Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia NSA Antoni Hanusz (spr.), Sędzia WSA (del.) Artur Kot, Protokolant Katarzyna Kwaśniewska-Ciesielska, po rozpoznaniu w dniu 11 października 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 października 2019 r. sygn. akt I SA/Łd 371/19 w sprawie ze skargi A. J. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 marca 2019 r. nr 0113-KDIPT2-3.4011.656.2018.2.RR w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 2) zasądza od A. J. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrokiem z 29 października 2019 r., I SA/Łd 371/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną przez A. J. indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w dniu 4 marca 2019 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych

Zaskarżoną interpretacją Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że stanowisko skarżącej przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów jest nieprawidłowe. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni zawarła w dniu 17 kwietnia 2014 r. umowę spółki cywilnej. Udział wnioskodawczyni w spółce przez cały okres jej istnienia wynosił 30%, udział drugiego ze wspólników 70%. Dnia 2 czerwca 2014 r. wspólnicy nabyli w celu prowadzenia działalności przez ich spółkę do majątku wspólnego przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 55 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r., poz. 1025 ze zm.). Przedmiot działalności spółki stanowiła produkcja klipsów wędliniarskich. W 2016 r. nastąpiło faktyczne zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę. Wtedy też wnioskodawczyni wypowiedziała umowę spółki ze skutkiem z końcem 2016 r. Do chwili obecnej toczy się jednak przed sądem powszechnym postępowanie o zniesienie współwłasności składników majątku wspólnego byłych wspólników spółki. Przedmiotowe postępowanie dotyczy m.in. nieruchomości, pod adresem, której spółka wykonywała działalność gospodarczą oraz ruchomości w postaci wysoce specjalistycznych maszyn i oprzyrządowania o znacznej wartości, tj. centrum obróbczego, sześciu pras wieloczynnościowych oraz przypisanego do nich oprzyrządowania do produkcji klipsów. Ruchomości te zgodnie z postanowieniem sądu złożone zostały w pomieszczeniach zlokalizowanych na terenie wspomnianej nieruchomości.

Na mocy postanowień sądu również na czas trwania postępowania o zniesienie współwłasności wobec obojga byłych wspólników spółki ustanowiony został zakaz zbywania, usuwania i wynoszenia z miejsca ich złożenia ww. ruchomości. W toku postępowania o zniesienie współwłasności wnioskodawczyni wnosi o przyznanie jej prawa własności wobec wszystkich składników majątku wspólnego, w celu podjęcia z ich wykorzystaniem działalności w zakresie prowadzonym uprzednio w formie spółki cywilnej. Obecnie z wykorzystaniem majątku wspólnego nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza.

Wnioskodawczyni prowadzi natomiast w formie firmy jednoosobowej, pod innym adresem, pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa w sprzedaży klipsów wędliniarskich. Od stycznia 2019 r. wnioskodawczyni ma zamiar rozpocząć również produkcję klipsów wędliniarskich, wykorzystując do tego celu nabyte od osoby trzeciej urządzenia. Produkcja klipsów będzie miała miejsce na terenie innej niż objęta majątkiem wspólnym nieruchomości.

Celem zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów wnioskodawczyni ponosi i będzie ponosić wydatki tytułem:

1) wieczystego użytkowania gruntu i podatku od nieruchomości za 2018 r. Stroną otrzymanej decyzji jest wnioskodawczyni oraz jej były wspólnik. Wnioskodawczyni uiściła przypadającą na nią część w wysokości 30% zobowiązania w obrocie bezgotówkowym z rachunku bankowego utrzymywanego w związku z wykonywaną w formie firmy jednoosobowej działalnością gospodarczą na wskazany rachunek organu,

2) dostawy oleju opałowego. Dotychczas zakupu paliwa dokonał były wspólnik, wystawiając na wnioskodawczynię fakturę w wysokości 30% poniesionych wydatków.

W niedługiej przyszłości wystąpi konieczność nabycia kolejnej partii paliwa. Wnioskodawczyni w związku z całkowitym zaprzestaniem przez byłego wspólnika jakichkolwiek świadczeń na majątek wspólny zmuszona jest ponieść całkowity wydatek z tego tytułu. Nabycie paliwa udokumentowane zostanie fakturą wykazującą w swej treści jako nabywcę wnioskodawczynię, a cena uiszczona zostanie przez nią w pełnej wysokości w obrocie bezgotówkowym z rachunku bankowego utrzymywanego w związku z wykonywaną w formie firmy jednoosobowej działalnością gospodarczą na rachunek dostawcy,

3) dostawy energii elektrycznej. Stroną umowy zawartej z dostawcą jest nieistniejąca spółka i spółka jest wskazana jako nabywca w otrzymywanych fakturach. Wnioskodawczyni w związku z całkowitym zaprzestaniem przez byłego wspólnika jakichkolwiek świadczeń na majątek wspólny uiszcza cenę w pełnej wysokości w obrocie bezgotówkowym z rachunku bankowego utrzymywanego w związku z wykonywaną w formie firmy jednoosobowej działalnością gospodarczą na rachunek dostawcy,

4) utrzymania porządku na terenie nieruchomości i ochrony obiektu. Wydatki z powyższego tytułu dokumentowane są fakturami wykazującymi w swej treści jako nabywcę wnioskodawczynię, a cena uiszczana jest przez nią w pełnej wysokości w obrocie bezgotówkowym z rachunku bankowego utrzymywanego w związku z wykonywaną w formie firmy jednoosobowej działalnością gospodarczą na rachunek dostawcy,

5) zakupu i instalacji systemu kamer przemysłowych. Wydatki z powyższego tytułu dokumentowane zostały fakturami wykazującymi w swej treści jako nabywcę wnioskodawczynię, a cena uiszczona została przez nią w pełnej wysokości w obrocie bezgotówkowym z rachunku bankowego utrzymywanego w związku z wykonywaną w formie firmy jednoosobowej działalnością gospodarczą na rachunek dostawcy.

W odniesieniu do poniesionych w całości przez wnioskodawczynię (dotychczas i w przyszłości) wydatków opisanych powyżej w punktach 1-4 i 5, w ramach toczącego się przed sądem powszechnym postępowania o zniesienie współwłasności majątku wspólnego byłych wspólników, wnioskodawczyni nosi się z zamiarem zgłoszenia roszczenia o zasądzenie na jej rzecz kwoty odpowiadającej udziałowi byłego wspólnika w majątku wspólnym, a stanowiącej uiszczoną niejako "za niego" część opisanych kosztów.

W przypadku uzyskania pozytywnego rozstrzygnięcia w tej kwestii wnioskodawczyni ma zamiar sporządzić stosowny dowód księgowy i dokonać korekty kosztów uzyskania przychodów. W piśmie z 12 lutego 2019 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, wnioskodawczyni wskazała, że do celów podatku dochodowego od osób fizycznych spółka prowadziła podatkową księgę przychodów i rozchodów.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie, tj. czy wydatki z powyższego tytułu, których ideą jest zapobieżenie uszczupleniu lub utracie źródła przychodów, stanowią dla wnioskodawczyni w faktycznie poniesionej wysokości koszt podatkowy w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1509, ze zm., dalej: "u.p.d.o.f.") jako wydatki poniesione w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów?

Organ uznał stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe. Organ interpretacyjny wskazał, że wymienione we wniosku wydatki w faktycznie poniesionej wysokości nie stanowią bądź nie będą stanowić dla wnioskodawczyni kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., jako że nie zostały bądź nie zostaną one poniesione w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, bowiem w 2016 r. nastąpiło faktyczne zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej w zakresie produkcji klipsów wędliniarskich. Wtedy też wnioskodawczyni wypowiedziała umowę spółki ze skutkiem z końcem 2016 r.

2. Na interpretacją Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 4 marca 2019 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie prawa materialnego, wyrażonego w art. 22 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. oraz przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, wyrażonych w art. 14c § 2 w zw. z art. 120 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, ze zm., dalej: "o.p."). Jednocześnie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej) oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Natomiast w odpowiedzi na skargę organ wydający interpretację wniósł o jej oddalanie ponosząc argumentację przedstawioną w uzasadnianiu zaskarżonej interpretacji.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). uchylił zaskarżoną interpretację.

Kwestią budzącą kontrowersje w rozpoznawanej sprawie była możliwość uznania za koszty podatkowe w rozumieniu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. wydatków ponoszonych przez stronę w ramach aktualnie prowadzonej działalności gospodarczej a związanych z jej wcześniejszym uczestnictwem w spółce cywilnej, która uległa rozwiązaniu, mających na celu utrzymanie jej nieruchomości i ruchomości (maszyny i urządzenia) celem ich zachowania i zabezpieczenia jako źródła przychodów, na bazie których to urządzeń zamierza kontynuować produkcję w prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej.

Na wstępie rozważań opowiadając się za wadliwością stanowiska organu, Sąd pierwszej instancji odwołał się do regulacji materialnej ustawy podatkowej. Dalej Sąd przytoczył treść przepisu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. i wskazał, że w okolicznościach stanu faktycznego skarżąca podała, że zamierza wykorzystać majątek zlikwidowanej spółki cywilnej w prowadzonej działalności gospodarczej, natomiast z uwagi na toczące się postępowanie sądowe nie jest w stanie tego uczynić od razu, jednocześnie zaznaczając, że ów majątek wymaga stosowanego zabezpieczenia przed zniszczeniem, ze względu na określone reżimy sanitarne stosowane w branży spożywczej. Stąd też, w jej ocenie, powstaje konieczność ponoszenia wydatków na źródło przychodów, które wystąpią w przyszłości z użyciem majątku spółki.

Tymczasem organ nie bacząc na te istotne okoliczności stanu faktycznego, nieprawidłowość stanowiska strony łączy wyłącznie z rozwiązaniem spółki cywilnej, tym samym brakiem uzyskiwania przychodów z produkcji klipsów wędliniarskich. Dowodzi, iż koszty uzyskania przychodów nie są kosztami uzyskania jakichkolwiek przychodów, lecz zawsze związane są z uzyskaniem przychodu z konkretnego źródła przychodów i mogą pomniejszać tylko ten właśnie przychód. Jednocześnie pomija te elementy stanu faktycznego, które wskazują, że strona nadal prowadzi działalność gospodarczą zbieżną co do branży z działalnością spółki cywilnej, powołując się na zamiar kontynuowania działalności w zakresie produkcji klipsów wędliniarskich. W ocenie Sądu trafnie w odniesieniu do tych poglądów organu wskazuje strona, że rozwiązanie spółki cywilnej nie rzutuje na prowadzoną działalność gospodarczą wspólnika (tu: skarżącej), gdyż tym źródłem w odniesieniu do strony jest pozarolnicza działalność gospodarcza wykonywana indywidualnie, poprzednio jak i aktualnie.

Odwołując się do art 5b ust. 2 u.p.d.o.f. forma prowadzonej działalności gospodarczej (spółka niebędąca osobą prawną) nie zmieniła statusu podatnika, gdyż nadal prowadzi on działalność gospodarczą zaliczoną do źródła wymienionego w art 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Zdaniem Sądu pierwszej instancji zaakceptować należało stanowisko skargi, iż brak jest podstaw do rozdzielnego postrzegania jako odrębnego źródła przychodów działalności gospodarczej osoby fizycznej prowadzonej w formie jednoosobowej i spółki cywilnej niebędącej osobą prawną. W niniejszej sprawie jest to nadal kontynuacja tego samego źródła przychodów – pozarolniczej działalności gospodarczej. Pomimo rozwiązania spółki cywilnej źródłem przychodów strony jest nadal tak zdefiniowana działalność gospodarcza. Brak jest przy tym z woli ustawodawcy postrzegania w różny sposób źródła przychodów w postaci pozarolniczej działalności gospodarczej ze względu na formę jej prowadzenia. Zdaniem Sądu administracyjnego pierwszej instancji, organ w ogóle w poruszanej kwestii nie ocenia stanowiska podatnika, lecz opowiada się za przyjętym z góry założeniem. Tymczasem ponoszone wydatki nie służą tylko zakończeniu bytu prawnego spółki, tj. rozdzieleniu jej majątku, ale jak wskazano we wniosku, w przyszłości służyć mają działalności gospodarczej strony. W ocenie Sądu na gruncie art 22 ust. 1 u.p.d.o.f. nie sposób pomijać stanów, kiedy podatnik podejmuje działania mające na celu zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów, czyniąc to na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej w celu uzyskiwanie z tego źródła przychodów. We wskazanej regulacji prawnej nie ma na osi czasu żadnego związania jako warunku sine qua non i uznania za koszt podatkowy okresu poniesienia wydatku z osiągnięciem przychodu. Takiej przesłanki ograniczającej zaliczalność wydatków do kosztów podatkowych normodawca nie wprowadził.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji strona słusznie wskazała, że organ podatkowy skoncentrował się na związaniu wydatków ze źródłem przychodów rozumianym przedmiotowo, pomijając całkowicie aspekt rozpoznania ich w powiązaniu z prowadzoną działalnością gospodarczą jako źródłem przychodów w ramach uczestnictwa jako wspólnik spółki cywilnej , także i poza nią.

Kontynuacja działalności gospodarczej jest wyraźnie zaznaczona przez stronę okolicznościami stanu faktycznego tj. zamiarem, a konieczność ponoszenia wydatków traktowanych jako zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów wymuszona zaistniałą sytuacją oczekiwania na finał podziału majątku spółki, przy czym brak jego zabezpieczenia w sposób opisany we wniosku doprowadzi do jego zniszczenia. Strona nie wskazała w opisie stanu faktycznego, że doszło do zakończenia prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, a zatem skutkiem rozwiązania spółki jest zainicjowanie innej jako następczej.

Wobec tego Sąd administracyjny pierwszej instancji uznał, że zaskarżona interpretacja narusza art. 14c § 2 o.p. Uznano w niej bowiem stanowisko strony za nieprawidłowe, jednak organ interpretacyjny nie uzasadnił szerzej swojego stanowiska, pozostawiając poza obszarem rozważań istotne element stanu faktycznego.

4. W skardze kasacyjnej organ podatkowy zaskarżył wyrok w całości i zarzucił mu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., naruszenie:

- przepisów postępowania, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, i przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwą ocenę co do zastosowania tj. art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i lit. a), art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 14c § 2 o.p. oraz art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez dokonanie przez Sąd błędnej tj. nieprawidłowej oceny faktycznej i prawnej stanowiska organu interpretacyjnego i bezpodstawnemu przyjęcie, że organ w indywidualnej interpretacji, wydanej w niniejszej sprawie, naruszył art. 14c § 2, uznając stanowisko wnioskodawczym za nieprawidłowe, ponieważ nie uzasadnił szerzej swojego stanowiska, pozostawiając poza obszarem rozważań istotne elementy stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, co rzutowało na dokonanie wykładni art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., podczas nic takiego nie miało miejsca, gdyż w interpretacji odniesiono się do wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i wykazano (przywołując stosowne przepisy) dlaczego stanowisko wnioskodawczyni jest nieprawidłowe,

- prawa materialnego tj. art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. przez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwą ocenę zastosowania, polegającą na błędnym przyjęciu, przez Sąd, że wydatki ponoszone przez wnioskodawczynię miały służyć zachowaniu albo zabezpieczeniu źródła przychodów wnioskodawczyni.

Powyższe uchybienia Sądu, w ocenie skarżącego kasacyjnie skutkowały uwzględnieniem skargi i uchyleniem odpowiadającej prawu interpretacji indywidualnej, podczas gdy przedmiotowa skarga powinna zostać oddalona, na podstawie art. 151 p.p.s.a., gdyż w niniejszej sprawie organ nie dopuścił się naruszenia przepisów wskazanych przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Wobec powyższego pełnomocnik organu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i jej oddalenie, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

5. Skarga kasacyjna okazała się zasadna, dlatego została uwzględniona. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Z treści przepisu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. wynika, że koszty uzyskania przychodów nie są kosztami uzyskania jakichkolwiek przychodów, lecz zawsze związane są z uzyskaniem przychodu z konkretnego źródła. Koszty uzyskania przychodu z danego źródła pomniejszają przychody z tego właśnie źródła, w przedmiotowej sprawie prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej, a nie jakiekolwiek przychody. Koszty uzyskania przychodu są zatem ściśle i funkcjonalnie przyporządkowane do danego źródła przychodów.

Drugą istotną cechą danego kosztu jako kosztu uzyskania przychodu jest jego związek z przychodem. Należy przy tym pamiętać, że chodzi o przychód z konkretnego źródła, bowiem koszty są ściśle związane ze źródłami uzyskania przychodów. Związek kosztu z przychodem rozumiany jest w ten sposób, że pomiędzy poniesieniem kosztu a osiągnięciem przychodów tj. zachowaniem bądź zabezpieczeniem źródła przychodów, zachodzi określony związek o charakterze przyczynowo - skutkowym.

Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego sprawy należy wskazać, że z treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wynika, że wnioskodawczyni w latach 2017- 2019 poniosła i będzie ponosić w przyszłości wydatki z tytułu: wieczystego użytkowania gruntu, podatku od nieruchomości za 2018 r., dostawy oleju opałowego, dostawy energii elektrycznej, utrzymania porządku na terenie nieruchomości i ochrony obiektu, zakupu i instalacji systemu kamer przemysłowych, dotyczące składników majątkowych stanowiących współwłasność wspólników byłej spółki cywilnej, w tym wnioskodawczyni.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można uznać tego rodzaju wydatków za poniesione w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, ponieważ zostały poniesione lub będą poniesione w okresie, w którym nie istnieje już źródło przychodów związane z ww. kosztami. Z opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego wynika bowiem, że wnioskodawczyni umowę spółki cywilnej wypowiedziała ze skutkiem z końcem 2016 r. Nie zachodzi zatem w niniejszej sprawie związek pomiędzy poniesieniem kosztu, a zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów, tj. działalności gospodarczej w zakresie produkcji klipsów wędliniarskich prowadzonej przez ww. spółkę.

Jak wynika z wniosku o wydanie interpretacji obecnie wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, ale w zupełnie innym zakresie, tj. pośrednictwa w sprzedaży klipsów wędliniarskich (działalność handlowa a nie produkcyjna) i pod zupełnie innym adresem. A zatem, wymienione we wniosku wydatki w faktycznie poniesionej wysokości, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie stanowią lub nie będą stanowić dla wnioskodawczym kosztów uzyskania przychodów, w rozumieniu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., jako że nie zostały lub nie zostaną poniesione w celu zachowania albo zabezpieczenia obecnego źródła przychodów, tj. pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa w sprzedaży klipsów wędliniarskich.

Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że ponoszone wydatki miały służyć zachowaniu albo zabezpieczeniu źródła przychodów wnioskodawczym, gdyż w chwili ponoszenia wydatków, o których mowa we wniosku, majątek byłej spółki cywilnej nie był wykorzystywany przez wnioskodawczynię w prowadzonej działalności gospodarczej, w zakresie produkcji klipsów wędliniarskich. Co prawda wnioskodawczyni uzyskuje przychody ze źródła, tj. pozarolnicza działalność gospodarcza, jest to jednak działalność prowadzona w zupełnie innym zakresie (pośrednictwo w sprzedaży klipsów wędliniarskich) i innej formie prawnej (jednoosobowa działalność gospodarcza) niż działalność gospodarcza, z którą związane są ww. wydatki.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekając na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, równocześnie uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona rozpoznał skargę i na podstawie art. 151 p.p.s.a. ją oddalił. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 209 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 i art. 203 pkt 2 p.p.s.a.