II SA/Ke 718/12 - Wyrok

Data orzeczenia	2012-11-15	
Data wpływu	2012-10-19	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach	
Sędziowie	Dorota Chobian
Jacek Kuza /sprawozdawca/
Renata Detka /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane	
Hasła tematyczne	Nieruchomości	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603;  art. 216 ust. 1, art. 136 ust. 3, art. 34 ust. 3; Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
M.P. 1981 nr 28 poz 260;  art. 151; Zarządzenie Ministra Finansów z dnia 30 października 1981 r. w sprawie ulg podatkowych dla osób rezygnujących z dalszej pracy w uspołecznionych zakładach pracy oraz dla niektórych podatników zatrudniających takie osoby.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian,, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 listopada 2012 r. sprawy ze skargi J.R. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości oddala skargę.	
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] odmawiającą zwrotu nieruchomości położonej w K. (obręb 0016), oznaczonej w dacie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa numerem działki 4 o pow. 0,0695 ha, stanowiącej obecnie w ewidencji gruntów miasta K. część działek nr 632/6, 631/29, 631/59 i 631/60.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ II instancji ustalił następujący stan faktyczny.

Aktem notarialnym z dnia [...], Rep. [...] nabyta została na rzecz Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki z przeznaczeniem pod budowę hali widowiskowo- sportowej, od J. R. nieruchomość położona w K. przy ulicy P., oznaczona w dacie wywłaszczenia jako działka nr 4 o pow. 695 m².

Wnioskiem z dnia 27 września 1999r. J. R. wystąpił o zwrot w/w nieruchomości.

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta K. odmówił zwrotu, a decyzję tę utrzymał w mocy Wojewoda decyzją z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 28 października 2005 r. uchylił zaskarżoną przez J. R. decyzję Wojewody z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z treścią art. 142 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2010r., Nr 102, poz. 651, ze zm.) - zwanej dalej ugn, Wojewoda - działając jako organ wyższego stopnia na podstawie art. 26 § 2 KPA, pismem z dnia 10 lutego 2006 r. wyznaczył Starostę B. do rozpatrzenia wniosku J. R. w sprawie zwrotu przedmiotowej nieruchomości.

Decyzją z dnia [...] Starosta B. odmówił zwrotu nieruchomości oznaczonej poprzednio numerem 4 o pow. 0,0695 ha, a obecnie stanowiącej w ewidencji gruntów miasta K. część działek nr 632/6, 631/29, 631/59 i 631/60. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ I instancji podniósł, iż cel wywłaszczenia na jaki przedmiotowa nieruchomość została wywłaszczona, a więc budowa hali sportowej, został zrealizowany.

Na skutek odwołania wnioskodawcy J. R., Wojewoda decyzją z dnia [...] uchylił w/w decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że Starosta B. nie ustalił w sposób jednoznaczny przeznaczenia spornego terenu w dacie jego przejęcia na rzecz Skarbu Państwa, a także nie wykazał w sposób wyczerpujący, czy parking znajdujący się na części przedmiotowej nieruchomości został zrealizowany jako element zagospodarowania hali i czy jest funkcjonalnie z nią powiązany.

Rozpoznając sprawę ponownie Starosta B. ustalił, że nieruchomość objęta wnioskiem o zwrot położona jest obecnie przy ulicach K. i Ż. i stanowi w ewidencji gruntów miasta K. część działek nr 632/6, 631/29, 631/59 i 631/60.

Działka nr 631/60 o pow. 0,0619 ha stanowi własność Gminy K. i uregulowana jest w księdze wieczystej [...]. Działka nr 632/6 o pow. 0,1510 ha stanowi również własność Gminy K. w administracji Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji i ma założoną księgę wieczystą nr [...]. Działka ta na mocy decyzji Zarządu Miasta w K. z dnia 20 maja 1998 r. oddana została w trwały zarząd na czas nieoznaczony Zespołowi Obsługi Obiektów Sportowych, którego następcą jest Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji.

Działki nr 631/29 i 631/59 o łącznej pow. 0,0770 ha stanowią własność Gminy K.. Aktem notarialnym z dnia [...] Rep. [...] oddane zostały w użytkowanie wieczyste Robotniczej Spółdzielni Mieszkaniowej ,,A." w K., co usankcjonowało stan wynikający z decyzji Urzędu Miasta w K. z dnia 30 sierpnia 1974 r. przekazującej tej spółdzielni teren przy ul. W. i ul. K. (obejmujący m. in. dzisiejszą działkę nr 631/29 i 631/59) w użytkowanie wieczyste. Dla działek tych prowadzona jest księga wieczysta Kl1L/00093951/6.

Ponadto organ I instancji ustalił, że żadna część przedmiotowej nieruchomości nie jest oddana w dzierżawę, ani w inny sposób firmie M., ani też żadnej ze szkół jazdy, co jednakże nie zmienia faktu, że jako z parkingu ogólnodostępnego mogą one, jak również klienci restauracji M. i .mieszkańcy okolicznych bloków mieszkalnych, bez przeszkód z niego korzystać.

Podczas oględzin nieruchomości objętej wnioskiem o zwrot przeprowadzonych w dniu 5 września 2006 r., organ I instancji stwierdził, że od strony bloku nr 12 działka stanowi chodnik wokół bloku, pas zieleni (żywopłot) 'oraz schodki zejściowe na teren stanowiący dojazd do zaplecza hali i transformatorni. W kierunku hali teren wybrukowany jest kostką brukową. W części północno-wschodniej znajduje się ogrodzony, wybetonowany plac z bramą wjazdową od strony wschodniej wraz z rampą podjazdową do budynku hali. Nieruchomość objęta wnioskiem o zwrot w przeważającej części pełni funkcję parkingu przy hali sportowej jak również podjazdu do zaplecza budynku i transformatorni. Częściowo stanowi również teren zieleni oddzielający przestrzeń wokół hali od osiedla administrowanego przez Robotniczą Spółdzielnię Mieszkaniową ,,A.".

W tak ustalonym stanie faktycznym organ II instancji zauważył, że kluczowym elementem konstrukcji norm prawnych określających przesłanki zwrotu nieruchomości i w konsekwencji podstawą dla oceny, czy mamy do czynienia ze stanem zbędności nieruchomości na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jest precyzyjne ustalenie tego celu przez organ prowadzący postępowanie w sprawie zwrotu nieruchomości. Dopiero wtedy możliwe staje się badanie przez organ, czy cel ten nie został zrealizowany (art. 137 ust. 1 pkt 2 ugn) lub nawet czy nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu (art. 137 ust. 1 pkt 1 ugn). Z mocy art. 216 ust. 1 ugn powołane przepisy stosuje się również odpowiednio do nieruchomości przejętych i nabytych na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. Nr 10/74r., poz. 64).

Odnosząc tę regulację do okoliczności sprawy organ wyjaśnił, że znajdujący się w aktach sprawy projekt techniczny zagospodarowania terenu hali sportowo - imprezowej nr 246/59 sporządzony w 1959 r., przewidywał na spornym terenie ciąg pieszy komunikacyjny, urządzony teren zielony i dojazd do zaplecza hali. Na projekcie tym zamieszczona jest opinia kierownika działu urbanistycznego wskazująca m. in. na konieczność "rozładowania publiczności w kierunku południowym" tzn. poprzez teren objęty niniejszym postępowaniem.

Jak wynika z decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...], wywłaszczona na rzecz Państwa, na potrzeby Wojewódzkiego Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki nieruchomość, zgodnie z zatwierdzoną lokalizacją szczegółową wydaną przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Nr [...] z dnia [...], przeznaczona była pod budowę hali widowiskowo - sportowej. Z zebranych przez organ I instancji dokumentów wynika, że przedmiotowa nieruchomość oznaczona jako działka nr 4 o pow. 695 m2 nabyta została na rzecz Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki z przeznaczeniem pod budowę hali widowisko - sportowej. Wynika to m.in. z załącznika graficznego do opisu technicznego do projektu urbanistycznego hali. Zgodnie zaś z częścią opisową projektowany parking usytuowany od strony toru kolejowego miał mieć powierzchnię 1750 m2. Zaprojektowany na przedmiotowej działce parking uwidoczniony został także w części graficznej projektu techniczno - roboczego garaży przy hali, sporządzonego około 1968 r. O tym natomiast, że parking został wybudowany świadczy treść mapy podstawowej z 1976r., na której naniesiony jest asfaltowy parking, trawnik oraz betonowy chodnik. Na podstawie art. 75 § 1 kpa organ oparł również swoje ustalenia na zeznaniach świadka J.K., byłego kierownika hali w latach 1964 - 1970. Informacje pozyskane w ten sposób pozwoliły organowi I instancji na potwierdzenie, że cel główny, tj. hala widowiskowo - sportowa została wybudowana do 1964r., a ponadto na przedmiotowej nieruchomości wybudowany został, w przeważającej jej części, parking z trylinki.

W oparciu o takie dowody Wojewoda uznał, że parking zlokalizowany na przedmiotowej nieruchomości był częścią większego obiektu, tj. hali widowiskowo - sportowej, oraz że w terminie 10 lat od dnia przejęcia nieruchomości, inwestycja ta została zrealizowana. Parking służył w pierwszej kolejności osobom uczestniczącym w imprezach odbywających się w hali. Wykorzystywany był i jest do dziś również przez osoby trzecie (np. gości pobliskiej restauracji M., mieszkańców bloku, samochody szkół jazdy. Faktem jest, że część nieruchomości objętej wnioskiem o zwrot (działki nr 631/29 i 631/59) będąca w użytkowaniu wieczystym RSM "A.", obecnie zajęta jest pod pas zieleni i chodnik dla pieszych, a zatem użytkowana w sposób odmienny, niż wynikałoby to z przeznaczenia tej nieruchomości. Nie zmienia to jednak faktu, iż w okresie 10"lat od dnia przejęcia nieruchomości ta jej część zagospodarowana-została pod parking służący hali widowiskowo-sportowej. Również fakt oddania tej części nieruchomości w użytkowanie wieczyste na rzecz RSM "A." nie stoi na przeszkodzie stwierdzeniu, że cel przejęcia nieruchomości został zrealizowany. Wojewoda stanął bowiem na stanowisku, że późniejsza zmiana sposobu wykorzystania wywłaszczonej nieruchomości, w sytuacji gdy do czasu zmiany tego sposobu wykorzystywania nieruchomości użytkowana była ona zgodnie z celem przejęcia, nie pozwala na stwierdzenie zbędności nieruchomości na cel-wywłaszczenia.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda stwierdził, że nie było w sprawie podstaw do zawieszania postępowania w sprawie zwrotu w celu podjęcia działań mających na celu usunięcie przeszkody do zwrotu w postaci istniejącego użytkowania wieczystego, bo to nie użytkowanie wieczyste jest przeszkodą do zwrotu, ale wykorzystanie nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem.

Bezzasadny jest również zarzut oddania parkingu w dzierżawę firmie M., a także udostępniania go szkołom jazdy. Dzierżawa taka nie została bowiem zawarta, a parking jest ogólnodostępny.

Bez znaczenia jest również w ocenie organu pozostawanie działki nr 631/60 w zasobie nieruchomości Gminy K.. Istotnym jest bowiem sposób wykorzystywania nieruchomości, a nie okoliczność oddania jej do administrowania przez Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji w K.

Skargę na takie rozstrzygnięcie złożył J. R. wnosząc o uchylenie zarówno decyzji Wojewody , jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty B.. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 7 kpa oraz art. 136 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że w 1999 r. w czasie wizyty w K. dostrzegł, że stanowiąca poprzednio jego własność nieruchomość stała się zbędna na cel wywłaszczenia, ponieważ przeważająca część urządzonego wcześniej na potrzeby hali widowiskowo-sportowej parkingu została wydzierżawiona i zabudowana obiektem firmy M. i towarzyszącą mu infrastrukturą. Pozostała część parkingu stanowi natomiast teren ogólnodostępny, wykorzystywany głównie przez szkoły nauki jazdy. Na części wywłaszczonej nieruchomości znajdował się natomiast pas zieleni użytkowany przez Robotniczą Spółdzielnię Mieszkaniową "A." w K. Natomiast w trakcie trwającego postępowania administracyjnego w 2003 r. Gmina K. ustanowiła na rzecz tej Spółdzielni prawo użytkowania wieczystego części wywłaszczonej nieruchomości będącej przedmiotem wniosku o zwrot, co stanowi rażące naruszenie art. 34 ust. 3 i art. 136 ust. 1 ugn. oraz dowód jednoznacznej zbędności tej części nieruchomości na cel wywłaszczenia. Ponadto wybudowana hala widowiskowo – sportowa od dłuższego czasu w przeważający sposób nie jest wykorzystywana na cele, dla których została wybudowana. Większość bowiem znajdujących się w niej pomieszczeń została wynajęta dla podmiotów zewnętrznych, prowadzących w nich działalność usługowo-handlową.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację będącą podstawą zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi (art. 145 § 1 ustawy o p.p.s.a.).

Instytucja zwrotu wywłaszczonych nieruchomości uregulowana jest w przepisach działu III rozdziału 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przytaczanej dalej jako ugn (tekst jednolity – Dz. U. Nr 261/04 poz. 2603 ze zm.). Przepisy te mają bezpośrednie zastosowanie do nieruchomości wywłaszczonych w rozumieniu i na podstawie przepisów działu III rozdziału 4 ugn. Z mocy przejściowego przepisu art. 216 ust. 1 ugn, przepisy tej ustawy o zwrocie wywłaszczonych nieruchomości stosuje się odpowiednio do nieruchomości nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie między innymi art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, przytaczanej dalej jako ustawa z 12 marca 1958 r. (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 i z 1982 r. Nr 11, poz. 79). Przepisy art. 136 i 137 ustawy określają sytuacje, w jakich dochodzić można zwrotu wywłaszczonych nieruchomości. Zgodnie z ustępem 3 art. 136 warunkiem skutecznej realizacji roszczenia o zwrot jest wykazanie w toku postępowania administracyjnego, że nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Uznanie nieruchomości za zbędną w powyższym rozumieniu następuje przy tym w przypadkach określonych i zdefiniowanych w ustawie,

a konkretnie w art. 137 ust. 1. Stosownie do zapisu w nim zawartego nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli:

1. pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo

2. pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany.

Sąd rozpatrujący sprawę podziela również wyrażany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że nie można mówić o zbędności na cel wywłaszczenia, gdy nieruchomość po wywłaszczeniu została zagospodarowana i wykorzystana zgodnie z celem wywłaszczenia określonym w decyzji, a dopiero później jej przeznaczenie zmieniono. Późniejsze wykorzystanie wywłaszczonej nieruchomości czy też rozporządzanie nią, mające miejsce już po zrealizowaniu celu wywłaszczenia, nie mają znaczenia dla sprawy zwrotu nieruchomości (wyrok NSA z dnia 23 grudnia 1999 r., IV SA 2140/97, Lex 48695, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 2 marca 2004 r., SA/Bk 461/03, Lex 173689).

Nie było w sprawie wątpliwości co do tego, że nabycie przez Skarb Państwa nieruchomości należącej do J. R., objęte notarialną umową sprzedaży z dnia 19 czerwca 1961 r. , Nr Rep. [...], nastąpiło na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. Okoliczność ta została bowiem wprost wskazana w § 1 tego aktu notarialnego i nie była w sprawie kwestionowana. Ponieważ w sprawie orzekał już sąd administracyjny (wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 października 2005 r., II SA/Kr 2420/01), organy administracji będąc związane jego wskazaniami co do dalszego postępowania (art. 153 p.p.s.a.), zasadnie poczynił niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia. Z przywołanego wyroku wynikało w szczególności, że z uwagi na brak dokumentów związanych z realizacją inwestycji (np. planu realizacyjnego), oraz w związku z faktem, że na wywłaszczonej działce sam obiekt hali nie powstał, twierdzenie o braku przesłanek do zwrotu nieruchomości (które co do zasady może być niewadliwe w związku z tym, że parking czy plac manewrowy mogły stanowić element inwestycji takiej, jaka został ogólnie określona w akcie notarialnym z 1961 r.), musi być uzasadnione szczegółowymi i klarownie przedstawionymi ustaleniami, opartymi także na innych dowodach. W szczególności konieczne było wykazanie, czy i w jakim zakresie parking (plac manewrowy) powstał w związku z budową hali, w jaki sposób był, czy jest funkcjonalnie z nią powiązany. W związku z zarzutami dotyczącymi wybudowania na części działek nr 631/12 i 632/6 restauracji M., WSA w Krakowie polecił również zweryfikować twierdzenia organu co do przedmiotu i zakresu takiej inwestycji.

Wykonując takie wskazania organy administracji poczyniły szczegółowe ustalenia faktyczne dotyczące wszystkich wskazanych w wyroku WSA w Krakowie kwestii. Ustalenia te oparte zostały na prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym i są wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto należy zauważyć, że w istocie nie były one podważane przez skarżącego, który skupił się na kontestowaniu sposobu wykorzystywania wywłaszczonej nieruchomości jaki zaobserwował w 1999 r. i później, a więc na okolicznościach, które w świetle przytoczonej wyżej wykładni przepisów u.g.n. nie miały znaczenia dla wyniku sprawy.

Organy administracji w szczególności ustaliły, jakie konkretnie urządzenia miały zostać zrealizowane w ramach ogólnie określonego celu wywłaszczenia – budowa hali widowiskowo-sportowej, jakie miało być funkcjonalne powiązanie tych urządzeń z planowaną halą, kiedy te urządzenia zostały wykonane i jakie były ich dalsze losy. Z braku planu realizacyjnego, którego nie udało się odnaleźć, organy stosując się do wskazań WSA w Krakowie przeanalizowały inne zgromadzone dowody. W oparciu o projekt techniczny zagospodarowania terenu hali sportowo-imprezowej z 1959 r. ustalono, że na spornym terenie przewidywana była budowa ciągu pieszego komunikacyjnego, teren zielony i dojazd do zaplecza hali, przy czym teren ten miał być potrzebny dla rozładowania publiczności w kierunku południowym, co wyraźnie świadczy o ścisłym związku tych planowanych urządzeń z projektowaną halą sportowo-imprezową. Powierzchnia projektowanego parkingu wynikała z części opisowej projektu urbanistycznego hali, a jego umiejscowienie z załącznika graficznego do opisu technicznego do tego projektu. O istnieniu i umiejscowieniu tego parkingu świadczyły też pośrednio dowody z dokumentów nie odnoszących się wprost do przedmiotowej inwestycji. Chodzi tu o graficzną część projektu techniczno-roboczego garaży przy hali sporządzonego około 1968 r., a także mapę podstawową z 1976 r., na której naniesiono istniejący asfaltowy parking, trawnik oraz betonowy chodnik. Istotnym przeprowadzonym przez organ I instancji dowodem było również przesłuchanie świadka J.K., byłego pracownika Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki PWRN w K. w dacie przejmowania przedmiotowej nieruchomości, a później, w latach 1964-1970 kierownika hali wybudowanej na wywłaszczonej nieruchomości. Zeznał on bowiem, że do 1964 r. cały teren przejęty pod budowę hali został zagospodarowany, ponieważ wybudowano halę, urządzono parking wykładając go trylinką. Parking ten był wykorzystywany przede wszystkim na potrzeby uczestników imprez odbywających się w hali i miał za zadanie upłynniać ruch samochodowy.

Przeprowadzone dowody są w ocenie Sądu wiarygodne, wzajemnie się uzupełniają i potwierdzają i przez to pozwalają na zaakceptowanie ustalenia, że parking zlokalizowany na przejętej w 1961 r. nieruchomości, był częścią większego obiektu, tj. hali widowiskowo-sportowej, oraz że w terminie 10 lat od dnia przejęcia nieruchomości inwestycja ta została zrealizowana. Przy ocenie sposobu wykorzystywania tego parkingu w tamtym czasie, a także później należy pamiętać, że specyfika działalności prowadzonej w hali widowiskowo-sportowej powodowała, że był on w pełni wykorzystywany jedynie okazjonalnie w związku z imprezami widowiskowo-sportowymi odbywającymi się w hali. Ponieważ imprezy takie nie odbywały się codziennie, naturalnym było i jest wykorzystywanie parkingu położonego w centrum dużego miasta, na inne cele niż obsługa publiczności odwiedzających halę, w okresach pomiędzy takimi wydarzeniami widowiskowo-sportowymi. O takim ogólnodostępnym sposobie wykorzystywania parkingu zaświadczył zarządzający halą i parkingiem Dyrektor Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w piśmie z dnia 23 lutego 2012 r. (k. 338 akt administracyjnych organu II instancji).

W związku z podzieleniem przez Sąd przedstawionego wyżej poglądu dotyczącego braku znaczenia dla sprawy zwrotu nieruchomości, zmiany sposobu jej wykorzystywania, czy też rozporządzanie nią już po zrealizowaniu celu wywłaszczenia, bez znaczenia dla wyniku sprawy były podnoszone w skardze okoliczności dotyczące stwierdzonej przez skarżącego w 1999 r. zbędności wywłaszczonej nieruchomości na cel wywłaszczenia, wynikłej z przeznaczenia przeważającej części urządzonego wcześniej na potrzeby hali widowiskowo-sportowej parkingu, na inne cele. Nie wszystkie zresztą zarzucane zmiany rzeczywiście nastąpiły. Jak bowiem ustalił organ II instancji na podstawie wspomnianego wyżej pisma MOSiR z dnia 23 lutego 2012 r., żadna część wywłaszczonej nieruchomości nie została wydzierżawiona na rzecz firmy M..

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy była też podnoszona w skardze okoliczność dotycząca ustanowienia w 2003 r. przez Gminę K., na rzecz Robotniczej Spółdzielni Mieszkaniowej "A." prawa użytkowania wieczystego części wywłaszczonej nieruchomości będącej przedmiotem wniosku o zwrot. Jak to już bowiem wyżej wyjaśniono, zrealizowanie celu wywłaszczenia powoduje, że późniejsze rozporządzenie nią nie ma znaczenia dla sprawy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Taka wykładnia przepisów dotyczących zwrotu wywłaszczonych nieruchomości wydaje się o tyle uzasadniona, że przy przyjęciu odmiennej, wynikającej z omawianego zarzuty skargi interpretacji, ograniczenie możliwości zmiany sposobu zagospodarowania wywłaszczonej w przeszłości nieruchomości, czy też wyłączenie możliwości rozporządzenia nią, byłoby bezterminowe, co blokowałoby możliwość innego sposobu wykorzystania takiej nieruchomości mimo powstania racjonalnej potrzeby, czy wręcz konieczności, wynikłej z upływu czasu, zmiany warunków i okoliczności.

Wskazany w skardze przepis art. 34 ust. 3 u.g.n., który miał zostać rażąco naruszony, nie miał w sprawie zastosowania. Zgodnie z jego treścią zbycie nieruchomości nie może nastąpić, jeżeli toczy się postępowanie administracyjne dotyczące prawidłowości nabycia nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego. Przepis ten nie ma jednak zastosowania w przypadku, gdy toczy się postępowanie administracyjne o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Postępowanie takie wyklucza bowiem istnienie wątpliwości co do prawidłowości nabycia nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego. Zakwestionowanie prawidłowości nabycia nieruchomości, wyłącza bowiem możliwość przeprowadzenia postępowania o jej zwrot na podstawie art. 136 i n. ugn. Jeżeli by się bowiem okazało, że wywłaszczenie było wadliwe i nie doprowadziło do utraty własności przez poprzedniego właściciela, to żądanie jej zwrotu na podstawie ostatnio powołanych przepisów byłoby bezprzedmiotowe.

Ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.