Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 7 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Sędzia NSA Paweł Janicki Protokolant: starszy specjalista Izabela Ścieszko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2014 roku sprawy ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu oprocentowania od nadpłaty podatku od nieruchomości za 2006 rok. 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 5.117 (pięć tysięcy sto siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

I SA/Łd 551/14

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. przy B. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] znak [...] w sprawie odmowy zwrotu oprocentowania od nadpłaty podatku od nieruchomości za 2006 rok w zakresie objętym żądaniem podatnika, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że Spółka złożyła w dniu 15 maja 2006 roku deklarację na podatek od nieruchomości za rok 2006 na kwotę 125.346,00 zł. Organ pierwszej instancji pismem z dnia 30 czerwca 2006 roku wezwał Spółkę do skorygowania deklaracji. Spółka w dniu 20 lipca 2006 roku złożyła do organu pierwszej instancji korektę deklaracji na kwotę 0 zł, wskazując na zwolnienie z tytułu art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jednocześnie złożyła wyjaśnienie do korekty deklaracji, wskazując że posiada status zakładu pracy chronionej. Wezwaniem z dnia 30 października 2006 roku organ pierwszej instancji wezwał Spółkę do złożenia prawidłowych deklaracji na podatek od nieruchomości. Spółka odpowiedziała pismem z dnia 13 listopada 2006 roku, wskazując iż złożone korekty deklaracji wyrażają stanowisko podatnika odnośnie przysługującego zwolnienia.

Postanowieniem z dnia [...] organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Decyzją z dnia [...] organ pierwszej instancji określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 rok w kwocie 308.460,80 zł. Od decyzji tej Spółka złożyła odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], znak: [...], uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...] organ pierwszej instancji określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 rok w kwocie 285.594,00 zł. Od decyzji tej Spółka także złożyła odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], znak: [...], utrzymało w mocy wskazaną wyżej decyzję z dnia [...]. Na decyzję tę Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 21 stycznia 2009 roku, o sygn. akt I SA/Łd 985/08, uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Wydając ponownie decyzję z dnia [...] roku, organ I instancji określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 rok w wysokości 346.306,00 zł. W wyniku wnoszonych przez Spółkę odwołań, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], znak: [...], określiło ostatecznie wysokość zobowiązania podatkowego za 2006 r. w kwocie 213.389,00 zł. Decyzja ta nie została przez Spółkę zaskarżona. Po rozliczeniu wpłat podatku dokonanych w latach 2006, 2007 i 2008, na skutek czynności egzekucyjnych w łącznej kwocie 321.347,44 zł, zaliczono na należność główną kwotę 213.389,00 zł oraz na odsetki kwotę 22.151,00 zł. Zatem powstała nadpłata w podatku w kwocie 85.807,44 zł. Organ zaliczył tą nadpłatę na poczet zaległości podatkowych za poszczególne (wskazane w decyzji organu I instancji) okresy lat 2009 i 2010. Spółka nie kwestionowała tego rozliczenia. W dniu 12 listopada 2013 r wystąpiła natomiast o dokonania zwrotu brakujących odsetek od zaliczonej na poczet zaległości nadpłaty za 2006 r. W ocenie Spółki oprocentowanie nadpłaty należy liczyć od dnia jej powstania, stosownie do art.78 § 3 pkt.1 Ordynacji podatkowej. Według art.78 § 3 pkt.2 tej ustawy oprocentowanie przysługuje w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 lit. a-d - od dnia wydania decyzji o zmianie lub uchyleniu decyzji, ale tylko wtedy, jeżeli organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, a nadpłata nie została zwrócona w terminie.

Zdaniem Spółki do nadpłaty podatku od nieruchomości doszło wskutek decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...] określającej wysokość podatku za 2006 r. w kwocie 285.594,00 zł., utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium z dnia [...], wskutek błędnego poglądu organów, że tylko organ nadzoru budowlanego posiada wyłączną kompetencję do oceny niemożliwości wykorzystania danej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Dopiero w wyniku oceny prawnej zawartej w prawomocnym wyroku WSA w Łodzi z 11.12.2008 r. I SA/Łd 985/08, w którym uznano ten pogląd za błędny, organy opodatkowały według stawki dla budynków pozostałych obiekty, które Spółka uznawała za obarczone "względami technicznymi" (wyjaśnienie zawarte w skardze Spółki).

W zaskarżonej decyzji Kolegium wywodzi, że nie ma podstaw do uznania, że organ podatkowy pierwszej instancji przyczynił się do powstała zmiany decyzji określającej Spółce wysokość zobowiązania podatkowego. Organ podkreślił, że Spółka nie zapłaciła nawet kwoty wynikającej z pierwotnej deklaracji na kwotę 125346,00 zł, a następnie kwestionowała w ogóle istnienie jakiegokolwiek zobowiązania podatkowego składając m.in. korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2006 rok w kwocie 0 zł. Nadto Spółka bezzasadnie powoływała się na zwolnienia z tytułu art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, pomimo tego, że wpisane indywidualnie do rejestru zabytków była jedynie część nieruchomości Spółki. Także bezzasadne było powołanie się na zwolnienie z tytułu art.7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem Spółka zgłosiła Wojewodzie jedynie cztery pomieszczenia spełniające wymagania stawiane przez przepisy prawa zakładom pracy chronionej znajdujące się w Ł., przy B, dz. [...]. W związku z tym jedynie te pomieszczenia stanowią podstawę opodatkowania zwolnioną na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie zaś wszystkie nieruchomości Spółki. Organ odwoławczy podniósł również, że przez cały czas trwania postępowania podatkowego Spółka miała możliwość złożenia prawidłowej deklaracji podatkowej. Nie byłoby wtedy konieczne wydawanie przez organ pierwszej instancji decyzji określającej to zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości. Jednakże Spółka z tej możliwości nie skorzystała, czym doprowadziła do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.

Odnosząc się do uchylenia wyrokiem WSA w Łodzi (I SA/Łd 985/08), decyzji Samorządowego Kolegium w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, stwierdzono w zaskarżonej decyzji, że uchylenie miało miejsce z uwagi na to, że nie miało podstawy prawnej twierdzenie organu podatkowego o wyłącznej kompetencji organu nadzoru budowlanego w przedmiocie niemożności wykorzystania danej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Jednakże organ wskazał, iż większość obiektów, które Spółka uznawała w części za obarczone "względami technicznymi" tzn. przy C, D, E, F oraz G. zostało opodatkowane według stawki dla budynków pozostałych. Organy podatkowe odmiennie opodatkowały jedynie obiekt przy H, tzn. stawką dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Takie opodatkowanie tego ostatniego obiektu nastąpiło jednak także w ostatniej decyzji tzn. z dnia [...], utrzymanej w mocy decyzją z dnia [...], znak: [...]. Oznacza to, że pomimo wyrażenia błędnego w świetle wyroku z dnia 21 stycznia 2009 roku, o sygn. akt I SA/Łd 985/08 poglądu dotyczącego roli dla stwierdzenia względów technicznych orzeczenia organu nadzoru budowlanego, nie można uznać że to organ przyczynił się w podstawowym stopniu do przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, bowiem błędny pogląd organu podatkowego nie spowodował błędnego w tym zakresie opodatkowania.

W skardze na powyższą decyzję Spółka zarzuciła naruszenie:

I. Przepisów prawa materialnego, a w szczególności:

art. 78 § 3 pkt 1) Ordynacji podatkowej w zw. z art. 72 § l pkt l Ordynacji podatkowej w zw. z art. 77 § 3 Ordynacji podatkowej w zw. 73 § l pkt 1) Ordynacji podatkowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i całkowicie błędne uznanie w niniejszej sprawie wbrew treści tych przepisów, iż oprocentowanie nadpłaty przysługuje podatnikowi nie z dniem powstania nadpłaty, tj. z dniem zapłaty przez podatnika podatku w wysokości większej od należnej, lecz od daty wydania decyzji o zmianie decyzji, określającej podatnikowi zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2006;

art. 78 § 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 72 § l pkt l Ordynacji podatkowej w zw. z art. 77 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i odmówienie podatnikowi na tej podstawie prawa podatnikowi do odsetek od nadpłaconego podatku liczonych od dnia dokonania przez podatnika zapłaty podatku w wysokości wyższej od należnej, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie przede wszystkim nie zachodzi przesłanka zawarta w treści art. 78 § 3 pkt 2) Ordynacji podatkowej, a dotycząca braku przyczynienia się przez organ podatkowy do powstania przesłanki uchylenia zmiany lub uchylenia decyzji na podstawie której strona skarżąca zapłaciła podatek w wysokości wyższej od należnej;

II Przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

art. 122, 187 § l oraz 191 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej oraz zasady swobodnej oceny dowodów oraz:

nie wyjaśnienie istoty sprawy, a w szczególności brak ustalenia w sprawie co było rzeczywistą przyczyną powstania nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2006 rok oraz brak ustalenia rzeczywistego wpływu uchybień stwierdzonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku wydanym w dniu 21 stycznia 2009 roku w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 985/08, a zwłaszcza pominięcie faktu, iż w świetle treści decyzji z dnia [...] organy podatkowe w ogóle nie uznawały prawa podatnika do zastosowania preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości przewidzianej dla budynków pozostałych w przypadku istnienia tzw. względów technicznych, zaś w świetle treści decyzji organu podatkowego I instancji z dnia [...] oraz decyzji organu podatkowego n instancji z dnia [...], które zostały wydane zgodnie z oceną Sądu wyrażoną w treści powyższego wyroku, organy podatkowe uznawały już powyższe prawo podatnika w zakresie powierzchni 12.387 m2 w okresie I - XII 2006roku;

całkowicie dowolne przyjęcie za podstawę zaskarżonej decyzji, iż do nadpłaty podatku od nieruchomości doszło na skutek złożenia przez podatnika korekty deklaracji wykazującej "O" zobowiązanie w podatku od nieruchomości w sytuacji, gdy do powstania nadpłaty nie doszło na skutek złożenia deklaracji wykazującej "O" zobowiązanie w podatku, lecz właśnie określenia przez organy podatkowe zobowiązania podatkowego w wysokości wyższej od należnej decyzją z dnia [...] na kwotę 285.594,00 zł oraz wyegzekwowania kwoty zobowiązania określonego tą decyzją na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w dniu 30 maja 2008 roku;

Całkowicie dowolne uznanie w sprawie, iż organ podatkowy nie przyczynił się do powstania nadpłaty w sytuacji, gdy w istocie nie tylko przesądza to treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 stycznia 2009 roku wydanego w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 985/08, ale i także treści decyzji organu podatkowego l instancji z dnia [...] oraz decyzji organu podatkowego n instancji .z dnia [...], za podstawę których organy podatkowe, wbrew dotychczasowemu stanowisku, uznały prawo podatnika do zastosowania preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości przewidzianej dla budynków pozostałych w przypadku istnienia tzw. względów technicznych i to od powierzchni 12.387 m2 w okresie I -XII.2006 roku;

całkowite pominięcie w sprawie, iż przyczyną powstania nadpłaty i tym samym zmiany treści decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2006 było uporczywe i zawinione tkwienie zarówno przez organ podatkowy I instancji, jak i organ podatkowy II instancji w całkowicie błędnym przekonaniu, i to nawet wbrew ukształtowanemu już wówczas na tym tle orzecznictwu sądowemu, iż względy techniczne określone w treści art. la ust. l pkt 3) ustawy o podatkowych i opłatach lokalnych można wykazywać tylko i wyłącznie za pomocą decyzji właściwego organu nadzoru budowlanego wyłączającej dany przedmiot opodatkowania związany z prowadzeniem działalności gospodarczej z użytkowania, nie zaś za pomocą innych środków dowodowych;

całkowicie błędne uznanie, iż rzekomo w treści decyzji, na skutek której doszło do powstania nadpłaty, organy podatkowe opodatkowały stawką dla budynków pozostałych większość obiektów, które Spółka uznawała w części za obarczone "względami technicznymi" tzn. przy C, D/E, F oraz G, zaś jednie odmiennie opodatkowały obiekt przy H tzn. stawką dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, lecz budynek ten został w sposób identyczny w tym zakresie opodatkowany także na potrzeby decyzji prawomocnej w podatku od nieruchomości za 2006 rok, co z kolei ma świadczyć o braku przyczynienia się organów podatkowych do uchylenia powstania nadpłaty w sytuacji, gdy jest to niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym albowiem organy podatkowe obu instancji za podstawę decyzji na podstawie których doszło do powstania nadpłaty absolutnie nie uznawały jakichkolwiek obiektów należących do strony skarżącej jako obiektów obarczonych tzw. względami technicznymi, a w związku z czym w żadnym zakresie nie stosowały do nich stawki podatku od nieruchomości przewidzianej dla budynków pozostałych.

W związku z powyższym Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego I instancji i zasądzenie od organu podatkowego II instancji, na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyposażony został w funkcje kontrolne, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd ogranicza się do zbadania zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami prawa (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej "p.p.s.a.").

Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Spór w tej sprawie sprowadza się do przesądzenia czy strona skarżąca ma uprawnienie do otrzymania oprocentowania nadpłaty - nie zwróconej przez organ podatkowy na podstawie art. 77 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U.2012.749; dalej "O.p."), a zarachowanej z urzędu na zaległości podatkowe – od dnia jej powstania.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 78 § 1 O.p. nadpłaty podlegają oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem § 2, który przewiduje, że nadpłaty, o których mowa w art. 76 § 2 (nadpłaty, których wysokość nie przekracza wysokości kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym), nie podlegają oprocentowaniu. W kolejnych jednostkach redakcyjnych tego przepisu określone zostały terminy, od których naliczane jest oprocentowanie. I tak zgodnie z art. 78 § 3 pkt 1 O.p. oprocentowanie przysługuje w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 lit. a-d, z zastrzeżeniem pkt 2, oraz w przypadku, o którym mowa w art. 77 § 1 pkt 3 - od dnia powstania nadpłaty. Zgodnie zaś z art. 78 § 3 pkt 2 tej ustawy, oprocentowanie przysługuje w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 lit. a-d - od dnia wydania decyzji o zmianie lub uchyleniu decyzji, jeżeli organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, a nadpłata nie została zwrócona w terminie. Zatem jeżeli organ przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji oprocentowanie przysługuje od dnia powstania nadpłaty, zgodnie z art.78 § 3 pkt.1 O.p. Z art.77 § 1 lit.b) O.p. wynika, że przepis ten dotyczy decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, a więc dotyczy decyzji wydanej w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2006 r.

Analiza zgromadzonych w aktach dokumentów, a w szczególności decyzji z dnia [...], którą organ pierwszej instancji określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 rok w kwocie 285.594,00 zł, utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], znak: [...], które to decyzje uchylone zostały wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 21 stycznia 2009 roku, o sygn. akt I SA/Łd 985/08, uzasadnia przyjęcie, że organ przyczynił się do powstania przesłanki uchylenia decyzji. Zasadnie twierdzi strona skarżąca, że określenie w decyzji z dnia [...]wysokości zobowiązania podatkowego w kwocie 285.594,00 zł było wynikiem zaprezentowanego przez organy poglądu, że wyłącznie uprawnionym do stwierdzenia, iż przedmiot opodatkowania (nieruchomość) nie jest i nie może być wykorzystywany do celów prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, jest organ nadzoru budowlanego. Konsekwencją powyższego było określenie w tej decyzji podatku według stawki dla budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą obiektów, które Spółka uznawała w części za obarczone "Względami technicznymi" tzn. przy C, D, E, F oraz G.

Dopiero ocena prawna wyrażona przez Sąd we wskazanym wyroku, uznająca pogląd organów za błędny, skutkowała opodatkowaniem według stawki dla budynków pozostałych wskazanych wyżej obiektów, uznanych przez Spółkę w części za obarczone "względami technicznymi" (decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] i uchylająca ją decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...]).

Podnoszone w zaskarżonej decyzji okoliczności wskazujące na błędne deklarowanie podatku, a także kwestionowania istnienia jakiegokolwiek zobowiązania podatkowego pozostaje bez znaczenia dla oceny stanu faktycznego w tej sprawie. W art. 78 § 3 pkt 2 o.p. ustawodawca nie zastrzegł bowiem, że przyczynienie się organu podatkowego do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego powinno mieć charakter wyłączny. Zatem nawet wówczas, gdy w określonym stanie faktycznym do powstania takiej przesłanki mógł w jakimś stopniu przyczynić się również sam podatnik, to i tak kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia, czy podatnikowi przysługuje oprocentowanie będzie miało to, czy do powstania owej przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego nie przyczynił się organ podatkowy (por. wyrok wsa w Białymstoku z 10.01.2012 r. I SA/Bk 468/11; LEX nr 1108863).

Użycie w art. 78 § 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej sformułowania "organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji" oznacza, iż dla oceny zasadności oprocentowania nadpłaty miarodajna jest wyłącznie przesłanka zmiany lub uchylenia decyzji, a więc tryb i podstawa prawna decyzji, którą zmieniono bądź uchylono decyzję określającą czy ustalającą zobowiązanie w kwocie wyższej niż należna.

W świetle powyższych rozważań Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja, w której stwierdzono brak podstaw do przyjęcia faktu przyczynienia się organu do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji i w konsekwencji zakwestionowano możliwość uzyskania przez stronę oprocentowania nadpłaty od dnia jej powstania zgodnie z art.78 § 3 pkt. 1 O.p. narusza ten przepis oraz art.78 §3 pkt.2 O.p., a także przepisy art.122, art.187 § 1 i art.191 tej ustawy.

Rozpoznając sprawę ponownie organ podatkowy dokona analizy przesłanek uchylenia swojej decyzji z dnia [...], znak: [...] wyrokiem WSA w Łodzi sygn. akt I SA/Łd 985/08 i decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] znak [...], decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] i oceni, przy uwzględnieniu zaprezentowanego w tym wyroku stanowiska Sądu, kwestię przyczynienia się organu do powstania przesłanek zmiany lub uchylenia decyzji.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. sąd uchylił zaskarżoną decyzję. W oparciu o art. 152 p..p.s.a. orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Natomiast na podstawie art. 200 i art. 2005 § 2 p.p.s.a. orzekł o kosztach postępowania sądowego.

ms