podpisanego wniosku - odręcznie bądź za pomocą kwalifikowanego elektronicznego podpisu lub platformy ePUAP - pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

W dniu [...] maja 2018 r. do PIIB wpłynął kolejny wniosek Stowarzyszenia (datowany na [...] maja 2018 r.), opatrzony podpisem elektronicznym, o udostępnienie informacji objętych wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2018 r.

Pismem z dnia [...] maja 2018 r., wobec otrzymania wniosku z dnia [...] maja 2018 r., PIIB wezwała Stowarzyszenie do wykazania "interesu publicznego" w uzyskaniu dostępu do informacji publicznej przetworzonej w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Pismem z dnia [...] maja 2018 r. PIIB poinformowała Stowarzyszenie, że wobec niewykonania wezwania z dnia [...] kwietnia 2018 r. do uzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia [...] kwietnia 2018 r. poprzez jego podpisanie, wniosek ten został pozostawiony bez rozpoznania. Jednocześnie PIIB wskazała, że wniosek z dnia [...] maja 2018 r. jest rozpatrywany jako kolejna sprawa.

W odpowiedzi na wezwanie z dnia [...] maja 2018 r. pismem z dnia [...] maja 2018 r. Stowarzyszenie podało, że przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. stanowi o "istotnym interesie publicznym", a nie o "interesie publicznym". Nadto zauważyło, że u.d.i.p. nie przewiduje pozostawienia wniosku bez rozpoznania, szczególnie złożonego poprawnie. Podniosło również, że wniosek dotyczy informacji publicznej prostej, a PIIB nie wskazała na czym miałoby polegać przetworzenie wnioskowanej informacji publicznej.

Pismem z dnia [...] września 2018 r. Stowarzyszenie wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa PIIB w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] maja 2018 r. zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 13 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez zaniechanie udostępnienia informacji publicznej bądź wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w terminie ustawowym. W związku z powyższym Stowarzyszenie wniosło o:

1) zobowiązanie organu do wykonania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi,

2) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

3) wymierzenie organowi grzywny,

4) zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W motywach skargi Stowarzyszenie podniosło, że w niniejszej sprawie spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy u.d.i.p. Wskazało, że organ wezwał do wykazania "interesu publicznego", jednakże w dalszej kolejności ani nie udostępnił informacji publicznej, ani nie wydał odmownej decyzji administracyjnej. Podkreśliło również, że procedura dostępu do informacji publicznej nie przewiduje załatwienia wniosku poprzez pozostawienie go bez rozpoznania. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ pozostaje w stanie bezczynności. Zwłoka organu nosi cechy rażącego naruszenia prawa, bowiem od złożenia wniosku upłynęły już cztery miesiące, co uzasadnia wniosek o wymierzenie grzywny.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o oddalenie skargi w całości. Wskazał, że odpowiedź na skargę wnosi jednostka organizacyjna samorządu zawodowego inżynierów budownictwa - PIIB, do biura której wpłynęła skarga, a pełnomocnictwo udzielone zostało w imieniu organu kierującego działalnością tej jednostki czyli Krajowej Rady PIIB. Skarga natomiast została skierowana do podmiotu nieistniejącego i nie będącego adresatem wniosku o udostępnienie informacji publicznej, tj. Prezesa PIIB. Struktura organizacyjna samorządu zawodowego inżynierów budownictwa przewiduje jedno stanowisko prezesa, tj. Prezesa Krajowej Rady PIIB, jednakże jest to jedynie przewodniczący organu kolegialnego a nie samodzielny organ. Z tego względu skarga podlega odrzuceniu.

Organ zauważył nadto, że skarga została wniesiona po upływie 30 dni od daty, w której Stowarzyszenie otrzymało pisemną informację o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, co nastąpiło w dniu [...] czerwca 2018 r. Zatem również z tego powodu skarga podlega odrzuceniu.

Dalej organ wskazał, iż niesłuszne są zarzuty Stowarzyszenia, że błędnie poinformował i pouczył o możliwości pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W przypadku gdy organ zakreślił wnioskodawcy termin dla wykazania przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz wskazał rygor, jaki zastosuje w razie braku odpowiedzi, po bezskutecznym upływie zakreślonego terminu mógł zastosować wskazany rygor i poinformować o powyższym wnioskodawcę.

Następnie organ przedstawił argumentację na poparcie swego stanowiska, że przedmiotem wniosku Stowarzyszenia jest informacja publiczna przetworzona, bowiem w celu jej udostępnienia konieczne jest sięgnięcie do dokumentacji źródłowej z okresu 16 lat funkcjonowania PIIB przy uwzględnieniu faktu, że nawiązanie współpracy w ramach obsługi prawnej sięga początków jej działalności i przekracza określony przepisami okres przechowywania dokumentów.

W celu udostępnienia żądanej informacji organ byłby zobowiązany do:

1) zeskanowania dokumentacji, na podstawie której dokonano wyboru obsługi prawnej - w tym celu oddelegowania pracownika i przeprowadzenia przez niego czynności analitycznych, tj. anonimizacji danych osobowych i tajemnicy przedsiębiorstwa, których KR PIIB jako administrator danych nie jest uprawniona udostępniać, oraz przygotowania odpowiednich zestawień,

2) analizy dokumentów pod względem ograniczeń wynikających z ochrony danych osobowych i tajemnicy przedsiębiorstwa,

3) przygotowania kopii umów zawartych przez samorząd zawodowy KR PIIB z podmiotami świadczącymi obsługę prawną na rzecz PIIB, w tym oddelegowania pracownika, przeprowadzenia przez niego czynności analitycznych - anonimizacji danych osobowych i tajemnicy przedsiębiorstwa, następnie stworzenia kopii oraz zeskanowania posiadanej dokumentacji,

4) przygotowania zestawienia kosztów jakie ponosi KR PIIB z wyszczególnieniem poszczególnych kancelarii prawnych lub podmiotów świadczących obsługę na rzecz KR PIIB, w tym oddelegowania pracownika i przeprowadzenia przez niego czynności analitycznych z dokumentów z okresu 16 lat - w tym w zakresie anonimizacji danych osobowych i tajemnicy przedsiębiorstwa, których KR jako administrator nie jest uprawniona udostępniać, zeskanowania całej dokumentacji oraz przygotowania zestawień.

Organ zaznaczył, że wykonanie powyższych czynności mogłoby zakończyć się odmową udzielenia informacji również ze względu na ochronę danych nie podlegających ujawnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018r., poz. 1330 ze zm.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika zatem z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., a potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. w szczególności nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci jej udzielenia (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, będące w posiadaniu takich informacji.

Natomiast informacja publiczna, w myśl art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., to każda informacja o sprawach publicznych. Ustawa nie definiuje pojęcia "sprawa publiczna", jednakże pojęcie to jest rozwijane jako "każde działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych państwu dotyczących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym. Desygnatem jest więc tu publicznoprawny charakter działalności danego podmiotu" (v. K. Tracka, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Warszawa 2009, s. 138; H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209).

W świetle powyższego, w orzecznictwie sądów administracyjnych "informację publiczną" definiuje się jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357; z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14; publ.: CBOSA). Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. wymienia zaś przykładowe kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej - Polska Izba Inżynierów Budownictwa w W. - jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., zaś przedmiot wniosku, tj. dokumentacja wyszczególniona w punktach 1 - 2 wniosku oraz zestawienie kosztów wskazanych w punkcie trzecim wniosku - ma charakter informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 lit. c u.d.i.p. Spełniony został zatem zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W tym miejscu wskazać należy, iż Sąd nie stwierdził podstaw do uznania, że skarga jest niedopuszczalna z tego powodu, że - jak wskazano w odpowiedzi na skargę - została ona skierowana do podmiotu nieistniejącego, tj. Prezesa PIIB. Z akt sprawy wynika, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] maja 2018r. oraz dalsza korespondencja Stowarzyszenia były kierowane do PIIB, natomiast odpowiedzi udzielał Stowarzyszeniu Prezes Krajowej Rady PIIB (pisma z dnia: [...] kwietnia 2018 r., [...] maja 2018 r.) reprezentujący PIIB. Potwierdza to sam organ wskazując, że adresatem wniosku informacyjnego jest PIIB oraz że skarga została wniesiona do biura BIIP. W istocie w petitum skargi wskazany został "Prezes PIIB", co należy potraktować jako omyłkę, przy czym omyłki tej nie można uznać za podstawę do odrzucenia skargi z przyczyn określonych w art. 58 § 1 p.p.s.a.

Zaznaczyć należy, że u.d.i.p. w sposób kompleksowy reguluje kwestie związane z udostępnianiem informacji publicznych. I tak, zgodnie z omawianą ustawą, w przypadku skierowania pisemnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej adresat wniosku może dokonać następujących działań:

- udostępnić informację publiczną, gdy jest jej dysponentem (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.) oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udostępnienia; podmiot obowiązany dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (art. 13 u.d.i.p.);

- poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mającej charakter informacji publicznej bądź też wskazać, że podmiot nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), ewentualnie poinformować wnioskodawcę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten w którym zwrócił się wnioskodawca (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.);

- odmówić udostępnienia informacji z przyczyn określonych w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. bądź umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. - w formie decyzji stosownie do treści art. 16 ust. 1 u.d.i.p.;

- odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w sytuacji, gdy wnioskodawca nie wykaże i adresat wniosku nie stwierdzi, że zachodzi przesłanka "szczególnej istotności dla interesu publicznego", określona w art. 3 ust. 1 u.d.i.p.

Podkreślenia przy tym wymaga, że podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej działań tych winien dokonać w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Nie dotyczy to jednak wydania decyzji w przypadkach, o których mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., bowiem do decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (w tym przepisy dotyczące terminów załatwiania spraw), z wyjątkami przewidzianymi w art. 16 ust. 2 u.d.i.p. Brak podjęcia przez podmiot obowiązany któregokolwiek z ww. działań, zgodnych z przepisami u.d.i.p. i podjętych w jej granicach, uzasadnia podniesienie zarzutu bezczynności.

W niniejszej sprawie PIIB - wobec wpływu wniosku Stowarzyszenia z dnia [...] maja 2018 r., który spełniał wymagania formalne - pismem z dnia [...] maja 2018 r. zwróciła się do Stowarzyszenia o wykazanie "interesu publicznego" w uzyskaniu dostępu do informacji publicznej przetworzonej w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

W odpowiedzi na ww. wezwanie pismem z dnia [...] maja 2018 r. Stowarzyszenie wskazało, że wniosek dotyczy informacji publicznej prostej, a nie przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., podnosząc jednocześnie, że PIIB nie wskazała na czym miałoby polegać przetworzenie żądanej informacji publicznej.

W tym stanie rzeczy zarzut bezczynności PIIB jest uzasadniony. W sytuacji bowiem gdy Stowarzyszenie nie wykazało przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego" w udostępnieniu wnioskowanej informacji publicznej (stojąc na stanowisku, że jest to informacja publiczna prosta), organ powinien sam zbadać czy w sprawie występuje ww. przesłanka i w zależności od przyjętego stanowiska udostępnić żądaną informację publiczną, bądź odmówić jej udostępnienia w formie decyzji - stosownie do art. 16 ust. 1 w związku z art. 17 ust. 1 u.d.i.p.

Jak już bowiem wyżej wskazano, w sytuacji gdy adresat wniosku dojdzie do przekonania, że przedmiotem żądania jest informacja publiczna przetworzona w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., zaś wnioskodawca nie wykaże przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego" w udostępnieniu takiej informacji, rzeczą organu (adresata wniosku) jest zbadanie, czy przesłanka ta w okolicznościach danej sprawy jest spełniona i w zależności od wyników tego badania podjąć czynności zgodnie z powołanymi wyżej przepisami u.d.i.p.

Z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika jednoznacznie, że wnioskodawca nie musi wykazywać powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Natomiast podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, w przypadku wydania decyzji odmownej, musi wykazać brak istnienia przesłanki ustawowej określonej w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (por. wyroki: WSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 795/05, publ. LEX nr 874232; WSA we W. z dnia 25 stycznia 2006 r. sygn. akt IV SAB/Wr 40/05, publ. LEX nr 887692).

Podkreślić należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje pozostawienia wniosku bez rozpoznania w sytuacji, gdy wnioskodawca nie wykaże wystąpienia przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Takie działanie podmiotu zobowiązanego nie znajduje uzasadnienia w przepisach u.d.i.p., natomiast przepisy k.p.a. znajdują zastosowanie wyłącznie "do decyzji" o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p.).

Zatem w niniejszej sprawie PIIB pozostawiając wniosek Stowarzyszenia bez rozpoznania dopuściła się bezczynności na gruncie u.d.i.p. Uznając bowiem, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną przetworzoną, powinna - w następstwie zbadania przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. - albo udostępnić żądaną informację albo odmówić jej udostępnienia w formie decyzji administracyjnej. Co istotne, na obecnym etapie Sąd nie przesądza czy PIIB prawidłowo zakwalifikowała żądaną informację jako przetworzoną w rozumieniu art. 3 us.t 1 pkt 1 u.d.i.p. Kwestia ta może być przedmiotem oceny Sądu w przypadku ewentualnego zaskarżenia przez Stowarzyszenie decyzji odmownej, jeśli oczywiście taka decyzja zostanie wydana przez PIIB. W granicach przedmiotowej sprawy Sąd oceniał wyłącznie to, czy PIIB rozpoznała wniosek Stowarzyszenia zgodnie z przepisami u.d.i.p., tj. czy zakończyła postępowanie w jednej z form wymienionych powyżej. Stwierdzone zaniechanie PIIB w tym zakresie czyni skargę na bezczynność uzasadnioną, co skutkowało zobowiązaniem organu do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Wskazać w tym miejscu należy, że nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek PIIB o odrzucenie skargi z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) w sytuacji, gdy rygor "pozostawienia wniosku przez rozpoznania" został błędnie zastosowany przez organ w niniejszej sprawie.

Stwierdzając stan bezczynności PIIB Sąd nie uznał, aby miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. CBOSA). Oznacza to, że orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób.

W okolicznościach niniejszej sprawy PIIB, jakkolwiek błędnie zastosowała instytucję pozostawienia wniosku bez rozpoznania, to jednak po wpłynięciu wniosku informacyjnego podjęła działania w celu jego realizacji. Błędnego zastosowania przepisów u.d.i.p., które to przepisy niejednokrotnie budzą wątpliwości interpretacyjne, nie można zakwalifikować jako rażącego naruszenia prawa.

Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia PIIB grzywny przewidzianej przepisem art. 149 § 2 p.p.s.a. Regulacja ta ma charakter fakultatywny, zaś okoliczności sprawy nie uzasadniają zastosowania względem organu tego środka dyscyplinującego. Z tych względów Sąd w odnośnym zakresie skargę oddalił.

Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a. orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie w na podstawie art. 151 p.p.s.a. jak w punkcie 3 sentencji. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi, Sąd postanowił w oparciu o art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. jak w punkcie 4 sentencji wyroku.