Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Zabezpieczenie przyjęte przez organ podatkowy na wniosek strony w trybie art. 33d § 2 O.p. (w tym w formie przewidzianej w pkt 6 tego paragrafu) służące wykonaniu decyzji o zabezpieczeniu, o którym mowa w art. 33 O.p. (w tym obejmującym określoną w ramach § 4 pkt 2 w związku z § 2 pkt 2 tego artykułu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami za zwłokę), po wygaśnięciu decyzji o zabezpieczeniu na postawie art. 33a § 1 pkt 2 O.p. (tj. z uwagi na doręczenie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego), nie może być traktowane jako nadal prawnie istniejące zabezpieczenie podlegające dyspozycji organu.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, Sędzia NSA Hieronim Sęk (sprawozdawca), Sędzia NSA Marek Olejnik, po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 1349/24 w sprawie ze skargi F. S.K.A. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 13 września 2024 r., nr [...] w przedmiocie zaliczenia środków pieniężnych przyjętych jako zabezpieczenie na poczet zobowiązań w podatku od towarów i usług za kwiecień 2019 r. oraz czerwiec 2019 r. oddala skargę kasacyjną.

1. Przedmiot skargi kasacyjnej i podmiot ją wnoszący.

1.1. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: Dyrektor IAS) skargą kasacyjną z dnia 22 kwietnia 2025 r. zaskarżył w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 marca 2025 r., sygn. akt l SA/Gl 1349/24.

1.2. Wyrokiem tym Sąd, działając na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.), uchylił postanowienie Dyrektora IAS z dnia 13 września 2024 r. wydane wobec F. S.K.A. z siedzibą w G. (dalej: Spółka lub Skarżąca) oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gliwicach (dalej: Naczelnik US) z dnia 19 czerwca 2024 r. w przedmiocie zaliczenia środków pieniężnych przyjętych jako zabezpieczenie uznania kwoty na rachunku depozytowym organu podatkowego na poczet zobowiązań w podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT) za kwiecień i czerwiec 2019 r.

2. Stan sprawy.

2.1. Spółka w dniu 10 lipca 2019 r. złożyła deklarację VAT-7 za czerwiec 2019 r., w której wykazała kwotę 280.000 zł do zwrotu na jej rachunek bankowy w terminie 60 dni.

Decyzją z dnia 25 lipca 2022 r. Naczelnik US ustalił i określił Spółce przybliżone kwoty zobowiązań w podatku VAT oraz dokonał ich zabezpieczenia na majątku Spółki w łącznej wysokości 276.000 zł. Na kwotę zabezpieczenia złożyły się kwoty odpowiednio za maj 2019 r. i za czerwiec 2019 r., obie po 138.000 zł.

W dniu 9 sierpnia 2022 r. Spółka, na podstawie art. 33d ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm.; dalej: O.p.), złożyła wniosek "o przyjęcie dobrowolnego zabezpieczenia w kwocie 276.000 zł w formie uznania części kwoty należnego Spółce zwrotu nadwyżki w VAT za 6/2019 w wysokości 276.000 zł na rachunku depozytowym organu podatkowego".

2.2. Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2022 r. Naczelnik US przyjął zabezpieczenie wykonania przybliżonych zobowiązań podatkowych odpowiednio ustalonego i określonego decyzją z dnia 25 lipca 2022 r. w formie uznania kwoty 276.000 zł na rachunku depozytowym organu podatkowego.

2.3. Następnie w dniu 2 lutego 2023 r. Naczelnik US wydał wobec Spółki decyzję wymiarową w przedmiocie podatku VAT obejmującą okresy rozliczeniowe kwiecień, maj i czerwiec 2019 r., a postanowieniem z dnia 24 lutego 2023 r. nadał tej decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności. Z kolei postanowieniem z dnia 31 stycznia 2024 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie "rygorowe".

2.4. W związku z wydaniem decyzji wymiarowej z dnia 2 lutego 2023 r. obejmującej między innymi maj i czerwiec 2019 r. Dyrektor IAS decyzją z dnia 17 marca 2023 r. umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji zabezpieczającej z dnia 25 lipca 2022 r. dotyczącej tych okresów rozliczeniowych w podatku VAT.

2.5. Następnie postanowieniem z dnia 19 czerwca 2024 r. Naczelnik US zaliczył środki pieniężne przyjęte wspomnianym wyżej postanowieniem w dniu 12 sierpnia 2022 r. jako zabezpieczenie w formie uznania kwoty 276.000 zł na rachunku depozytowym organu podatkowego, na poczet zobowiązań podatkowych za kwiecień i czerwiec 2019 r. wynikających z decyzji wymiarowej Naczelnika US z dnia 2 lutego 2023 r. Dyrektor IAS zaskarżonym do Sądu postanowieniem z dnia 13 września 2024 r. utrzymał w mocy postanowienie "zaliczeniowe".

3. Stanowisko Sądu pierwszej instancji.

3.1. Sąd uznał skargę na postanowienie Dyrektora IAS z dnia 13 września 2024 r. za zasadną.

3.2. W pisemnym uzasadnieniu wyroku wyjaśnił i przyjął, w szczególności, że: - istota sporu w kontrolowanej sprawie podatkowej sprowadzała się do oceny, czy istniały podstawy do zaliczenia przez organ środków pieniężnych Spółki, które znajdowały się na rachunku depozytowym Naczelnika US, a zostały przyjęte jako dobrowolne zabezpieczenie wykonania decyzji zabezpieczającej, na poczet zobowiązań w podatku VAT wynikających z decyzji wymiarowej; - w przypadku przyjęcia w trybie art. 33d § 2 O.p. przez organ podatkowy na wniosek strony zabezpieczenia wykonania przybliżonego zobowiązania podatkowego, nie ma zastosowania zastrzeżenie, o którym mowa w art. 33a § 2 O.p. [dotyczące braku wpływu wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu na losy zarządzenia zabezpieczenia wydanego na podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji]; - na skutek doręczenia Spółce w dniu 13 lutego 2023 r. decyzji wymiarowej z dnia 2 lutego 2023 r., decyzja z dnia 25 lipca 2022 r. w sprawie zabezpieczenia wygasła, a zabezpieczenie wykonania przybliżonych zobowiązań w podatku VAT ustalonego i określonego tą decyzją o zabezpieczeniu, dokonane mocą postanowienia z dnia 12 sierpnia 2022 r., stało się bezprzedmiotowe; - w następstwie tej sytuacji kwota 276.000 zł, znajdująca się na rachunku depozytowym organu podatkowego, z dniem 13 lutego 2023 r. będącym dniem wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu z dnia 25 lipca 2022 r., stała się kwotą należną Spółce; - z tego powodu w dniu 19 czerwca 2024 r. organ podatkowy nie mógł dokonać zaliczenia środków pieniężnych, które były uprzednio przyjęte na wniosek Spółki jako zabezpieczenie kwot z decyzji o zabezpieczeniu, na poczet zobowiązań wynikających z decyzji wymiarowej z dnia 2 lutego 2023 r.; - wspomnianych środków pieniężnych należnych Spółce [po wygaśnięciu decyzji o zabezpieczeniu] nie można było więc potraktować na równi z wpłatą, o której mowa w art. 62 O.p., do którego to stosowania przepisu odsyła art. 62a O.p. [mówiący o zaliczaniu na poczet zobowiązania podatkowego środków pieniężnych przyjętych jako zabezpieczenie na podstawie art. 33d § 2 pkt 6 i 7 O.p.]; - organ dokonał zatem błędnej wykładni art. 62 O.p. w związku z art. 62a O.p. oraz art. 33d § 2 O.p.

4. Skarga kasacyjna i dalsze czynności procesowe.

4.1. W skardze kasacyjnej Dyrektor IAS wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy przez oddalenie skargi w całości, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Dyrektor IAS oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.

4.2. Organ podatkowy zarzucił Sądowi naruszenie:

- w zakresie prawa materialnego

1) art. 145 § 1pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 33d § 1 i 2 pkt 6 w związku z art. 33a § 1 pkt 2 O.p. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że wskutek wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu odpadła podstawa prawna na której oparto postanowienie organu pierwszej instancji w sprawie przyjęcia dobrowolnego zabezpieczenia i postanowienie stało się bezprzedmiotowe, podczas gdy wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu nie miało wpływu na wydane postanowienie o przyjęciu dobrowolnego zabezpieczenia;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 62 § 1 i 4 w związku z art. 62a oraz art. 33d § 1 i 2 pkt 6, art. 33f oraz art. 33g O.p. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że organ podatkowy nie mógł w dniu 19 czerwca 2024 r. dokonać zaliczenia środków pieniężnych, które zostały przyjęte [na wniosek Spółki] jako zabezpieczenie [kwot przybliżonych zobowiązań z decyzji o zabezpieczeniu] na poczet zobowiązań wynikających z decyzji [wymiarowej] z dnia 2 lutego 2023 r., gdyż środków tych nie można było potraktować na równi z wpłatą, podczas gdy uprzednio wydane zostało postanowienie o przyjęciu dobrowolnego zabezpieczenia, środki pieniężne znajdowały się na rachunku depozytowym organu podatkowego i organ miał podstawy do zarachowania ich na poczet należności wynikających z decyzji wymiarowej, a zarachowanie przyjętych środków pieniężnych (czynność materialno-techniczna) na podstawie postanowienia z dnia 19 czerwca 2024 r. nastąpiło na dzień 16 marca 2023 r.;

- w zakresie przepisów postępowania

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art.180 § 1, art. 181 § 1, art.187 § 1 i art. 191 oraz w związku z art. 33d § 1 i 2 pkt 6 oraz art. 62a w związku z art. 62 § 1 O.p. przez błędne uznanie, że kwoty 276.000 zł znajdującej się na rachunku depozytowym organu podatkowego, organ nie mógł rozliczyć w oparciu o art. 62a O.p., gdyż nie można było tych środków pieniężnych potraktować jako wpłaty (była ona kwotą należną Spółce), podczas gdy mimo wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu nie odpadła podstawa prawna do przyjęcia dobrowolnego zabezpieczenia w oparciu o wydane postanowienie, która stanowi jedną z form zabezpieczenia wykonania decyzji wymiarowej nieostatecznej i istniała podstawa prawna do zaliczenia kwoty na rachunku depozytowym organu na poczet zobowiązania podatkowego z decyzji wymiarowej;

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w związku z art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 33d § 1 i 2 pkt 6 oraz art. 62a O.p. przez nieoddalenie skargi, będące skutkiem wadliwego uznania, że organy podatkowe dopuściły się naruszenia przepisów prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w sytuacji gdy organ wydając postanowienie o zaliczeniu przeprowadził w sposób zgodny z prawem wyczerpujące postępowanie dowodowe, które pozwoliło na rzetelne ustalenie stanu faktycznego i prawidłowe zastosowanie prawa materialnego obejmującego art. 33d § 2 pkt 6, art. 33g i art. 62a w związku z art. 62 O.p.

4.3. Spółka nie złożyła odpowiedzi na skargę kasacyjną organu podatkowego.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

5.1. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 tego artykułu. Przesłanek takich, na podstawie akt niniejszej sprawy, z urzędu nie odnotowano.

Podobnie w trybie tym nie stwierdzono podstaw do odrzucenia skargi ani do umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40).

5.2. Skarga kasacyjna została więc zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi. Badana w tych ramach okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu.

W myśl art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Mając na uwadze tę szczególną regulację w stosunku do art. 141 § 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając o oddaleniu skargi kasacyjnej, mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej (uszczegółowionej) relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny podstaw kasacyjnych.

Jednocześnie wobec niewyodrębnienia przez autora skargi kasacyjnej uzasadnienia dla poszczególnych zarzutów wywiedzionych w ramach obu podstaw kasacyjnych przewidzianych w art. 174 P.p.s.a., komentarz wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny mógł co do zasady również przebiegać w adekwatnej (analogicznej) do tego formule, a tylko niekiedy przybrać postać bardziej sprecyzowanej normatywnie wypowiedzi.

5.3. Sedno zarzutów kasacyjnych wyrażało się dezaprobatą dla stanowiska prawnego zaprezentowanego przez Sąd pierwszej instancji w wyroku uwzględniającym skargę Spółki odnośnie do wpływu wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu (z uwagi na wydanie i doręczenie decyzji wymiarowej) na byt / skutki postanowienia o przyjęciu dobrowolnego zabezpieczenia.

Zdaniem Dyrektora IAS, odmiennie niż uznał to Sąd pierwszej instancji, wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu w związku z doręczeniem decyzji wymiarowej nie miało żadnego wpływu na byt prawny uprzednio wydanego postanowienia o przyjęciu - na wniosek Spółki - dobrowolnego zabezpieczenia. Kierując się bowiem taką oceną w zaskarżonym do Sądu pierwszej instancji postanowieniu Dyrektor IAS uważał, że miał podstawy, aby dokonać zaliczenia środków pieniężnych - które przyjęte zostały na wniosek Spółki jako zabezpieczenie w formie uznania kwoty na rachunku depozytowym organu podatkowego - na poczet zobowiązań w podatku VAT wynikających z decyzji wymiarowej objętej rygorem natychmiastowej wykonalności.

5.4. W kontekście przedstawionego kasacyjnie zagadnienia spornego stwierdzić należało, że stanowisko Dyrektora IAS zostało prawidłowo ocenione przez Sąd pierwszej instancji jako nieznajdujące dostatecznego oparcia w przepisach prawa podatkowego.

5.4.1. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zabezpieczenie przyjęte przez organ podatkowy na wniosek strony w trybie art. 33d § 2 O.p. (w tym w formie przewidzianej w pkt 6 tego paragrafu) służące wykonaniu decyzji o zabezpieczeniu, o którym mowa w art. 33 O.p. (w tym obejmującym określoną w ramach § 4 pkt 2 w związku z § 2 pkt 2 tego artykułu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami za zwłokę), po wygaśnięciu decyzji o zabezpieczeniu na podstawie art. 33a § 1 pkt 2 O.p. (tj. z uwagi na doręczenie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego), nie może być traktowane jako nadal prawnie istniejące zabezpieczenie podlegające dyspozycji organu.

Skuteczność (czas/termin obowiązywania) postanowienia o przyjęciu dobrowolnego zabezpieczenia wiąże się z bytem (czasem trwania) samej decyzji o zabezpieczeniu, a jedynie ewentualnie może ów termin przyjęcia zabezpieczenia ulec przedłużeniu na wniosek strony, odrywając się w ten sposób od losów prawnych decyzji o zabezpieczeniu.

Zgodnie bowiem z art. 33a § 1 pkt 2 O.p. decyzja o zabezpieczeniu wygasa z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.

Natomiast art. 33f § 2 O.p. stanowi, że w przypadku przyjęcia zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2 O.p., strona może wystąpić o przedłużenie terminu przyjętego zabezpieczenia. Z kolei art. 33g O.p. przewiduje, że w sprawie przedłużenia terminu przyjętego zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33f § 2 O.p., wydaje się postanowienie na które przysługuje zażalenie.

Z akt kontrolowanej przez Sąd pierwszej instancji sprawy podatkowej nie wynika, aby miało miejsce przedłużenie terminu przyjętego zabezpieczenia na użytek wykonania decyzji o zabezpieczeniu.

5.4.2. Powyższe zapatrywanie prawne na temat ustania bytu dobrowolnego zabezpieczenia na skutek wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu wpisuje się bezpośrednio w stanowisko wyrażone w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2024 r., sygn. akt III FPS 4/24 (ONSAiWSA 2025, nr 2, poz. 17).

W przywołanym uzasadnieniu orzeczenia składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzono, że:

"4.3.11. Konsekwencją wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu jest zakończenie dobrowolnego zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego. Nie ma bowiem w tym zakresie analogicznej regulacji prawnej, jak ta zawarta w art. 33a § 2 o.p. Zagrożenie interesów wierzyciela nie jest duże, gdyż podatnik wyrażał wolę dobrowolnego zabezpieczenia. Nie uchylał się zatem od dobrowolnego wykonania obowiązku. Decyzji organu pierwszej instancji zaś można nadać rygor natychmiastowej wykonalności, czyniąc obowiązek wykonalnym.".

Dalej w cytowanej uchwale wyjaśniono i to, że ustawodawca odmiennie uregulował skutki wyeliminowania z obiegu prawnego aktu stanowiącego podstawę przymusowego [a nie dobrowolnego - jak miało to miejsce w sprawie Spółki] zabezpieczenia. W motywach temu poświęconych odnotowano bowiem, że:

"4.3.13. (...) Wprawdzie co do zasady wyeliminowanie z obiegu prawnego aktu prawnego stanowiącego podstawę przymusowego zabezpieczenia powinno niweczyć postępowanie zabezpieczające, doprowadzając do jego zakończenia bez osiągnięcia celu tego postępowania. Jednakże w przypadku decyzji o zabezpieczeniu istnieje wyraźny nakaz ustawodawcy, zawarty w art. 33a § 2 o.p., zgodnie z którym wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu nie narusza zarządzenia zabezpieczającego wydanego na podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.".

Uwzględniając zatem powyższe wypowiedzi orzecznicze powiększonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego należało wyrazić pogląd, że wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu w okolicznościach właściwych niniejszej sprawie oznaczało kres dobrowolnego zabezpieczenia dokonanego w trybie art. 33d § 2 pkt 6 w związku z § 1 i odpowiednimi przepisami art. 33 O.p.

Argumentacja skargi kasacyjnej wskazująca na rzekomą dysfunkcjonalność stanowiska prawnego zaprezentowanego przez Sąd pierwszej instancji nie mogła przynieść oczekiwanego przez Dyrektora IAS skutku w postaci wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego wyroku wobec jednoznacznie brzmiących przepisów prawnych rozróżniających tryby zabezpieczenia zobowiązań podatkowych (dobrowolny i egzekucyjny) oraz odmienne dla nich następstwa wynikające z wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu.

Także samo nadanie decyzji wymiarowej rygoru natychmiastowej wykonalności, bez zastosowania dalej idących a prawem przewidzianych środków zmierzających do jej wykonania, nie mogło legitymizować działań organu podatkowego w kontrolowanej sprawie.

Na tle zacytowanych wcześniej fragmentów uzasadnienia uchwały o sygn. akt III FPS 4/24, skonstatować już tylko wypadało, że dalej idący komentarz wobec zastrzeżeń kasacyjnych w podanym zakresie nie był konieczny.

5.4.3. Środki przyjęte na zabezpieczenie wykonania decyzji o zabezpieczeniu w trybie wnioskowym w ramach zastosowania art. 33d § 2 pkt 6 O.p., po ustaniu bytu tego dobrowolnego zabezpieczenia, tj. po wygaśnięciu decyzji o zabezpieczeniu, nie mogły zostać potraktowane - odmiennie niż postrzegały to organy podatkowe obu instancji - w sposób właściwy dla wpłat w rozumieniu art. 62 O.p.

Były to już wówczas środki należne Spółce, wobec których nie złożyła ona dyspozycji odnośnie do sposobu ich rozdysponowania przez organ podatkowy.

W art. 62 O.p. wyraźnie wskazuje się na przypadki dokonania wpłat przez podatnika, a więc jego określonego działania.

Z kolei art. 62a O.p. stanowi, że przepisy dotyczące zapłaty podatku stosuje się odpowiednio do zaliczenia na poczet zobowiązania podatkowego środków pieniężnych przyjętych jako zabezpieczenie na podstawie art. 33d § 2 pkt 6 i 7 O.p.

Zastosowanie art. 62a O.p. mogłoby być ewentualnie rozważane w sytuacji, gdyby pozostawało w mocy zabezpieczenie przyjęte od Spółki na podstawie art. 33d § 2 pkt 6 O.p., bądź w przypadku jednoznacznie wyrażonej przez nią woli odnośnie do sposobu rozdysponowania jej środków pieniężnych po ustaniu bytu zabezpieczenia na podstawie wskazanych tu przepisów. Tego rodzaju stan nie miał jednak miejsca w analizowanej sprawie podatkowej.

Sama zaś w sobie okoliczność nadania decyzji wymiarowej rygoru natychmiastowej wykonalności, o czym już wzmiankowano, nie mogła mieć wpływu na wygasłe już skutki prawne przyjętego na wniosek strony zabezpieczenia.

5.5. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, o czym stanowi art. 184 ab initio P.p.s.a. W myśl tego przepisu orzeczono jak w sentencji niniejszego wyroku.

5.6. O kosztach postępowania kasacyjnego nie orzekano z uwagi na brak ku temu podstaw faktycznych (Skarżąca nie złożyła odpowiedzi na skargę kasacyjną i tym samym wniosku, który mógłby dotyczyć kosztów związanych z tą odpowiedzią).

s. NSA M. Olejnik s. NSA M. Niezgódka-Medek s. NSA H. Sęk (spr.)