Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA T.Porczyńska, Sędziowie NSA Cudak (spr.), Klimowicz, Protokolant K. Brykalska-Stępień, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2004 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością siedzibą w Ł. na decyzję Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za m-c listopad 1996 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 327,60 (trzysta dwadzieścia siedem 60/100) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.

Decyzją z dnia [...] Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w Ł. określił A spółce z o.o. z siedzibą w Ł. zobowiązanie podatkowe, powstałe w podatku od towarów i usług za listopad 1996 r. w kwocie 14.932 zł., zaległość podatkową w tej samej wysokości oraz dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 1.446 zł.

W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego stwierdzono szereg nieprawidłowości, stanowiących podstawę zawyżenia kwoty podatku naliczonego nad należnym oraz zaniżenia kwoty podatku należnego. Nieprawidłowo wykazano kwotę podatku naliczonego związanego ze spedycją i sprzedażą opodatkowaną włókna kokosowego w przypadku, gdy z faktury zakupu jednoznacznie wynikało, iż był to towar zwolniony od podatku. W zakresie zaś świadczonej na rzecz spółki usługi obejmującej obsługę prawną firmy, wynajem garaży, a także zakup kopert, artykułów spożywczych, części do samochodu osobowego oraz zakup stabilizatora Diapazon ustalono, że spółka nie dokonując rozróżnienia świadczonych usług i dokonanych zakupów, wykazała kwotę podatku naliczonego od zakupów stanowiących wyłącznie sprzedaż opodatkowaną.

Przyczyną zaniżenia podatku należnego było natomiast nie opodatkowanie kosztów związanych z zakupem 1000 sztuk kalendarzy, 100 kompletów zaproszeń, teczek i materiałów prasowych jako wydatków poniesionych na cele reprezentacji i reklamy oraz opodatkowanie stawką podatkową 0% świadczonej przez spółkę usługi związanej ze zorganizowaniem i obsługą stoiska wystawowego włoskich firm i usługi pośrednictwa świadczonej na rzecz holenderskiej firmy B.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona wnosząc o jej uchylenie podniosła, że wydatki poniesione na zakup kalendarzy, zaproszeń, teczek i materiałów prasowych nie stanowią kosztów związanych z reprezentacją i reklamą spółki, ponieważ kalendarze zawierały jedynie dane informacyjne, a ich celem nie było pozyskanie nowych kontrahentów.

Decyzją z dnia [...] Izba Skarbowa w Ł. uchyliła w całości zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i określiła zobowiązanie powstałe w podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 1996 r. w kwocie 13.592 zł., zaległość podatkową w tej samej wysokości oraz dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 1.056 zł.

W uzasadnieniu decyzji, odnosząc się do treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi z dnia 19 kwietnia 2002 r., jaki zapadł wobec strony skarżącej w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 762-763/01, w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych zaakcentowano, że wydatki poniesione przez spółkę na zakup kalendarzy opatrzonych logo firmy nie stanowią kosztów związanych z reprezentacją i reklamą. Mając na uwadze treść orzeczenia Sądu podkreślono również, że kalendarze rozdawane były kontrahentom spółki dokonującym zakupu towaru w znacznej ilości, stanowiły swoistego rodzaju premię, a ich celem było zwiększenie dokonywanej sprzedaży. Dlatego też uznano, że opodatkowanie zakupu kalendarzy jako wydatku w zakresie charakterze reklamy i reprezentacji jest niezasadne.

Natomiast w zakresie wydatków związanych z zakupem imiennych zaproszeń, teczek i materiałów prasowych dla uczestników zorganizowanej przez spółkę konferencji wskazano, iż stanowią koszty reklamy publicznej, ponieważ efektem konferencji były publikacje prasowe na temat będącego przedmiotem dystrybucji produktu.

W skardze skierowanej do sądu administracyjnego strona skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 121 § 1 i 2 oraz art. 123 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Wskazując na te uchybienia autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wskazano, że w niejasnym i niezrozumiałym dla podatnika uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podatkowy nie odniósł się w ogóle do podniesionych przez stronę zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia 20 października 2004 r., stanowiącym głos do protokołu z rozprawy, która odbyła się w dniu 19 października 2004 r., strona skarżąca powołując się na treść art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, podniosła zarzut przedawnienia powstałego zobowiązania podatkowego.

W piśmie procesowym z dnia 29 października 2004 r., uzupełnionym pismem z dnia 5 listopada 2004 r., Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. odnosząc się do podniesionego zarzutu przedawnienia wskazał, że na podstawie wyjaśnień Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. ustalono, że w rozpoznawanej sprawie termin przedawnienia uległ zawieszeniu w oparciu o przepis art. 70§2 Ordynacji podatkowej w związku z wydaniem decyzji o rozłożeniu na raty zaległości podatkowych za 1996 r. Termin przedawnienia został zatem przesunięty o 392 dni to jest do 29 stycznia 2003 r. Wskazano, że na powyższą zaległość nie był wystawiony tytuł wykonawczy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, aczkolwiek z innych powodów niż te wskazane przez jej autora. Kontrola legalności zaskarżonych decyzji, sprawowana przez Sąd administracyjny nie sprowadza się jedynie do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze. Zgodnie bowiem z art. 134§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględniając powyższe w pierwszej kolejności należało rozważyć zagadnienie przedawnienia zobowiązania podatkowego. Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest rozstrzygnięcie w zakresie zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 1996 r. Termin płatności podatku za ten okres upłynął w dniu 25 grudnia 1996 r. Decyzja organu pierwszej instancji zapadła w dniu [...]. Organ odwoławczy zaś zaskarżoną decyzję wydał w dniu [...]. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Podobne zresztą unormowanie zawarte było w ustawie z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych w art. 30 ust. 1. Zatem bieg terminu przedawnienia rozpoczął się z dniem 1 stycznia 1997 r. Powinien się skończyć z dniem 31 grudnia 2001 r. W stosunku do tych należności nie wystawiano tytułów wykonawczych, a zatem nie wszczynano egzekucji administracyjnej. Natomiast z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. wynika, że zaległość w podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 1996 r. została objęta trzema decyzjami ratalnymi, a mianowicie z dnia [...], z dnia [...] oraz z dnia [...]. Zdaniem organu podatkowego, powyższe spowodowało zawieszenie biegu przedawnienia o 392 dni, który to termin w związku z tym upłynął dopiero w dniu 29 stycznia 2003 r. Podstawą zawieszenia biegu terminu przedawnienia stanowił przepis art. 70§2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Warto podkreślić, że na gruncie ustawy o zobowiązaniach podatkowych, zgodnie z art. 30 ust. 2 rozłożenie zaległości na raty powodowało przerwanie biegu przedawnienia, które stosownie do art. 30 ust. 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, biegnie na nowo od terminu płatności ostatniej niewpłaconej raty, przy czym przedłużenie terminu przedawnienia nie może być większe niż dalsze 5 lat. Jednakże decyzje o rozłożeniu zaległości podatkowej podatnika były podjęte na gruncie obowiązującej wówczas Ordynacji podatkowej, dlatego też trafnie organ podatkowy uznaje, że rozłożenie zaległości na raty powoduje zawieszenie biegu terminu przedawnienia, zgodnie z art. 70§2 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Z powyższych uwag wynika, że termin biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 1996 r. zakończył się w dniu 29 stycznia 2003 r. Nastąpiło to zatem po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji ([...]), lecz tuż przed wydaniem zaskarżonej decyzji organu odwoławczego ([...]). Zdaniem organu podatkowego powyższy fakt nie miał wpływu na legalność zaskarżonej decyzji, gdyż organ odwoławczy zmniejszył wysokość należności określonej w decyzji organu pierwszej instancji. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić, gdyż nie ma żadnych podstaw, aby przyjmować, że decyzja organu pierwszej instancji przerywa bieg przedawnienia zobowiązania podatkowego (zob. wyrok SN z dnia 10 czerwca 2003 r., III RN 116/02, Mon. Podat. 2003, nr 7, s. 2). Przepis art. 70 Ordynacji podatkowej bowiem nie stanowi, że jedną z okoliczności powodujących przerwanie biegu przedawnienia stanowi okoliczność wydania przez organ pierwszej instancji decyzji. W judykaturze zaś aktualnie istnieje jednolita linia orzecznictwa zgodnie, z którą zobowiązanie podatkowe przedawnia się, jeżeli termin przewidziany w art. 70§1 Ordynacji podatkowej upłynął przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy (zob. wyrok SN z dnia 10 czerwca 2003 r. III RN 116/02, MON. Podat. 2003, nr 7, s. 2; uchwała 7 sędziów NSA z dnia 6 października 2003 r., FPS 8/03, ONSA 2004, nr 1, poz. 7; wyrok NSA z dnia 6 listopada 2003 r., III SA 3066/01, Mon. Podat. 2004, nr 3, s. 42).

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko prezentowane w judykaturze. Zatem zaskarżona decyzja została wydana po upływie terminu przedawnienia. Uwzględniając powyższe Sąd na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), uchylił zaskarżoną decyzję.

Zgodnie z art. 152 powyższej ustawy określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi