Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia C. C. P. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2436/21 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. C. P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 14 października 2021 r., odmówił C. C. P. Sp. z o.o. w W. wstrzymania wykonania objętej skargą tej spółki decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2021 r., w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.

Sąd wskazał, że wraz ze skargą na wymienioną decyzję strona wniosło o wstrzymanie jej wykonania podnosząc, że od 2020 r., w związku z pandemią COVID-19 i wywołanym nią dramatycznym spadkiem przychodów w sektorze rynku reklamy zewnętrznej (tzw. Out of Home), dochód spółki ze sprzedaży spadł o 37,5% w porównaniu do 2019 r., zaś rok 2020 zamknęła z ponad 10-cio tysięczną stratą netto. Strona wskazała, że dotychczas nałożone na nią kary wynoszą 2.846.251,06 złotych, natomiast wartość potencjalnych rocznych kar, które mogą zostać jeszcze na nią nałożone przekracza zarówno osiągane oraz planowane przez spółkę wyniki finansowe, z uwzględnieniem strat z 2020 r., jak i spodziewanej w 2021 r. Strona wskazała, że średnia wysokość każdej z nakładanych kar to około 3.500 złotych, co oznacza, przy prowadzonych wobec niej 900 postępowaniach, że przewidywana suma przyszłych kar wyniesie dodatkowe 760.000 złotych. W ocenie spółki tak znaczne kwoty kar znacząco wpłyną na możliwość prowadzenia przez nią działalności gospodarczej, w tym wpłyną na możliwości rozwoju jej przedsiębiorstwa, co przełoży się z kolei na ograniczenie działalności na rynku OOH poprzez zmniejszenie skali współpracy z klientami, co bardzo mocno i nieodwracalnie wpłynie na sytuację finansową spółki, jej pozycję rynkową oraz wizerunek w oczach obecnych i potencjalnych klientów.

Do wniosku strona załączyła stanowisko I. G. R. Z. odnoszące się do branży OOH w Polsce w 2020 r.; sprawozdanie finansowe spółki z dnia 31 grudnia 2020 r. z uwidocznioną stratą 10.342.000 złotych; oświadczenie z dnia 11 stycznia 2021 r. o stanie finansów strony oraz przykładowe aneksy umów dzierżawy zawarte przez spółkę z kontrahentami w ramach podjętej restrukturyzacji.

Sąd I instancji odmawiając wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, stwierdził, że nie był w stanie ustalić czy i w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji może wpłynąć na kondycję ekonomiczno-gospodarczą skarżącej. Przedstawione we wniosku okoliczności nie pozwały na stwierdzenie, że w sprawie zachodziła szczególna dotkliwość nałożonej kary pieniężnej, nawet z uwzględnieniem kar pozostałych. Zdaniem Sądu okoliczność poniesienia straty za 2020 r. nawet w kontekście strat poniesionych w latach poprzednich nie uzasadniała wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, bez odniesienia tej wartości do rzeczywistych, realnych możliwości finansowych spółki, których strona nie zobrazowała. Sąd wskazał, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów źródłowych obrazujących rzeczywistą kondycję finansowo-gospodarczą spółki. Nie przedstawiła wysokości sald na posiadanych przez nią rachunkach bankowych, z których to wynikałby aktualny i rzeczywisty stan przepływów jej finansów.

Sąd uznał, że dołączone do wniosku dokumenty w postaci oświadczenia i aneksów do umów oraz opracowania Izby odnośnie branży OOH również nie pozwalały na zbadanie sytuacji spółki albowiem nie przedstawiały one obecnej kondycji finansowej strony, która mogłaby wpłynąć na ocenę badanego wniosku.

W podstawie prawnej postanowienia podano art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r, poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

C. C. P. Sp. z o.o. w W., zażaleniem zaskarżyła postanowienie Sądu I instancji w całości zarzucając mu:

1. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że w niniejszej sprawie nie występują szczególne okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej skutkować będzie wyrządzeniem znacznej szkody i powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, co skarżąca wykazała we wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji;

2. naruszenie przepisu postępowania, a to art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak rozważenia całokształtu materiału dowodowego, a w konsekwencji wadliwe przyjęcie, iż skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, podczas gdy załączone do skargi dokumenty były wystarczające do oceny okoliczności uzasadniających uwzględnienie wniosku skarżącej;

3. naruszenie przepisu postępowania, a to art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania decyzji w sytuacji, w której zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody polegające na przerwaniu płynności finansowej skarżącej oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków polegające na długim czasie oczekiwania na zwrot zapłaconych kar, a także negatywnym wpływie na renomę skarżącej.

Podnosząc te zarzuty strona wniosła o zmianę całości zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2021 r. oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, albowiem podniesiona w nim argumentacja wraz z zarzutami nie podważają prawidłowości oceny wniosku C. C. P. Sp. z o.o. w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2021 r., jakiej dokonał Sąd I instancji.

Przechodząc do oceny zażalenia wskazania wymaga, że zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Podkreślenia wymaga, że warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, w świetle treści wniosku strony oraz przedłożonych wraz z nim dokumentów, podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że na podstawie podniesionych w ramach żądania zastosowania instytucji ochrony tymczasowej argumentów i dowodów przedstawionych na ich poparcie nie można było ustalić, w sposób obiektywny, wpływu zaskarżonej decyzji na kondycję ekonomiczno-gospodarczą skarżącej spółki.

Niewątpliwie skarżąca spółka wykazała swoją sytuację ekonomiczną w aspekcie zmniejszenia się jej dochodów związanych ze stanem epidemiczym i obowiązującymi w 2020 r. obostrzeniami. Nie budzą również wątpliwości straty finansowe w zakresie łącznych kwot z dochodów, jakie dotychczas strona poniosła w związku z prowadzonymi postępowaniami administracyjnymi w przedmiocie kar za zajęcie pasa drogowego. Także przekonujące są rozważania skarżącej odnośnie kosztów, jakie może ponieść w przyszłości w wyniku toczących i nie zakończonych spraw administracyjnych w powołanym przedmiocie.

Jednakże, co słusznie stwierdził Sąd I instancji, wnioskodawca – spółka - nie przedstawiła swojej aktualnej sytuacji w zakresie posiadanych zasobów finansowych, którymi spółka gospodaruje w bieżącym funkcjonowaniu przedsiębiorstwa, jaki również zapasowymi środkami finansowymi, z których może skorzystać w ramach funkcjonowania firmy. Strona nie przedstawiła bowiem żadnego dokumentu wskazującego na posiadane przez nią salda na rachunkach bankowych.

Przedłożony przez stronę bilans za okres od 31 grudnia 2019 r. do 31 grudnia 2020 r., jakkolwiek wskazuje na ogólna kondycję finansowo – majątkową strony za 2020 r. to nie pozwala na dokonanie wystarczającej i obiektywnej oceny możliwości wystąpienia jednej bądź obu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Jak już zauważono, brak bilansów z rachunków bankowych wskazujących na posiadane na kontach spółki zasoby finansowe oraz dynamikę ich przepływu nie pozwala na ocenę wpływu konieczność uiszczenia nałożonej na stronę kary za zajęcie pasa drogowego na jej sytuację finansową i wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków lub zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Ponadto powołany bilans nie opisuje sytuacji finansowej spółki aktualnej dla pierwszego półrocza 2021 r., a więc sytuacji spółki najbliższej dacie wniosku pomieszczonego we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze z dnia 26 sierpnia 2021 r.

Także przedłożone przez stronę aneksy do zawartych przez nią umów dzierżawy i współpracy w zakresie powierzchni reklamowych, poza faktem porozumienia się ich stron w kwestiach finansowych wynikających ze stanu epidemicznego, nie pozwalały na ocenę rzeczywistego stanu finansowego spółki z tej przyczyny, że wszystkie informacje o charakterze finansowym zostały przez stronę uniewidocznione, co w efekcie uniemożliwiło wykorzystanie tychże dokumentów przy ocenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Podsumowując, brak jest podstaw do stwierdzenia aby Sąd I instancji nie rozważył całokształtu złożonego wraz z wnioskiem materiału dowodowego w aspekcie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak jest również podstaw do stwierdzenia aby dokonał błędnego, wynikającego z rzeczonego materiału dowodowego oraz argumentacji wniosku, ustalenia stanu faktycznego sprawy pozwalającego na ocenę zasadności żądania. W konsekwencji brak jest podstaw do stwierdzenia aby w sprawie doszło do naruszenia powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2021 r., wobec trafnie stwierdzonych braków wniosku skarżącej spółki.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w z w. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.