II SA/Rz 609/14 - Wyrok

Data orzeczenia	2014-09-24	
Data wpływu	2014-05-12	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie	
Sędziowie	Joanna Zdrzałka
Paweł Zaborniak
Stanisław Śliwa /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6037 Transport drogowy i przewozy	
Hasła tematyczne	Administracyjne postępowanie	
Sygn. powiązane	II GSK 537/15	
Skarżony organ	Inspektor Transportu Drogowego	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżoną decyzję	
Powołane przepisy	Dz.U. 2012 nr 0 poz 270; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2013 nr 0 poz 267; art. 7, art. 77, art. 107 § 3; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Joanna Zdrzałka Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 września 2014 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego K. Z. kwotę 1572 zł /słownie: tysiąc pięćset siedemdziesiąt dwa złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Przedmiot zaskarżenia stanowi decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] utrzymująca w mocy, na skutek odwołania K. Z., decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej także WITD) z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, wydana w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej następnie "K.p.a.", art. 4 pkt 22 lit. h, art. 92a ust. 1, ust. 2, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414) oraz lp. 5.1, lp. 5.2 i lp. 6.3.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6, art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 r.) oraz art. 13 i art. 15 ust. 2 Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 21.12.1985 r. ze zm.).

Wymienioną decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. organ I instancji nałożył na K. Z. – prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] karę pieniężną w łącznej kwocie 9 300 zł w związku z przekroczeniem maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu – 1200 zł, przekroczeniem maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego – 7100 zł oraz wobec jednoczesnego używania kilku wykresówek lub kart kierowcy – 1000 zł.

Od rozstrzygnięcia tego K. Z. złożył odwołanie, wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie kwestionowanej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił nieuwzględnienie braku jego wpływu na zawinione wyłącznie przez kierowcę naruszenia regulacji dotyczących transportu drogowego, nieuwzględnienie, iż w prowadzonym przedsiębiorstwie zapewnił pracownikom właściwą organizację i dyscyplinę pracy pozwalającą kierowcom na stosowanie się do obowiązujących norm oraz oparcie się na niewiarygodnych, złożonych pod presją zeznaniach kierowcy. Odwołujący się podkreślił, że jako właściciel przedsiębiorstwa zajmującego się wykonywaniem przewozów drogowych nigdy nie nakłaniał, jak też nie akceptował sytuacji zmierzających do łamania przez kierowców obowiązujących przepisów. Strona podkreśliła, że niezwłocznie po uzyskaniu wiedzy odnośnie do popełnionych przez kierowcę J. C., stwierdzonych w toku kontroli, naruszeń pracownik ten został ukarany karą nagany z wpisem do akt pracowniczych.

Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wskazując, że opisane w niej naruszenia stwierdzone zostały podczas kontroli drogowej pojazdu marki Daf o nr. rej. [...] wraz z naczepą marki Zasław nr rej. [...], przeprowadzonej w dniu 9.10.2013 r. na drodze krajowej nr [...] (93 km + 100 Kierunek [...]). Pojazdem tym kierował J. C., wykonujący krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu i na rzecz K. Z. - prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: [...].

Organ zwrócił uwagę na art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, zwanej następnie u.t.d., zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 zł za każde naruszenie, przy czym w świetle ust. 2 powołanego artykułu suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10 000 zł. Zgodnie z art. 92a ust. 6 u.t.d., wykaz naruszeń przedmiotowych obowiązków lub warunków określa załącznik nr 3 do tego aktu. W świetle natomiast art. 4 pkt 22 lit. h u.t.d. przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego należy rozumieć te wynikające z przepisów ustawy oraz Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. Po dokonaniu analizy zapisów wykresówki kierowcy J. C. za dni 30.09.2013 r. i 1.10.2013 r. (przy uwzględnieniu zeznań kierowcy) ustalono, że dzienny okres prowadzenia pojazdu rozpoczął się w dniu 30.09.2013 r. o godz. 13.30, a zakończył w dniu następnym o godz. 3.45. Kierowca prowadził zatem pojazd łącznie przez 13 godzin i 50 minut, przekraczając tym samym maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 3 godziny i 50 minut wobec dopuszczalnej normy wynoszącej w tym przypadku 10 godzin. Analiza zapisów wykresówki J. C. za dni 8-9.10.2013 r. (przy uwzględnieniu także jego zeznań) doprowadziła do ustalenia, że okres prowadzenia pojazdu rozpoczął się 8.10.2013 r. o godz. 8.30, a zakończył w tym dniu o godz. 21.30. Kierowca prowadził zatem pojazd łącznie przez 13 godzin, przekraczając maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 3 godziny wobec dopuszczalnej normy w tym wypadku, wynoszącej 10 godzin. Za powyższe naruszenia nałożone zostały kary pieniężne w wysokości odpowiednio: 700 zł i 500 zł w związku z brzmieniem art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i lp. 5.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Po analizie zapisów wykresówki kierowcy J. C. za dni 30.09.2013 r. i 1.10.2013 r. (przy uwzględnieniu jego zeznań) ustalono, że przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 8 godzin i 30 minut, za co nałożona została kara pieniężna w łącznej wysokości 7100 zł wobec treści art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Ocena całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, a to protokołu kontroli, zapisów wykresówek oraz protokołu przesłuchania kierowcy ( z 9.10.2013 r.) wykazuje, zdaniem organu, jednoczesne używanie przez kierowcę J. C. kilku wykresówek (w okresie od godz. 13.30 dnia 30.09.2013 r. do godz. 3.50 dnia 1.10.2013 r. używane były dwie wykresówki). W związku z powyższym nałożono karę pieniężną w wysokości łącznej 6 200 zł stosownie do art. 13, art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, pkt 4.3 lit. c rozdziału III Załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/8 oraz lp. 6.3.5 załącznika nr 3 do u.t.d.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 92b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.t.d., który przewiduje, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach wypoczynku, jeśli podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców dotyczących transportu drogowego oraz prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania tych przepisów lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Organ wskazał, że stwierdzone u przedsiębiorcy naruszenia realnie zagrażają bezpieczeństwu w ruchu drogowym, będąc powodem kolizji i wypadków spowodowanych przez przemęczonych kierowców.

W ocenie GITD, bezpodstawne byłoby także zastosowanie w niniejszej sprawie art. 92c ust. 1 u.t.d., który w pkt 1 stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie się umarza, jeśli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Jest to zatem regulacja dotycząca wyjątkowych sytuacji, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie mógł przewidzieć. Organ zaznaczył, powołując się na orzecznictwo sądowe, że wskazane w ostatnio powołanym przepisie przesłanki egzoneracyjne tzn. zwalniające z odpowiedzialności odnoszą się do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć. Nie można więc skutecznie powoływać się na treść tej regulacji, gdy to pracownik przedsiębiorcy, działający w ramach powierzonych mu zadań, dopuszcza się działań, za które ustawa przewiduje nałożenie kary. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest zatem prawidłowe zabezpieczenie i zorganizowanie zadania przewozowego, a następnie jego właściwa kontrola. Wynika to z brzmienia art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 561/2006. W świetle natomiast art. 10 ust. 3 tego aktu, przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszcza się nie tylko sam przedsiębiorca, ale także kierowcy tego przedsiębiorstwa.

Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy GITD uznał, że strona nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Z zeznań przesłuchanego w charakterze świadka kierowcy J. C. wynika teza przeciwstawna, a mianowicie, że w przedsiębiorstwie strony zadania przewozowe nie były zaplanowane tak, aby nie powodować naruszeń czasu jazdy, przerw i odpoczynków. Odnosząc się do twierdzenia odwołania wskazującego na system kontroli i nadzoru odpowiedzialnego za systematyczną weryfikację pracy kierowców organ podniósł, że system ten nie działa, skoro strona nie zauważyła rażących naruszeń prawa, jakich dopuścił się kierowca, a ujawnionych w trakcie kontroli drogowej. GITD podniósł, że w zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd i trudno wówczas o osobisty nadzór pracodawcy. Nie można tego jednak traktować w kategoriach "braku wpływu" czy okoliczności "których nie można przewidzieć", bowiem to przedsiębiorca ma obowiązek organizowania kierowcy pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń. Wyłączenie odpowiedzialności w takiej sytuacji, którą należy uznać za typową godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem przepisów, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Brak więc zastosowania przez przedsiębiorcę w tym zakresie właściwych rozwiązań obciąża pracodawcę i nie jest żadnym usprawiedliwieniem. GITD zaznaczył także, iż w świetle regulacji u.t.d. za naruszenie przedmiotowych przepisów odpowiedzialność ponoszą niezależnie przedsiębiorca i kierowca (art. 92 ust. 1 i art. 92a ust. 1).

W odniesieniu do zarzutów odwołania organ wskazał, że WITD zgromadził w aktach sprawy dowody wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia, kwestionowana decyzja zawiera zaś wszystkie elementy określone w art. 107 K.p.a.

K. Z. zaskarżył decyzję GITD do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającym ją rozstrzygnięciem ZWITD oraz o zasądzenie kosztów postępowania, podnosząc zarzuty naruszenia:

- art. 92b u.t.d. przez niezastosowanie i nałożenie kary w sytuacji, gdy w prowadzonym przedsiębiorstwie zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów o czasie pracy,

- art. 92c u.t.d. przez niezastosowanie i brak umorzenia postępowania, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że nie miał wpływu i nie mógł przewidzieć powstania naruszenia czasu pracy i przerw w pracy, którego dopuścił się zatrudniony u niego kierowca,

- art. 7, art. 77 K.p.a. polegające na błędnej ocenie materiału dowodowego i braku zebrania całego materiału potrzebnego do wyjaśnienia sprawy.

Skarżący podniósł, że wbrew stwierdzeniom zawartym w kwestionowanej decyzji, obowiązujący u niego system wynagradzania kierowców nie motywuje finansowo do przekraczania norm czasu pracy czy też pracy bez odebrania przerw w prowadzeniu pojazdu. Wynagrodzenie kierowcy ustalone jest w stałej stawce, bez żadnych dodatków bądź premii uzależnionych od liczby przejechanych kilometrów bądź masy przewożonego ładunku. Ponadto, kierowcy są cyklicznie szkoleni w zakresie wykonywanych przez nich obowiązków, ze szczególnym naciskiem na zagadnienia związane z czasem pracy. Stwierdzenie naruszenia przez kierowców norm czasu pracy jest podstawą do stosowania wobec nich środków wskazanych w Kodeksie pracy w celu zapobieżenia kolejnym naruszeniom. Strona skarżąca podkreśliła, że zlecenia, które miał do wykonania J. C., a których dotyczy sprawa zostały tak zorganizowane, aby kierowca nie musiał przekraczać czasu pracy. Skarżący zarzucił też wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o zeznania J. C. bez sprawdzenia ich wiarygodności. Nie zostały, jego zdaniem, poczynione ustalenia mające na celu sprawdzenie, czy w prowadzonym przez niego przedsiębiorstwie są stosowane środki zapobiegające naruszeniom. Skarżący wyraził sprzeciw wobec ukarania go za używanie przez kierowcę jednocześnie dwóch wykresówek, bowiem na takie samowolne działanie nie ma żadnego wpływu.

GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, negując stwierdzenie strony, że czas na pokonanie odległości 795 km (trasa do [...]) oraz 909 km (trasa do [...]) wynosi poniżej 10 godzin.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiot sprawowanej przez sąd administracyjny kontroli działalności administracji publicznej stanowi zgodność z prawem m. in. decyzji administracyjnych – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), określanej dalej jako "P.p.s.a.". W ramach tej kontroli sąd bada, czy zaskarżony akt narusza prawo materialne czy też procesowe w sposób mający lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie takiego naruszenia obliguje do uchylenia kwestionowanej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1), zaś uznanie skargi za bezzasadną skutkuje koniecznością jej oddalenia (art. 151 P.p.s.a.). Sprawując kontrolę sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

W niniejszym postępowaniu ocenie poddana została legalność decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymującej w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej w łącznej wysokości 9 300 zł na K. Z., prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie transportu towarów. Podstawę powyższego stanowiło ustalenie, w trakcie przeprowadzonej w dniu 9 października 2013 r. kontroli na drodze krajowej nr [...], że kierujący pojazdem – J. C. przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu, maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego oraz jednocześnie używał kilku wykresówek.

K. Z. nie kwestionuje w istocie stwierdzonych naruszeń regulacji dotyczących wykonywania transportu drogowego. Nie zgadza się jednak z uznaniem jego winy, a w konsekwencji odpowiedzialności za powyższe. Wskazuje bowiem, że osobą wyłącznie winną zaistniałej sytuacji jest kierowca pojazdu J. C., na którego zachowanie nie miał on żadnego wpływu. W prowadzonym przedsiębiorstwie transportowym zapewnił zaś pracownikom właściwą organizację i dyscyplinę pracy, pozwalającą na stosowanie się przez kierowców do obowiązujących norm, natomiast zlecenia przewozowe dostosowywane są do przepisów określających normy prowadzenia pojazdów. Kwestie te strona podniosła w skierowanym do organu I instancji piśmie z dnia 21 października 2013 r., a następnie w odwołaniu od decyzji tego organu. W końcowej części przedmiotowego środka zaskarżenia K. Z., nie zgadzając się z dokonaną przez WITD interpretacją treści zeznań kierowcy J. C., wniósł o przesłuchanie w charakterze strony.

GITD nie przeprowadził zgłoszonego przez odwołującego się dowodu, a w uzasadnieniu swojej decyzji w żaden sposób nie odniósł się do tego żądania. Po zacytowaniu brzmienia art. 92b ust. 1 u.t.d., przewidującego przypadki, w których nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku organ wskazał, że naruszenia, jakich dopuścił się kierujący pojazdem realnie zagrażają bezpieczeństwu w ruchu drogowym i są powodem wypadków i kolizji powodowanych przez przemęczonych kierowców. W dalszej części uzasadnienia stwierdził, że z uwagi na treść zeznań kierowcy nie może uwzględnić stanowiska strony, iż zadania przewozowe zaplanowane są tak, aby nie powodować naruszeń czasu jazdy, przerw i odpoczynków i że to kierowcy decydują o tempie pracy. Oceniając natomiast przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie dowodowe GITD wskazał, że zgromadzono wszystkie dowody konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Zacytował także treść orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazującego, że organ winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeśli jednak mają one znaczenie dla sprawy. GITD uznał za błędny pogląd strony, że wyłącznie na organie spoczywa obowiązek zgromadzenia dowodów świadczących na jej korzyść.

W ocenie Sądu, taka postawa organu drugiej instancji nie może zasługiwać na aprobatę. W myśl bowiem obowiązującej w postępowaniu administracyjnym zasady wyrażonej w art. 7 K.p.a., organ administracji publicznej ma obowiązek z urzędu, jak też na wniosek strony podejmować wszelkie czynności, które niezbędne są do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W tym celu winien w sposób wyczerpujący zebrać, a następnie rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oceniając na podstawie jego całokształtu, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.). Zgodnie z kolei z brzmieniem art. 78 § 1 K.p.a., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. _@POCZ@__@KON@Organ administracji publicznej może nie uwzględnić takiego żądania, jeśli nie zostało ono zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli dotyczy ono okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. W istocie zawsze więc, gdy zgłoszony przez stronę wniosek dotyczy ważnej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, organ zobowiązany jest do jego uwzględnienia.

W niniejszej sprawie – co już wyżej zaznaczono – K. Z. kwestionując dokonaną przez organ I instancji interpretację złożonych przez kierowcę zeznań w zakresie odnoszącym się do obowiązujących u niego zasad pracy dotyczących norm czasu pracy złożył wniosek o przesłuchanie w charakterze strony. GITD tymczasem nie przeprowadził takiego dowodu, jak też nie odniósł się do niego wprost w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. Uznał natomiast za wiarygodne zeznania kierowcy i na ich podstawie przyjął, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak jest podstaw do zastosowania art. 92b ust. 1 u.t.d. Stwierdzenie takie jest jednak zdecydowanie przedwczesne. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że zgłoszony przez K. Z. dowód dotyczył podstawowej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii. Strona nie zgodziła się przecież z zeznaniami J. C. w zakresie dotyczącym obowiązującej u niego dyscypliny w odniesieniu do czasu pracy. Z powołanego zaś art. 92b ust. 1 u.t.d. wynika, że kary pieniężnej za naruszenie przepisów normujących czas prowadzenia pojazdów nie nakłada się, gdy podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców regulacji unijnych w zakresie transportu drogowego oraz prawidłowe zasady wynagradzania (tj. niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania tych przepisów lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego). W takiej sytuacji, nieprzeprowadzenie przedmiotowego dowodu, a w konsekwencji brak skonfrontowania treści zeznań świadka – kierowcy oraz strony – przedsiębiorcy (pracodawcy) stanowi o niewątpliwym naruszeniu przez organ wspomnianego art. 78 § 1 K.p.a. i wyrażonej w art. 10 § 1 K.p.a. zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Udział ten może się bowiem przejawiać w zgłaszaniu przez stronę różnego rodzaju dowodów, które w jej ocenie są dla sprawy istotne. Oczywiście analizy w zakresie przydatności danego dowodu dla podjęcia rozstrzygnięcia dokonuje organ prowadzący postępowanie, który jednak w tym zakresie nie może się wykazać dowolnością działania. Wówczas, gdy proponowany przez stronę dowód uznaje za zbędny dla sprawy winien wyjaśnić argumenty, które za twierdzeniem takim przemawiają. Łączy się to z zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.) oraz zasadą wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi organy kierują się przy załatwianiu sprawy (art. 11 K.p.a.).

Zaniechanie zatem przesłuchania K. Z. na okoliczność obowiązującego w jego przedsiębiorstwie systemu pracy i dyscypliny pracy w kontekście treści złożonych przez kierowcę J. C. zeznań i w związku z brzmieniem art. 92b ust. 1 u.t.d. przesądziło o tym, że organ za wcześnie przyjął określone ustalenia w sprawie. Stanowi to o naruszeniu wskazanych wyżej art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Dopiero więc uwzględnienie wniosku strony pozwoli na zgromadzenie w sprawie pełnego materiału dowodowego, dokonanie przez organ na jego podstawie właściwych ustaleń faktycznych i należyte rozstrzygnięcie sprawy.

W tym miejscu należy podkreślić, że w związku z surowymi konsekwencjami finansowymi dla prowadzącego działalność w zakresie transportu drogowego z naruszeniem obowiązujących w tym zakresie regulacji, organ administracji powinien dołożyć maksymalnej staranności przy wyjaśnianiu istotnych w sprawie faktów. Taką należytą starannością nie wykazał się jednak organ odwoławczy w niniejszej sprawie. Można się bowiem zgodzić ze stwierdzeniem GITD, że nie wyłącznie na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek gromadzenia dowodów. Więcej, w sytuacji, gdy to przedsiębiorca zmierza do zwolnienia się z odpowiedzialności za naruszenie przez kierowcę przepisów prawnych, to jako wywodzący skutki prawne z unormowań umożliwiających uniknięcie tego rodzaju odpowiedzialności, winien on udowodnić przemawiające za tym okoliczności (tak np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2.06.2009 r. II GSK 989/08, www.nsa.gov.pl). K. Z. wykazał więc określoną aktywność i zgłosił w odwołaniu od pierwszoinstancyjnej decyzji dowód z własnego przesłuchania, który jednak został przez organ zignorowany mimo, że dotyczył on ważnej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii.

W ponownym postępowaniu GITD przeprowadzi zatem wskazany przez K. Z. w odwołaniu dowód tj. przesłucha go w charakterze strony. Następnie skonfrontuje te zeznania z zeznaniami J. C. w kontekście możliwości zastosowania w niniejszej sprawie art. 92b ust. 1 u.t.d.

Nie przesądzając zatem ostatecznego wyniku sprawy Sąd uchylił decyzję GITD z [...] marca 2014 r. celem uzupełnienia materiału dowodowego we wskazanym wyżej zakresie, jego analizy i podjęcia rozstrzygnięcia, którego uzasadnienie winno odpowiadać brzmieniu art. 107 § 3 K.p.a.

Podstawę niniejszego orzeczenia stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku znajduje oparcie w art. 152 P.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a i § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490).