Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2010 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2009 r. nr DL-I-412-2774/09/6 w przedmiocie wydalenia z terytorium RP; oddala skargę.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. znak: [...] na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 z późn. zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), postanowił na wniosek Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...], znak pisma Nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. wydalić z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, S. M..

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] wskazał, iż funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej w [...] w dniu [...] lutego 2009 r., zatrzymali ww. w trakcie kontroli legalności pobytu cudzoziemców na terytorium RP. W toku czynności sprawdzających ustalono, iż ww. cudzoziemiec przebywa nielegalnie na terytorium RP tzn. bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na tym terytorium według przepisów cyt. wyżej ustawy o cudzoziemcach.

Ustalono to na podstawie następujących faktów.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. udzielił S. M. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do dnia 31 stycznia 2006 r. sygn. [...].

W dniu 16 grudnia 2005 r. ww. złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pismem z dnia 28 marca 2006 r., sygn. [...], powyższy wniosek pozostawiono bez rozpoznania.

W dniu 16 grudnia 2008 r. S. M. złożył wniosek o wydanie wizy pobytowej krajowej w trybie art. 33 ustawy o cudzoziemcach. Decyzją z dnia [...] marca 2009 r., sygn. [...], odmówiono wydania ww. przedmiotowej wizy w związku z niespełnieniem przesłanek zawartych w powyższym artykule.

Organ ustalił również, iż nie zachodzą przesłanki będące podstawą do udzielenia S. M. zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP, w świetle art. 97 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (j.t. Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1695 z poźn. zm), które mogłyby wskazywać na niedopuszczalność wydalenia z przyczyn wskazanych w Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Ustalono również, iż wobec Cudzoziemca nie zostały podjęte żadne działania władz w kraju jego pochodzenia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby art. 97 ust. 1 pkt 1 i la wspomnianej ustawy.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S. M. .

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy zgodził się z ustaleniami dokonanymi przez organ I instancji co do stanu faktycznego i prawnego.

Ww. organ podkreślił, iż fakt urodzenia małoletniej córki Skarżącego w Polsce i pobierania przez dzieci nauki na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej nie uzasadnia nielegalnego pozostawania wraz z nimi na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Fakt, iż Cudzoziemiec nie przewidział konsekwencji niedopełnienia obowiązku posiadania stosownego zezwolenia na pobyt na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej dla Siebie i Swoich dzieci nie może stanowić okoliczności przemawiającej za uchyleniem decyzji o wydaleniu.

Organ odwoławczy stwierdził ponad to, iż art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie gwarantuje nieograniczonego prawa do łączenia z rodziną ani też ochrony przed rozłączeniem z członkami rodziny, a jedynie ogranicza dyskrecjonalne uprawnienia państwa w kwestii ochrony wjazdu i pobytu oraz w zakresie wydaleń. Trybunał Praw Człowieka wymaga jednak istnienia silnych związków rodzinnych, jednoznacznego zaistnienia faktu ingerencji państwa oraz zaistnienia przeszkód uniemożliwiających zorganizowanie normalnego życia rodzinnego w innym państwie, z krajem pochodzenia włącznie oraz wyważenia praw jednostki w kontekście interesu ogólnego. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Praw Człowieka art. 8 nie można bowiem interpretować "do narzucenia państwu konieczności poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru miejsca zamieszkania".

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył S. M. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji I instancji, oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

a) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest::

art. 88 ust. 1 pkt 1 i art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (tekst jednolity z 2006 r., Dz. U. Nr 234, Poz. 1694, z późniejszymi zmianami) w związku z art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity z 2006 r., Dz. U. Nr 234, Poz. 1695, z późniejszymi zmianami) poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie zachodziły przesłanki do wydania decyzji nakazującej wydalenie,

art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 8 ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 Konwencji o prawach dziecka z dnia 20 listopada 1989 r., ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską w dniu 30 października 1991 r. (Dz. U. Nr 120, poz. 526) poprzez niewzięcie pod uwagę w sprawie interesu prawnego jego małoletnich dzieci – A. P. oraz J. P.,

art. 72 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, Poz. 483, z późniejszymi zmianami) poprzez niezachowanie przez organ orzekający w sprawie ochrony praw dziecka,

art. 8 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (Dz. U. z 1993 r., Nr 61, Poz. 284) poprzez niezachowanie obowiązku poszanowania jego życia rodzinnego,

art. 104 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez niewydanie decyzji o wyrażeniu zgody na pobyt tolerowany w sytuacji spełnienia wystarczających po temu przesłanek,

b) naruszenie przepisów prawa proceduralnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, to jest:

- art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy oraz pominięcie istotnego dla wyniku sprawy materiału dowodowego i niepełną jego ocenę,

- art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia podstawnej prawnej, na której oparł się Szef Urzędu do spraw Cudzoziemców oraz całkowity brak uzasadnienia prawnego w decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonych decyzjach oraz wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest prawidłowa.

Na wstępie należy przypomnieć, że w przypadku stwierdzenia okoliczności , o których mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach wydanie decyzji o wydaleniu jest obligatoryjne. Do tych okoliczności zalicza się sytuację określoną w pkt. 1 przepisu wskazanego powyżej, to jest jeżeli Cudzoziemiec przebywa na terytorium RP bez ważnej wizy, jeżeli jest wymagana, lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na tym terytorium.

W niniejszej sprawie pobyt Cudzoziemca był legalny tylko do dnia 31 stycznia 2006r., gdyż do tej daty posiadał on zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony.

Jednocześnie, jeżeli zachodzą wyjątki określone w art. 89 ustawy o cudzoziemcach, decyzji o wydaleniu nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje, jeżeli:

1) zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany;

2) cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE i jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że związek małżeński został zawarty w celu uniknięcia wydalenia;

3) cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy jednolitej pobytowej upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu, którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 11, lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego na podstawie art. 53a ust. 2.

2. Decyzji o wydaleniu ze względu na okoliczności, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1 lub 6, nie wydaje się cudzoziemcowi czasowo oddelegowanemu w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, uprawnionemu do przebywania i zatrudnienia na terytorium tego państwa.

Żadna z sytuacji wskazanych w powyższym przepisie w niniejszej sprawie nie wystąpiła.

Organ badał czy wystąpiły przesłanki udzielenia zgody na pobyt tolerowany zawarte w art. 97 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U.Nr 234, poz. 1695 z 2006r z póżn. zm).

Przepis ten stanowi, że Cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie;

1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r (Dz. U. z 1993r Nr 61, poz. 284 i 285, z 1995r. Nr 36, poz.175, 176 i 177, z 1998r. Nr 147, poz. 962 oraz z 2002r.Nr 127, poz. 1084);

1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989r. (Dz. U. z 1991r. Nr 120, poz. 526 oraz 2000r. Nr 2, poz.11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu;

2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca.

Zasadnie organ ocenił, iż z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika aby wobec Cudzoziemca zostały podjęte działania władz w kraju jego pochodzenia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby art. 97 ust. 1 pkt 1 i 1a wspomnianej wyżej ustawy.

Cudzoziemiec nie przedstawił żadnych wiarygodnych okoliczności, które świadczyć by mogły o zagrożeniu jego praw gwarantowanych przez Konwencję o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w razie Jego powrotu do kraju pochodzenia.

Co do dzieci, to ich pobyt na terytorium RP jest integralnie związany z pobytem ich rodziców, to jest Skarżącego i jego żony Z. P. (sprawa o sygn. akt: V SA/Wa 741/10), a ich wydalenie razem z rodzicami nie narusza praw dziecka zagwarantowanych w Konwencji Praw Dziecka.

Z art. 7 w.wym. Konwencji wynika, że dziecko począwszy od urodzenia będzie miało prawo do poznania swoich rodziców i bycia przez nich wychowywanym. Art. 9 Konwencji stanowi, że Państwa – Strony zapewniają, że dziecko nie zostanie odłączone od rodziców wbrew ich woli.

Należy pamiętać, że wykonywanie praw zagwarantowanych w Konwencji winno być zgodne z prawem obowiązującym na terytorium państwa, więc z praw zagwarantowanych dzieciom nie mogą wywodzić swoich praw legalizacji pobytu na terytorium RP ci rodzice dzieci, którzy naruszają obowiązujący ład prawny, gdyż w pierwszej kolejności rodzice powinni zalegalizować swój pobyt w Polsce, a dopiero później powoływać się na fakt pobierania przez dzieci nauki na terytorium RP czy też na to, że małoletnia córka Skarżącego urodziła się w Polsce.

Art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie gwarantuje nieograniczonego prawa do łączenia z rodziną ani też ochrony przed rozłączeniem z członkami rodziny, a jedynie ogranicza dyskrecjonalne uprawnienia państwa w kwestii ochrony wjazdu i pobytu oraz w zakresie wydaleń. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Praw Człowieka, tego przepisu nie można interpretować ,,do narzucenia państwu konieczności poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru miejsca zamieszkania’’.

Zasadnie organ wskazał, iż fakt, iż Cudzoziemiec nie przewidział konsekwencji niedopełnienia obowiązku posiadania zezwolenia na pobyt na terytorium RP, nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji o wydaleniu.

Najpierw bowiem rodzice powinni zalegalizować swój pobyt, dopiero później wykonywać przysługujące dzieciom prawo do nauki. Żadna ze wskazanych wyżej Konwencji nie gwarantuje bowiem dzieciom bezwarunkowego prawa do nauki w miejscu wybranym przez ich rodziców.

Nadto, z dołączonych opinii psychologów nie wynika, aby wydalenie małoletnich Cudzoziemców z Polski w stopniu istotnym zagrażałoby ich rozwojowi psychofizycznemu (art. 97 ust. 1 pkt 1a). W opinii dot. I. P. (córka) użyto sformułowania ,,przemawiają raczej przeciwko zmianie środowiska życiowego i kulturowego dziecka’’, w opinii dot. A. P. (syn): ,,wydaje się iż niewskazane jest zmienianie środowiska życia dziecka". Nie są to określenia kategoryczne, uzasadniające przyjęcie, że wyjazd z RP będzie miał wpływ na rozwój psychofizyczny dzieci ,,w stopniu istotnie zagrażającym’’.

Wobec powyższego sąd stwierdził, ze zaskarżona decyzja jest prawidłowa, nie narusza obowiązującego prawa, w tym norm zawartych w Konwencji Praw Dziecka i w Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Ponadto, niezasadny jest zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. , gdyż w uzasadnieniu organ dokonał wyjaśnienia podstawy prawnej podjętej decyzji i przytoczył stosowne przepisy obowiązującego prawa.

Z tych względów, na zasadzie przepisu art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.