Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Asesor WSA Agnieszka Banach (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2018 r. sprawy ze skargi P. K. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. objętą protokołem nr [...] w przedmiocie odebrania za pokwitowaniem broni palnej wraz z amunicją i pozwoleniem na broń oddala skargę.

Postanowieniem z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji (dalej też jako “Komendant"), na podstawie art. 19 ust. 1a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2017 r. poz. 1839) oraz art. 123 § 1 i art. 268a k.p.a., postanowił odebrać za pokwitowaniem i zdeponować w depozycie Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP należącą do P.K. broń palną bojową wraz z amunicją oraz pozwoleniem na broń.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ wskazał, że dnia [...] zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do celów ochrony osobistej, z uwagi na fakt uzyskania informacji o wydaniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów z art. 191 § 1 k.k. Stąd z uwagi na to, że przeciwko P.K. toczy się postępowanie karne określone w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji za zasadne uznał organ, w myśl art. 19 ust. 1a tej ustawy, odebranie za pokwitowaniem uprawnionemu broni wraz z amunicją i pozwoleniem na broń, do czasu prawomocnego zakończenia toczącego się postępowania karnego.

Powyższe postanowienie strona otrzymała dnia 30 listopada 2017 r.

Protokołem przyjęcia broni i amunicji nr [...] z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji potwierdził przekazanie do właściwego depozytu należącą do P.K. broń palną bojową Beretta 84FS kaliber 9 mm SHORT, nr H63962Y wraz z amunicją w ilości sztuk 408 oraz legitymację posiadacza broni seria AA nr 0171711.

Skargę na powyższą czynność materialno-techniczną polegającą na zabezpieczeniu poprzez odebranie w dniu [...] broni palnej w postaci pistoletu BERETTA 84FS kaliber 9 mm SHORT wraz z dwiema sztukami magazynków wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach P.K. Zaskarżonej czynności materialno-technicznej zarzucił naruszenie art. 19 ust. 1a w zw. z art. 15 ust. 1 pkt a i b ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w zw. z art. 5 § 1 Kodeksu postępowania karnego (w skrócie k.p.k.), poprzez dokonanie zabezpieczenia prewencyjnego broni w sytuacji, gdy z jednej strony okoliczności, które uzasadniają jej posiadanie przez skarżącego ze względu na potrzeby związane z ochroną osobistą pozostają aktualne, a z drugiej strony okoliczności negatywne stanowiące o ewentualnej potrzebie jej zabezpieczenia jeszcze nie zaistniały, gdyż w świetle obowiązujących przepisów skarżący jest osobą niewinną, a uwzględnienie powyższych zarzutów winno skutkować uchyleniem dokonanej czynności materialno-technicznej.

W związku z powyższymi zarzutami P.K. wniósł o uchylenie zaskarżonej czynności materialno-technicznej oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

W pierwszej kolejności strona zauważyła, że pozwolenie na broń zostało jej wydane z uwagi na istnienie stałego, realnego zagrożenia życia lub zdrowia, który to stan nie uległ poprawie, a przeciwnie – zdaniem strony - stan zagrożenia jej życia lub zdrowia jest nawet znacząco wyższy niż w okresie, w którym zezwolenie było uzyskiwane przez uprawnionego. Realna obawa związana z utratą życia i zdrowia wynika z faktu, że aktualnie karę w systemie dozoru elektronicznego odbywa R. G., który został skazany na karę bezwarunkowego pozbawienia wolności w związku z działaniami podjętymi przez skarżącego, a więc istnieje uzasadnione podejrzenie, że będzie on działał z zamiarem rewanżu na skarżącym. Z uwagi na ciągłe zagrożenie życia i zdrowia czynność zdeponowania broni skarżącego jest trudna do pogodzenia z takimi wartościami, jak jego życie i zdrowie.

Ponadto autor skargi podniósł, że kwestionowana czynność materialno - techniczna została oparta wyłącznie na automatycznym przyjęciu, iż skarżący zagraża swoim działaniem bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu. Powyższe stwierdzenie jest o tyle niedopuszczalne, że jest on w świetle obowiązujących przepisów osobą niekaraną. Zgodnie z art. 5 ust. 1 k.p.k., oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem. Z uwagi na tę regulację prawną Komendant Wojewódzki Policji winien odstąpić od zdeponowania broni palnej skarżącego.

W świetle obowiązujących regulacji skarżący jest bowiem osobą niewinną. Ta okoliczność, zdaniem strony, nabiera kluczowego znaczenia w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych powołanego w skardze, z którego między innymi wynika, że cofnięcie pozwolenia na broń możliwe jest jedynie w przypadku, gdy prowadzące postępowanie organy wykażą, iż w stosunku do tych osób istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie jest dopuszczalne, na zasadzie automatyzmu, cofanie pozwolenia na broń każdej osobie, w stosunku do której toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, a tym bardziej o popełnienie przestępstwa nie mieszczącego się w katalogu zawartym w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, czy też o wykroczenie.

Zasadnym jest zatem, w ocenie strony, wskazanie, że podstawowym błędem Komendanta Wojewódzkiego Policji było zdeponowanie broni należącej do skarżącego niejako automatycznie, bez rozważenia przesłanek stanowiących o zasadności pozostawienia broni przy skarżącym z uwagi na jego niekaralność oraz ciągłe aktualne zagrożenie życia i zdrowia.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi.

Organ podniósł, że art. 19 ust. 1a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1839) stanowi, iż Policja może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania, na okres nie dłuższy niż trzy lata. Przesłanką do odebrania broni jest obawa, że podejrzany o popełnienie przestępstwa z art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy stanowiłby zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo dla wolności i praw innych osób.

Jak wyjaśnił organ, w przywołanym art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji zostały wymienione negatywne przesłanki wydania pozwolenia na broń. Zgodnie z tym przepisem pozwolenia na broń nie wydaje się m.in. osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.

Ustawodawca przed katalogiem wymienionych czynów zastosował dwukropek, więc należy go traktować, zdaniem organu, jako egzemplifikację zagrożenia. Nie można więc wnioskować, że tylko skazanie prawomocnym wyrokiem uniemożliwia wydanie pozwolenia na broń. Jeśli okaże się, że wnioskodawca może stanowić zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego z innych przyczyn, nieskazanie go nie stanowi pozytywnej przesłanki wydania pozwolenia na broń. Ma to także zastosowanie w stosunku do osób posiadających broń palną, dowodem czego jest umiejscowienie ich w cytowanym przepisie.

Przyczyną odebrania skarżącemu broni w trybie art. 19 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy jest fakt uzyskania informacji o wydaniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów o czyn z art. 191 § 1 kk. Niezależnie od powyższego w dniu 19 grudnia 2017 r. Wydział Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji został poinformowany o ogłoszeniu P.K. zarzutu popełnienia przestępstwa określonego w art. 267 § 3 k.k. i art. 45 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o usługach detektywistycznych w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

Nadto organ wyjaśnił, że od osób posiadających pozwolenie na broń, jak i od osób ubiegających się o takie uprawnienie, należy wymagać nienagannej postawy i bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa, z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze sferą porządku i bezpieczeństwa publicznego, których to dóbr ochrona powierzona została m.in. Policji. Każde naruszenie prawa daje podstawę do założenia, że osoba je popełniająca nie wykazała się należytym szacunkiem do norm prawnych stanowionych właśnie po to, aby zapewnić ład i poczucie bezpieczeństwa wśród obywateli. Fakt oskarżenia osoby o popełnienie przestępstw daje, w ocenie organu, podstawę do sformułowania poglądu, że osoba taka nie jest wiarygodna co do posiadania, używania broni zgodnie z celami porządku i bezpieczeństwa publicznego, a tym samym wzbudza obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Organ stwierdził, że skoro przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne, zatem zachowanie skarżącego, choć nie potwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu, daje podstawę do założenia, że stwarza zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego. Postawienie osoby posiadającej broń palną pod zarzutem popełnienia przestępstwa uzasadnia twierdzenie, że posiadacz broni palnej może użyć jej niezgodnie z obowiązującymi przepisami, zatem zastosowanie wobec skarżącego prewencyjnego zabezpieczenia broni znajduje oparcie w regulacji zawartej w art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji. Zatrzymanie broni pozwoli wyeliminować ewentualne zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego.

Organ zwrócił uwagę na pogląd prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania powinny być badane w sposób restrykcyjny, zaś możliwość niewyrażenia zgody na jej posiadanie powinna być postrzegana jako działanie prewencyjne, zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa. Posiadanie broni oraz posługiwanie się nią jest reglamentowane i jest raczej rodzajem przywileju niż prawa podmiotowego, w związku z czym od osoby takie pozwolenie posiadającej wymaga się kwalifikowanych cech charakteru oraz zachowania nie budzącego wątpliwości z punktu widzenia ochrony porządku prawnego.

Ponadto organ wskazał, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt P 43/12, stwierdził, że przepis art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji jest zgodny z zasadą prawidłowej legislacji, wynikającą z art. 2 Konstytucji RP, art. 32 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

Komendant wyjaśnił, że czynność materialno-techniczna odebrania broni nie jest tożsama - podobnie jak w przypadku art. 19 ust. 1 ustawy o broni i amunicji -

z cofnięciem pozwolenia na broń. Zabezpieczenie prewencyjne ma charakter okresowy i niezwłocznie po ustaniu przyczyn jego zastosowania broń i amunicja zostaną zwrócone. Postępowanie administracyjne wobec P.K.

w kierunku cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów ochrony osobistej zostało zawieszone, ponieważ jego zakończenie uzależnione jest od prawomocnego rozstrzygnięcia toczącego się postępowania karnego.

W piśmie procesowym z dnia 21 lutego 2018 r. skarżący uzupełnił argumentację skargi, podnosząc, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie o sygn. akt 43/12 winien stanowić istotną przesłankę wskazującą na konieczność uchylenia zaskarżonej czynności materialno-technicznej. W świetle uzasadnienia powyższego wyroku strona wskazała, że, dokonując czynności materialno-prawnej wymienionej w art. 19 ust 1a ustawy o broni i amunicji, organ powinien dać wyraz swemu stanowisku, wskazując na okoliczności uzasadniające stwierdzenie, iż skarżący przeciwko któremu toczy się postępowanie o przestępstwo karne określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. b tej ustawy stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Takich czynności organ wydający zaskarżone postanowienie nie dokonał, czym naruszył art. 19 ust. 1a ww. ustawy. Ograniczenie się więc organu do postawienia tezy, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie o przestępstwo karne określone w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. b ww. ustawy jest, jak zarzucił autor pisma opierając się na wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wydanego w sprawie II SA/Ke 297/14, lakoniczne i nie uzasadnia dokonania czynności w kontekście regulacji stanowiącej podstawę do działania organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga P.K. nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Przedmiotem kontroli Sądu jest w niniejszym postępowaniu zawarta w protokole nr [...] czynność nakazania skarżącemu wydania broni palnej, amunicji oraz legitymacji posiadacza broni, podjęta na podstawie art. 19 ust. 1a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1839 ze zm.), dalej jako "ustawa", stanowiąca "inną czynność z zakresu administracji publicznej" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Do zaskarżania takiej czynności do sądu administracyjnego znajduje zastosowanie art. 53 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.

W niniejszej sprawie skarżący dochował powyższego terminu. W tym miejscu należy podkreślić, że wprawdzie organ wydał postanowienie o odebraniu broni, amunicji i pozwolenia na broń za pokwitowaniem i o zdeponowaniu w depozycie oraz pouczył, że nie służy na takie postanowienie zażalenie, jednak w odpowiedzi na skargę organ nie negował, że w istocie była to czynność materialno-techniczna, dokonana na podstawie powyższego postanowienia, która podlegała zaskarżeniu do Sądu. Ponadto błąd organu nie spowodował dla skarżącego żadnych ujemnych skutków procesowych, skoro wniósł on skargę w terminie.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi należy wskazać, że zgodnie z art. 19 ust. 1a ustawy, który stanowił materialnoprawną podstawę podjęcia przez organ kwestionowanej skargą czynności – Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6, do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania, na okres nie dłuższy niż 3 lata.

Z kolei w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy mowa jest o osobach stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego:

a) skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe,

b) skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo:

- przeciwko życiu i zdrowiu,

- przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.

Nie ma wątpliwości, takiej też nie zgłaszał skarżący, że czyn, którego popełnienie mu zarzucono (art. 191 § 1 k.k.) należy do kategorii przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, gdyż chodzi tu o zarzut popełnienia umyślnego przestępstwa przeciwko wolności tj. groźby bezprawnej.

Jednocześnie podkreślenia wymaga, że analizowany przepis art. 19 ust. 1a ustawy był przedmiotem kontroli Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 18 grudnia 2013 r. - sygn. akt P 43/12, publ. OTK-A 2013, nr 9, poz. 139 - stwierdził, że przepis ten w zakresie, w jakim wskazuje przesłanki umożliwiające dokonanie czynności materialno-technicznej odebrania broni i amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni osobie, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, jest zgodny z zasadą prawidłowej legislacji, wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, art. 32 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

W uzasadnieniu ww. wyroku Trybunał zwrócił m.in. uwagę, że zgodnie z art. 20 ustawy, cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni oraz unieważnienie karty rejestracyjnej broni pneumatycznej następuje w drodze decyzji administracyjnej. Ze względów faktycznych lub proceduralnych decyzja taka może zostać wydana z pewnym opóźnieniem. Jednak do czasu zakończenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni na podstawie art. 18 ustawy, skazany za przestępstwo może faktycznie nadal posiadać broń i amunicję. Z tej racji ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie regulacji art. 19 ust. 1 ustawy, która pozwala na odebranie broni, amunicji oraz dokumentu pozwolenia na posiadanie broni w sytuacji, gdy zwłoka zagrażałaby bezpieczeństwu publicznemu. Natomiast w przypadku oskarżonego o popełnienie przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy – w przeciwieństwie do skazanego – ustawodawca dozwala Policji na czynność materialno-techniczną odebrania broni, amunicji oraz dokumentu potwierdzającego legalność posiadania broni. Ustawodawca nie posłużył się w kwestionowanym przepisie ani zwrotem ocennym, ani klauzulą odsyłającą.

Ponadto Trybunał w uzasadnieniu analizowanego orzeczenia stwierdził, że użycie przez ustawodawcę słowa "może", stanowi wyraźną wskazówkę dla organów stosujących prawo, że dokonanie analizowanej czynności materialno-technicznej jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zachodzi obawa, że podejrzany / oskarżony o popełnienie przestępstwa z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowiłby zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo dla wolności i praw innych osób.

Sąd orzekający w niniejszym składzie zważył, że organ, przy dokonywaniu zaskarżonej czynności, prawidłowo uznał, iż zachodzi obawa o to, że skarżący - jako oskarżony o popełnienie przestępstwa, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy - może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo dla wolności i praw innych osób. Wynik tej oceny – twierdzący – mieści się, zdaniem Sądu, w granicach uznania przyznanego organom Policji przez ustawodawcę na gruncie art. 19 ust. 1a ustawy ("może") i nie ma charakteru arbitralnego. Zarzucany skarżącemu czyn niewątpliwe bowiem mieści się w katalogu umyślnych przestępstw w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy. Nie bez znaczenia jest fakt, że skarżący został oskarżony także o popełnienie przestępstwa określonego w art. 267 § 3 k.k. i art. 45 ustawy o usługach detektywistycznych w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Poza kompetencjami Sądu pozostaje natomiast ocena stopnia realności tego zagrożenia oraz ocena winy skarżącego w naruszeniu przez niego wskazanych przepisow prawa karnego. W opinii Sądu, rodzaj zarzucanego skarżącemu przestępstwa umyślnego (groźba bezprawna) niewątpliwie uzasadnia twierdzenie, że stanowi on zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

Zwrócić także należy uwagę, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane są poglądy, w świetle których warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania powinny być badane w sposób restrykcyjny, zaś możliwość niewyrażenia zgody na jej posiadanie powinna być postrzegana jako działanie prewencyjne, zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa (zob. wyrok NSA z 30 października 2008 r., II OSK 1296/07, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Posiadanie broni oraz posługiwanie się nią jest reglamentowane i stanowi rodzaj przywileju. W związku z tym od osoby takie pozwolenie posiadającej wymaga się kwalifikowanych cech charakteru oraz zachowania nie budzącego wątpliwości z punktu widzenia ochrony porządku prawnego (wyrok NSA z 28 października 2011 r., II OSK 1562/10, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe ustalenie prowadzi do konkluzji, że przepisy regulujące przedmiotową kwestię, winny być interpretowane w sposób wysoce restrykcyjny.

Podsumowując, należy stwierdzić, że art. 19 ust. 1a ustawy nie określa, w jakiej formie organ powinien zająć stanowisko. Przepis ten wymaga jedynie, żeby prewencyjne odebranie broni, amunicji i uprawniającego dokumentu zostało dokonane za pokwitowaniem. Taki wymóg w niniejszej sprawie został spełniony. Ponadto w postanowieniu z dnia 29 listopada 2017 r., a także w odpowiedzi na skargę organ podał merytoryczne przesłanki podjęcia tej czynności. Przedmiotem zaskarżenia do sądu jest czynność materialno-techniczna, dlatego nie mogły odnieść skutku zarzuty strony w zakresie nienależytego uzasadnienia wydanego w dniu 29 listopada 2017 r. postanowienia przez Komendanta. Istotnie bowiem dopiero w odpowiedzi na skargę, w kontekście jej zarzutów, organ może wyjaśnić szczegółowo motywy faktyczne i prawne dokonania kwestionowanej czynności odebrania broni, amunicji i pozwolenia na broń.

Odnosząc się do twierdzenia skargi w zakresie istniejącego nadal zagrożenia dla życia i zdrowia skarżącego ze strony R. G. wskazać należy, że sprowadza się ona do wnioskowania, iż już sam fakt bycia ofiarą przestępstwa uzasadniać miałby prawo do posiadania broni palnej. Taka argumentacja skargi, w świetle obecnie obowiązujących regulacji prawnych, w tym konstytucyjne chronionych wartości, jakimi są życie i zdrowie oraz bezpieczeństwo i porządek publiczny, a także obowiązujących restrykcyjnych unormowań w zakresie uzyskania pozwolenia na broń, oczywiście nie mogła prowadzić do jej uwzględnienia. Ponadto nie sposób nie dostrzec, że także w wykonywaną przez skarżącego pracę detektywa wpisane jest większe od przeciętnego ryzyko i jednocześnie obawa utraty życia i zdrowia. Tym bardziej więc samo zagrożenie ze strony R. G. nie mogło uzasadniać uwzględnienia skargi. Potrzeba zaś posiadania broni dla ochrony osobistej przez skarżącego, na jaką się powołuje, powinna była wzbudzać w nim szczególną ostrożność o przestrzeganie porządku prawnego w życiu zawodowym i prywatnym w obawie przed utratą pozwolenia na broń.

Również nie jest trafne twierdzenie strony, że dyspozycja art. 5 k.p.k. uzasadnia ocenę przedmiotowej czynności materialno-technicznej jako niezgodnej z prawem. Przepisy prawa zawarte w ustawie o broni i amunicji, w szczególności przepisy art. 15 i art. 19 tej ustawy, zostały wprowadzone do porządku prawnego i obowiązują w nim pomimo zasady domniemania niewinności przewidzianej w art. 5 k.p.k. Przy założeniu racjonalności ustawodawcy, stanowisko skarżącego, że art. 5 k.p.k. uniemożliwia zdeponowanie broni w sytuacji podejrzenia popełnienia przestępstwa, zatem jeszcze przed jego prawomocnym skazaniem, jest nieuprawnione. Nie tylko przeczy takiemu stanowisku strony jednoznaczne brzmienie powołanych wyżej przepisów ustawy o broni i amunicji, ale także zgodność tych przepisów z Konstytucją, którą potwierdził Trybunał Konstytucyjny.

Z przedstawionych względów Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej czynności odebrania skarżącemu broni, amunicji i pozwolenia na broń. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.