Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant Anna Traczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania U., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] zatwierdzającą podział nieruchomości położonej w W. przy ul.[...], stanowiącej własność Skarbu Państwa, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. [...] m2.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. Prezydent W. na podstawie art. 95 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) - dalej powoływana jako ugn, działając z urzędu zatwierdził podział działki nr [...]. Organ wskazał, że podział dokonywany jest celem realizacji roszczeń następców prawnych dawnych właścicieli przedmiotowej nieruchomości, wynikających z przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm.).

Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania U. umorzyło postępowanie odwoławcze uznając, że nie jest on stroną postępowania o podział nieruchomości, gdyż nie jest właścicielem, ani współwłaścicielem, a nawet użytkownikiem wieczystym lub współużytkownikiem wieczystym tej nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 grudnia 2006 r. sygn. I OSK 658/07 oddalił skargę U. na powyższą decyzję Kolegium.

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej U. wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2008 r. syn. I OSK 658/07 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że skoro uznaje się interes prawny w postępowaniu podziałowym podmiotów, które zgłosiły roszczenia na podstawie art. 7 o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, mimo że roszczenia te nie zostały dotychczas rozstrzygnięte, to brak jest podstaw, by interesu prawnego odmówić U., który również powołuje się na swój tytuł prawny do nieruchomości wywodząc go z innego aktu prawnego. U. powołuje się na tytuł prawny do nieruchomości, który uzyskał z mocy prawa; najpierw na podstawie art. 182 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 65, poz. 358) - użytkowanie wieczyste gruntu oraz własność budynków i urządzeń trwale związanych z gruntem, a następnie na podstawie art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365) - także własność gruntu.

Rozpatrując sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 803/08 uchylił powołaną decyzje Kolegium z dnia [...] czerwca 2006 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że istotne znaczenie ma to, iż z art. 95 pkt 4 ugn w związku z art. 28 Kpa nie wynika, że szkoła wyższa aby brać udział w postępowaniu podziałowym musi wykazać się dokumentami potwierdzającymi nabycie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości objętej podziałem. Sam fakt powołania się na określone przepisy prawa materialnego, z których podmiot wywodzi tytuł prawny do nieruchomości uzasadnia przyjęcie, że wykazał on w sposób wystarczający swój interes prawny w tym postępowaniu. Skarżący powołuje się na tytuł prawny do nieruchomości, który uzyskał z mocy prawa - art. 182 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (użytkowanie wieczyste oraz własność budynków), a następnie na podstawie art. 256 ust. 1 ustawy z 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (własność gruntu). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie interes prawny skarżącego wynika ze wskazanych przepisów administracyjnego prawa materialnego, co przesądza o posiadaniu przez niego statusu strony w postępowaniu o podział nieruchomości. Wobec powyższego nie było podstaw do umorzenia postępowania odwoławczego.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od powołanej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2006 r., Kolegium decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. utrzymało ją w mocy. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie podział działki ewidencyjnej nr [...] nastąpił na podstawie art. 95 pkt 4 ugn w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym na podstawie art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. w sprawie roszczeń byłych właścicieli nieruchomości położonej przy ul. [...].

Ponadto przy wydawaniu decyzji organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował pozostałe przepisy wskazane w podstawie prawnej, w szczególności uzyskano zgodę Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (decyzja z dnia [...] lipca 2005 r.) na podział nieruchomości.

Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł U. zarzucając naruszenie art. 107 Kpa oraz art. 95 pkt 4 ugn. W uzasadnieniu skargi wywiedziono, że zaskarżona decyzja jest wewnętrznie sprzeczna, ponieważ jej sentencja jest sprzeczna z uzasadnieniem. Skarżący wskazał, że na str. 4 decyzji zawarte jest stwierdzenie, iż postępowanie odwoławcze należało umorzyć, co jest niespójne z rozstrzygnięciem. Zdaniem skarżącego decyzja zawiera również niepełne uzasadnienie faktyczne i prawne, ponieważ nie wskazuje które roszczenia stanowią podstawę podziału. Zarzut naruszenia art. 95 pkt 4 ugn opiera się natomiast na braku roszczeń do nieruchomości, które uzasadniałby podział.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało zajmowane dotychczas stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona.

Materialnoprawną podstawą dokonania podziału był art. 95 pkt 4 ugn dający możliwość dokonania podziału nieruchomości niezależnie od ustaleń planu miejscowego w celu realizacji roszczeń do nieruchomości zarówno wynikających z ustawy o gospodarce nieruchomościami jak i innych ustaw. Ten tryb tzw. podziału uproszonego ma na celu wydzielenie działek będących przedmiotem roszczeń bez względu na ich słuszność czy też nie. Podział ten jest dokonywany niejako na przedpolu realizacji roszczeń.

Organ dokonujący podziału zgodnie z art. 97 ust. 4 ugn z urzędu albo na wniosek odpowiednio starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, zarządu powiatu albo zarządu województwa, dokonuje podziału nie oceniając w ogóle zasadności roszczeń. W tym przypadku chodzi o stworzenie przedmiotu postępowania. Taki podział nie narusza niczyich praw. Przy tym art. 95 ugn nie wymaga aby podziału dokonywać dopiero na określonym etapie dochodzenia roszczeń. Nie można w tym przypadku mówić o przedwczesności podziału.

Podział nieruchomości w celu realizacji roszczeń z art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. wypełnia pojęcie "realizacji roszczeń wynikających z odrębnych ustaw" w rozumieniu art. 95 ust. 4 ugn. Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zgłoszone roszczenia do nieruchomości w. oznaczonej hip. [...] upoważniały do wydania decyzji o podziale w trybie art. 95 pkt 4 ugn. Przy tym nie ma znaczenia dla legalności tego podziału przekonanie skarżącego o tym, że roszczenie wygasło. Nie ulega żadnym wątpliwościom, że do przedmiotowej nieruchomości zostało zgłoszone roszczenie dekretowe, co potwierdza m.in. pismo Banku [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. Również skarżący w treści odwołania potwierdza fakt zgłoszenie roszczeń przez Bank [...] oraz spadkobierców przedwojennego właściciela nieruchomości położonej przy ul.[...].

Ponadto wskazać należy, że podział geodezyjny nie ma żadnego wpływu na kwestię dochodzenia praw przez U., ponieważ w przypadku uzyskania potwierdzenia tytułu prawnego do dzielonej nieruchomości, nie będzie żadnych przeszkód do scalenia trzech działek.

W ocenie Sądu pewne uchybienia w sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonej decyzji - na które wskazuje skarżący, nie miały żadnego wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób czytelny wskazuje na prawidłowość decyzji organu pierwszej instancji i brak podstaw do jej uchylenia. Dlatego też pewne omyłkowe stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu decyzji nie mogło skutkować jej uchyleniem.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalono.