Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Asesor WSA Aneta Majowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi P. K., A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 6 sierpnia 2025 r. nr SKO V 428/186/2025 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej na rzecz skarżących solidarnie kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (dalej – organ odwoławczy, Kolegium) decyzją z dnia 6 sierpnia 2025 r. nr SKO V 428/186/2025, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm. - dalej k.p.a.) umorzyło postępowanie odwoławcze.

Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Burmistrz S. (dalej – organ I instancji) decyzją z dnia 28 marca 2025 r. nr [...] określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia pn.: "[...]".

W odwołaniu z dnia 13 kwietnia 2025 r. A. K. i P. K. (dalej – Skarżący) wnieśli o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, wskazując, że zaskarżone rozstrzygnięcie narusza interes społeczny i słuszny interes strony. Zarzucili decyzji organu I instancji naruszenie: art. 7, art. 7b, art. 8, art. 77, art. 78, art. 80, art. 107 § 3, art. 138 § 2 k.p.a. poprzez:

a) brak przeprowadzenia dowodów mających istotne znaczenie do rozpatrzenia sprawy,

b) niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego,

c) brak właściwego współdziałania organu prowadzącego postępowanie z organami uzgadniającymi i opiniującymi,

d) nierozważenie wszelkich okoliczności sprawy niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli,

e) prowadzenie postępowania w sposób ograniczający zaufanie obywateli do organu;

f) brak należytego uzasadnienia wydanej decyzji, w szczególności poprzez:

– niewyjaśnienie przyczyn odstąpienia od realizacji wniosku złożonego w ramach udziału społeczeństwa odnośnie pozyskania opinii od P. Sp. z o.o. co do możliwego negatywnego wpływu inwestycji na pobór wody z sieci wodociągowej Z.,

– brak ustosunkowania się do zagrożeń dla celów zapisanych w Strategii Rozwoju Powiatu C. na lata 2017-2025 oraz programu ochrony powietrza dla strefy śląskiej,

– brak nałożenia na inwestora obowiązków niezbędnych do prawidłowego monitoringu oddziaływania inwestycji na środowisko;

Jednocześnie w oparciu o art. 142 k.p.a. zaskarżono:

a) postanowienie z dnia 4 lipca 2024 r. nr [...] Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z uwagi na niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, nierozważenie wszelkich istotnych okoliczności sprawy;

b) postanowienie z dnia 3 stycznia 2025 r. nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w G. z uwagi na niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, nierozważenie wszelkich istotnych okoliczności sprawy.

Decyzją z dnia 6 sierpnia 2025 r. Kolegium umorzyło postępowanie odwoławcze uznając, że osoby, które wniosły środek zaskarżenia, nie legitymują się interesem prawnym. Argumentując to stanowisko w pierwszej kolejności przytoczono treść art. 74 ust. 3a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1112 z późn. zm. – dalej u.u.i.ś.). Zwrócono przy tym uwagę, że jest to lex specialis w stosunku do ogólnej reguły definiującej pojęcie strony, wyrażonej w art. 28 k.p.a. Następnie wskazano, że Skarżący wywodzą swój interes prawny z faktu położenia ich działki nr [...] w bezpośrednim sąsiedztwie z działką inwestycyjną. Mając to na uwadze organ odwoławczy wskazał, że działka Skarżących o nr [...] znajduje się w odległości 360 m od granic terenu, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie. Stwierdził również, że pozostałe działki należące do Skarżących o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] także położone poza obszarem 100 m, o którym mowa w art. 74 ust. 3a u.u.i.ś. Zdaniem Kolegium, nieruchomość Skarżących znajduje się również poza zakresem oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Wniosek ten wyprowadzono przede wszystkim z mapy ewidencyjnej, na której odwzorowano zasięg oddziaływania inwestycji. Podniesiono ponadto, że Skarżący nie przedłożyli dowodów, które świadczyłyby, że w obszarze ich działki dojdzie do przekroczenia emisji zanieczyszczeń. Według organu odwoławczego, interesu prawnego Skarżących nie uzasadniają twierdzenia o immisjach inwestycji, które spowodują utratę wartości nieruchomości. Według Kolegium, zakres uciążliwości wyznaczają konkretne normy zawarte w przepisach wykonawczych do ustawy prawo ochrony środowiska, które - jak wykazał raport oddziaływania na środowisko - nie zostały przekroczone. Kolegium stanęło również na stanowisku, że art. 140 k.c. nie może stanowić o interesie prawnym Skarżących w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Konkludując organ odwoławczy stwierdził, że w takim stanie faktycznym i prawnym zasadnym było umorzenie postępowania odwoławczego zainicjowanego przez Skarżących.

W skardze z dnia 9 września 2025 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Skarżący zarzucili decyzji Kolegium naruszenie:

1) art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a. poprzez pominięcie dowodów, niedostateczne wyjaśnienie okoliczności faktycznych polegających na:

a) braku poczynienia własnych ustaleń co do faktycznego zasięgu oddziaływania inwestycji ze względu na jej rodzaj oraz położenie, ukształtowanie terenu, kierunek wiatru oraz położenie innych działek Skarżących pozostających pod wpływem pochodzących w związku z eksploatacją inwestycji emisji zorganizowanych i niezorganizowanych,

b) nieuwzględnieniu skumulowanego oddziaływania na nieruchomości Skarżących emisji związanych z transporterem pojazdami ciężkimi produktów rolnych do zlokalizowanego na działce inwestycyjnej nr [...] nowo wybudowanego magazynu zbóż i innych produktów rolnych, co miało wpływ na wynik postępowania;

2) art. 74 ust. 3a u.u.i.ś. poprzez pominięcie przesłanki wynikającej z jego pkt 2, mimo że realizacja, eksploatacja przedsięwzięcia spowoduje przekroczenie standardów jakości środowiska na nieruchomościach, których właścicielami są Skarżący;

3) art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 poz. 1071) poprzez błędne przyjęcie, że lokalizacja inwestycji w stosunku do nieruchomości Skarżących nie będzie miała wpływu na sposób wykonywania przez nich prawa własności;

4) art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, że Skarżący nie posiadają przymiotu strony postępowania;

5) art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania odwoławczego bez rzeczywistego istnienia podstawy ku temu, co miało wpływ na wynik sprawy.

Wobec tych zarzutów Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w takim samym stanie faktycznym Kolegium rozpoznając odwołanie od wcześniejszej decyzji środowiskowej uznało Skarżących za strony postępowania z racji na to, że ich działki graniczą z nieruchomością inwestycyjną. Niezależnie od tego wskazali, że we wspomnianym przez organ odwoławczy piśmie z dnia 28 września 2021 r., zwrócono uwagę nie tylko na bliskość nieruchomości Skarżących względem działki Inwestorów. Według nich podniesiono również, że emisje związane z przyszłym funkcjonowaniem przedsięwzięcia i jego obsługą, będą oddziaływać na zlokalizowaną w odległości nie dużo większej niż 300 m zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a także obiekty użyteczności publicznej (np. przedszkole, zabytkowa strażnica OSP). Podnieśli, że najbardziej narażone będą działki Skarżących oznaczone nr: [...] i [...], które są położone najbliżej inwestycji. Zjawisko to – zdaniem Skarżących – będzie potęgowane niekorzystnym ukierunkowaniem wiatrów, niską szorstkością terenu oraz faktem, że droga gruntowa prowadząca do działki inwestycyjnej przebiega obok domu Skarżących (działka nr [...]). W ocenie Skarżących, całkowicie pominięto oddziaływanie na ich nieruchomości wywołane ruchem pojazdów obsługujących przedsięwzięcie. Jak podkreślono, będzie to 29 pojazdów, które będą emitowały zanieczyszczenia oraz generowały hałas. Dostrzegli, że przeniesienie izofon na dalszą część drogi dojazdowej, naniesionych na mapę stanowiącą załącznik do uzupełnienia raportu z dnia 6 lutego 2023 r., dokumentuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu na części działki Skarżących oraz terenie przedszkola. Powołując się na "[...]" przyjęty uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] r. i zawarte tam ustalenia dotyczące przekroczenia poziomu hałasu na terenach przyległych do drogi wojewódzkiej, Skarżący stwierdzili, że takie przekroczenia musza też występować na terenach przyległych do ul. [...], która jest przedłużeniem ciągu drogi wojewódzkiej, a dodatkowo będzie potęgowane przez ruch pojazdów związany z inwestycją. Ingerencja zatem w klimat akustyczny – zdaniem Skarżących – stanowi o ich interesie prawnym. Zaznaczono przy tym, że Kolegium nie poczyniło żadnych własnych ustaleń bazując wyłącznie na tych przedstawionych przez organ I instancji, a dodatkowo próbuje przerzucić obowiązek ustalenia stanu faktycznego na Skarżących. Niezależnie od tego Skarżący podnieśli, że swój interes prawny wywiedli z art. 140 k.c. Otóż inwestycja będzie miała znaczenie na wykonywanie ich praw właścicielskich m.in. poprzez obniżenie wartości nieruchomości. Reasumując Skarżący wyrazili pogląd, że w świetle art. 28 k.p.a. są stronami niniejszego postępowania.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia stwierdzić należało, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja Kolegium, którą umorzono postępowanie odwoławcze w sprawie dotyczącej środowiskowych uwarunkowań dla realizacji wyżej opisanego przedsięwzięcia. Rozstrzygnięcie to zostało podjęte w związku z przyjęciem, że Skarżący nie legitymują się interesem prawnym, a w konsekwencji nie mogą skutecznie wnieść odwołania od decyzji organu I instancji.

Przechodząc do meritum problemu przywołać należy w pierwszej kolejności art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Stanowi on, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze.

Umorzenie postępowania odwoławczego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy organ II instancji stwierdzi, że zaszły okoliczności skutkujące bezprzedmiotowością tego postępowania, co ma miejsce wówczas, gdy w postępowaniu tym nastąpił brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego skutkujący brakiem podstaw do merytorycznego załatwienia sprawy co do jej istoty (zob. wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2022 r. sygn. akt I OSK 25/21, LEX nr 3349106). Takie sytuacje zachodzą m.in. w sytuacji skutecznego cofnięcia odwołania; stwierdzenia przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną (zob. wyrok NSA z dnia 18 października 2019 r. sygn. akt II OSK 2968/17, LEX nr 2750577).

W oparciu o dotychczasowe rozważania stwierdzić należy, że postępowanie przed organem wyższej instancji może zostać uruchomione tylko wskutek inicjatywy uprawnionego podmiotu (strony lub osoby działającej na prawach strony). Brak interesu prawnego u odwołującego się, wynikający z ustalenia, że decyzja organu I instancji nie dotyczy praw i obowiązków odwołującego się skutkuje brakiem podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty (zob. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2018 r. sygn. akt II OSK 255/17, LEX nr 2616287).

Zatem wyjaśnienia wymaga kwestia legitymacji Skarżących do wniesienia środka zaskarżenia od decyzji organu I instancji, a konkretnie czy dysponują oni interesem prawnym w postępowaniu dotyczącym środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynków inwentarskich do chowu bydła wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce o nr [...].

Zgodnie z ogólną reguła wyrażoną w art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Ustawodawca wprowadzając art. 74 ust. 3a u.u.i.ś. zdecydował się w sposób odmienny określić pojęcie strony postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w związku z tym nie będą w tym przypadku znajdowały zastosowania reguły ogólne wynikające z art. 28 k.p.a. (zob. K. Gruszecki [w:] Komentarz do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wyd. III, LEX/el. 2020, art. 74 u.u.i.ś.; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 lutego 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 1076/18, LEX nr 2656757). Zatem w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej organ prowadzący postępowanie na podstawie dokumentów dostarczonych przez wnioskodawcę oraz całości akt sprawy kierując się przesłankami wynikającymi z art. 74 ust. 3a u.u.i.ś. powinien ustalić, komu w postępowaniu przysługują przymioty strony (zob. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1728/19, LEX nr 3018172).

W myśl wspomnianego art. 74 ust. 3a u.u.i.ś. stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1. Przez obszar ten rozumie się:

1) przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu;

2) działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub

3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem.

Przypomnieć należy, że Skarżący swój interes prawny wywodzą przede wszystkim z tego, że ich działka o nr [...] graniczy z nieruchomością inwestycyjną. Niezależnie od tego wskazują na wpływ inwestycji na środowisko akustyczne. Podnoszą, że hałas powodowany ruchem pojazdów związanym z funkcjonowaniem przedsięwzięcia przekraczać będzie dopuszczalną normę hałasu przewidzianą dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Ponadto - według Skarżących – powstanie inwestycji wpłynie na wykonywanie ich praw właścicielskich poprzez obniżenie wartości nieruchomości. Zatem – zdaniem Skarżących - ich interes prawny wynika również z art. 140 k.c.

Przystępując do badania, czy którakolwiek z działek Skarżących znajduje się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, należy stwierdzić, że planowane przedsięwzięcie nie jest źródłem oddziaływania, które wprowadzałoby ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości Skarżących, zgodnie z ich aktualnym przeznaczeniem. Brak jest bowiem informacji, które wskazywałyby, że przyszłe funkcjonowanie przedsięwzięcia wykluczałoby lub co najmniej ograniczało możliwość wykorzystywania nieruchomości Skarżących w sposób przewidziany dla tych nieruchomości. Oznacza to, że przesłanka warunkująca interes prawny z art. 74 ust. 3a pkt 3 u.u.i.ś. nie zaistniała.

Zgodzić się również należy z Kolegium, że działki Skarżących (nr: [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...]) znajdują się w odległości większej niż 100 m od terenu, na którym planowane jest przedsięwzięcie. Dodać należy, że są to odległości znacznie większe niż podana wartość we wskazanym przepisie. Ponadto okoliczność ta nie jest kwestionowana przez Skarżących. Wyjaśnienia wymaga to, że obszar, o którym mowa w art. 74 ust. 3a pkt 1 u.u.i.ś., wyznaczany jest nie od granic ewidencyjnych działki, na której przewidywane jest przedsięwzięcie, ale od terenu na którym ma być ulokowane (zob. K. Gruszecki [w:] Komentarz do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wyd. V, LEX/el. 2025, art. 74). Ratio legis takiego rozwiązania ma służyć nadaniu przymiotu strony tylko tym podmiotom, które posiadają nieruchomości położone w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji należącej do zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływującej na środowisko. Tym samym wyłącza się z kręgu stron podmioty, których działki znajdują się przy granicy ewidencyjnej działki inwestycyjnej o znacznej powierzchni, gdzie jedynie jej część będzie zajęta pod realizację przedsięwzięcia. Taka sytuacja ma miejsce również w rozpatrywanym przypadku, gdzie działka inwestorów przekracza powierzchnię 14 ha, a będzie zainwestowana jedynie jej południowa część, czyli ta oddalona od zabudowy mieszkaniowej. Zaznaczyć należy, że teren ten został wyznaczony na mapie ewidencyjnej stanowiącej załącznik do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej.

Obszar oddziaływania przedsięwzięcia może być znacznie większy od tego wyznaczonego według wskazań art. 74 ust. 3a pkt 1 u.u.i.ś. Dotyczy to sytuacji, gdy w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska. Stanowi o tym art. 74 ust. 3a pkt 2 u.u.i.ś. Wyjaśnienie pojęcia "standardu jakości środowiska" znajduje się w art. 3 pkt 34 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 647 z późn. zm. – dalej u.p.o.ś.). Zgodnie z nim przez standard jakości środowiska rozumie się poziomy dopuszczalne substancji lub energii oraz pułap stężenia ekspozycji, które muszą być osiągnięte w określonym czasie przez środowisko jako całość lub jego poszczególne elementy przyrodnicze. W definicji tej należy zwrócić uwagę na słowo "muszą" wskazujące, że standardy jakości mają charakter wiążący, ich ustanowienie wprowadza prawny obowiązek dotrzymywania parametrów jakości elementu środowiska ustalonych danym standardem. Działania ochronne powinny w konsekwencji zmierzać do utrzymania faktycznych poziomów substancji w powietrzu poniżej dopuszczalnych dla nich poziomów, (czyli ustalonych standardów) lub co najmniej na tych poziomach bądź też na zmniejszaniu faktycznych poziomów substancji w powietrzu co najmniej do dopuszczalnych, gdy te nie są dotrzymane (zob. wyroki NSA: z dnia 12 lipca 2022 r. sygn. akt III OSK 5542/21, LEX nr 3413184 oraz z dnia 27 września 2023 r. sygn. akt III OSK 7648/21, LEX nr 3643010). Tytułem wyjaśnienia zauważyć należy, że przez energię, która jest wspomniana w definicji "standardu jakości środowiska", należy rozumieć takie energie jak ciepło, hałas, wibracje lub pola elektromagnetyczne (art. 3 pkt 4 lit. b u.p.o.ś.).

Odnosząc to do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że organ odwoławczy nie przeprowadził rozważań i nie przedstawił stanowiska, które poddawałoby się kontroli. Faktycznie uzasadnienie zaskarżonej decyzji w tym aspekcie sprowadza się do stwierdzenia, że działki Skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia wyznaczonym na mapie ewidencyjnej. Pamiętać należy, że decyzja Kolegium ma daleko idące konsekwencje dla Skarżących, gdyż wyklucza ich z grona stron postępowania. Przekłada się to na pozbawienie ich możliwości obrony swoich racji w przedmiotowej sprawie. Konieczność szczegółowego wyjaśnienia zakresu oddziaływania inwestycji jest tym bardziej uzasadniona, gdyż dotychczas Kolegium uznawało interes prawny Skarżących, czego wyrazem jest wcześniejsze uwzględnienie złożonego przez nich środka zaskarżenia od decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania. Dlatego też organ odwoławczy winien szczegółowo uzasadnić swoje stanowisko, zgodnie ze wzorem określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

Skarżący koncentrują się na kwestii negatywnego oddziaływania inwestycji w zakresie emisji hałasu przez pojazdy, które w przyszłości będą obsługiwały inwestycję. Natomiast organ odwoławczy argumentując umorzenie postępowania odwoławczego winien przeanalizować nie tylko kwestię hałasu, ale także wszystkie inne źródła oddziaływań przyszłego przedsięwzięcia. Skarżący powinni mieć wiedzę, jakie są dopuszczalne normy i w jakim akcie prawnym zostały one określone. Kolegium także musi wskazać na jakich dowodach się oparł uznając, że działki Skarżących nie znajdują się w strefie ponadnormatywnego oddziaływania. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że w aktach administracyjnych znajduje się Raport z listopada 2020 r. oraz jego uzupełnienie z dnia 6 lutego 2023 r., gdzie te dwa dokumenty w odmienny sposób przedstawiają na mapach sposób rozprzestrzeniania się emisji. Pierwszy z nich obrazuje oddziaływania w południowej części działki Skarżących, a więc tej części, gdzie ma być zlokalizowane przedsięwzięcie. Z kolei drugi z dokumentów rozszerza dodatkowo obszar analizy oddziaływań o wąski obszar wspomnianej działki, przebiegający wzdłuż jej zachodniej granicy. Tymczasem Kolegium nie wskazało, które dane były brane pod uwagę przy badaniu interesu prawnego Skarżących i z jakich przyczyn.

Stwierdzona nieprawidłowość wyklucza możliwość przeprowadzenia przez Sąd kontroli zaskarżonej decyzji w tej materii. Sąd nie może bowiem zastępować, czy wyręczać organu administracji publicznej. Zadaniem sądu administracyjnego jest skontrolować zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem. Jeśli zatem organ nie zamieścił w decyzji żadnych rozważań na określony temat, to Sąd nie może skontrolować czegoś, czego nie ma. Z tego też względu organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę winien uwzględnić powyższe wskazania, a także uzasadnić swoją decyzję zgodnie ze wzorcem określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że organ odwoławczy naruszył przepisy prawa procesowego, tj. art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkować musiało uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. – dalej p.p.s.a.).

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając na rzecz Skarżących solidarnie uiszczony od skargi wpis w kwocie 200 zł.