VII SA/Wa 2985/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-04	
Data wpływu	2025-12-08	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Grzegorz Rudnicki /przewodniczący sprawozdawca/
Michał Podsiadło
Nina Beczek.	
Symbol z opisem	6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów	
Hasła tematyczne	Stopnie i tytuły naukowe	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżoną decyzję	
Powołane przepisy	Dz.U. 2003 nr 65 poz 595;  art. 29 ust. 1 art. 35 ust. 5; Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia WSA Michał Podsiadło asesor WSA Nina Beczek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 lutego 2026 r. sprawy ze skargi I. M. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia 29 marca 2021 r. znak: BCK-I-O/RW-24/2020 w przedmiocie nadania stopnia doktora habilitowanego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Rady Doskonałości Naukowej na rzecz I. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Uzasadnienie.

1. Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2021 r. znak [...] Rada Doskonałości Naukowej (dalej: "RDN") na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (dalej: "u.s.n.") w zw. z art. 179 ust. 2 Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z 3 lipca 2018 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 1669 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania dr I. M. od uchwały nr [...] Rady Dziedziny Nauk Społecznych Uniwersytetu [...] w B. (dalej: "RDNS") z 12 listopada 2019 r. - utrzymała w mocy ww. uchwałę.

RGN wyjaśniła, że RDNS ww. uchwałą z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] odmówiła nadania dr I. M. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika. Od powyższego rozstrzygnięcia strona złożyła odwołanie Organ szczegółowo opisał zarzuty odwołania i stwierdziła, że Centralna Komisja zgodnie z art. 35 ustawy z 14 marca 2003 r. podejmuje uchwały po zasięgnięciu opinii co najmniej jednego recenzenta. Uchwały o niezatwierdzeniu uchwał o nadanie stopnia lub odmowie przedstawienia kandydata do tytułu profesora w sprawach, o których mowa w art. 15 ust. 2 oraz w art. 28 ust. 4, mogą być podjęte po zasięgnięciu opinii co najmniej dwóch recenzentów, w tym co najmniej jednego spoza składu Centralnej Komisji. Ostatecznie, Centralna Komisja powołała dwóch recenzentów w osobach: prof. dr hab. J. N. oraz dr hab. E. J. Obie sporządzone w sprawie recenzje są negatywne dla habilitantki.

1 stycznia 2021 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów została zniesiona, a w jej prawa i obowiązki wstąpiła Rada Doskonałości Naukowej.

Zespół V Nauk Społecznych Rady Doskonałości Naukowej 9 marca 2021 r. po zapoznaniem się z odwołaniem dr I. M. od uchwały RDNS z [...] listopada 2019 r. w głosowaniu tajnym wypowiedział się przeciw uwzględnieniu odwołania i uchyleniu zaskarżonej uchwały (wynik głosowania: za 2 głosy, przeciw - 27 głosów, wstrzymujących się - 1 głos).

Prezydium RDN [...] marca 2021 r., po zapoznaniu się ze stanowiskiem Zespołu postanowiło w głosowaniu tajnym nie uwzględnić odwołania i utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę (wynik głosowania: za uchyleniem zaskarżonej uchwały - 0 głosów, przeciw - 9 głosów, wstrzymujących się -1 głos).

Zgodnie z art. 179 ust. 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce w okresie od dnia wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, tj. w od 1 października 2018 r. do 30 kwietnia 2019 r. przewody doktorskie, postępowania habilitacyjne i postępowania o nadanie tytułu profesora wszczyna się na podstawie przepisów dotychczasowych. Z uwagi na powyższe, zastosowanie znalazła ustawa z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2013 r. Nr 65, poz. 595 z późn. zm.).

Z akt sprawy wynika, że zaskarżona uchwała RDNS podjęta została po rozważeniu wszystkich istotnych okoliczności, w tym wzięciu pod uwagę braku spełnienia wymogów z art. 16 u.s.n. Postępowanie habilitacyjne zostało przeprowadzone z należytą starannością i z zachowaniem wszelkich procedur wynikających z tych regulacji. Od strony formalnej postępowanie zostało przeprowadzone bez zarzutu o czym świadczy wyjątkowo staranna dokumentacja każdego etapu postępowania habilitacyjnego.

RDN nie znalazła podstaw do uwzględnienia odwołania strony. Analiza akt sprawy wykazała jednoznacznie, że przeprowadzone czynności odbywały się z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa z zachowaniem zasady rzetelności i kompletności; w ramach tych czynności dokonano dokładnego opisu, a także wnikliwej ewaluacji przebiegu obrad, zwłaszcza prowadzonej dyskusji w całości procedowania.

Przedmiotem oceny Rady Wydziału zgodnie z art. 16 u.s.n były osiągnięcie naukowe i aktywność naukowa kandydatki. Recenzje przedstawione w sprawie postępowania habilitacyjnego mają charakter merytoryczny i nie zawierają elementów mogących świadczyć o stronniczości wydanych opinii.

Zgodnie zaś z art. 16 u.s.n. do postępowania habilitacyjnego może zostać dopuszczona osoba, która posiada stopień doktora oraz osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, stanowiące znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz wykazuje się istotną aktywnością naukową lub artystyczną. Osiągnięcie, o którym mowa, może stanowić dzieło opublikowane w całości lub w zasadniczej części, albo cykl publikacji powiązanych tematycznie; zrealizowane oryginalne osiągnięcie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne lub artystyczne; część pracy zbiorowej, jeżeli opracowanie wydzielonego zagadnienia jest indywidualnym wkładem osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego. Obowiązek publikacji nie dotyczy osiągnięć, których przedmiot jest objęty ochroną informacji niejawnych.

Na podstawie art. 21 ust. 1 i 2 u.s.n. osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego może wnieść od uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18a ust. 11, jeżeli są one odmowne, odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem właściwej rady w terminie miesiąca od dnia doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem. Rada przekazuje odwołanie Centralnej Komisji wraz ze swoją opinią i aktami sprawy w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia odwołania. Po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, Centralna Komisja albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki.

RDN, opierając się na dowodach zgromadzonych w aktach sprawy, jak i dotychczasowych recenzjach uznała, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż strona nie spełnia wymogu określonego w art. 16 u.s.n.

Przepisy wskazują jednoznacznie, że osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora muszą stanowić znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz odwołujący musi wykazać się istotną aktywnością naukową lub artystyczną. Już samo stwierdzenie, że osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego nie spełnia choć jednego z tych warunków przesądza o konieczności utrzymania w mocy zaskarżonej uchwały. W niniejszej sprawie skład RDN uznał, że osiągnięcia naukowe odwołującej nie stanowią znacznego wkładu w rozwój dyscypliny pedagogika.

Dr I. M. 22 listopada 2018 r. złożyła do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wniosek o przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego. Centralna Komisja 8 stycznia 2019 r. powołała komisję habilitacyjną, w skład której weszli: prof. dr hab. B. Ś. - przewodniczący komisji, dr hab. M. C. - sekretarz komisji, prof. dr hab. W. T. - recenzent, dr hab. A. Ź. - recenzent, prof. dr hab. E. S. - recenzent, dr hab. H. S. - członek komisji oraz dr hab. Z. S. - członek komisji.

30 maja 2019 r. odbyło się posiedzenie komisji habilitacyjnej na którym podjęto uchwałę wyrażającą negatywną opinię w sprawie poparcia wniosku o nadanie dr I. M. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika. Wyniki głosowania: 0 głosów - za poparciem wniosku o nadanie stopnia doktora habilitowanego, 2 głosy - przeciw poparciu wniosku, 5 głosów - wstrzymujących się.

Uchwałą nr [...] z [...] listopada 2019 r. RDNS odmówiła nadania dr I. M. stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika wskazując, iż całokształt osiągnięć Habilitantki, szczególnie zaś podstawowe osiągnięcie naukowe pt.: [...] zwróciła uwagę (czyt. Komisji habilitacyjnej) na następujące kwestie: 1. W zakresie przyjmowanych podstaw teoretycznych Autorka sięga do znanych już i często nieaktualnych teorii - bez ich pogłębionej analizy. 2. Krąg cytowanych w monografii autorów - ich koncepcji i teorii jest ograniczony. To wąski krąg stale analizowanych przez Nią postaci. 3. Większość zagadnień przedstawionych w monografii była już wcześniej analizowana i publikowana. Monografia nie wnosi tu nic nowego.

Uzasadnienie uchwały wyjaśnia stronie motywy, jakimi kierował się organ wydając uchwałę. Mając na uwadze fakt, że Rada jest organem kolegialnym i podejmuje uchwały w głosowaniu tajnym oraz że przepisy ustawy kodeks postępowania administracyjnego stosuje się w przedmiotowej sprawie odpowiednio - uchwała nie musi spełniać wszystkich warunków określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Niemniej jednak w niniejszej sprawie Rada zajęła w sprawie swoje stanowisko i wskazała dlaczego wniosek o nadanie tytułu stopnia doktora habilitowanego dr I. M. nie uzyskał poparcia bezwzględnej większości głosów członków Rady. Uchwała RDNS nr [...] zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Tym samym niezasadny jest zarzut sporządzenia uzasadnienia uchwały w sposób naruszający art. 107 § 1 pkt. 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n..

Odwołująca kwestionuje sporządzone w postępowaniu recenzje. Przykładowo podnosi, iż recenzja sporządzona przez prof. W. T. nie jest miarodajna i wyczerpująca, gdyż absolutyzuje znaczenie monografii habilitacyjnej i dorobku naukowego i dokonuje marginalnej tylko oceny jej działalności dydaktycznej, popularyzatorskiej i organizatorskiej. W tym zakresie należy wyjaśnić, iż opinie recenzentów są podstawową częścią materiału dowodowego w przewodach habilitacyjnych. Dotychczasowe orzecznictwo sądowe potwierdziło, że negatywne oceny recenzentów nie mogą być zaprzeczane wyjaśnieniami kandydata do tytułu czy do stopnia. Samo postępowanie dowodowe przed CK ograniczone jest tylko do uzyskania opinii recenzentów CK.

Także Sąd Najwyższy w wyroku z 26 kwietnia 1996 r. podkreślił, iż: "Okoliczność, że - skarżący uważa, iż recenzenci "niesprawiedliwie" ocenili jego dorobek, że pominęli okoliczności przemawiające na jego korzyść, a uwypuklili elementy negatywne, że - w końcu - w niektórych wypadkach zdecydowanie nie podzielili jego poglądów in merito i uznali je za nietrafne lub nieudowodnione, a postępowanie przed CKK (wedle przyjętych zasad) nie stwarza kandydatowi możliwości toczenia dyskusji na ten temat - nie może jednak prowadzić do dyskwalifikowania, czy nawet kwestionowania na drodze postępowania sądowego wystawionych w procedurze kwalifikacyjnych ocen, nawet jeśli zainteresowany jest najgłębiej przekonany, iż są one nieumotywowane, niesłuszne lub krzywdzące. Ktokolwiek poddaje się jakimkolwiek recenzjom - czy to w dziedzinie nauki, sztuk czy też innej wiedzy łącznie nawet z rzemiosłem - musi się zawsze liczyć z tym, że może spotkać się również z recenzjami, których w najgłębszym przekonaniu nie będzie w stanie osobiście zaakceptować. Nikt bowiem nie przyjmuje chętnie otwartej dyskwalifikacji własnych umiejętności, talentu czy wiedzy. Historia nauki i kultury przynosi opisy wielu głębokich osobistych tragedii wywołanych tego rodzaju sytuacjami, co więcej, przynosi też opisy wielu w istocie rzeczy niesprawiedliwych i nieuzasadnionych krytycznych ocen, obalonych w dalszym biegu rzeczy. Nie znaleziono jednak dotąd lepszego i uczciwszego sposobu przeprowadzania postępowań kwalifikacyjnych, niż powoływanie recenzentów a następnie tajne głosowanie decydujące o ostatecznym rozstrzygnięciu sprawy." (Wyrok z 26 kwietnia 1996 r., III ARN 86/95).

Odnośnie zarzutu powołania w skład komisji habilitacyjnej prof. dr hab. W. T. oraz prof. dr hab. B. Ś., jako osób nieposiadających uznanej renomy naukowej, w tym międzynarodowej, w specjalizacji habilitantki RFN wyjaśniła, że zgodnie z art. 18a ust. 5 u.s.n. Komisja składa się z czterech członków o uznanej renomie naukowej, w tym międzynarodowej, w tym przewodniczącego i dwóch recenzentów, wyznaczonych przez Centralną Komisję spoza jednostki, o której mowa w ust. 2 lub 3 oraz trzech członków o uznanej renomie naukowej, w tym międzynarodowej, w tym sekretarza i recenzenta, wyznaczonych przez jednostkę, o której mowa w ust. 2 lub 3.

Z art. 20 ust. 6 u.s.n. wynika, iż członkiem komisji habilitacyjnej może być osoba posiadająca tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego w zakresie danej lub pokrewnej dyscypliny naukowej lub artystycznej lub osoba, która nabyła uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego na podstawie art. 21 a, prowadząca działalność naukową lub dydaktyczną w zakresie danej lub pokrewnej dyscypliny naukowej lub artystycznej. Zgodnie zaś z § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 26 września 2016 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. z 2016 r. poz. 1586), komisja habilitacyjna, powołana zgodnie z art. 18a ust. 5 u.s.n., nie może podejmować uchwał w składzie mniejszym niż sześć osób oraz pod nieobecność przewodniczącego i sekretarza, a ponadto w skład komisji habilitacyjnej nie może być powołana osoba, w stosunku do której zachodzą uzasadnione wątpliwości co do jej bezstronności.

Tym samym, Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów powołując na członków komisji habilitacyjnej, w tym na recenzentów - prof. dr hab. W. T. oraz prof. dr hab. B. Ś. nie naruszyła przepisów ustawowych ani wykonawczych w tym zakresie. Jak słusznie wskazał recenzent RDN - dr hab. E. J.: "Habilitacja nadawana jest w dyscyplinie i gdyby recenzentami byli przedstawiciele innej dyscypliny, taki zarzut mógłby być rozpatrywany. Doszukiwanie się zupełnego braku zgodności pomiędzy szczegółowym obszarem badań uprawianym przez Kandydatkę a specjalnościami badawczymi powołanych recenzentów jest więc nieuzasadnione. Deprecjonowanie renomy naukowej tych recenzentów i opiniodawców, którzy jednoznacznie negatywnie ocenili jej dorobek wydaje mi się z kolei nie tylko działaniem nieuprawnionym, ale wręcz wątpliwym etycznie".

Recenzenci powołani w niniejszym postępowaniu reprezentują dziedzinę z której swoje osiągnięcia naukowe przedstawiła habilitantka. Prof. dr hab. W. T. reprezentuje pedagogikę społeczną i zajmuje się dziejami myśli społeczno-wychowawczej, zaś prof. dr hab. B. Ś. reprezentuje pedagogię ogólną, porównawczą, teorię wychowania, co bezpośrednio związane jest ze wskazanym zakresem specjalizacji Habilitantki - pedagogika pracy i andragogika.

Ponadto, odnosząc się do kolejnego zarzutu odwołującej w zakresie powołania wyłącznie jednego członka komisji habilitacyjnej wywodzącego się z Uniwersytetu [...] w B. RDN wyjaśniła, iż z przepisów ustawowych nie wynika, by na członków komisji habilitacyjnej musieliby być powoływani kandydaci bezpośrednio związani naukowo lub zawodowo z jednostką prowadzącą postępowanie.

Zarzut, że komisja habilitacyjna nie rozpatrzyła w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w postaci recenzji i opinii zgromadzonych w postępowaniu habilitacyjnym jest bezzasadny. Na posiedzeniu komisji zostały przedstawione recenzje i opinie. Podczas dyskusji wskazywano na błędy i uchybienia, jak i na pozytywne strony dorobku naukowego, dydaktycznego i organizacyjnego. Członkowie komisji wysoko ocenili osiągnięcia dydaktyczne i organizacyjne, regionalną wartość badań, przydatność dla polityki senioralnej. Jednak w efekcie kilkugodzinnej dyskusji członkowie komisji, którzy w recenzjach i opiniach rekomendowali pozytywnie, zdecydowali się oddać głos wstrzymujący. Z dokumentacji wynika, że argumenty przedstawione w trakcie prezentacji recenzji i opinii oraz dyskusja spowodowały, że większość członków komisji nie była zdecydowana na podtrzymanie wcześniejszego stanowiska i na jednoznaczne głosowanie za nadaniem stopnia doktora habilitowanego. Z uwagi, iż w trakcie głosowania nie było głosów popierających nadanie stopnia doktora habilitowanego dr I. M., uprawniało to komisję habilitacyjną do podjęcia uchwały o odmowie nadania stopnia.

W toku postępowania przed Radą nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość podjętej uchwały, która jest wyrazem woli organu kolegialnego, który biorąc pod uwagę całość okoliczności sprawy, zarówno przemawiających na korzyść strony jak i przeciwko niej, podjął w głosowaniu autonomiczną decyzję o sposobie załatwienia sprawy. Samo zaś merytoryczne rozstrzygnięcie, w tym ocena recenzji, ich rzetelność i fachowość, mogła zostać wyrażona tylko w dyskusji i następnie głosowaniu nad treścią uchwały, co w niniejszej sprawie miało miejsce.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. W konsekwencji, jeżeli u.s.n. zawiera szczególną regulację, to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów kodeksów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że niektóre przepisy k.p.a. w ogóle nie znajdą w tym postępowaniu zastosowania.

Negatywne opinie członków RDNS były w pełni uzasadnione. Osiągnięcia naukowe, będące podstawą wniosku habilitacyjnego, nie mogą być uznane za istotny wkład w rozwój dyscypliny pedagogiki z uwagi na brak oryginalności prezentowanych treści oraz błędy metodologiczne w badaniach. Z tych względów nie można było przychylić się do złożonego przez stronę odwołania. Odnosząc się do zarzutów strony sformułowanych w odwołaniu należy przytoczyć fragmenty orzecznictwa sądów administracyjnych odnoszących się do kontroli postępowania administracyjnego związanego z postępowaniem habilitacyjnym, które ma odpowiednie zastosowanie w przedmiotowej sprawie:

Decyzja Centralnej Komisji jest uchwałą podejmowaną przez określone gremium i to w głosowaniu tajnym. Głosowanie to jest przy tym tajne zarówno dla kandydata, jak i dla członków Komisji. Z tego powodu uzasadnienie decyzji musi cechować pewna ogólnikowość, gdyż zapadłe w omawianym trybie rozstrzygnięcie stanowi pewną wypadkową szeregu ocen i poglądów, niekoniecznie podzielanych w całości przez całe gremium. W orzecznictwie NSA wielokrotnie wskazywano, że uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji nie może być wyczerpujące i nie musi ściśle odpowiadać wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Powodów rozstrzygnięcia podjętego w trybie tajnego głosowania nie da się przedstawić w formie uzasadnienia, o jakim mowa w art. 107 § 3 k.p.a., a tym samym ograniczenie uzasadnienia wydanej w niniejszej sprawie decyzji Centralnej Komisji z [...] marca 2019 r. nie stanowi naruszenia tego przepisu postępowania. Decyzja ta posiada oparcie w znajdującym się w aktach sprawy materiale dowodowym. Główne powody nieuwzględnienia odwołania, wprawdzie w sposób syntetyczny, lecz zostały w niej podane.

RDN nie znalazła podstaw uzasadniających przyjęcie odwołania od odmownej uchwały RDNS. Przedstawione przez stronę odwołanie oraz materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu wskazują, że odwołująca nie spełnia wymagań art. 16 u.s.n.

2. Z tą decyzją nie zgodziła się skarżąca, wnosząc pismem datowanym na 17 czerwca 221 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Decyzji zarzuciła:

"(...) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. Naruszenie przez Przewodniczącego Zespół V Nauk Społecznych RDN § 19 ust. 1 i 4 oraz § 20 ust. 1 Statutu Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów zatwierdzonego przez Prezesa Rady Ministrów zarządzeniem z dnia 4 czerwca 2012 r. (dalej jako Statut CK) lub ewentualnie § 28 ust. 2 Statutu RDN lub ewentualnie przez Prezydium RDN § 8 ust. 1 pkt 16 Statutu Rady Doskonałości Naukowej (załącznik do uchwały nr [...] RDN z dnia [...] października 2020 r. - dalej jako Statut RDN) oraz art. 7, 8 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. -Dz. U. z 2021 r., poz. 73 5 - dalej jako k.p.a.) w związku art. 29 ust. 1 i 35 ust. 5 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (t.j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 1789 z późn. zm. - dalej jako u.s.n.) w zw. z art. 179 ust. 1, 2, 3 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r., poz. 1669 z późn. zm.) poprzez powołanie jako recenzentów RDN Prof. dr hab. E. J. oraz Prof. dr hab. J. N. jako osób nieposiadających specjalistycznej wiedzy naukowej do sporządzenia recenzji dotyczących odwołania dr I. M. oraz powiązanych naukowo z Prof. dr hab. B. Ś., a także poprzez brak w dokumentacji sprawy jakichkolwiek dokumentów wskazujących kto i w jaki sposób, na jakich zasadach i na jakiej podstawie prawnej powołał Prof. dr hab. E. J. oraz Prof. dr hab. J. N. na recenzentów Rady Doskonałości Naukowej.

2. Naruszenie przez Przewodniczącego RDN oraz Przewodniczącego Zespołu V Nauk Społecznych RDN art. 34b u.s.n. oraz 24 § 1 i 3 k.p.a. oraz 27 § 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. oraz 33 ust. 1b u.s.n. lub ewentualnie art. 24 § 1 i 3 k.p.a. oraz 27 § 1 k.p.a. w zw. z art. 178 ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, poprzez niewyłączenie z prac Zespołu V Nauk Społecznych RDN rozpatrującej odwołanie dr I. M., Prof. dr hab. B. Ś., członka Zespołu V RDN, jako osoby zainteresowanej wynikiem postępowania odwoławczego dr I. M., który był Przewodniczącym Komisji Habilitacyjnej, która odmówiła dr I. M. nadania stopnia doktora habilitowanego.

3. Naruszenie przez Prof. dr hab. E. J. oraz Prof. dr hab. J. N. § 21 ust. 1 Statutu oraz art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 i 35 ust. 5 u.s.n. poprzez sporządzenie niemiarodajnych, wadliwych recenzji niezawierających wiadomości specjalnych.

4. Radzie Doskonałości Naukowej zarzucam brak wnikliwego rozpoznania zarzutów przedstawionych przez skarżącą w odwołaniu.

5. Naruszenie przez Radę Doskonałości Naukowej, w tym jej organy tj. Prezydium RDN i Zespół V Nauk Społecznych RDN art. 7, 8 § 1, 11, 12§ 1,15, 77 § 1, 80,140 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n., poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w postaci recenzji Prof. dr hab. E. J. oraz Prof. dr hab. J. N., odwołania I. M., recenzji sporządzonych w toku postępowania habilitacyjnego prowadzonego przez Radę Dziedziny Nauk Społecznych Uniwersytetu [...] w B., dorobku habilitacyjnego skarżącej oraz przekroczenie granic swobodnej oceny zgromadzonych w postępowaniu dowodów oraz sprzeczność wniosków RDN o istotnych okolicznościach sprawy z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, które to okoliczności stały się podstawą faktyczną rozstrzygnięcia i przez co wpłynęły na jego ostateczny kształt, w postaci:

a) sprzecznego z zasadami logiki i doświadczenia życiowego przyjęcia, że skarżąca nie spełnia przesłanek nadania jej habilitacji pomimo, że 2 z powołanych w postępowaniu habilitacyjnym recenzentów oraz 3 członków Komisji habilitacyjnej (bezwzględna większość członków Komisji habilitacyjnej - pięciu na siedmiu) stwierdziło, że skarżąca spełnia przesłanki nadania jej habilitacji, bez względu na późniejsze negatywne głosowanie Komisji habilitacyjnej,

b) sprzecznego z zasadami logiki i doświadczenia życiowego przyjęcia, że skarżąca nie spełnia przesłanek nadania jej habilitacji pomimo, że recenzenci powołani przez skarżony organ (Radę Doskonałości Naukowej) - Prof. dr hab. E.J. oraz Prof. dr hab. J. N. w swoich recenzjach nie dokonali merytorycznej oceny dorobku naukowego skarżącej, a dokonali jedynie oceny odwołania złożonego przez skarżącą,

c) wzięcia pod uwagę negatywnej uchwały Komisji habilitacyjnej wydanej przy pięciu głosach wstrzymujących się, a nie wzięcia pod uwagę 2 pozytywnych recenzji oraz 3 pozytywnych opinii członków Komisji habilitacyjnej (bezwzględna większość członków Komisji habilitacyjnej - pięciu na siedmiu)".

Ponadto, zaskarżonej decyzji zarzuciła "naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

6. Radzie Doskonałości Naukowej zarzucam naruszenie art. 16 ust. 1 i 2 w związku z 18a ust. 11 u.s.n. oraz Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego (Dz.U. Nr 196, poz. 1165) poprzez uznanie, że dorobek skarżącej nie spełniania kryterium znacznego wkładu w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz że nie wykazuje się istotną aktywnością naukową.

7. Naruszenie art. 21 ust. 2 u.s.n. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy uchwały Rady Dziedziny Nauk Społecznych Uniwersytetu [...] w B. z dnia [...] listopada 2019 r.".

Skarżąca wniosła uchylenie w całości skarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją uchwały i "przekazanie sprawy do innej jednostki organizacyjnej niż Rada Dziedziny Nauk Społecznych Uniwersytetu [...] w B. w celu ponownego rozpoznania". Ponadto, "Na podstawie art. 152 § 1 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi" wniosła "aby Sąd uznał, że skarżona decyzja nie wywołuje skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku".

Skarżąca wniosła też "na podstawie art. 153 p.p.s.a. wnoszę o wyrażenie przez Sąd oceny prawnej i związania nią Rady Doskonałości Naukowej, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się przez organ do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., wnoszę o orzeczenie i wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a." oraz o zasądzenie kosztów postępowania, o rozpoznanie sprawy na rozprawie i o przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi.

Uzasadniając skargę skarżąca rozwinęła zarzuty podnoszone w petitum, a ponadto zawarła rozważania w zakresie przysługującego jej, a naruszonego przez RDN, interesu prawnego.

3. RDN w odpowiedzi na skargę podtrzymała swoje stanowisko i wniosła o jej oddalenie.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 2 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 2666/21, uchylił zaskarżoną decyzję RDN i zasądził od Rady kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

5. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 9 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 2743/22 uchylił ww. wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Zasadził od skarżącej na rzecz RDN kwotę 240 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

6. Wyrokiem z 17 października 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 1961/24 WSA w Warszawie oddalił skargę I. M. na decyzję RDN.

7. NSA, wyrokiem z 15 października 2025 r. sygn. akt III OSK 253/25, uchylił ww., zaskarżony przez skarżącą, wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzając od RDN na jej rzecz kwotę 577 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

8. Wydanym 4 lutego 2026 r. w niniejszej sprawie – na skutek ww. wyroku NSA z 15 października 2025 r. sygn. akt III OSK 253/25 – wyrokiem tut. Sąd uchylił zaskarżoną decyzje RDN z [...] marca 2021 r. znak [...], zasadzając na rzecz skarżącej 200 zł. tytułem zwrotu kosztów postepowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2024 r, poz..935, dalej: " p.p.s.a.") wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie naruszało prawa, a skarga nie była zasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w ww. wyroku NSA z 15 października 2025 r. sygn. akt III OSK 253/25 wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, ale także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

W ww. wyroku NSA w sposób zatem wiążący przesądził, co następuje. W aktach sprawy nie znajduje się dokumentacja, potwierdzająca poprawne dokonanie wyboru prof. dr hab. E. J. oraz prof. dr hab. J. N. na recenzentów RDN w trybie § 20 ust. 1 lub ust. 2 statutu Centralnej Komisji do Spaw Stopni i Tytułów (następnie RDN) oraz dodatkowego recenzenta w trybie § 19 ust. 4 tegoż statutu. Z akt tych wynika jedynie, że ww. recenzenci zostali powiadomieni pismami dyrektora Biura Centralnej Komisji do Spaw Stopni i Tytułów o wyznaczeniu ich recenzentami opiniującymi odwołanie skarżącej kasacyjnie.

Jak ocenił prawnie NSA w ww. wyroku "Tym samym nie można stwierdzić, czy w ogóle recenzenci ci zostali powołani prawidłowo. Brak podjęcia w tym zakresie czynności przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie wyjaśnienia okoliczności ich powołania lub wyznaczenia stanowi istotne naruszenie procedury przed CK, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Gdyby bowiem okazało się, że recenzenci ci nie zostali prawidłowo wyznaczeni, to wówczas zaistniałaby istotna wada postępowania przed Radą Doskonałości Naukowej (a wcześniej przed Centralną Komisją)".

W związku z tym, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), zaś RDN – pomimo, że uczestniczyła w postępowaniu przed Sądem Naczelnym, zakończonym ww. wyrokiem z 15 października 2025 r. – nie przedstawiła tut. Sądowi żadnych nowych dowodów na okoliczność prawidłowego wyznaczenia recenzentów, o których mowa powyżej, to już ta okoliczność, że organ odwoławczy wydaje decyzję dla skarżącej negatywną pomimo braku dowodów na okoliczność prawidłowego powołania prof. dr hab. E. J. oraz prof. dr hab. J. N. na recenzentów RDN stanowi rażące naruszenie postępowania przed d. Centralną Komisją do Spaw Stopni i Tytułów (następnie RDN) które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a.

Wyjaśnić w tym kontekście należy, że zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. organ przekazując skargę sądowi przekazuje ją wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Oznacza to, że orzekanie "na podstawie akt sprawy", o którym mowa w art. 133 § 1 p.p.s.a., zakłada kompletność przekazywanych rzez organ akt. Nie można bowiem zakładać, że organ części dokumentów, istotnych dla sprawy nie przesłał w ramach owych "kompletnych akt". Brak kompletnych akt sprawy (pełnego materiału dowodowego będącego podstawą podjętego przez organ administracji rozstrzygnięcia) uniemożliwia sądowi przeprowadzenie kontroli decyzji objętych skargą. Skoro bowiem obowiązkiem organu administracji jest przekazanie sądowi kompletnych akt administracyjnych sprawy wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę, to nie jest rolą sądu poszukiwanie dokumentów będących podstawą rozstrzygnięcia organu lub też orzekanie w oparciu o materiał dowodowy, który nie został sądowi administracyjnemu przedstawiony (por. wyrok WSA w Gdańsku z 5 listopada 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 554/25, CBOSA).

Jak podkreśla się w judykaturze, akta administracyjne, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., przesyłane do kontroli sądowej wraz ze skargą, powinny zawierać wszystkie dokumenty obrazujące kolejne czynności formalne i merytoryczne, wykonywane przez organy prowadzące postępowanie w rozstrzyganej sprawie. Niespełnienie tych wymagań skutkuje tym, że sąd, nie będąc w stanie wyjaśnić nasuwających się wątpliwości, nie może uznać za udowodnione okoliczności, na które powołuje się organ administracji (por. wyrok WSA w Gdańsku z 21 października 2025 r., sygn.. akt I SA/Gd 575/25, WSA we Wrocławiu z 25 lipca 2024 r., sygn. akt IV SA/Wr 728/23, CBOSA).

Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia bierze pod uwagę jedynie okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jego wydania. Tylko wówczas sąd nie powinien orzekać w sprawie, lecz powinien wezwać organ administracyjny do uzupełnienia akt sprawy, jeżeli z akt administracyjnych wynika, że organ nie przedłożył sądowi pełnych akt sprawy. Tym niemniej, z akt przedłożonych Sądowi w tej sprawie wniosek taki nie wynikał – akta RDN są kompletne, ponumerowane i uporządkowane.

Jak ponadto wyjaśnił to NSA w ww. wyroku, co tut. Sąd w pełni podziela, już w wyroku NSA z 11 kwietnia 2024 r. sygn. akt III OSK 4196/21 wyrażono pogląd, zgodnie z którym stosownie do treści art. 35 ust. 3 u.s.n. CK podejmowała uchwały po zasięgnięciu opinii co najmniej jednego recenzenta. Uchwały o niezatwierdzeniu uchwał o nadanie stopnia naukowego mogły być podjęte po zasięgnięciu opinii co najmniej dwóch recenzentów, w tym co najmniej jednego spoza składu CK. Taka regulacja wskazuje na konieczność powoływania recenzentów, a tym samym w razie zaskarżenia decyzji RDN (wcześniej CK), obowiązkiem sądu administracyjnego jest ocena przebiegu postępowania przed tym organem. Jeżeli więc w aktach sprawy, na podstawie których sąd wydaje wyrok, brak jest dowodów na powyższą okoliczność (prawidłowości powołania recenzentów), a strona prawidłowość powołania recenzentów kwestionuje, to sąd administracyjny nie ma możliwości dokonać obiektywnej oceny braku potencjalnego uchybienia organu. Taką możliwość (oraz obowiązek) natomiast ma RDN, gdyż to ten organ opiera swoje rozstrzygnięcie m.in. na sporządzonych recenzjach, których legalność kwestionuje skarżąca. Opinie recenzentów sporządzone na etapie procedowania przez CK (RDN) dotyczą bowiem oceny samego postępowania pierwszoinstancyjnego. Skoro ustawodawca zobowiązywał do powoływania recenzentów w postępowaniu przed CK, to brak dokumentów potwierdzających ich wyznaczenie w postępowaniu odwoławczym w tej sprawie stanowił istotne naruszenie prawa przez RDN. Tym samym, naruszony został w postępowaniu drugoinstancyjnym art. 29 ust. 1 i art. 35 ust. 5 u.s.n. przez uchybienia w zakresie zastosowania przez RDN art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a. oraz wyżej wskazanych przepisów statutu Centralnej Komisji do Spaw Stopni i Tytułów (następnie RDN).

Z uwagi na konieczność uprzedniego ustalenia, czy wskazani powyżej recenzenci powołani zostali prawidłowo, nie jest możliwe ustalenie przez tut. Sąd, czy w swoich recenzjach dokonali oni merytorycznej oceny dorobku naukowego skarżącej, czy też jedynie oceny odwołania złożonego przez skarżącą. Stąd też obowiązkiem organu będzie odniesienie się do tej kwestii, ale po wykazaniu stosownymi dowodami legalności ustanowienia recenzentów - prof. dr hab. E. J. oraz prof. dr hab. J. N.

O ile – co potwierdził NSA w ww. wyroku – nie leży w kognicji tut. Sądu ocena merytorycznych wartości branych pod uwagę w postepowaniu habilitacyjnym, o tyle stanowi ona istotną część rozstrzygnięcia RDN. Dlatego też organ, ponownie rozpoznając sprawę, ponownie rozważy zarzuty, podnoszone przez skarżącą w odwołaniu, a tyczące się tej właśnie kwestii.

Przypomnieć też należy, że Naczelny Sąd Administracyjny zarówno w wyroku z 15 października 2025 r. sygn. akt III OSK 253/25, jak i w wyroku z 9 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 2743/22 przesądził istotne kwestie, podnoszone przez skarżącą – co RDN weźmie pod uwagę ponownie spawem rozstrzygając.

Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej zwrot uiszczonego wpisu sądowego. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.