Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Przybysz po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 5 listopada 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 675/25 o odrzuceniu sprzeciwu w sprawie ze sprzeciwu S.P. od decyzji Wojewody Łódzkiego z 22 sierpnia 2025 r. znak GN-III.7581.175.2025.KR w przedmiocie odszkodowania z tytułu nabycia nieruchomości w związku z realizacją inwestycji drogowej postanawia: oddalić zażalenie.

Pismem z 28 sierpnia 2025 r. (zat. "Skarga-Powtórna") skarżący złożył sprzeciw od decyzji Wojewody Łódzkiego z 22 sierpnia 2025 r., znak GN-III.7581.175.2025.KR w przedmiocie odszkodowania z tytułu nabycia nieruchomości w związku z realizacją inwestycji drogowej.

Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z 15 września 2025 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu poprzez wskazanie numeru PESEL oraz uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 100 złotych w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu.

Przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych została doręczona skarżącemu 22 września 2025 r. W zakreślonym terminie (tj. do 29 września 2025 r.) braki formalne sprzeciwu nie zostały uzupełnione.

Zaskarżonym postanowieniem z 5 listopada 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 675/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił sprzeciw.

Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Niewątpliwie wywiedziony na gruncie niniejszej sprawy sprzeciw był dotknięty brakami formalnymi. Brak wskazania numeru PESEL oraz brak uiszczenia wpisu sądowego od sprzeciwu wymagał więc wszczęcia procedury naprawczej na mocy art. 49 § 1 w zw. z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b oraz art. 220 § 1 w zw. z art. 64b § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Nieuzupełnienie tych braków było obarczone rygorem odrzucenia sprzeciwu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a.

Jak wynika z akt niniejszej sprawy, pomimo skutecznego doręczenia skarżącemu przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu oraz pouczenie o skutkach ich nieusunięcia, skarżący w zakreślonym siedmiodniowym terminie tj. do 29 września 2025 r. nie wskazał numeru PESEL oraz nie uzupełnił wpisu sądowego od sprzeciwu.

W tym stanie rzeczy sprzeciw podlegał odrzuceniu, o czym Sąd I instancji zasadnie orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a.

Zażalenie nie zawiera merytorycznych zarzutów względem zaskarżonego postanowienia. Skarżący nie kwestionuje ustalenia Sądu I instancji, że nie uzupełnił w ustawowym terminie braków formalnych sprzeciwu mimo prawidłowego wezwania. Argumentacja zażalenia nie odnosi się zatem do podstawy odrzucenia sprzeciwu, lecz sprowadza się do twierdzeń dotyczących rzekomego utajniania dowodów. Okoliczności te – jako niezwiązane z przedmiotem postępowania zażaleniowego – pozostają bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia, które miało charakter wyłącznie formalny i stanowiło konsekwencję nieusunięcia braków formalnych w zakreślonym terminie.

W konsekwencji zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.

Na marginesie należy wyjaśnić, że Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie nie mógł rozpoznać zażalenia w części dotyczącej postanowienia z 6 września 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 581/22. Zażalenie jako środek zaskarżenia ma charakter incydentalny i przysługuje wyłącznie od konkretnego rozstrzygnięcia wydanego w określonej sprawie sądowoadministracyjnej. Sąd nie jest uprawniony do badania w tym postępowaniu postanowień zapadłych w innych sprawach, nawet jeżeli w ocenie strony pozostają one w związku z niniejszym postępowaniem. Tym samym ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podlegało wyłącznie postanowienie z 5 listopada 2025 r. wydane w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 675/25.