Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski /spr./ Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki Sędzia WSA Maria Mysiak Protokolant Katarzyna Skrzetuska - Gajos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2006r. sprawy ze skargi G. i B. J. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę o d d a l a skargę

Decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił W. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolno stojącego, z dobudowanym garażem, na nieruchomości przy ul. [...] w [...], działka nr [...] z obrębu [...].

Od powyższej decyzji odwołali się właściciele sąsiedniej nieruchomości G. i B. J. – wnosząc o uchylenie powyższej decyzji i wydanie decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na przedmiotową budowę. Zdaniem skarżących – zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany jest niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy w części formy zabudowy, szerokości elewacji frontowej i usytuowania budynku. Usytuowanie projektowanego garażu na granicy działek nr [...] i [...] jest niezgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z w/w rozporządzeniem ściany obu budynków muszą przylegać do siebie i znajdować się bezpośrednio przy granicy. Warunek ten nie może zostać spełniony, gdyż wybudowany już na działce nr [...] garaż skarżących nie przylega ściśle do granicy ich działki nr [...], wskutek czego między obu budynkami (garażami) utworzy się dylatacja o długości [...] cm i szerokości [...] cm w najszerszym miejscu, co będzie powodować w przyszłości zaleganie w niej śniegu i wody, a co za tym idzie - niszczenie ścian obu garaży. Odwołujący się uważają również, iż nieprawidłowo zaprojektowano kanalizację odprowadzającą wody deszczowe. Ponadto usytuowanie projektowanego garażu na nieruchomości W. K. narusza ich interes w zakresie swobodnego korzystania z nieruchomości, której są właścicielami.

Organ I instancji naruszył art. 7 kpa poprzez nierzetelne przeanalizowanie sprawy i wyjaśnienie stanu faktycznego.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w/w decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ podał, iż zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany, spełnia wszystkie warunki decyzji Nr [...] z dnia [...] o warunkach zabudowy, ustalającej zabudowę budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, w zabudowie wolnostojącej oraz nieprzekraczalną linie zabudowy w nawiązaniu do budynków na nieruchomościach położonych przy ul. [...] o nr [...]. W świetle ustaleń w.w. decyzji, przy istniejącym stanie zabudowy usytuowanie garażu inwestora pomiędzy budynkiem mieszkalnym a granicą działki jest uzasadnione z uwagi na zachowanie ładu przestrzennego. Lokalizacja garażu przy granicy działki nie narusza § 12 ust. 4 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 , poz.690 ze zm.). Wymieniony przepis zezwala na wybudowanie budynku przy granicy działki, gdy na działce sąsiedniej, bezpośrednio przy granicy, istnieje budynek ze ścianą, bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku.

Warunek usytuowania nowoprojektowanej zabudowy na granicy działki nie jest ograniczony długością ani wysokością ściany istniejącej przy tej granicy. Materiał dowodowy w sprawie, w tym również załączony do odwołania szkic podstawowy granic, potwierdza spełnienie przedstawionych wymagań warunkujących usytuowanie garażu przy granicy.

Odprowadzanie wód deszczowych z budynku mieszkalnego i garażu do kanalizacji deszczowej biegnącej w ul. [...] jest zgodne z założeniami § 28 ust 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Wybór rozwiązania technicznego należy do inwestora i projektanta, i jeżeli jest zgodny z prawem nie może być kwestionowany przez organ administracji architektoniczno-budowlanej.

Nie znajduje również oparcia w materiale dowodowym zarzut naruszenia art.7 kpa, gdyż w toku postępowania został zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy potrzebny do rozstrzygnięcia sprawy a organ podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Strony brały czynny udział w postępowaniu przed organem I instancji, były powiadamiane o czynnościach postępowania, miały możliwość zapoznania się z aktami sprawy i dokumentacją projektową oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji.

W tej sytuacji uznać należało, iż decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem i została wydana z zachowaniem wymogów art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Spełnione bowiem zostały warunki do udzielenia zezwolenia na budowę. W ocenie organu odwoławczego strona skarżąca nie wykazała naruszenia swoich prawem chronionych interesów w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w związku projektowanym zamierzeniem budowlanym. O naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy naruszone zostały konkretne normy prawa budowlanego, co w przedmiotowej sytuacji nie miało miejsca. Zarzuty dotyczące pogorszenia warunków użytkowania nieruchomości skarżących pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją G. i B. J. zaskarżyli ją skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 35 ust 1 pkt 1 i ust 3 Prawa budowlanego w związku z naruszeniem § 12 ust 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także naruszenie art. 5 ust 1 pkt 9, art. 34 ust 3 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 144 Kodeksu cywilnego oraz art. 2, 8 i 11 kpa.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnoszą, iż inwestor nie przedłożył wszystkich wymaganych przepisami prawa dokumentów, aby można było mu wydać pozwolenie na budowę. Organ powinien stwierdzić, że lokalizacja garażu przy granicy działki narusza prawo i zobowiązać inwestora do zmiany projektu, w szczególności - zmianę usytuowania garażu.

Naruszenie § 12 ust 4 pkt 2 rozporządzenia o warunkach technicznych polega na tym , że ściany obu garaży nie będą do siebie przylegać, gdyż istniejący już garaż skarżących na działce nr [...] nie przylega ściśle do granicy, lecz ukośnie jest od niej oddalony o [...] cm w najszerszym miejscu. Nie istnieje więc hipoteza tego przepisu, skoro na działce nr [...] nie ma budynku bezpośrednio usytuowanego przy granicy. Przy braku hipotezy nie można stosować normy z niej wynikającej.

Ponadto organ, przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, naruszył art. 5 ust 1 pkt 9 Prawa budowlanego, zgodnie z którym obiekt budowlany, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi, należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich.

Organy administracji powinny zbadać czy jest możliwe usytuowanie projektowanego garażu z drugiej strony budynku sąsiada bądź w innym miejscu oraz na ile usytuowanie tego garażu przy garażu skarżących z tarasem, pogorszy warunki korzystania przez skarżących z ich nieruchomości i czy zostały właściwie wyważone interesy obu stron oraz ich prawo do korzystania ze swojej własności, wynikające z art. 144 kc.

Projekt zagospodarowania działki nie zawiera oznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy, co narusza art. 35 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, który mówi, że projekt zagospodarowania powinien zawierać "usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich". Niezgodność projektu z cytowanym przepisem uniemożliwia sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z decyzją nr [...] o warunkach zabudowy, nie wiadomo bowiem czy projektowany budynek z garażem nie przekracza linii istniejącej zabudowy.

Sprzeczna z decyzją o warunkach zabudowy jest również szerokość elewacji frontowej oraz to, że usytuowanie projektowanego garażu między granicą działki, a budynkiem mieszkalnym inwestora spowoduje na działkach [...] powstanie ciągu trzech budynków graniczących ze sobą, a więc projektowany budynek na działce [...] nie będzie budynkiem wolnostojącym, jak nakazuje wspomniana decyzja.

Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 dalej p.p.s.a.).

Analizując zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem Sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna, a wydane rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że inwestor W. K. spełnił ustawowe wymogi warunkujące wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Złożył on bowiem wszystkie dokumenty wymagane przepisem art. 34 ustawy Prawo budowlane, a przedłożony projekt budowlany zgodny jest z decyzją o warunkach zabudowy. Bezzasadne jest stanowisko strony skarżącej, że w wyniku powstania ciągu budynków graniczących z sobą, budynek p.K. przestaje być budynkiem wolnostojącym, wobec czego nie odpowiada decyzji o warunkach zabudowy.

Zgodnie z decyzją z dnia [...] o warunkach zabudowy, wydanej dla terenu położonego przy ul. [...] (działka nr [...] obr. [...]) ustalono warunki dla inwestycji – budowa domu jednorodzinnego wolnostojącego z dobudowanym garażem wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Decyzja precyzuje usytuowanie budynku oraz ustala linię zabudowy w nawiązaniu do istniejącej już zabudowy tej ulicy.

Określenie "z dobudowanym garażem" wskazuje, że nie jest on częścią bryły budynku mieszkalnego. Należy więc uznać, iż objęty zaskarżoną decyzją budynek to budynek wolnostojący. Garaż należy traktować jako obiekt przylegający do budynku jednorodzinnego. Jego usytuowanie na działce musi odpowiadać warunkom technicznym wynikającym z rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w tym regulacji zawartej w § 12 ust.4 pkt 2 w/w rozporządzenia,

w brzmieniu nadanym mu przez § 1 pkt 7 rozporządzenia zmieniającego z 7 kwietnia 2004r. (Dz.U. Nr 109, poz. 1156).

Planowana inwestycja nie narusza treści tego przepisu. Wspomniany przepis nie nakazuje bowiem, aby projektowany na granicy działki budynek na całej długości przylegał do istniejącej ściany budynku sąsiedniego. Warunek ten jest spełniony gdy sytuowany na granicy działki obiekt przylega do części ściany istniejącego budynku sąsiedniego. Trafne jest zatem stanowisko organu, iż projektowany garaż spełnia warunki tego przepisu.

Należy też mieć na uwadze, iż trudności z przyleganiem do siebie obu garaży na całej długości i powstanie szczeliny między obu tymi budynkami spowodowane zostało przez skarżących, którzy zbudowali swój garaż nie ściśle wzdłuż granicy z działką [...], lecz ukośnie - przecinając tę granicę. W tej sytuacji podnoszenie przez nich kwestii powstania dylatacji, negatywnego wpływu opadów itp., uznać należy za nieuzasadnione. Jest to zresztą kwestia, którą można technicznie rozwiązać, w ramach porozumienia sąsiedzkiego lub przebudowania ściany garażu skarżących, która nie spełnia warunków usytuowania na granicy działki.

Należy też mieć na uwadze zasadę równego traktowania stron, w zakresie usytuowania obiektu budowlanego na granicy działki, wyrażoną w § 12 ust.4 cyt. rozporządzenia .

Gdyby skarżący wybudowali swój garaż na granicy działki zgodnie z w/w przepisem sąsiedni garaż ściśle by do niego przylegał.

Sąd podziela też stanowisko organu, iż nie może on nakazać inwestorowi

w którym miejscu na swej działce ma wybudować garaż. Zgodnie bowiem z art. 6 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiącej podstawę wydania decyzji o warunkach zabudowy każdy ma prawo, w granicach zakreślonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy – jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Skarżący nie wykazali, iż usytuowanie garażu inwestora narusza ich prawem chroniony interes.

Należy odróżnić interes chroniony prawem (interes prawny, oparty na konkretnej normie prawa materialnego) od subiektywnie odczuwanego interesu faktycznego. Kwestia ta nie może jednak w zaistniałej sytuacji faktycznej, wynikającej z usytuowania garażu skarżących przy granicy działki inwestora, stanowić dla organu podstawy do nakazania mu innego usytuowania garażu na jego działce, gdy inwestor nie naruszył przepisów prawa budowlanego, odnoszących się do warunków jakim powinno odpowiadać usytuowanie budynku.

Podniesiony zarzut naruszenia art. 5 ust 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz art. 144 kc. jest zatem nietrafny.

Bezpodstawny jest również zarzut, iż zaskarżona decyzja nie zawiera oznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy. Linia ta, nawiązująca do istniejącej linii zabudowy istniejących na sąsiednich działkach budynków została wskazana w decyzji o warunkach zabudowy, do której warunków nawiązuje zaskarżona decyzja.

Skarga, oprócz gołosłownego zaprzeczenia i twierdzenia przeciwnego nie zawiera przekonywujących argumentów i faktów, które podważałyby zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, a tylko w takim przypadku Sąd administracyjny uprawniony jest do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 p.p.s.a).

W tym stanie rzeczy skargę należy uznać za nieuzasadnioną, co powoduje jej oddalenie w oparciu o art. 151 p.p.s.a