W dniu [...] marca 2017 r. skarżący J. M. zwrócił się do tutejszego Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego w niniejszej postanowienia, wskazując, że w konsekwencji odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z usługami w poziomie parteru (usługi bankowe, turystyczne, gabinet kosmetyczny, szewc) w K. przy ul. P. [...], działki nr [...], [...], [...], obręb [...], zostało podjęte postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania kondygnacji parteru istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w celu przeznaczenia tej części budynku na funkcję usługową (usługi prawne i rachunkowo-finansowe) oraz budowie parkingów na terenie położonym w K. przy ul. P. [...]. Z tego powodu, zdaniem skarżącej, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest zasadny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności została w sposób kompleksowy uregulowana w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.), zaś katalog pozytywnych przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności określony został w art. 61 § 3 P.p.s.a. i ma on charakter taksatywny. Zgodnie z treścią tego przepisu, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tego względu instytucję wstrzymania wykonania aktu lub czynności można zastosować tylko wówczas, gdy dany akt lub czynność posiada atrybut wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy bowiem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania.
W niniejszej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania zostało objęte postanowienie wydane w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego. Zatem nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie objęte wnioskiem o wstrzymanie jest rozstrzygnięciem niewymagającym, a wręcz nie nadającym się do wykonania. W literaturze zwraca się uwagę na fakt, że nie kwalifikuje się do wykonania akt administracyjny nieprzyznający uprawnień i nie nakładający obowiązków, które wymagałyby wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony [por. T. Woś (red.): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 381; oraz postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2006 r., I FZ 281/06 (publ. OSP 2007, nr 6, poz. 76) i postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 16 października 2008 r., II SA/Wr 411/08, Lex nr 504587].
Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje postanowienie wydane w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego. Jest to akt, który nie podlega wykonaniu, gdyż nie kreuje żadnych obowiązków, a tym samym nie wywołuje bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych, a więc nie mieści się w katalogu aktów nadających się do wykonania. Wynika to z samej istoty postanowienia, które jest aktem administracyjnym o charakterze procesowym, nie nadaje stronie uprawnień, ani nie nakłada na nią obowiązków o charakterze materialnoprawnym. Zaskarżone postanowienie określa jedynie uprawnienia i obowiązki strony w toku postępowania, a zatem w żaden sposób nie dotyka bezpośrednio sfery prawnej skarżącego. Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności, przewidziana w art. 61 § 3 P.p.s.a. dotyczy natomiast takich aktów administracyjnych i czynności, których wykonanie może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Zaskarżone postanowienie ma formalny charakter, nie kwalifikuje się do wykonania, stąd nie jest możliwe wstrzymanie jego wykonania (zob. np. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 25 lipca 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 1130/12, dostępne na stronie internetowej: https://nsa.gov.pl). Skoro inkryminowane postanowienie nie nakłada obowiązków podlegających wykonaniu, a więc nie posiadając przymiotu wykonalności – węzła praw i obowiązków – to nie może podlegać wstrzymaniu jego wykonanie.
Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia
/-/ T. Świstak
