Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. Z. na orzeczenie nr [...] L. Wojewódzkiego Komendanta Policji w L. z dnia [...] marca 2012 r., w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia dyscyplinarnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego.

Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. L.Komendant Wojewódzki Policji w L. utrzymał w mocy orzeczenie dyscyplinarne nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] lutego 2012 r. w przedmiocie wymierzenia R. Z. kary dyscyplinarnej wyznaczenia na inne stanowisko służbowe.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. L. Komendant Wojewódzki Policji odmówił wstrzymania wykonania orzeczenia dyscyplinarnego z dnia [...] marca 2012 r.

Pismem datowanym na [...] maja 2012 r. R. Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na orzeczenie z dnia [...] marca 2012 r.

Pismem datowanym na 18 maja 2012 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania orzeczeń dyscyplinarnych wydanych przez organy obydwu instancji. Wniosek swój skarżąca umotywowała przesłanką niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W jej ocenie w przypadku wykonania orzeczenia dyscyplinarnego – w sytuacji późniejszego jego uchylenia – nie będzie miała możliwości prawnej powrotu na to samo stanowisko służbowe, a jedynie na stanowisko równorzędne, a nawet niższe, gdy nie ma stanowiska równorzędnego. Stwierdziła, iż po przeniesieniu, jej dotychczasowe stanowisko zostanie niezwłocznie obsadzone. Mało prawdopodobny jest powrót skarżącej na równorzędne stanowisko, wobec tego, że wszystkie etaty są już obsadzone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

W badanej sprawie skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego do organu, który je wydał, jednak L. Komendant Wojewódzki Policji odmówił wstrzymania wykonania orzeczenia. Postanowienie organu nie ma jednak żadnego znaczenia dla rozpoznania wniosku o wstrzymanie przez sąd, gdyż jak wynika z art. 61 § 3 zd. 2 p.p.s.a. odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu.

Zawieszenie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącego przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w którym akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W świetle ugruntowanego stanowiska orzecznictwa należy stanowczo odróżnić ocenę legalności zaskarżonego aktu, dokonywaną w wyroku, od oceny sądu dokonywanej w ramach ochrony tymczasowej, która powinna bazować wyłącznie na przesłankach wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Innymi słowy sąd powinien oceniać wniosek o wstrzymanie wykonania aktu nie przez pryzmat jego legalności, lecz wyłącznie okoliczności opisanych w hipotezie normy wyrażonej w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Sąd rozpoznając wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania orzeczenia dyscyplinarnego zaskarżonego w niniejszym postępowaniu musi wziąć pod uwagę fakty znane mu z urzędu z innych spraw, zawisłych przed tutejszym sądem.

W tym kontekście należy zwrócić uwagę, że w dniu [...] stycznia 2012 r. Komendant Miejski Policji w L. wydał orzeczenie Nr [...], którym uznał R. Z. winną popełnienia zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego (innego niż w badanej sprawie) oraz wymierzył karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

Skarżąca wniosła od powyższego orzeczenia odwołanie, jednakże postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. L. Komendant Wojewódzki Policji w L. odmówił przyjęcia odwołania ze względu na to, że zostało wniesione po terminie. R. Z. wniosła skargę do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie. Skarga została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 czerwca 2012 r. (sygn. akt: III SA/Lu 215/12). Wyrok jest nieprawomocny.

W aktach sądowych sprawy o sygn. akt: III SA/Lu 215/12 (k. 32) znajduje się kopia rozkazu personalnego Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] marca 2012 r. o wykonaniu kary dyscyplinarnej. Rozkazem tym, w wykonaniu orzeczenia dyscyplinarnego z dnia [...] stycznia 2012 r., zwolniono R. Z. z zajmowanego stanowiska Naczelnika Wydziału Prewencji i mianowano z dniem 23 kwietnia 2012 r. na niższe stanowisko służbowe specjalisty Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego. Z adnotacji na s. 1 rozkazu wynika, że skarżąca otrzymała go w dniu 18 kwietnia 2012 r.

Taki tryb postępowania organów miał oparcie w przepisach ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687, ze zm.). Z art. 135o ust. 1 ustawy wynika, że orzeczenie dyscyplinarne staje się prawomocne wraz z bezskutecznym upływem terminu do wniesienia odwołania, a gdy odwołanie wniesiono – w dniu wydania orzeczenia przez organ odwoławczy. Z kolei jak wynika z ust. 4 cytowanego artykułu, przełożony dyscyplinarny po uprawomocnieniu się orzeczenia niezwłocznie wykonuje karę, w tym przypadku wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, przez wydanie rozkazu personalnego o zwolnieniu lub odwołaniu ukaranego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i powołaniu lub mianowaniu na niższe stanowisko służbowe.

W zaskarżonych w niniejszym postępowaniu orzeczeniach dyscyplinarnych z [...] lutego 2012 r. (I instancja) oraz [...] marca 2012 r. (organ odwoławczy) wskazano, że skarżąca zajmuje stanowisko Naczelnika Wydziału Prewencji.

Uwzględniając powyższe fakty należy stwierdzić, że nie ma możliwości zapobieżenia niebezpieczeństwu spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, których skarżąca upatruje w bezpowrotnej utracie możliwości zajmowania stanowiska równorzędnego z zajmowanym w momencie wydania orzeczenia dyscyplinarnego. Skutki takie już wystąpiły wskutek wykonania innego, prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego (z 4 stycznia 2012 r.), co nastąpiło wskutek wydania rozkazu personalnego z dnia 30 marca 2012 r. o mianowaniu na niższe stanowisko służbowe.

Wskutek tych okoliczności nie jest możliwe spełnienie przesłanek wstrzymania zaskarżonego w niniejszym postępowaniu orzeczenia dyscyplinarnego. Bezprzedmiotowe jest wstrzymywanie orzeczenia zaskarżonego w niniejszym postępowaniu celem zapobieżenia powstania skutków, które już wystąpiły w efekcie innego, prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego.

Przywoływane przez skarżącą w uzasadnieniu wniosku stanowiska wyrażone w orzeczeniach WSA w Poznaniu i Gdańsku nie mają odniesienia do badanej sprawy, z uwagi na jej specyficzne okoliczności, przedstawione wyżej. Ponadto orzeczenie WSA w Gdańsku dotyczyło zupełnie innego typu sprawy – wstrzymania wykonania nakazu inspektora pracy.

W konkluzji sąd stwierdza, że w sprawie nie ma możliwości wykazania istnienia ustawowych przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego, co skutkować musi oddaleniem wniosku w tym zakresie.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.