Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2012 r. sprawy ze skargi "W." S.A. z siedzibą w W. na uchwałę Rady W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę -

W dniu [...] lutego 2012r. W.S.A. z siedzibą w W. reprezentowana przez adwokata M.M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Rady W. nr [... ]z dnia [...] grudnia 2011 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachodniej części obszaru U., wskazując na naruszenie prawa własności, sposobu wykonywania prawa własności oraz nieuwzględnienie walorów ekonomicznych nieruchomości, w zakresie obejmującym:

1. ustalenie w § 123 planu dla terenu o symbolu D.2.5 UO, na którym położone są

- nieruchomości skarżącej spółki, stanowiące działki ewidencyjne nr: [...],[...] oraz [...] z obrębu [...]-[...]-[...]usług oświaty i sportu;

2. ustalenie w § 129 Uchwały dia terenu o symbolu D.2.11 KDW, na którym położone są nieruchomości skarżącej spółki, stanowiące działki ewidencyjne nr: [...], [...] oraz [...] z obrębu [...]-[...]-[...], drogi wewnętrznej;

3. ustalenie w § 130 zaskarżonej uchwały dla terenu o symbolu D.2.12 ZPo, na którym położone są nieruchomości skarżącej spółki, stanowiące działki ewidencyjne nr [...], [...] oraz [...] z obrębu [...]-[...]-[...], zieleni urządzonej, osiedlowej;

4. ustalenie w § 151 zaskarżonej uchwały dla terenu o symbolu D.3.18 MW, na którym położone są nieruchomości skarżącej spółki, stanowiące działki ewidencyjne nr [...], [...] oraz [...] z obrębu [...]-[...]-[...]:

- minimalnej powierzchni działki budowlanej na 2.000 m2 - § 151 ust. 2 pkt 1) lit b),

- ustalenie minimalnej szerokości frontu działki budowlanej na 30 metrów - § 151 ust. 2 pkt 1) lit c),

- ustalenie maksymalnej wysokości zabudowy na 20 ińefrów - § 151 ust 2 pkt 1) lit f) w związku z § 2 pkt 8) w związku z § 9 pkt 2).

Strona skarżąca zarzuciła naruszenie procedury sporządzenia (uchwalenia) uchwały, tj. trybu procedury planistycznej (formalne stwierdzenie zgodności uchwały z uchwałą Rady Miasta W. nr [...] z dnia [...] października 2006 roku w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W.- dalej: "studium") i zasad, tj. rzeczywistej zgodność treści zaskarżonej uchwały ze studium.

Dodatkowo skarżąca wskazała na brak zgodności obowiązującego studium z uchwalonym planem w zakresie:

1. ustalenia w § 12 ust. 5 pkt 6 uchwały lokalizacji parkingu jednopoziomowego z systemu "Parkuj i jedź" (P&R) w pasie dzielącym [...], według rysunku uchwały, natomiast według rysunku studium nr 14 i nr 18 w liniach rozgraniczających [...], nie został zlokalizowany parking strategiczny "P. ";

2. braku ustalenia dla terenów przeznaczonych w planie pod zabudowę, tj.: A.2.3 KS (§ 35 uchwały), A.2.7 KS (§ 39 uchwały), B.2.4 U (§ 49 uchwały), C.1.5 ICS (§ 60 uchwały), C.3.4 KS (§ 78 uchwały), C.3.14 KS (§ 88 uchwały), C.4.10 MW/U (§ 99 uchwały), 4.11 KS (§ 100 uchwały), C.4.13 UZ (§ 102 uchwały), D l i UKS (§ 109 uchwały), 2.15 KS (§ 133 uchwały), D.3.13 KS (§ 146 uchwały), D.3.16 KS (§ 149 uchwały), D.3.17 KS (§ 150 uchwały), wysokości wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej (§§ 35, 39, 49, 60, 78, 88, 99, 100,102, 109,133,146, 149, 150) oraz wskaźnika intensywności zabudowy (§§ 35, 39);

3. braku określenia w planie zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym, bowiem zasady tworzenia działek budowlanych określone w § 11 planu nie stanowią prawidłowej procedury określonej w ustawie o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 roku, Nr 102, poz. 651 z późn. zm.);

4. braku określenia szerokości w liniach rozgraniczających dróg wewnętrznych określonych w § 4 pkt 19) symbolem KDW, zaś szerokość dróg wewnętrznych w liniach rozgraniczających określono na rysunku planu jako "wymiary szerokości linii rozgraniczających", które zgodnie z § 3 ust. 2 planu mają charakter informacyjny i nie są ustaleniem zaskarżonej uchwały;

5. zamieszczenie w planie przepisów uzależniających realizację ustaleń zaskarżonej uchwały od przyszłych uzgodnień oraz na warunkach określonych przez inne instytucje, tj. w zakresie § 13 ust. 2 planu - w przypadku braku możliwości prowadzenia sieci infrastruktury technicznej przez tereny dróg publicznych i wewnętrznych, dopuszcza się prowadzenie sieci infrastruktury technicznej przez tereny przeznaczone na inne cele, po zawarciu odpowiedniej umowy pomiędzy inwestorem a właścicielem terenu, § 16 pkt 1) lit. b) oraz § 25 ust. 2 pkt 1) lit. g) zaskarżonej uchwały.

Wobec wniesionych zarzutów skarżąca spółka wniosła, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały Rady Miasta W. nr [...]z dnia [...] grudnia 2011 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachodniej części obszaru U. w całości. Względnie stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały Rady Miasta W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachodniej części obszaru U., tj.:

§ 123 w części dotyczącej działek ewidencyjnych nr: [...],[...] oraz [...] z obrębu [...]-[...]-[...],

§ 8 pkt 1) lit. c) wyrazy "dróg wewnętrznych oraz § 129 w części dotyczącej działek ewidencyjnych nr: [...],[...] oraz [...] z obrębu [...]-[...]-[...],

§ 130 w części dotyczącej działek ewidencyjnych nr: [...], [....] oraz [...] z obrębu [...]-[...]-[...],

§ 151 ust. 2 pkt 1) lit. b), c) i f) w części dotyczącej działek ewidencyjnych nr: [...],[...] oraz [...] z obrębu [...]-[...]-[...].

Ponadto stwierdzenie, że zaskarżona uchwała nie może być wykonywana do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm prawem procesowego.

W uzasadnieniu obszernej skargi strona skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty, odkreślając, że nieruchomości skarżącej spółki, tj. działki ewidencyjne nr: [...],. [...] oraz [...] położone są w obszarze Studium oznaczonym symbolem Ml.20., zaś w zaskarżonej uchwale położone są w obszarze o symbolu D.2.5.UO (usługi oświaty). W rozdziale XVIII pkt 2.3 Studium stwierdzono, iż inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym w zakresie infrastruktury społecznej rozmieszczone zostaną w obszarach planowanego rozwoju budownictwa mieszkaniowego i ich rozmieszczenie wskazano na rysunku studium nr 25. Z porównania planu (części graficznej) z rysunkiem studium nr 25 wynika, iż ww. działki ewidencyjne skarżącej nie są objęte ustaleniami pozwalającym na lokowanie na nich inwestycji planowanego rozwoju budownictwa mieszkaniowego w zakresie infrastruktury społecznej, w szczególności oświaty i kultury.

Zdaniem skarżącej zaprojektowanie w planie usług oświaty na obszarze, który nie został wskazany na rysunku studium nr 25 jako obszar planowanego rozwoju - ewidentnie pozostaje w sprzeczności z ustaleniami studium. Oczywistym jest, iż niedopuszczalnym jest lokowanie usług publicznych poza wskazanymi na rysunku Studium nr 25 obszarami niezurbanizowanymi.

Dalej skarżąca wskazała, że nieruchomości skarżącej spółki, tj. działki ewidencyjne nr: [...], [...]oraz [...]położone są w obszarze studium oznaczonym symbolem M1.20., zaś w zaskarżonej uchwale położone są w obszarze o symbolu D.2.12 ZPo (zieleń urządzona, osiedlowa), co oznacza ewidentny brak zgodności ustaleń studium i planu, zwłaszcza, że brak jest podstaw do zmiany przeznaczenia i funkcji przedmiotowego obszaru bez wcześniejszej zmiany Studium. W rozdziale XV pkt 1.1 studium wskazano, iż System Przyrodniczy W. tworzą wzajemnie powiązane obszary wskazane na rysunku studium nr 16, z którego wynika, iż tereny zieleni urządzonej w studium nie pokrywają się z terenem ustalonym w planie jako obszar o.symbolu D.2.12.ZPo, co przesądza o braku zgodności planu ze studium. Skarżąca wskazła, że działki ewidencyjne nr: [...], [...], oraz [...], o czym mowa powyżej, położone są w obszarze o symbolu D.2.12 ZPo (zieleń urządzona), dla którego Rada W. uchwaliła wskaźnik minimalnej powierzchni biologicznie czynnej w wysokości 70%, pomimo, że dla przedmiotowych działek studium przewiduje wskaźnik w przedziale 25% - 40% (teren oznaczonym w studium symbolem M1.20.).

Z ustaleń studium w zakresie kierunków zmian w strukturze przestrzennej oraz przeznaczenia terenów wynika, że w strukturze terenów zieleni W. wyróżniono tereny zieleni urządzonej o udziale powierzchni biologicznie czynnej powyżej 90 % oraz tereny zieleni urządzonej z udziałem terenów sportu i rekreacji położone w obszarach zurbanizowanych oraz tereny zurbanizowane o udziale powierzchni biologicznie czynnej powyżej 70 %. Z ustaleń studium wynika także, iż dla kształtowania struktury przestrzennej terenów zieleni istotne jest zachowanie i tworzenie ciągłości przestrzennej i przyrodniczej struktury W. w relacji z ponadregionalnym i regionalnym systemem powiązań przyrodniczych. Powyższe oznacza, iż ustalenia uchwały winny odzwierciedlać postanowienia studium, o czym w przypadku zaskarżonej uchwały nie może być mowy. Skarżąca podniosła, że nieruchomości skarżącej obejmujące działki ewidencyjne nr: [...], [...]oraz [...], nie tworzą ciągłości przestrzennej z przyrodniczą strukturą miasta. Teren oznaczony w uchwale symbolem D.2.12.ZPo jest całkowicie odcięty od terenów tworzących zwarte tereny zielone. Tym samym nastąpiło nieproporcjonalne i nadmierne ograniczenie prawa własności.

Zdaniem skarżącej ustalenie dla terenu D.2.5.UO, na którym znajdują się działki ewidencyjne nr: [...], [...]oraz [...], będące własnością skarżącej, przeznaczenia pod usługi oświaty i sportu, godzi wprost w prawo własności i znacząco zmniejsza walory ekonomiczne nieruchomości, bowiem ustalenie dla terenu nie będącego w gestii gminy - publicznych usług oświaty - jest ewidentnym naruszeniem prawa własności, nie znajdującym podstaw wart. 31 ust 3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP i jednocześnie zmniejszającym walory ekonomiczne. Takie ustalenie przeznaczenia terenu, co jest bezsporne, ogranicza prawo korzystania z przedmiotu własności oraz pobierania pożytków.

Skarżąca spółka zakwestionowała również ustalenia dla terenu D.2.5.UO, dotyczące minimalnej powierzchnia działki budowlanej, minimalnej szerokość frontu działki budowlane, maksymalnego wskaźnika intensywności zabudowy, maksymalnej wysokość zabudowy pomimo, że działki ewidencyjne nr: [...], [...]oraz [...], będące własnością skarżącej, objęte obszarem o symbolu D.2.5.UO nie spełniają ww. wymagań, zaś wskaźnik intensywności zabudowy oraz maksymalna wysokość zabudowy na terenie sąsiednim (D.3.18 MW) są wyższe, odpowiednio 2,5 oraz 20 m. Strona zakwestionowała również ustalenie dla terenu D.3.18.MW dotyczące ustalenia minimalnej powierzchni działki budowlanej, minimalnej szerokości frontu działki budowlanej, maksymalnej wysokość zabudowy, szerokości elewacji frontowej pomimo, że część nieruchomości będących własnością skarżącej, objętych w planie obszarem o symbolu D.3.18.MW nie spełnia ww. wymagań, brak jest jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia dla wskazywania wysokości zabudowy na poziomie 20 metrów i elewacji frontowej do 50 metrów, zaś określenie, iż zjazd na teren będzie się odbywał z drogi wewnętrznej D.2.11 KDW, implikuje jednoznacznie brak uwzględnienia prawa własności przy ustalaniu zasad zagospodarowania i zabudowania terenu o symbolu D.3.18.MW.

W ocenie skarżącej przy tak uchwalonym planie miejscowym brak jest jakichkolwiek możliwości realizacji przez właścicieli nieruchomości zabudowy terenu i to nie tylko przez skarżącą, ale również innych właścicieli, czyli w końcowym efekcie brak możliwości zabudowy całego terenu, który w planie jest przewidziany pod zabudowę. Ustalenie minimalnych wskaźników zagospodarowania terenu na poziomie przewyższającym parametry działek gruntu skarżącej, ujętych w obszar stosowania tych wskaźników wyklucza możliwość zrealizowania na nieruchomościach przeznaczenia określonego w Uchwale, wykluczając w ten sposób jakikolwiek sposób zagospodarowania. Konieczność zachowania tych wskaźników wymagałaby powiększenia granic działek będących własnością skarżącej o tereny sąsiednie, jednakże z art. 1 ust. 2 pkt 7 oraz art. 6 ust. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jednoznacznie wynika, iż poza ochroną interesu publicznego i interesu osób trzecich, właściciel ma prawo do zagospodarowania swojej nieruchomości według ustaleń określonych w planie. Wykluczenie takiej możliwości narusza wprost prawo własności.

Strona zarzuciła także, iż przyjęcie w uchwale rozwiązania polegającego na przeznaczeniu nieruchomości skarżącej spółki pod drogę wewnętrzną oznacza, że teren ten nadal pozostaje własnością skarżącej, ale na terenie tym będzie mogła zostać zrealizowana wyłącznie droga wewnętrzna. Tym samym ustalenie dla terenu D.2.11 KDW przeznaczenia pod drogę wewnętrzną oraz stwierdzenie, bez podstawy prawnej, iż przedmiotowy obszar jest przestrzenią publiczną, na której obowiązują nakazy wskazane w § 8 pkt 2) Uchwały, pomimo, że droga wewnętrzna nie stanowi drogi publicznej, oznacza przekroczenie uprawnień planistycznych i bezwzględne naruszenie prawa własności. Identycznie sytuacja ma miejsce w przypadku terenu D.2.12 ZPo przeznaczonego pod zieleń urządzoną, osiedlową.

Pismem z dnia [...] marca Rada W. wniosła o oddalenie skargi. Odnosząc się do stawianych w skardze zarzutów, podniosła iż skarżąca nie wykazała bezpośredniego związku pomiędzy jej indywidualną sytuacją prawną, a zaskarżoną uchwałą, tym samym nie wykazała w jaki sposób doszło do naruszenia jej interesu prawnego. Ponadto organ zauważył, że część zarzutów skargi odnosi się do działek nie stanowiących własności (prawa użytkowania wieczystego) skarżącej. Organ wyjaśnił, że tereny oznaczone w mpzp symbolem D.2.5 UO (usługi oświaty), na których położone są działki skarżącej o nr ew. [...],[...] oraz [...] z obrębu [...]-[...]-[...]obejmują obszar na którym od wielu lat znajduje się publiczna szkoła podstawowa nr [...], do której aktualnie uczęszcza 232 uczniów. Natomiast tereny oznaczone w mpzp symbolem D.2.12 ZPo (zieleń urządzona, osiedlowa), na której położone są działki skarżącej o nr ew. [...], [...], [...]z obrębu 1-10 -11), to teren zieleni przy szkole podstawowej nr [...]. Zgodnie z uchwałą nr [...] Rady W. z dnia [...] maja 2006 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachodniej części obszaru U., dokumenty sporządzone przez Gminę W. w trakcie przygotowywani mpzp U., należy uznać za podstawowy materiał wyjściowy do nowego projektu planu. Jest nim m.in. decyzja Zarządu Gminy W. z dnia [...] maja 2000 r. w sprawie zasięgu terenów oświatowych oraz sportowo - rekreacyjnych i z dokumentu tego wynika, że teren oznaczony aktualnie w planie miejscowym symbolem D.2. 12 ZPo to teren oświatowy, należący do szkoły podstawowej nr [...] (022).

Tereny oznaczone w planie miejscowym symbolem D.2.5 UO (usługi oświaty) i tereny oznaczone symbolem D.2.12 ZPo (zieleń urządzona, osiedlowa) położone są na obszarze studium oznaczonym symbolem M1.20 - teren o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, na których ustala się priorytet lokalizowania funkcji mieszkaniowej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej. Organ wskazał, iż skarżąca przywołała rozdział XVIII pk.2. 3 Studium, gdzie w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym w zakresie infrastruktury społecznej odwołano się do rysunku nr 25, na którym naniesiono wspomniane inwestycje. Organ podkreślił jednak, że zgodnie z rozdziałem XIII pkt 3 Studium, obowiązują "Standardy zagospodarowania dotyczące rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym w zakresie infrastruktury społecznej oraz usług podstawowych", gdzie została wskazany katalog infrastruktury społecznej, w którym zawarte są: oświata (szkoły podstawowe, gimnazja, licea i przedszkola), zdrowie i opieka społeczna (m.in. żłobki, przychodnia zdrowia), kultura (domy kultury, biblioteki), tereny ogólnodostępnej zieleni urządzonej i sportu powszechnego (place zabaw, parki spacerowe, zieleńce, boiska, baseny), usługi podstawowe (handlu. Gastronomii, punkty rzemieślnicze). Ponadto, w pkt 3 powołanego powyżej rozdziału Studium, wskazano normatywy dla usług oświaty, zdrowia i opieki społecznej, kultury oraz terenów ogólnodostępnej zieleni urządzonej i sportu powszechnego w odniesieniu do ilości mieszkańców i promieni dojścia do obiektów tych usług. Ustalone w planie miejscowym tereny usług z zakresu infrastruktury społecznej to istniejące usługi z tego zakresu, które zgodnie z normatywami zaspakajają potrzeby istniejącej i projektowanej zabudowy dla ustalonych w uchwale terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej.

Odnosząc się do twierdzeń skargi co do wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej ustalonego w studium, należy zauważyć, że jest to wskaźnik uśredniony dla całego obszaru M1.20, mający charakter zalecenia, ponadto jest to wskaźnik minimalny. Bezsporne jest, że doprecyzowanie i uszczegółowienie zapisów studium następuje w akcie prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Ustosunkowując się do ustalonej w zaskarżonej uchwale szerokości elewacji frontowej, na podkreślenie zasługuje fakt, iż skarżąca w toku postępowania planistycznego złożyła uwagę do wyłożonego w wglądu publicznego projektu planu (uwaga z dnia 6 czerwca 2011 r. 2011 r.) wnosząc o zmianę ustaleń poprzez zmianę szerokości elewacji frontowej z 30 metrów na 50 metrów. Uwaga została w tym zakresie uwzględniona.

Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do nadużycia władztwa planistycznego.

W pismach procesowych z dnia [...] maja 2012 r. oraz z dnia [...] czerwca 2012r. strona skarżąca podtrzymała stanowisko w sprawie.

Swoje stanowisko podtrzymała również Rada W. w piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2012r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Sąd rozpoznając skargę na uchwałę Rady Miasta W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 roku w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachodniej części U. nie stwierdził naruszenia przepisów prawa przy wydawaniu zaskarżonej uchwały. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje, więc na uwzględnienie.

Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wniesienie skargi do sądu jest możliwe po spełnieniu określonych w przepisie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym warunków formalnych. Do warunków tych ustawodawca zalicza obok bezskutecznego wezwania rady do usunięcia zarzucanego naruszenia, wykazanie się naruszeniem interesu prawnego. Tak więc skarżący w postępowaniu planistycznym musi się wykazać nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. Naruszenie interesu prawnego nie oznacza obowiązku uwzględnienia skargi. Obowiązek jej uwzględnienia powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem przepisu prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2007 r. II OSK 1627/06 LEX nr 315977).

W sprawie niniejszej skarżąca spółka wskazuje, iż jest właścicielem nieruchomości, których obszar znalazł się na terenie objętym ustaleniami uchwały Rady Miasta W. [...] z dnia [...] grudnia 2011 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachodniej części obszaru U., tj.: nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy dla W. w W. prowadzi księgę wieczystą Kw nr [...], stanowiącej działki gruntu oznaczone w ewidencji gruntów i budynków numerem ewidencyjnym [...] oraz [...]; nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy dla W. w W. prowadzi księgę wieczystą Kw nr [...], stanowiącej działki gruntu oznaczone w ewidencji gruntów i budynków numerem ewidencyjnym [...]oraz [...]; nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy dla W. w W/ prowadzi księgę wieczystą Kw nr [...], stanowiącej działkę gruntu oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków numerem ewidencyjnym [...] oraz nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy dla W. w W. prowadzi księgę wieczystą Kw nr [...], stanowiącej działki gruntu oznaczone w ewidencji gruntów i budynków numerem ewidencyjnym [...], [...] oraz [...], położonych w granicach administracyjnych [...]Warszawy.

W zaskarżonej uchwale, co podkreśla skarżąca, doszło do kolizji między zamierzeniami planistycznymi a prawem własności, które jest konstytucyjnie chronione, a zatem uchwała bezpośrednio narusza prawo własności skarżącej spółki.

Nie może budzić wątpliwości, iż własność jest prawem, które wskazuje na istnienie interesu prawnego. Jednocześnie w ocenie Sądu skarżąca wykazała, iż postanowienia uchwały Rady W. z dnia [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla U. dokonujące przeznaczenia części nieruchomości na cele oświaty, zieleń osiedlową i drogę wewnętrzną, a zatem w sposób odmienny niż planowała strona skarżąca (uniemożliwia to, zdaniem strony skarżącej, planowane zagospodarowanie terenu i korzystanie z nieruchomości) naruszają posiadany przez stronę interes prawny.

Tak sformułowany zarzut wymaga jednak zastrzeżenia, że plan zagospodarowania przestrzennego z samego założenia narusza prawo własności nieruchomości, a ingerencja gminy w to prawo jest co do zasady dopuszczalna. Problem polega jednak na tym, czy ingerencja ta jest usprawiedliwiona z punktu widzenia zasad i wartości, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy, tj. czy ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości i wykonywaniu prawa własności są konieczne dla zrealizowania koniecznych funkcji publicznych gminy.

W ocenie Sądu ingerencja w prawo własności skarżącej jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 7 i 9 p.z.p. w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zarówno prawo własności, jak i potrzeby interesu publicznego. Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gminy - stosownie do art. 3 ust. 1 p.z.p. - należy do zadań własnych gminy. Artykuł ten stanowi podstawę do konstrukcji instytucji tzw. władztwa planistycznego gminy, które można zdefiniować jako przekazanie przez ustawodawcę gminie kompetencji w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu (w drodze aktu prawa miejscowego - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Powołanego władztwa jednak nie należy rozumieć jako pełnej swobody w określaniu przeznaczenia i zasad zagospodarowania poszczególnych obszarów przez normy zawarte w poszczególnych aktach administracyjnych prawa materialnego, ale również przez normy materialne zawarte w samej ustawie o planowaniu przestrzennym. Uprawnienie gminy do ustalania przeznaczenia terenu i sposobu jego zagospodarowania nie może być nadużywane i niezależnie od legalności jest oceniane pod kątem ewentualnego nadużywania uprawnień. Prawnie wadliwymi ustaleniami planu będą zatem nie tylko te, które naruszają przepisy prawa, ale także te, które będą wynikiem nadużycia przysługujących gminie uprawnień. To zaś oznacza, że każda ingerencja w sposób wykonywania prawa własności musi mieścić się w granicach wyznaczonych interesem publicznym (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, red. prof. zw. dr hab. Zygmunt Niewiadomski, Warszawa 2004, str. 39, 40, 42, 43, 57).

Obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Obowiązku takiego rada gminy nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem w granicach uprawnień przysługujących gminie z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 p.z.p., w których zakresie rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wówczas, mimo że naruszony zostaje prawem chroniony interes skarżącego, w szczególności wynikający z uprawnień właścicielskich, nie ma obowiązku uwzględnienia skargi. W ślad za tym radzie gminy nie można skutecznie zarzucić, iż nie uwzględniła wezwania do usunięcia zarzucanego naruszenia prawa. Rada działa w takiej sytuacji w granicach przysługującego jej uznania i o ile uznania tego nie nadużywa, nieuwzględnienie ww. wezwania nie może skutkować stwierdzeniem przez sąd nieważności stosownej uchwały rady gminy (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, red. prof. zw. dr hab. Zygmunt Niewiadomski, Warszawa 2004, str. 71). Rada gminy ma brać pod uwagę zakres naruszonych interesów prawnych poszczególnych podmiotów i proporcje tych naruszeń w porównaniu z innymi podmiotami. Oznacza to, iż prawnie uzasadnione władztwo planistyczne gminy nie powinno w sposób nadmierny, z pogwałceniem zasady sprawiedliwości społecznej, naruszać interesów prawnych jednych, chroniąc innych.

Jak już wyżej wskazano nie tylko posiadanie interesu prawnego jest przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego i otwiera drogę do jej merytorycznej oceny, ale i naruszenie posiadanego interesu prawnego. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie skarżący bez wątpienia wykazał swą legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 u.s.g. Spełnione zostały też przesłanki formalne w postaci uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, zaś skarga została wniesiona w ustawowym terminie.

Obowiązkiem Sądu było zatem rozważenie, czy naruszenie to mieści się w ramach przedstawianego wyżej władztwa planistycznego gminy oraz, czy nie jest związane z naruszeniem procedury planistycznej w sposób istotny bądź zasad uchwalania planu (art. 28 p.z.p.). Stosownie do art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest nieważna w przypadku naruszenia zasad sporządzenia planu, bądź istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, bądź naruszenia właściwości organów w tym zakresie. Tryb procedury uchwalenia planu odnosi się do kolejno podejmowanych czynności planistycznych, określonych przepisami ustawy, gwarantujących możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie wniosków i uwag) i pośrednio do kontroli legalności przyjmowanych rozwiązań w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień. Pojęcie zaś zasad sporządzania planu wiąże się z merytorycznymi wartościami i wymogami kształtowania polityki przestrzennej.

Skarżąca zakwestionowała przede wszystkim tryb procedury uchwalenia mpzp, zarzucając organowi naruszenie art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również art. 9 ust. 4 i art. 15 ust. 1 powołanej powyżej ustawy poprzez brak zgodności kwestionowanego planu miejscowego ze studium i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W ocenie Sądu organ nie naruszył procedury uchwalania planu oraz przysługującego mu władztwa planistycznego.

W pierwszej kolejności strona skarżąca zarzucała brak zgodności ustaleń zaskarżonej uchwały ze studium poprzez oczywiste rozbieżności, tj. § 123 planu (teren o symbolu D.2.5.UO), bowiem tereny oznaczone w zaskarżonej uchwale symbolem D.2.5 UO (usługi oświaty) w studium położone są w obszarze oznaczonym symbolem M1.20 (teren o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej) .

W ocenie Sądu zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Tereny oznaczone w planie miejscowym symbolem D.2.5 UO (usługi oświaty) położone są na obszarze studium oznaczonym symbolem M1.20., dla którego poza ustaleniem, iż jest to teren o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, określono także priorytet lokalizowania nie tylko zabudowy mieszkaniowej ale także niezbędnych inwestycji celu publicznego. Skarżąca przywołała rozdział XVIII pk.2. 3 studium, gdzie w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym w zakresie infrastruktury społecznej odwołano się do rysunku nr 25, na którym naniesiono wspomniane inwestycje. Należy mieć jednak na uwadze, że rysunek 25 stanowiący graficzny załącznik do studium, odnosi się do planowanych inwestycji celu publicznego tj m.in.: szkoły podstawowe, gimnazja, licea i przedszkola. W niniejszej sprawie natomiast na działce nr ew. [...], [...]oraz [...] z obrębu [...]-[...]-[...], mamy do czynienia z istniejącą ( w dacie uchwalania studium), a nie projektowaną placówką oświatową tj. od wielu lat funkcjonującą publiczną szkołą podstawową nr [...], do której aktualnie uczęszcza 232 uczniów (jak wyjaśnił organ). A zatem ustalone w planie miejscowym tereny usług z zakresu infrastruktury społecznej to istniejące usługi z tego zakresu, które zgodnie z normatywami zaspakajają potrzeby istniejącej i projektowanej zabudowy dla ustalonych w uchwale terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, realizując zapisy studium co do tego obszaru.

Za nietrafiony w ocenie Sądu uznać należy, więc zarzut skarżącej, iż zaprojektowanie w zaskarżonej uchwale usług oświaty na obszarze, który nie został wskazany na rysunku studium nr 25 jako obszar planowanego rozwoju - ewidentnie pozostaje w sprzeczności z ustaleniami studium i że niedopuszczalnym jest lokowanie usług publicznych poza wskazanymi na rysunku studium nr 25 obszarami niezurbanizowanymi. Wobec powyższego stwierdzić należy, że przeznaczenie w zaskarżonym planie terenu oznaczonego symbolem D.2.5 UO na cele usług oświaty w pełni realizuje zapisy obowiązującego dlatego obszaru studium.

Skarżąca spółka zarzuciła również brak zgodności ustaleń planu ze studium poprzez oczywiste rozbieżności, tj. § 130 planu (teren o symbolu D.2.12 ZPo), bowiem tereny oznaczone w planie symbolem D.2.12 ZPo (zieleń urządzona, osiedlowa) w studium położone są w obszarze oznaczonym symbolem M1.20 (teren o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej). Wobec powyższego zdaniem skarżącej brak jest podstaw do zmiany przeznaczenia i funkcji obszaru bez wcześniejszej zmiany studium.

W ocenie Sądu zarzut ten również uznać należy za bezzasadny. Strona skarżąca bezpodstawnie przyjęła, iż przeznaczenie w planie określonego terenu na cele zieleni osiedlowej jest możliwe o ile w studium teren ten znalazł się wśród terenów oznaczonych ZP1 lub ZP2. Jak wynika jednak z wyjaśnień pełnomocnika organu oraz zapisów studium ( str. 105 w zw. ze str. 120 i nast.) tereny ZP1 i ZP2 to obszary istniejącej zieleni o znacznej powierzchni ( np. parki, ogrody działkowe) odgrywające istotną rolę w ramach Systemu Przyrodniczego W., pełniącego nadrzędną funkcję przyrodniczą (biologiczną, klimatyczną i hydrologiczną).

Powyższe nie oznacza jednak, iż organ uchwalający plan pozbawiony zostaje możliwości przeznaczenia określonego terenu na cele zieleni osiedlowej, która wydaje się wręcz niezbędna wśród zwartej zabudowy wielorodzinnej. Podkreślenia wymaga, że przeznaczenie terenu na cele związane z zabudową mieszkaniową wielorodzinną nie oznacza że będą tam lokalizowane wyłącznie budynki. Niezbędna jest również infrastruktura w postaci dróg dojazdowych, zieleni towarzyszącej, placów zabaw. Dlatego nie można podzielić zarzutu, że przeznaczenie w studium terenów w obszarze oznaczonym symbolem M1.20 (teren o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej), uniemożliwia przeznaczenie ich w części na zieleń osiedlowa bez wcześniejszej zmiany studium. W ocenie Sądu zieleń osiedlowa wpisuje się w podstawowe przeznaczenie terenu jakim jest zabudowa wielorodzinna i stanowi jej nierozłączną część.

Kolejny zarzut skargi oparty także na niezgodności zapisów zaskarżonego planu z obowiązującym studium dotyczy ustalenia w § 129 zaskarżonej uchwały dla terenu o symbolu D.2.11 KDW, na którym położone są nieruchomości skarżącej spółki, stanowiące działki ewidencyjne nr: [...], [...]oraz [...]z obrębu [...]-[...]-[...], drogi wewnętrznej . Jak wynika z wyjaśnień pełnomocnika organu zaplanowanie w tym miejscu drogi wewnętrznej, a nie publicznej podyktowane było faktem, iż na przedmiotowym obszarze mamy do czynienia z istniejącą, zwartą zabudową i na wielu odcinkach nie jest możliwe zaplanowanie drogi publicznej o parametrach odpowiadających przepisom ustawy. Jednocześnie gmina planując zagospodarowanie określonego terenu musi uwzględniać konieczność skomunikowania poszczególnych terenów, działek z drogami publicznymi. Tym samym za bezzasadny uznać należy zarzut skarżącej dotyczący przekroczenia przez gminę uprawnień planistycznych. Niezrozumiałe wydaje się również stanowisko skarżącej w tym zakresie, albowiem jak wynika z rysunku planu planowana droga D.2.11 KDW będzie służyła przede wszystkim do obsługi działek stanowiących własność skarżącej.

Odpowiadając na argument, że ustalenie dla ww. terenów (D.2.11 KDW oraz D.2.12.ZPo) funkcji drogi wewnętrznej oraz zieleni urządzonej nie uzasadnia wywłaszczenia nieruchomości skarżącej spółki, które może zostać dokonane wyłącznie na cele publiczne, zaś zamknięty katalog celów publicznych został wskazany przez ustawodawcę w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. O gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 roku, Nr 261, poz, 2603 ze zm.) zgodzić należy się z organem że przecież ustawodawca przewidział środki ochrony prawnej dla właścicieli gruntu, chroniące ich interesy w sytuacji, gdy ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wprowadzają ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości w dotychczasowy sposób. W ramach tych środków właściciel (użytkownik wieczysty) gruntu może również żądać wykupienia nieruchomości przez gminę. Przyjęcie innego stanowiska uniemożliwiłoby w praktyce gminie wykonywanie jej ustawowych zadań własnych, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 8 marca 1990 samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.).

Należy mieć również na uwadze fakt, co podkreślał organ iż U. to funkcjonujące od ponad 30 lat osiedle mieszkaniowe o świadomie ukształtowanym układzie urbanistycznym zaprojektowanym przez arch. M.B. Na układ ten składają się: rozmieszczenie budynków, gradacja ich wysokości, obsługa komunikacyjna oraz rozmieszczenie funkcji terenów i obiektów z uwzględnieniem ich gabarytów. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ma za zadanie m.in. ochronę całej kompozycji funkcjonalno - przestrzennej (zalecenie wskazane w opinii Miejskiej Komisji Urbanistyczno - Architektonicznej do przedmiotowego planu). Zarówno obiekty usługowe, w tym usługi oświaty, jak i zieleń osiedlowa zostały zaprojektowane świadomie na obszarze planu, jako współtowarzyszące zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej i pełniące funkcję niezbędnej infrastruktury społecznej. Działki stanowiące własność skarżącej położone są w centralnej części istniejącego osiedla.

Zdaniem strony skarżącej do niezgodności ze studium doszło również w odniesieniu do określenia jak również wskaźnika minimalnej powierzchni biologicznie czynnej wynoszącego 70 %, pomimo, że wskaźnik w studium został określony w przedziale 25% - 40%; Jak wyjaśniła organ wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej ustalonego w studium, był wskaźnikiem uśrednionym dla całego obszaru M1.20, mający charakter zalecenia, ponadto jest to wskaźnik minimalny. Zdaniem Sądu zgodzić należy się z organem, iż do jego doprecyzowania i uszczegółowienia doszło dopiero w akcie prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Skarżąca spółka zakwestionował również ustalenia dla terenu D.2.5.UO, wskazując iż: minimalna powierzchnia działki budowlanej wynosi 4.000 m2, minimalna szerokość frontu działki budowlanej wynosi 40 m, maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 1,5, maksymalna wysokość zabudowy wynosi 12 m, pomimo, że działki ewidencyjne nr: [...], [...]oraz [...], będące własnością skarżącej, objęte obszarem o symbolu D.2.5.UO nie spełniają ww. wymagań, zaś wskaźnik intensywności zabudowy oraz maksymalna wysokość zabudowy na terenie sąsiednim (D.3.18 MW) są wyższe, odpowiednio 2,5 oraz 20 m,co wskazuje na brak uwzględnienia prawa własności przy ustalaniu zasad zagospodarowania i zabudowania terenu o symbolu D.2.5.UO. Zakwestionowała również ustalenie dla terenu D.3.18.MW, iż: minimalna powierzchnia działki budowlanej wynosi 2.000 m2, minimalna szerokość frontu działki budowlanej wynosi 30 m, maksymalna wysokość zabudowy wynosi 20 m, szerokość elewacji frontowej do 50 m, pomimo, że część nieruchomości będących własnością skarżącej, objętych w Uchwale obszarem o symbolu D.3.18.MW nie spełnia ww. wymagań, brak jest jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia dla wskazywania wysokości zabudowy na poziomie 20 metrów i elewacji frontowej do 50 metrów, zaś określenie, iż zjazd na teren będzie się odbywał z drogi wewnętrznej D.2.11 KDW, implikuje jednoznacznie brak uwzględnienia prawa własności przy ustalaniu zasad zagospodarowania i zabudowania terenu o symbolu D.3.18.MW.

Zdaniem strony skarżącej ustalenie minimalnych wskaźników zagospodarowania terenu na poziomie przewyższającym parametry działek gruntu skarżącej, ujętych w obszar stosowania tych wskaźników wyklucza możliwość zrealizowania na nieruchomościach przeznaczenia określonego w planie.

W ocenie Sądu zarzut ten uznać należy za bezasadny, zauważyć bowiem należy, iż ustalone w planie parametry odnoszą się do powierzchni działek budowlanych a nie ewidencyjnych (które mogą rzeczywiście tych parametrów nie posiadać). Odnosząc się do ustalonej w zaskarżonej uchwale szerokości elewacji frontowej, organ wyjaśnił, iż skarżąca w toku postępowania planistycznego złożyła uwagę do wyłożonego w wglądu publicznego projektu planu (uwaga z dnia 6 czerwca 2011 r. 2011 r.) wnosząc o zmianę ustaleń poprzez zmianę szerokości elewacji frontowej z 30 metrów na 50 metrów. Uwaga została w tym zakresie uwzględniona.

Skarżąca wskazała również jako przykład rozbieżności pomiędzy zapisami mpzp a zapisami studium, lokalizację parkingu jednopoziomowego z systemu "P. " w pasie dzielącym [...], podczas gdy w studium nie ma mowy o takiej inwestycji. Sąd podzielił stanowisko organu w tym zakresie, iż ustalenie lokalizacji parkingu zostało wprowadzone do planu miejscowego w oparciu o prawomocne pozwolenie na budowę [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Realizacja przedmiotowego parkingu nastąpiła zgodnie z polityką transportową miasta - Strategią Zrównoważonego Rozwoju Sytemu Transportowego W. do 2015 r. na lata kolejne (Uchwała Nr [...] Rady m.W.z dnia [...] lipca 2009 r.), w której w ust. 3 pkt 7 zapisano, że: "w planach miejscowych powinny być zagwarantowane miejsca do lokalizowania parkingów typu "P. ", parkingi te powinny być sytuowane na obrzeżach miast/dzielnic, w bezpośrednim sąsiedztwie głównych korytarzy transportu szynowego (tramwaj, metro, kolej). Ponadto, w Studium w rozdziale XVI ust. 2 ustalono w rozdziale XVI ust. 2, bez wprowadzania ograniczeń jedynie do lokalizacji parkingów typu "P. " na rysunku: "W zakresie integracji systemów transportu przewiduje się: budowę systemu parkingów "P. ", stwarzającego możliwość odbywania podróży transportem publicznym i ograniczenia natężania ruchu samochodowego na ulicach miasta". Nie można zatem uznać, że zapisy skarżonego planu nie są zgodne z zapisami studium, które jest dokumentem o charakterze ogólnym, wyznaczającym podstawowe parametry zagospodarowania terenu. Teren oznaczony w studium jako M1.20 obejmuje nie tylko działki skarżącej spółki, ale znacznie większy obszar. W studium wskazano w sposób ogólny, jakie jest podstawowe przeznaczenie terenu, natomiast zapisy miejscowego planu uszczegółowiają zapis studium.;

Szeroko w odpowiedzi na skargę organ odniósł się również do zarzutu, że w przypadku terenów (o których mowa w skardze), w odniesieniu do których uchwała nie określiła wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, przyjąć należy, że wskaźnik wynosi 0 %, a ustalone w planie zagospodarowanie nie daje możliwości znacznego zwiększenia tego wskaźnika ze względu na sposób lub intensywność zagospodarowania. Wskazane tereny to w większości tereny parkingów na istniejących parkingach, pozostałe to jedna działka budowlana i jeden obiekt. Wyjątek stanowi teren C4.13.UZ (istniejąca publiczna przychodnia zdrowia) oraz teren B2.4U, dla których powierzchnia biologicznie czynna nie została ustalona.

W odniesieniu do "nie wyznaczenia wskaźnika intensywności zabudowy organ wyjaśnił, że wskaźniki te nie zostały określone jedynie dla terenów ustalonych w planie pod funkcje parkingów dla samochodów osobowych, ale dla tych terenów zostały bardzo dokładnie określone ograniczenia dotyczące maksymalnej możliwości zagospodarowania terenu i maksymalnej wysokości obiektu.

Organ wyjaśnił również, że tereny oznaczone w planie miejscowym jako KDW mają ustalone przeznaczenie jako drogi wewnętrzne. Należy zauważyć, że z faktu, iż droga wewnętrzna jest ogólnodostępna nie wynika, że jest to droga publiczna (ogólnodostępne są np. tereny przyległe do terenów publicznych w komercyjnych centrach handlowych, pomimo że są własnością prywatną). Drogi wewnętrzne, zgodnie z art. 8 ust. 1 Ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.), nie są drogami publicznymi i mogą przebiegać po terenach prywatnych. Drogi wewnętrzne są jedynie elementem zagospodarowania (zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach, zagospodarowania), dlatego nie muszą być ustalone ich szerokości w liniach rozgraniczających. Wymiary podane dla linii rozgraniczających terenów dróg wewnętrznych są w legendzie rysunku planu ustalone, natomiast parametry dla dróg publicznych zostały ustalone w tekście zaskarżonej uchwały w przepisach szczegółowych dla terenów dróg publicznych. Odnosząc się do kwestii zapisów § 13 ust. 2 planu, organ wyjaśnił, ze zapisy te są jedynie uzupełnieniem ustaleń zawartych z § 13 ust. 1 planu. Zarówno w § 13 ust. 1, jak i w pozostałych paragrafach zostały zamieszczone podstawowe ustalenia dla realizacji i jako uzupełnienia zapisów - dopuszczenia odsyłające do przepisów odrębnych.

Organ odniósł się również do zarzutu, iż przywołane przez skarżącą na stronie 6 skargi zmiany w projekcie planu miejscowego nastąpiły na skutek uwzględnienia przez Radę m.W. uwag wniesionych do wyłożonego do wglądu publicznego mpzp U.. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r, rada gminy uchwala plan miejscowy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. Zmiany wprowadzone przez organ nie powodowały znaczących zmian wymagających ponowienia procedury planistycznej, a zatem zarzut skarżącej również w tym zakresie należy uznać za bezpodstawny. Dla terenów oznaczonych w planie B. 2.1. MW/U, C.4.8.MW/U (KS) usługi zdrowia w trakcie uzgodnień były ustalone w przeznaczeniu uzupełniającym, natomiast w przeznaczeniu podstawowym wskazano usługi podstawowe, które zgodnie z definicją mogą być również usługami z zakresu usług zdrowia (przychodnie lekarskie), jednocześnie, usługi te jak wynika z § 5 planu , nie są wskazane jako przeznaczenie pod inwestycję celu publicznego.

Organ wyjaśnił także, że podwyższenie wysokości zabudowy z 10 metrów na 12 metrów na terenie 0.4.5 ZP jest zgodne z prawomocnym pozwoleniem na budowę z dnia [...] listopada 2008 r. (decyzja nr [...]) wydaną dla Zarządu Transportu Miejskiego. Teren C.1.7 KDW nie stanowi drogi publicznej, tylko drogę wewnętrzną, i nie posiada pasa drogowego. Przesunięcie linii rozgraniczających kosztem terenu C.2.1 MW/U(KS) nastąpiło na skutek poprawki, na sesji Rady miasta uchwalającej skarżony plan miejscowy, w zgodzie z wcześniejszą uwagą właścicieli terenu. Przesunięcie terenu drogi wewnętrznej poszerza teren przylegającego do niej terenu publicznej zieleni parkowej.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak równie ż art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, organ zasadnie przyjął, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych wykładnia celowościowa art. art. 15 ust. 2 pkt 8 i ust. 3 (funkcjonalna) prowadzi do wniosku, że zasady podziału i scalenia nieruchomości muszą być obowiązkowo określone w planie tylko w sytuacji, gdy planem objęte są tereny co do których przewiduje się podział i scalenie nieruchomości. Zgodzić należy się z organem natomiast, że w sytuacji, gdy na danym terenie takie nieruchomości nie występują, określanie zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości jest bezprzedmiotowe, a zatem w przypadku braku takiego zapisu nie można mówić o niezgodności z prawem. Zgodnie z § 11 pkt 6 zaskarżonej uchwały, na obszarze objętym planem nie wyznacza się obszarów do scaleń i podziałów, natomiast w przypadku zaistnienia konieczności przeprowadzenia procedur scalania i podziału nieruchomości wynikającej z art. 102 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zasady te zostały ustalone w § 11 pkt 5.

W świetle powyższego uznać należy, iż naruszony interes prawny skarżącej, pozostaje w zgodzie z obowiązującym prawem i w granicach uprawnień przysługujących gminie z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 p.z.p., w których zakresie rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy.

Zdaniem Sądu za bezzasadny uznać należy zarzut, iż ww. uchwała została podjęta z naruszeniem obowiązującego prawa, a zarzut ten nie ma żadnego oparcia faktycznego na co wskazuje dołączona dokumentacja planistyczna i wyjaśnienia organu. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.